เสี้ยวลมหายใจ [Yaoi] END

ตอนที่ 12 : 11 : จากลม 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 374 ครั้ง
    20 มิ.ย. 61

B
E
R
L
I
N
 

จากลม


กระเป๋าเดินทางใบสุดท้ายถูกยกขึ้นหลังรถยนต์คันใหญ่ ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกมือของอีกคนเอื้อมมาแตะเบาๆที่แขน ริมฝีปากเผยยิ้มออกมาอัตโนมัติเมื่อเห็นรอยยิ้มที่สดใสของอีกคน

“เสร็จเรียบร้อยแล้วพี่ลม” น้ำเอ่ยออกมาพร้อมกับเปิดประตูรถ “เชิญขึ้นรถครับผม~” เสียงอารมณ์ดีของคนตรงหน้าทำให้ผมรู้สึกสดชื่นขึ้นมาเล็กน้อย

“ขอบคุณนะ” ผมเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มเหมือนทุกๆครั้ง สายตาหันไปมองบ้านที่อาศัยมาตลอดหนึ่งเดือนด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาผมมีความสุขมากขึ้นในทุกๆวัน

“มีอะไรรึเปล่าพี่ลม”

“เปล่า”

“ลืมของเหรอพี่”

“…”

“พี่ลม”

“อืม…ลืมของ” ผมตอบรุ่นน้องพร้อมรอยยิ้ม “แต่คงไม่กลับเข้าไปเอาแล้ว”

“ทำไมล่ะ เข้าไปเอาได้นะพี่ ผมรอได้” น้ำตอบกลับอย่างสบายๆ วันนี้น้ำตั้งใจมาช่วยผมขนของรวมไปถึงซื้อของต่างๆเข้าห้อง วันนี้น้องว่างทั้งวัน

“เป็นของที่เอาไปด้วยไม่ได้”

“…”

“เอาทิ้งไว้ที่นี่ดีแล้ว” ถึงจะอยากเอาไปด้วยแค่ไหนก็เอาไปไม่ได้ ผมรู้ว่าน้ำไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูดออกไป “ไปกันเถอะ”

ถึงจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ขากลับไม่ยอมก้าวเดินขึ้นรถ ผมเหลือบดูนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาหกโมงเช้าก่อนจะถอนหายใจออกมา ตั้งใจจะออกจากบ้านตั้งแต่เช้าเพราะกลัวว่าใต้จะตื่นก่อนที่ผมจะออกไป ถ้าเป็นแบบนั้นคงไม่ดีกับตัวผมและใต้

แค่เมื่อคืนที่อยู่ด้วยกัน...ก็แทบทนไม่ไหว

“พี่ลม” น้ำเสียงทุ้มเรียกชื่อผมด้วยสีหน้าจริงจัง “พี่เป็นอะไรรึเปล่า”

“พี่เหรอ...” ผมชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง “พี่จะเป็นอะไร” เสียงหัวเราะดังออกมาเบาๆเพื่อคลายความกังวล ทั้งที่ความจริงผมไม่ตลกเลยสักนิด

“เหมือนพี่ยังไม่อยากไป”

“…”

“มีอะไรที่พี่อยากทำก่อนไหม”

“…”

“พี่ลม”

“…”

“พี่ลม”

“ไปกันเถอะน้ำ” ผมเอ่ยออกมาก่อนจะเดินขึ้นรถเพื่อตัดความคิดฟุ้งซ่านที่อยู่ในหัว “ไปกัน” ผมย้ำคำเดิมหลังจากที่ขึ้นมานั่งบนรถเรียบร้อยแล้ว

“พี่ลม...พี่อยากไปจริงๆเหรอ” น้ำถามย้ำผมอีกครั้ง เหมือนน้องมีคำถามที่อยากจะถาม แต่เลือกที่จะถามอ้อมๆแทนที่จะถามผมตรงๆ

“น้ำ” ผมเรียกคนที่ยืนจับประตูรถฝั่งผมไว้ไม่ยอมปิด “พาพี่ไปเถอะ”

ก่อนที่ทุกอย่างที่ทำมาจะพังลง...

“อืม…ผมแล้วแต่พี่อยู่แล้ว” น้ำพยักหน้ายอมรับ เขาค่อยๆปิดประตูรถลงก่อนจะชะงักมือที่จับประตูรถเมื่อได้ยินเสียงที่ดังออกมาจากในบ้าน

ประตูบานเลื่อนเปิดออกพร้อมกับร่างของผู้ชายที่อยู่ในชุดนอนวิ่งออกมา ใบหน้าแสดงออกว่านอนพักผ่อนไม่เพียงพอ ตาทั้งสองข้างปูดบวมเหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง น้ำมองภาพตรงหน้าสลับกับมองผมที่นั่งอยู่บนรถ ผมรู้ว่าสีหน้าของตัวเองเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนเมื่อเห็นว่าใต้วิ่งเข้ามาใกล้

“ผมว่าพี่คุยกันก่อนเถอะ” น้ำเอ่ย “ผมรอได้”

แต่ผมไม่อยากให้รอ...

“ขอโทษด้วยนะน้ำ” ผมเอ่ยออกมาก่อนที่จะก้าวขาลงจากรถ 

ความตั้งใจทั้งหมดพังลงเมื่อใต้ตื่นขึ้นมาก่อนที่ผมจะออกไป อาจผิดที่ตัวผมเองที่มัวแต่ยืดเวลาไม่ยอมออกไปทั้งที่ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก่อนที่ใต้จะตื่นขึ้นมา เมื่อคืนนอนดึกด้วยกันทั้งคู่ ทำไมถึงรีบตื่นขึ้นมา

ทำไมไม่รอให้ผมไปก่อน

“ใจร้าย” คำแรกที่ใต้เอ่ยออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเจื่อนๆ “จะแอบไปตอนใต้นอนหลับ”

“…”

“ทำไมต้องทำให้เศร้าเหมือนในหนังด้วย”

“…”

“แค่นี้ก็เศร้าจะตายอยู่แล้ว” ใต้ยิ้มนิดๆ 

ผมมองคนตรงหน้าที่ดูพึ่งตื่นขึ้นมาแล้วรีบวิ่งออกมานอกบ้านไม่ได้เช็คหน้าตาหรือทรงผม ดวงตาที่ปูดบวมทำให้ผมรู้สึกแย่ไม่น้อย ผมไม่อยากให้ใต้เป็นแบบนี้ เขาไม่เหมาะกับน้ำตาหรอก เขาเหมาะที่จะเป็นใต้ที่เข้มแข็งเหมือนที่ผ่านมา

ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย

เป็นห่วงนะใต้...

“ผมไม่อยากปลุกใต้ เมื่อคืนใต้นอนดึก”

“ลมก็นอนดึกนี่ครับ” เขาเอ่ย “ถ้าปลุก...ใต้ก็ไม่ว่าอะไรลมหรอก”

“…”

“จะไปแล้วใช่ไหม” ถามคำถามออกมาเสียงเบา ใต้ดูเหมือนนอนไม่พอและสติยังไม่ครบถ้วน “ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอลม...ก็เลยคิดว่าน่าจะไปแล้ว”

“…”

“ไปตั้งแต่เช้าเลย” เขาหัวเราะ “นอนไปกี่ชั่วโมงเอง...ไปสายกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้”

“…”

“ไม่อยากให้ใต้ตื่นมาเจอสินะ”

“…”

“ขอโทษครับที่ทำตามที่ลมตั้งใจไม่สำเร็จ”

“…”

“เพราะตัวใต้เอง...อยากตื่นขึ้นมาส่งลม”

“อืม”

“ดูแลตัวเองด้วยนะ” มือวางลงบนเส้นผมนุ่มเหมือนทุกๆครั้ง รอยยิ้มเผยออกมาตามความรู้สึกที่ได้พูดออกไป คำนี้เป็นคำที่ดีที่สุดที่พูดได้ตอนนี้ “ต้องอ้วนกว่าเดิมนะ”

“อืม”

“ลม”

“ครับ”

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ”

“…”

“ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอดหนึ่งเดือน”

“อืม…ขอบคุณใต้ด้วยนะ” ผมสบตาคนตรงหน้า “ขอบคุณที่เป็นเจ้าบ้านที่ดี ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง”

“ครับ” ใต้พยักหน้ารับ “ขอให้งานผ่านไปด้วยดี ไม่ต้องแก้บทเยอะนะครับ”

“อืม…ขอให้งานใต้มีลูกค้าเข้ามาเยอะๆเหมือนกัน”

“ครับผม”

“ใต้…ผมจะไปแล้วนะ”

ไม่เคยรู้สึกว่าพูดออกมายากเท่าตอนนี้

เพราะลึกๆข้างใน...ผมไม่อยากไป

“อืม…ดูแลตัวเองนะ”

“…”

“กอดนะครับ” ใต้เอ่ยพร้อมกับเดินเข้ามาประชิดตัวก่อนที่แขนทั้งสองข้างจะโอบกอดผมไว้ เป็นกอดหลวมๆที่ไม่รัดจนอึดอัดเกินไป เป็นกอดที่ทำให้ผมสบายใจเหมือนทุกๆครั้ง

“ขอบคุณนะ” แขนที่ปล่อยไว้ข้างลำตัวยกขึ้นมากอดตอบอีกคนแน่น น้ำตาที่กลั้นเอาไว้พลันจะไหลออกมาดื้อๆเมื่อได้กอดคนตรงหน้าอีกครั้ง

เพราะคิดว่าเมื่อคืนจะเป็นกอดสุดท้าย...

“ลม”

“อืม” ผมรับคำให้เขารู้ว่าผมยังฟังเขาอยู่

ฟังมาตลอด

“ใต้รู้ว่าหลังจากนี้ใต้ต้องแย่มากแน่ๆ”

“…”

“แต่ลมไม่ต้องเป็นห่วงนะ...ใต้จะทำให้ได้เหมือนที่ลมเคยขอไว้”

“…”

“ไม่มีลมใต้จะอยู่ให้ได้นะ”

“ขอบคุณนะ”

“ครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำดังที่ข้างหู ผมรับรู้ได้ถึงอ้อมกอดที่กระชับแน่นกว่าเดิมเหมือนเขาไม่ต้องการให้ผมห่างไปไหนไกล “ต้องปล่อยจริงๆแล้ว”

“…”

“ก่อนจะไป...ช่วยพูดคำนั้นให้ใต้ฟังหน่อยได้ไหม”

“…”

“คำที่ลมจะพูดทุกวันก่อนที่ใต้จะออกไปทำงาน”

“พูดไปผมก็ทำไม่ได้”

เพราะรู้ว่าผมทำตามที่พูดไม่ได้

“พูดให้ใต้ฟังได้ไหม”

“…”

“อย่างน้อยก็รู้สึกว่ามันไม่นาน”

“อืม”

“…”

“ตั้งใจทำงาน”

“…”

“เจอกันที่บ้านนะ”

“ครับ...เจอกันที่บ้านนะ” ใต้เอ่ยออกมาพร้อมกับความเปียกชื้นที่ผมรู้สึกได้ที่หัวไหล่ ร่างที่สูงกว่าผมเล็กน้อยสะอื้นออกมาก่อนที่ใบหน้าจะกดลงบนไหล่ของผมอย่างคนเก็บความรู้สึกต่อไปไม่ไหว

ทั้งที่ใต้รู้ว่าสิ่งที่ผมพูดไปมันไม่มีทางเกิดขึ้นจริง

ทั้งที่รู้ว่าเราทำแบบนั้นไม่ได้

“ผมไปแล้วนะ”

“อืม” เขาพยักหน้าก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม ริมฝีปากเผยยิ้มแม้ดวงตาทั้งสองจะเปื้อนคราบน้ำตา

จะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งผมก็ไม่เคยชินกับน้ำตาของคนๆนี้

“ดูแลตัวเองดีๆนะ”

“ครับ”

“แล้วเจอกันนะ”

“…”

“…”

นานนับสิบวินาทีที่เรายืนสบสายตาโดยไม่มีคำพูดใดเอื้อนเอ่ยออกมา ผมยกมือขึ้นไปเช็ดน้ำตาให้คนตรงหน้าก่อนจะยิ้มให้เขาอีกครั้ง มันถึงเวลาที่เราควรจบเรื่องทุกอย่าง

ถึงเวลาสักที

ประตูรถเปิดออกพร้อมกับคนที่นั่งรออยู่บนรถก่อนแล้ว น้ำหันมายิ้มให้ใต้ที่ยืนส่งผมอยู่นอกรถก่อนจะเตรียมตัวออกรถ ผมหันไปมองใต้อีกครั้งก่อนจะตัดสินใจปิดประตูรถลง เสียงประตูที่ปิดลงเจ็บปวดกว่าครั้งไหนๆ มันเป็นสัญญาณที่ปลุกผมกลับเข้ามาสู่โลกแห่งความจริง

โลกที่เราต้องเดินต่อไปในเส้นทางที่เรากำหนดเอง

เส้นทางที่มีแค่ตัวผม

“ไปแล้วนะ” ผมเอ่ยออกมาแม้จะรู้ว่าคนข้างนอกไม่ได้ยิน 

ใต้ยืนโบกมืออยู่ที่เดิมพร้อมรอยยิ้มที่ไม่จางหายไปจากใบหน้า มืออีกข้างยกขึ้นมาปาดน้ำตาลวกๆเหมือนไม่ต้องการให้ผมเห็นเขาในมุมที่อ่อนแอ

“แบบนี้ดีแล้วจริงๆเหรอพี่” น้ำถามออกมาพร้อมกับรถที่ค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากบ้านหลังใหญ่

“อืม…แบบนี้ดีที่สุดแล้ว” ผมตอบกลับไปพร้อมกับมองกระจกข้างที่มีร่างของคนๆเดิมที่ยังยืนอยู่ตรงที่เดิม

เราค่อยๆห่างกันออกไปเรื่อยๆจนผมไม่เห็นร่างของเขาอีก...

ตื่นจากความฝันแล้ว

“ไหวไหมพี่”

“ไหวสิ ทำไมจะไม่ไหว”

“ถ้าไหว...ทำไมพี่ถึงร้องไห้”

“…” คำพูดที่น้ำเอ่ยออกมาทำให้ผมยกมือขึ้นแตะบริเวณดวงตาทั้งสองข้าง ไม่รู้ตอนไหนที่น้ำตามันไหลออกมา รู้ตัวอีกทีก็ร้องออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ผมเสียใจ

“ระบายได้นะพี่...ร้องออกมาเถอะถ้ามันไม่ไหว”

“…” ผมเงียบแทนคำตอบ ทุกอย่างพรั่งพรูออกมาจนผมควบคุมตัวเองไม่ไหว เสียงสะอื้นดังขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่เช็ดออกจากใบหน้าไม่หมด

เป็นครั้งแรกที่ผมร้องไห้ออกมาอย่างหนักโดยไม่อายคนข้างๆ

เหตุผลที่ผมตัดสินใจทำแบบนี้น้อยคนที่จะเข้าใจ ผมรู้ว่ามีหลายคนที่ไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมทำ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเลือกที่จะเดินออกมาทั้งที่ความรู้สึกของผมกับใต้ยังเหมือนเดิม จริงอยู่ที่ผมให้อภัยกับทุกเรื่องที่เคยเกิดขึ้น ผมไม่เก็บเรื่องเหล่านั้นมาบั่นทอนจิตใจ แต่สิ่งที่ทำให้ผมเลือกที่จะตัดสินใจเหมือนเดิมก็คือ...ผมต้องการเวลา

ยังจำภาพวันที่แย่ที่สุดในตอนนั้นได้ดี ผมบอกกับตัวเองว่าผมจะไม่มีวันกลับไปอยู่ในจุดนั้นอีก กว่าที่ผมจะหลุดพ้นมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ผมต้องใช้เวลาและความเข้มแข็งที่มีอยู่น้อยนิด พอถึงวันหนึ่งที่ผมเข้มแข็งขึ้นมาผมก็อยากจะรักษาสิ่งเหล่านั้นไว้ให้นานๆ จำช่วงเวลาที่แย่ที่สุดและบอกตัวเองเสมอว่าจะไม่กลับไปเป็นอย่างนั้นอีก

การตัดสินใจของผมไม่ได้แย่ไปทั้งหมด...ผมแค่ต้องการเวลา

ถ้าเวลาที่เหมาะสม และเราได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

วันนั้น...ผมจะเข้าไปบอกเขาเอง

ว่าผมรักเขามากแค่ไหน...







----------------------------------------------

หวังว่าทุกคนจะเข้าใจพี่ลมมากขึ้นนะคะ. :)


หายไปนานอีกแล้ว ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆนอกจากคำว่า 'ฝึกงาน'

ช่วงเวลาฝึกงานเป็นช่วงที่สูบพลังชีวิตมากจริงๆค่ะ T-T


ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ

เรื่องนี้อาจจะไม่ใช่แนวของใครหลายๆคน

แต่เราอยากจะขอบคุณทุกคนที่ยังอ่านจนถึงตอนนี้

อีกไม่กี่ตอนก็ถึงบทสรุปของนิยายเรื่องนี้แล้ว

เรามาจับมือแล้วพาทั้งคู่ไปถึงตอนจบด้วยรอยยิ้มกันเถอะค่ะ


1 คอมเม้นท์ = 1 กำลังใจ


หวังว่าทุกคนจะรักตัวละครทุกตัวในเรื่องนี้


#เสี้ยวลมหายใจ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 374 ครั้ง

1,118 ความคิดเห็น

  1. #1115 KRAM_ (@MByim) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 23:41
    เราเข้าใจลมเลยเพราะเหตุผลที่เลิกกันมันยากมากที่จะกลับไปเชื่อใจกันอีกครั้ง เวลาอย่างเดียวนั่นแหละจะช่วยได้จริงๆ
    #1115
    0
  2. #1108 OoNuizqBk (@OoNuizqBk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 15:53
    โกรธพี่ใต้แต่ยิ่งอ่านนให้เขาคู่กันเถอะๆ///
    #1108
    0
  3. #1100 miiiina (@miiiina) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 09:44
    พี่ใต้ สามปีก็ผ่านมาได้ ทนอีกนิดนะ
    #1100
    0
  4. #1087 fayfai2302 (@fayfai2302) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 15:34
    มองในมุมเรา ถ้าแฟนเก่าทำกับเราแบบนี้ แล้วมาขอคืนดี เราก็จะไม่กลับเหมือนกันอ่ะ คือกว่าจะผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาได้ มันสาหัสจริงๆ ไม่ผิดที่ลมอยากจะเซฟความรู้สึกตัวเอง เข้าใจลมมากๆ แต่ก็สงสารใต้เหมือนกัน
    #1087
    0
  5. #1053 ppphmt (@pinmnta1340) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 00:24
    เราเข้าใจพี่ลม เข้าใจจริงๆ ก็คือตอนนี้ร้องไห้ต่อไม่รอแล้วน้าฮื่อ
    #1053
    0
  6. #1027 i17645za (@i17645za) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 19:31
    ร้องไห้เเทบทุกตอนจริงๆ
    #1027
    0
  7. #1018 Mind-Mint (@mintloveam) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 23:10
    ถ้าเป็นเราก็คงไม่กลับไป รักมากก็คงเจ็บมากๆอ่ะ
    #1018
    0
  8. #995 brownquartz (@brownquartz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:25
    เป็นกำลังใจให้พี่ลมน้าา
    #995
    0
  9. #964 HaeMay (@HaeMay) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 16:23
    เข้าใจลมนะ เรื่องตอนนั้นมันทำให้เจ็บมากจริงๆ กว่าจะผ่านมันมาได้ลมเข้มแข็งมากนะ หวังว่าเวลาจะทำให้ลมดีขึ้น......"แล้วเจอกันที่บ้านนะ" อยากให้ลมกลับบ้าน
    #964
    0
  10. #945 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 11:35
    ฮืออออออออออ
    #945
    0
  11. #914 Katniss20 (@Katniss20) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 01:47
    พี่ลมตอนนี้เราเข้าใจพี่ลมนะ ใครจะเข้าใจความรู้สึกเราได้ดีไปกว่าตัวเราเอง กว่าจะเข้มแข็งขนาดนี้มันไม่ง่าย บางทีแค่เค้ารักเรา เรารักเค้ามันก็ยังไม่พอ /กอดพี่ลม
    #914
    0
  12. #891 fluffyboy_J (@ppppjih) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 13:39
    เข้มแข็งนะทั้งคู่เลย
    #891
    0
  13. #882 mondee-ma (@mondee-ma) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 16:43

    ไม่อยากเข้าใจแต่ก็ต้องเข้าใจใช่ม้ั้ยเนี่ย เศร้าจัง จากกันทั้งที่ยังรัก

    #882
    0
  14. #817 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 20:08
    อ่านกี่รอบก็ร้องไห้ค่ะ ทรมานจริงๆ
    #817
    0
  15. #815 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 07:18
    ร้องไห้ออกมาเถอะลม อย่างน้อยครั้งนี้ก็ร้องเพราะการตัดสินใจของตัวเอง
    #815
    0
  16. #796 มนุษย์สาววาย (@06457) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 07:44
    กอดนะ สู้ๆ
    #796
    0
  17. #765 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 22:50
    เข้าใจพี่ลมค่ะ บางอย่างต้องใช้เวลาจริงๆ
    #765
    0
  18. #744 Naruthaik1972 (@Naruthaik1972) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 20:14
    เข้าใจลมนะถึงรักแต่ก็กลัวความเจ็บปวด เลยตัดสินใจไป ถ้าใช่เจอกันอีกรอบแต่งงานเลยนะ
    #744
    0
  19. #719 pppeachhh2 (@pppeachhh) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 22:56
    ทำดีที่สุดแล้วพี่ลม ตัดสินใจได้ดีแล้ว อดทนก่อนนะคะ เดี๋ยวจะดีขึ้นเนอะ ดีใจที่พี่ลมตัดสินใจแบบนี้ ถ้ากลับไปเลยทันที ไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่าพี่ใต้จะไม่เบื่ออีก พี่ลมจะไม่เสียใจอีก รอไปอีกสักหน่อยเนอะ เข้มแข็งนะพี่ลม
    #719
    0
  20. #672 Yygdrasil (@sereneer) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 04:22
    เราดีใจนะที่พี่ลมตัดสินใจแบบนี้ ถ้าพี่ลมยอมกลับไปเอาจริงๆเราคงผิดหวังนิดๆอ่ะ เรารู้สึกว่าคาแรกเตอร์พี่ลมคือเป็นคนอ่อนนอกแข็งใน และเรารักความแข็งของพี่นะ รักในความคิดที่ว่ายังรัก แต่ไม่อยากกลับไปอยู่ในจุดนั้นแล้ว เพราะถึงรักเขาแค่ไหน พี่ลมก็ต้องรักตัวเองด้วยอ่ะ ก็เลยดีใจที่พี่ลมเลือกแบบนี้
    #672
    0
  21. #631 Waterlandy (@Waterlandy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 18:35

    เอาอีกครับ ขอหน่วงมากกว่านีครับ ชอบครับ

    #631
    0
  22. #496 mwonderland (@mwonderland) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 11:44
    ขอให้อนาคตดีเหมือนที่คิกไว้นะพี่ลมพี่ใต้ ขอให้ถึงเวลาที่พี้ลมตั้งในไว้เร็วๆ แล้วกลับมานักกันอีกนะ
    #496
    0
  23. #488 nanniie_nan (@nanniie102) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 10:12
    เราจะรอให้ทั้งคู่มาเจอกันอีก ถูกที่ ถูกเวลา...
    #488
    0
  24. #487 maddogx (@maddogx) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 02:00
    รักในทั้งคู่เลย ถูกที่ ถูกคน แต่ยังไม่ถูกเวลาจริงๆ หวังว่าเวลาจะช่วยเยียวยาทั้งคู่ให้พร้อมกับการเริ่มต้นใหม่อีกครั้งนะคะ ขอบคุณคนแต่งมากค่ะ
    #487
    0
  25. #486 maddogx (@maddogx) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 02:00
    รักในทั้งคู่เลย ถูกที่ ถูกคน แต่ยังไม่ถูกเวลาจริงๆ หวังว่าเวลาจะช่วยเยียวยาทั้งคู่ให้พร้อมกับการเริ่มต้นใหม่อีกครั้งนะคะ ขอบคุณคนแต่งมากค่ะ
    #486
    0