เสี้ยวลมหายใจ [Yaoi] END

ตอนที่ 13 : 12 : จากใต้ 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,881
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 374 ครั้ง
    1 ก.ค. 61

B
E
R
L
I
N
 

จากใต้



เมื่อคืนผมฝันดีเพราะมีลมอยู่ข้างๆ

ตอนนี้ผมตื่นจากฝันอันยาวนานพร้อมกับกลับสู่โลกความเป็นจริง

โลกที่มีแค่ตัวผม...ไม่มีลม

รถยนต์ที่เลี้ยวออกไปจนลับตาทำให้ผมรู้ว่าลมไม่ได้อยู่กับผมอีกต่อไป น้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอายหรือเสียศักดิ์ศรี ความรู้สึกสูญเสียเป็นครั้งที่สองมันทำให้ผมทรมานจนแทบจะขาดใจ ขามันอ่อนแรง ไม่มีแรงแม้แต่จะพาตัวเองเดินกลับเข้าบ้าน 

ผมมองภาพตรงหน้าผ่านม่านน้ำตาที่บดบังการมองเห็น ผมรู้ว่าสภาพตัวเองในตอนนี้ย่ำแย่แค่ไหน ถ้าใครมาเห็นก็คงตกใจและคิดว่าผมเป็นคนบ้าที่ยืนใส่ชุดนอนร้องไห้อยู่หน้าบ้านในเวลาเช้าตรู่

ใต้มันก็แค่คนอ่อนแอคนหนึ่ง

ขาทั้งสองพยายามพาตัวเองกลับเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ที่ผมอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดหลายปี วันนี้บ้านที่เคยมองว่าสดใสกลับดูเศร้าลงถนัดตา จากที่เคยรู้สึกว่าบ้านหลังใหญ่ ในตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันใหญ่และกว้างเกินกว่าที่จะอยู่คนเดียว มองเข้าไปในบ้านแล้วไม่เจอร่างที่คุ้นเคย ไม่เจอคนที่ยืนทำกับข้าวอยู่ตรงที่ประจำ

แค่นั้นก็ทำให้ผมแทบขาดใจ...

ภาพวันวานย้อนกลับมาทำให้ผมรู้สึกผิดซ้ำๆ ไม่เคยมีสักวันที่ผมจะไม่โทษตัวเองที่ทำให้เรื่องของเราจบลงแบบนี้ ผมได้สร้างแผลชิ้นใหญ่ไว้ให้ลมโดยที่เขาไม่ได้ทำผิดต่อผมเลย ผมทำร้ายคนที่ผมรัก และนี่คือผลของการกระทำของผม มันสมควรแล้วที่ผมจะได้รับความเจ็บปวดเหมือนอย่างที่ลมเคยได้รับ

สิ่งที่ได้รับตอนนี้...มันทำร้ายผมจนทนแทบไม่ไหว

ลมครับ...

เก่งมากเลยนะที่ทนผ่านมันมาได้

ใต้เข้าใจแล้ว...ทำไมลมถึงไม่ยอมกลับมา

มันยากมากเลยใช่ไหม...

ผมทิ้งร่างลงบนโซฟาตัวใหญ่กลางบ้าน มือยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่เปียกอยู่ทั่วแก้ม ผมแทบนับครั้งได้ว่าตัวเองร้องไห้แบบนี้กี่ครั้ง มันน้อยมากถ้าเทียบกับช่วงอายุที่ผ่านมา และทุกครั้งที่ผมร้องไห้มันเกิดขึ้นเพราะผมรู้สึกผิดกับลม รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำไป รู้สึกขอโทษ

และรู้สึก...อยากให้กลับมา

ผมมองไปรอบๆบ้านที่ดูสะอาดไม่ต่างจากทุกวัน ลมยังคงเป็นลมที่ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีตั้งแต่วันแรกจนวันสุดท้าย ทั้งที่หน้าที่พวกนี้มันไม่ใช่เรื่องที่ผู้ชายควรจะทำได้ดี แต่ลมทำมันได้ดีจนผมมักจะเอ่ยชมเขาอยู่หลายครั้ง ไม่ได้ชมเพราะเขาอยู่ในฐานะคนรักของผม แต่ชมเพราะเขาทำมันได้ดีจริงๆ

ดวงตาทั้งสองข้างหลับลงช้าๆเพื่อให้ร่างกายได้พักผ่อนอีกครั้ง ผมรู้ตัวเองตั้งแต่แรกว่าวันนี้จะเป็นยังไง รู้ว่าสภาพร่างกายและสภาพจิตใจคงไม่ไหวที่จะไปทำงาน ผมไม่เข้มแข็งขนาดนั้น

ขอแค่วันเดียว

แค่วันเดียวที่ผมจะอ่อนแอ

พรุ่งนี้...ผมจะกลับไปเป็นใต้คนเดิม

เป็นใต้ที่เข้มแข็งของลม




นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เผลอหลับไป รู้สึกตัวอีกทีเวลาก็ผ่านไปเลยเที่ยงวัน ผมค่อยๆชันตัวลุกขึ้นจากโซฟาตัวใหญ่ก่อนที่ความรู้สึกแรกจะแล่นเข้ามา ความปวดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งบริเวณดวงตาและขมับ อาจเพราะนอนไม่พอและร้องไห้ติดต่อกันเลยทำให้ปวดหัว ผมเอนตัวพิงกับโซฟาก่อนจะยกมือขึ้นมานวดบริเวณขมับช้าๆ

เที่ยงแล้ว...

คงต้องหาอะไรกินแล้วค่อยกินยาแก้ปวด

พอคิดได้อย่างนั้นขาก็พาตัวเองมายังห้องครัวเพื่อดูว่ามีอะไรติดตู้เย็นอยู่บ้าง ถ้าไม่มีก็คงต้องสั่งอะไรสักอย่างเข้ามา ไม่มีอารมณ์เข้าครัวในสภาพร่างกายแบบนี้แน่ๆ

ปกติผมไม่ใช่คนชอบทำอาหารกินเอง

สายตาผมสะดุดเข้ากับจานข้าวที่ถูกซีลด้วยพลาสติกกันแมลง ด้านบนมีกระดาษที่เขียนด้วยตัวหนังสือเป็นระเบียบเขียนกำกับไว้ว่า




‘กินให้หมดนะ ถ้าเย็นแล้วก็อุ่นก่อนกินนะ :)’




ความใส่ใจไม่เคยหายไปเลยจริงๆ...

นานเกือบนาทีที่ผมยืนมองจานข้าวนิ่งๆไม่ขยับตัวหรือทำอะไร ในหัวมันพลันแต่จะคิดว่าลมต้องตื่นมาตั้งแต่กี่โมงเพื่อทำอาหารไว้ให้ผมทานในตอนที่ตื่นขึ้นมา ทั้งที่เมื่อคืนก็เข้านอนพร้อมกัน ทำไมลมถึงทำอะไรได้มากมายขนาดนี้

ใจดีไม่เปลี่ยนเลยคนนี้...

ผมเอาจานข้าวออกมาจากไมโครเวฟหลังจากที่อุ่นเสร็จเรียบร้อย อาการปวดหัวยังไม่หายไปทำให้ผมต้องรีบกินข้าวเพื่อที่จะกินยาแล้วนอนพักผ่อนให้อาการดีขึ้น สิ่งที่เกลียดที่สุดคือเวลาที่ตัวเองไม่สบาย เพราะผมอยู่คนเดียว เวลาป่วยครั้งหนึ่งก็ลำบากในการใช้ชีวิตพอสมควร ผมไม่ชอบขอความช่วยเหลือจากใครถ้าไม่จำเป็นจริงๆ

ข้าวคำแรกเข้าปากพร้อมกับรสชาติที่คุ้นเคย ข้าวผัดธรรมดาๆที่หากินได้ทั่วไป แต่จานนี้กลับเป็นจานพิเศษที่ผมจะไม่ยอมแบ่งให้ใคร และสัญญาว่าจะกินให้หมดไม่ให้เหลือ

ข้าวผัดที่ใส่ความตั้งใจของคนทำ

ข้าวผัดจานนี้...อร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคยทานมาเลย

มื้อนี้คงเป็นมื้อแรกที่กินข้าวผสมน้ำตา

ลม...

ใต้โคตรคิดถึงลมเลย

มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เราอยากทำด้วยกัน แต่ยังไม่ได้ทำ ถ้ามีโอกาสอีกครั้งผมจะทำทุกอย่างที่เราเคยวาดฝันกันไว้ ผมจะทำแม้ว่ามันจะยากมากแค่ไหนก็ตาม เพราะในตอนนี้ไม่มีอะไรยากไปกว่าการที่ผมจะได้กลับมาอยู่กับลมอีกครั้ง

ถ้ามีโอกาสนั้น...ผมจะทำให้ดีที่สุด

เรื่องราวในอดีตให้บทเรียนกับผมในหลายๆเรื่อง สิ่งสำคัญคือชีวิตคู่ที่มีปัจจัยหลายๆอย่างเข้ามาส่งผลให้เกิดความไม่แน่นอน ผมรู้ตัวเองดีว่าตัวเองเป็นยังไงเมื่อในอดีต สิ่งที่ผมทำมันไม่ควรแก่การให้อภัย มันไม่ควรที่จะได้กลับมาคุยกัน ไม่ควรที่จะได้กลับมาใช้ชีวิตร่วมกัน ไม่ควรแม้แต่จะได้รับสิ่งดีๆจากลมด้วยซ้ำ

เป็นธรรมดาที่ชีวิตคู่จะมีช่วงที่รักกันมากๆ และช่วงที่รู้สึกเบื่อคนรักของตัวเอง ผมในตอนนั้นแก้ปัญหาด้วยการที่ลากบุคคลที่สามเข้ามา ซึ่งไม่ว่าใครก็ย่อมรับไม่ได้ พอมองกลับไปก็ไม่แปลกที่ลมเลือกจะเดินออกมา เพราะถ้าผมเป็นลม ผมก็คงจะทำแบบนั้นเหมือนกัน

ไม่ใช่ไม่ให้โอกาส...ลมให้โอกาสผมอยู่หลายต่อหลายครั้ง

แต่ตอนนั้น...ผมไม่รักษาโอกาสเหล่านั้นไว้

เพราะคิดว่าจะได้เรื่อยๆ เลยไม่สนใจโอกาสที่มันเริ่มน้อยลงเรื่อยๆจนวันหนึ่งมันครบโควตาที่ควรจะได้

วันนั้น...ผมได้เสียคนสำคัญที่สุดไป


ผมมั่นใจว่าผมรู้จักแฟนคนนี้ของผมดี รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง รู้ว่าเขาใส่ใจคนรอบข้างมากแค่ไหน และรู้ว่าต้องมีอะไรสักอย่างที่เขาทำให้ผมนอกเหนือจากข้าวผัดจานนี้

ผมรู้จักลมดีพอๆกับที่ผมรู้จักตัวเอง

ประตูห้องนอนเปิดออกพร้อมกับของที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ของน้อยชิ้นที่ผมซื้อเตรียมไว้ให้ตั้งแต่ที่รู้ว่าลมจะย้ายเข้ามาอยู่ ตอนนั้นคิดแค่ว่าอยากให้ลมอยู่อย่างสบาย ไม่กังวลว่าจะมารบกวนผม อยากให้อยู่เท่าที่ลมอยากจะอยู่ แต่ผ่านไปความต้องการของผมก็เปลี่ยนไป ผมอยากให้เขาอยู่กับผมแบบนี้ อยู่ให้ผมตื่นขึ้นมาแล้วเห็นเขาในทุกเช้า กลับบ้านก็เจอเขาที่รออยู่ทุกเย็น

หวังมากไป...

กระดาษเอสี่ที่ถูกพับครึ่งวางอยู่บนเตียงนอนที่เหลือไว้เพียงแต่ผ้าปูที่นอนกับหมอนหนึ่งใบ ผมนั่งลงบนเตียงก่อนที่จะหยิบกระดาษนั้นขึ้นมาถือไว้ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เกิดความรู้สึกลังเลขึ้นมาว่าควรจะเปิดอ่านตอนนี้หรือควรจะเก็บไว้รอให้พร้อมกว่านี้แล้วค่อยอ่าน

คำตอบที่ได้คือ...ผมจะอ่าน

ไม่ว่าอ่านเมื่อไหร่...ความรู้สึกของผมก็ยังเหมือนเดิม

ไม่ว่าช้าหรือเร็ว สุดท้ายผมก็จะเปิดอ่านอยู่ดี

กระดาษเอสี่ถูกคลี่ออกพร้อมกับลายมือที่เป็นระเบียบ เนื้อความในกระดาษค่อนข้างยาว ตัวหนังสือถูกร้อยเรียงออกมาผ่านความรู้สึกของอีกคนที่ต้องการจะบอกความรู้สึกของเขาผ่านจดหมายที่ผมกำลังอ่าน



ถึง...พี่ใต้ :)

สวัสดี...นี่เป็นจดหมายฉบับแรกหลังจากที่ผมไม่ได้เขียนมานาน ผมเดาว่าใต้คงได้อ่านจดหมายฉบับนี้ทันทีหลังจากที่ผมออกจากบ้านไป หรือไม่ก็ตอนที่ใต้พึ่งตื่น ฮ่าๆ... ก็ใต้รู้จักผมดีกว่าใครนี่นา ใต้คงเดาออกใช่ไหมว่าผมจะทำอะไรให้ก่อนที่ผมจะไป :)

อา...พอได้เขียนจดหมายมันยากกว่าเขียนบทละครเยอะเลย ขอโทษที่อาจจะเขียนจับใจความได้ไม่ดี แต่นี่คือความรู้สึกของผมที่อยากจะบอกใต้นะ

ขอโทษ...ที่ไม่ได้บอกต่อหน้า ผมพูดมันออกไปไม่ได้จริงๆ

ใต้ยังจำวันแรกที่ผมมาที่นี่ได้ใช่ไหม? วันนั้นผมตกใจมากเลยนะ คิดแต่ว่าจะต้องย้ายออกไปให้ไวที่สุด ยอมรับตรงๆว่าผมไม่อยากอยู่ที่นี่เลย ตอนนั้นใต้เองก็ยื่นข้อเสนออะไรไม่รู้ให้ผม ฟังแล้วมันไม่โอเคมากๆ แต่จะให้ผมทำยังไงได้ ก็ไม่มีที่ไปจริงๆ ผมจำได้ว่าเคยขออะไรใต้ไปบ้าง แต่สุดท้ายเราก็ทำไม่ได้ตามที่พูด 

ผมบอกใต้ว่าห้ามแตะต้องตัวผม...แต่ผมชอบทุกครั้งที่เรากอดกัน ชอบเวลาที่ใต้ลูบหัวผม

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความรู้สึกต่อต้านของผมมันหายไป ทุกๆวันที่ผมทำสิ่งต่างๆให้ใต้ ผมทำมาจากใจ ผมอยากทำให้ และผมรู้สึกดีทุกครั้งที่ใต้รับมันไว้

ขอบคุณที่ใส่เสื้อผ้าที่ผมเลือกให้ทุกเช้า

ขอบคุณที่ทานอาหารของผมทุกเช้าก่อนที่จะไปทำงาน

ขอบคุณที่ทานไข่ดาวไหม้ๆ...ทั้งๆที่ใต้ไม่ชอบมันเลย

ขอบคุณที่ทำอาหารให้ผมทาน ผมชอบและอยากกินมันอีกนะ

ขอบคุณที่ดูแลผมอย่างดีตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

หนึ่งเดือนที่ตอนแรกผมคิดว่ามันผ่านไปช้า แต่ตอนนี้มันผ่านไปไวมากเลยใต้ ผ่านไปไวเหมือนโกหกเลยเนอะว่าไหม? ขอบคุณทุกๆอย่างตลอดหนึ่งเดือนนะครับ ขอบคุณที่ทำให้ผมมีความสุข ขอบคุณที่กอดผมไว้แน่นๆ

อย่าโทษตัวเองกับเรื่องราวในอดีต ทุกอย่างมันผ่านไปแล้วผมจะไม่กลับไปคิดถึงมันอีก อยู่กับปัจจุบันนะใต้ อยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ เรื่องราวพวกนั้นผมจะลืมมันไปแล้วหลังจากนี้เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ

ขอให้ใต้เจอแต่สิ่งดีๆ...ใช้ชีวิตให้มีความสุขในทุกๆวัน

ผมสัญญาว่าจะยิ้มและมีความสุขในทุกๆวัน

อ้อ!...จะกินให้เยอะขึ้นด้วย เผื่อวันไหนที่เราเดินสวนกัน...ใต้จะได้เห็นว่าผมทำตามที่ใต้ขอนะ :)

ใต้จำที่ผมเคยบอกได้ไหม...

ขอให้ใต้อยู่ให้ได้...ไม่มีผมแล้วใต้ต้องอยู่ให้ได้

สัญญาเกี่ยวก้อยกันแล้วนะ :)

สุดท้ายนี้...ผมยังเหมือนเดิม

ใต้ยังเป็นพี่ใต้ของผม...เป็นพี่ใต้ของพี่ลม

เป็น...คนรัก





ข้อความสุดท้ายจบลงพร้อมกับก้อนสะอึกที่จุกอยู่ที่ลำคอ เนื้อความที่เขียนเต็มหน้ากระดาษทำให้ผมซึบซับทุกตัวอักษร และพาลจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

รู้แล้วว่าการที่รักใครคนหนึ่งมากๆมันเป็นยังไง

รู้แล้วว่าการรอคอยอย่างไม่มีหนทางมันทรมานมากแค่ไหน

ผมเข้าใจลม...เข้าใจทุกอย่าง

ถ้าเวลาเหมาะสม...วันนั้นเราจะกลับมาเจอกัน

และผมยังยืนยันคำเดิม

ถ้าเราได้เจอกันอีกครั้ง...ผมจะขอลมแต่งงาน เพราะเขาเป็นคนเดียวตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ที่ผมอยากจะคุกเข่าลงตรงหน้า แล้วบอกว่าผมพร้อมจะดูแลเขานับจากนี้เป็นต้นไป

ไม่ว่าหลังจากนี้จะผ่านไปอีกกี่ปี...ถ้าเราได้กลับมาเจอกัน

ผมก็จะขอลมแต่งงาน

งานแต่งงานของเรา...ผมจะทำให้มันเกิดขึ้นจริงๆ






-------------------------------------------------

จะรอวันนั้น...ที่เวลาทำให้พี่ใต้พี่ลมกลับมาเจอกัน :)


ตอนนี้เป็นตอนที่แต่งยากเพราะเป็นบรรยายล้วน ไม่มีบทสนทนา

หวังว่าตอนนี้จะทำให้เห็นมุมมองของพี่ใต้มากขึ้นนะคะ ^^


ใกล้จะถึงบทสรุปของทั้งคู่แล้วค่ะ

จับมือแล้วไปพร้อมกันนะคะ ^^


#เสี้ยวลมหายใจ


คอมเม้นท์กันหน่อยน้าา ._____.


ปล. เรื่องนี้จะทำเป็นรูปเล่มนะคะ เดี๋ยวไว้จะเอาปกมาอวดน้าาาา 

ปกเสร็จนานแล้ววววว >_______<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 374 ครั้ง

1,118 ความคิดเห็น

  1. #1116 KRAM_ (@MByim) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 23:52
    เอาดีๆ ถึงแม้จะเกลียดพี่ใต้และด่าพี่มันมาตั้งแต่ตอนแรก แต่มันก็แค่ผู้ชายคนนึงที่เคยทำผิด(มากกกกก)แล้วอยากขอโอกาสในวันที่สายไปอะ เพราะสุดท้ายมันก็รักพี่ลมนั่นแหละเพียงแต่ตอนนั้นเป็นผีบ้าหลงผิด
    #1116
    0
  2. #996 brownquartz (@brownquartz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:29
    ถ้ามันใช่ เดี๋ยวก็จะกลับมาหากันได้อีกครั้งนะพี่ใต้ สู้ๆ
    #996
    0
  3. #977 jomjune0406 (@jomjune0406) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 22:25
    ลมเป็นคนดีที่น่ารักมากๆ อย่างที่ใต้ได้ว่าตัวเองน่ะแหละ ใต้มันโง่ (บางทีสิ่งใกล้ตัวเรามักไม่เห็นคุณค่า มองว่าน่าเบื่อ ต่อเมื่อเราสูญเสียมันไปแบบไม่มีทางเรียกคืน เมื่อนั้นเราจะรู้สึกเสียดาย และเห็นความโง่ของตัวเอง ที่รักษาไว้ไม่ได้)
    #977
    0
  4. #976 jomjune0406 (@jomjune0406) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 22:20
    เข้าใจทั้งสองคน และรู้สึกสมเหตุผลที่คนทั้งคู่ได้เรียนรู้เพื่อที่จะเข้มแข็ง คนทำผิดได้รู้สึกผิดจริงๆ และพร้อมแก้ไข เห็นถึงใจคนที่ตัวเองทำร้ายจิตใจไปและรู้สำนึกอย่างเข้าใจ จริงๆ เมื่อตัวเองอยู่ในสถานการณ์นั้นบ้าง ทำให้อีกคนได้มีคุณค่าขึ้นอีกมากโข ในวันที่ถูกมองเห็นความดีและความเอาใจใส่ที่ได้รับมาตลอด อีกคนก้อรักไม่เปลี่ยนแปลงให้อภัยเสมอ แต่ไม่ยอมกลับไปเพราะต้องการเวลาที่จะอยู่ได้แม้ไม่มีอีกคน เพราะอนาคตแม้คืนดีกันใช่ว่าจะไม่เกิดขึ้นอีก แต่เมื่อเวลาที่ห่างกัน สองคนต่างใช้เวลาทบทวนตัวเอง เข้มแข็งขึ้น เมื่อมั่นใจว่าพร้อมจะเดินไปด้วยกันแล้ว การกลับมาคืนดีกันก้อไม่สาย แต่หากใครคนหนึ่งรอไม่ได้ เจอคนใหม่ เมื่อนั้นก้อถือว่าไม่ใช่คู่กัน ความเจ็บปวดเมื่อหัวใจเข้มแข็งมีภูมิคุ้มกันดีแล้ว มันคงไม่แย่เท่าแรกๆ
    #976
    0
  5. #965 HaeMay (@HaeMay) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 16:31
    อดทนไว้นะ คนอ่านเนี่ยอดทนไว้ งือออออ
    #965
    0
  6. #928 jaljack22 (@jaljack22) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 22:40
    สุ้น่ะพี่ใต้ต้องผ่านมันไปให้ได้
    #928
    0
  7. #915 Katniss20 (@Katniss20) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 01:54
    เข้มแข็งนะพี่ใต้แล้วเวลาจะพาพี่ใต้กลับมา /กอดพี่ใต้
    #915
    0
  8. #818 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 20:16
    กว่าจะทำใจอ่านได้ ฮือออออ
    น้ำตาาาา
    #818
    0
  9. #797 มนุษย์สาววาย (@06457) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 08:19
    ต้องเข้มแข็งเข้าไว้นะ
    #797
    0
  10. #766 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 22:59
    รอนะคะ
    #766
    0
  11. #720 pppeachhh2 (@pppeachhh) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 23:04
    อดทนนะพี่ใต้ เราจะรอดูนะ:)
    #720
    0
  12. #704 AoRoc (@AoRoc) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 15:54
    จ้ะ แต่งก็แต่งจ้ะ
    #704
    0
  13. วันที่ 4 กันยายน 2561 / 14:25

    จะรอวันนั้นด้วยนะ

    #661
    0
  14. #516 foofewfun (@foofewfun) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 03:03
    ทำให้ได้นะพี่ใต้ เราจะรอ :)
    #516
    0
  15. #515 ooy1565 (@ooy1565) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 23:56
    รอพวกเค้าจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันตลอดไปนะเจ็บปวดมามากพอแล้ว
    #515
    0
  16. #514 IF I 🍦 (@faangx) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 21:58
    รอวันที่เหมาะสม
    #514
    0
  17. #513 KnKp (@KnKp) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 06:55
    สงสารพี่ใต้ แต่ก็สงสารพี่ลมด้วยอ่ะ
    #513
    0
  18. #512 jibbubu (@jibbubu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 00:20
    เป็นอีกตอนที่น้ำตาไหลอีกแล้ว
    #512
    0
  19. #511 Shiro・ᆺ・Kuma (@SnowKuma) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 22:26

    ปวดใจมากเลยเวลาอ่านเรื่องนี้ T______________T

    #511
    0
  20. #510 mukkamik (@mukkamik) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 20:28
    พี่ใต้พูดแล้วนะ ห้ามคืนคำ ห้ามทำพี่ลมเสียใจด้วยนะ
    #510
    0
  21. #509 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 16:15

    รร้องไห้อีกกี่ครั่งกันน

    #509
    0
  22. #506 Bice2213 (@bice9620) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 06:53
    รอให้พี่ลมกับพี่ใต้มาเจอกันอีกครั้งนะ
    #506
    0
  23. #505 mew7367 (@mew7367) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 06:02
    เชื่อ. ว่าถ้าเจอกันอีกครั้งในเวลาที่เหมาะสม พี่ใต้จะคุกเข่าขอพี่ลมแต่งงานอย่างแน่นอน.. และก่เชื่อเหลือเกิน.. ว่า.. เมื่อเวลาช่วยเยียใยารักษาหัวใจหั้ยพี่ลมเข้มเเข็งมากพอแล้ว. พี่ลมจะก้าวข้ามคำว่า.. กลัว. มาด้ายอย่างมั่นคง.. เเล้วก้เชื่ออีกว่า พี่ลมจะตอบตกงเเต่งงานกับพี่ใต้เช่นกัน.. เราจะเดินไปพร้อมๆๆกับ. พี่ใต้เเละพี่ลม&#128516;&#128139;&#128149;&#128147;&#128108;
    #505
    0
  24. #504 foofewfun (@foofewfun) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 03:01
    เราจะรอนะ :)
    #504
    0
  25. #503 Justthebear0119 (@Oammy0119) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 01:05
    เวลาจะเยียวยาทุกอย่างเอง ขอให้ได้กลับมาเจอกันไวไวนะ;)
    #503
    0