เสี้ยวลมหายใจ [Yaoi] END

ตอนที่ 1 : 0 : 14/212

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 771 ครั้ง
    29 ธ.ค. 60

B
E
R
L
I
N

14/212



บ้านเลขที่ 14/212

กระเป๋าเดินทางใบสุดท้ายถูกยกวางลงหน้าประตูบ้านพร้อมกับรถแท็กซี่ที่ขับออกไป เจ้าของกระเป๋าใบใหญ่ถอนหายใจออกมาหลังจากที่ใช้เวลาหลายชั่วโมงในการวนหาบ้านตามแผนที่ที่ได้มา

ถึงสักที...

บ้านตรงหน้าคือบ้านสองชั้นที่ดูมีอาณาบริเวณที่กว้างขวางรับกับตัวบ้าน เป็นครั้งแรกที่เขามาที่นี่ หรือพูดให้ถูกคือหลังจากวันนี้ บ้านหลังนี้จะเป็นที่อยู่ของเขาตลอดหนึ่งเดือนหลังจากนี้

อาชีพของเขาต้องเปลี่ยนที่อยู่ไปเรื่อยๆไม่มีออฟฟิศประจำ เขาเป็นนักเขียนบทอิสระ เวลามีโปรเจคใหม่ๆก็มักจะถูกชวนเข้ามาร่วมทีมอยู่บ่อยๆ ถึงจะเป็นนักเขียนบทอิสระแต่ก็มีทีมงานประจำที่ทำด้วยบ่อยๆ และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องขึ้นจากเชียงใหม่มาทำงานที่กรุงเทพ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาหาที่พักไม่ทัน

และนั่นทำให้เขามายืนอยู่ตรงนี้

ย้อนกลับไปเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วก่อนที่จะได้งาน เขาได้รับโปรเจคใหม่ที่น่าสนใจบวกกับทีมงานที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดีทำให้เลือกที่จะตัดสินใจรับงานโดยไม่ลังเล แต่ก็เหมือนโชคชะตาเล่นตลกที่หลังจากวันที่ตกลงรับงาน ที่พักในละแวกนั้นกลับเต็มและที่พักที่พอจะว่างส่วนมากราคาค่อนข้างสูงจนสู้ราคาไม่ไหว

ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากเพื่อนเก่า ตอนนี้คงต้องไปหาโรงแรมพักจนกว่าจะหาที่พักประจำได้ ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ คงจะมีรายจ่ายมากกว่ารายได้

“ฮัลโหล ถึงหน้าบ้านแล้ว” เขาไม่ลืมที่จะโทรรายงานเพื่อนเก่าที่ดูเป็นห่วงเขาตั้งแต่ก่อนจะเดินทางมาถึง

( กดกริ่งรึยัง )

“กำลัง โทรมาบอกก่อนไง เดี๋ยวหาว่าหายไป”

( อ่อ ดีแล้วลม )

“มันไม่แปลกใช่ไหมที่จู่ๆเรามาขออาศัยกับเขาแบบนี้”

ถ้าเขามีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้เขาคงไม่รบกวน ถึงเพื่อนจะบอกว่าเจ้าของบ้านไม่ค่อยอยู่บ้าน แต่ยังไงก็ดูไม่เหมาะอยู่ดี เขาไม่ได้รู้จักเจ้าของบ้านเป็นการส่วนตัว

สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้คือ...รีบหาที่พักให้ได้เร็วๆ

( ไม่หรอก เราคุยให้แล้วไง ก็อย่างที่บอก ลมไม่ได้อยู่ให้เขาฟรีๆสักหน่อย )

“อืม ก็รู้” เขาตอบ “แต่เราก็ไม่ได้มีเวลาว่างมาก”

( เจ้าของบ้านไม่มีปัญหาอะไรหรอก เราบอกรายละเอียดเขาไปหมดแล้ว )

“อ่า…เราก็หวังให้มันเป็นแบบนั้น”

บอกตรงๆ...รู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่

ยังไงมันก็แปลกอยู่ดี

( ลม )

“หืม?” มือที่กำลังจะกดกริ่งชะงักลงทันทีที่เพื่อนเรียกชื่อของเขา “มีอะไรรึเปล่ากิ่ง?”

( เรา…เปล่า...ไม่มีอะไรหรอก )

“บอกเราได้นะ หรือว่าจริงๆแล้วเจ้าของบ้านไม่โอเคที่เรามาอยู่ ถ้าเป็นแบบนั้นบอกเราได้เลยนะ เราไม่อยากให้กิ่งมาทะเลาะกับญาติตัวเอง”

( เปล่า เจ้าของบ้านเต็มใจอยู่แล้ว )

“อ่าว งั้น...”

( ลม มีอะไรโทรหาเรานะ )

“อืม กิ่งย้ำเราบ่อยจนเราเริ่มสงสัยแล้วนะ ฮ่าๆ”

( เราเป็นห่วงไง กลัวลมอึดอัด )

“ไม่หรอก เราสิต้องกลัวญาติกิ่งอึดอัด”

( อืม นั่นสินะ )

“เราจะกดกริ่งแล้วนะ ญาติกิ่งอยู่บ้านใช่ไหม”

( ใช่ เมื่อวานเราถามให้แล้ว )

“โอเค งั้นเดี๋ยวเราโทรหาใหม่นะ ขอเอาของเข้าไปเก็บก่อน”

( ลม )

“หืม?”

( เปล่า...มีอะไรโทรมานะ )

“ครับ ขอบคุณมากนะ” เขายิ้มออกมา 

ตั้งแต่วันที่ได้กลับมาคุยกันจนถึงวันนี้กิ่งดูเป็นห่วงเขาในทุกๆเรื่อง แม้ว่าช่วงเรียนจะไม่ได้เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน แต่เขาก็รู้ข่าวคราวของกันและกันตลอด

ในชีวิตของเขา...มีเพื่อนอยู่ไม่กี่คน

กริ๊งงงง

เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวที่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาไม่เคยเห็นหน้าเจ้าของบ้านมาก่อน รู้แค่ว่าเจ้าของบ้านเป็นญาติห่างๆของเพื่อนเขา

ทำตัวสบายๆเข้าไว้ลม...อย่ากลัว...อย่าเกร็ง

แกร๊ก!

เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงเลื่อนประตูกระจก ทั้งที่บอกตัวเองให้ใจเย็น แต่สุดท้ายเขาก็อดตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดี

คำทักทายแรกที่ควรพูดออกไป...จะพูดอะไรดี

“สวัส...”

ยังไม่ทันที่จะพูดคำแรกจบ คำพูดก็ถูกกลืนหายกลับเข้าไปทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก หัวใจที่เคยเต้นปกติ ในตอนนี้กลับเต้นเร็วขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ภาพตรงหน้าตอนนี้ถ้าจะบอกว่าเป็นภาพหลอน เขายังรู้สึกดีซะกว่า แต่ติดตรงที่มันไม่มีทางเป็นไปได้

นี่คือเรื่องจริง

“เพื่อนกิ่ง?” ร่างที่อยู่ในชุดไปรเวทเดินออกมาเปิดประตูบ้านด้วยท่าทางสบายๆ “ให้ช่วยยกกระเป๋าไหม” เขามองกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบที่อยู่ใกล้ๆ

เอาของมาเยอะพอสมควร

“อ่า…ผมคงมาผิด” เขาไม่รู้แม้กระทั่งว่าควรจะตอบกลับไปว่าอะไร ในเมื่อสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้ามันทำให้สมองเขาว่างเปล่าคิดอะไรไม่ออก

“ถามว่าเพื่อนกิ่งใช่ไหม”

“…”

“ถ้าใช่ ก็มาไม่ผิด”

คำพูดที่เหมือนย้ำให้อะไรชัดเจนยิ่งขึ้นทำให้เขาเลือกที่จะหลบสายตาที่มองมา ลมหายใจร้อนๆพ่นออกมาเพื่อคลายความคิดที่ตีกันวุ่นอยู่ในหัว

นี่มันเรื่องอะไรกัน

“กระเป๋าสองใบนี้ใช่ไหม” เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเงียบไปเขาเลยถามซ้ำอีกครั้ง “เข้ามาก่อน ข้างนอกแดดมันร้อน”

“ไม่…ไม่ดีกว่า” ลมตอบกลับไม่เต็มเสียง “ผมไม่รบกวนดีกว่า”

“อะไร?” เขาถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ

เปล่า...จริงๆแล้วเขาเข้าใจ

เข้าใจดีทุกอย่าง

“ผมไม่รู้ว่าญาติของกิ่งคือคุณ” เขาเอ่ยออกมาอย่างหนักใจ “ถ้าผมรู้...ผมคงไม่มา”

“ทำไม”

“ขอกระเป๋าผมด้วยครับ ผมคงไม่รบกวน” เขาเลี่ยงที่จะตอบคำถาม ทั้งที่คนตรงหน้าก็รู้เหตุผลทุกอย่างดีอยู่แล้ว

ต้องการคำตอบจากเขาอีกทำไม

ต้องการคำยืนยันอะไรอีก

“พี่ลม”

กึก!

ขาทั้งสองข้างที่เตรียมจะหันหลังให้คนตรงหน้าชะงักลง เหมือนถูกอะไรบางอย่างรั้งไว้ไม่ให้ขาทั้งสองข้างก้าวเดินออกไป

คำที่เขาเคยรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้ยิน

คำที่ใช้แทนตัวเองตลอดเวลาที่เคยอยู่ด้วยกัน

คำที่เขาชอบที่สุด...แต่เป็นคำที่เขาไม่อยากได้ยินที่สุดในตอนนี้

“อย่าใช้อารมณ์” น้ำเสียงนิ่งเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา เขายกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เข้าไปในบ้านก่อนที่จะหันไปมองคนที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

ไม่แปลกที่ลมจะไม่อยากเห็นหน้าเขา

“ผมขอกระเป๋าคืน”

“เข้าบ้านก่อน”

“งั้นไม่เป็นไร...ไม่คืนก็ไม่เป็นไรครับ” ไม่อยากแม้จะได้ยินคำพูดเชิญชวนใดๆจากอีกคน แม้แต่หน้าเขายังไม่อยากมอง

แม้ในใจลึกๆของเขา...อยากจะมองจนแทบบ้า

ปากอยากจะถามออกไปว่าเป็นยังไงบ้าง อยากจะรับรู้ความเป็นไป แต่มีอีกสิ่งที่เตือนใจเขาอยู่ตลอด คือ...เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะถาม

“อย่าดื้อ”

“…”

“เข้าบ้านก่อน” เขายังยืนยันคำเดิม “ข้างนอกแดดมันร้อน มีอะไรก็เข้าไปคุยกันในบ้าน”

“ไม่มีอะไรต้องคุย” เขาตัดสินใจเอ่ยออกไป แม้จะอยากจบบทสนทนาตอนนี้ให้เร็วที่สุด แต่ดูเหมือนยิ่งทำให้สั้น มันยิ่งยาว

“พี่ลม”

“…”

“โอเค” ร่างสูงถอนหายใจออกมา “ลม เข้าบ้านก่อน”

“…”

“จะอยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว” เขาไม่เคยบังคับอะไรคนตรงหน้า “แค่เข้าไปคุยในบ้าน อย่าตัดสินใจด้วยอารมณ์”

“…” เขาหันไปสบตาคนที่ยืนอยู่วูบเดียวก่อนที่จะละสายตามองไปทางอื่น “อืม ผมไม่เคยขัดอะไรได้อยู่แล้ว”

“…”

“แค่เข้าไปคุยในบ้านก็จบใช่ไหม”

“อืม” เขารับคำสั้นๆ สายตาของลมที่มองมาที่เขา แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกต่างๆที่ถูกส่งผ่านมาทางสายตา

ความรู้สึกคิดถึง...นั่นคือสิ่งแรกที่เขารับรู้ได้

ประตูกระจกเลื่อนออกพร้อมกับกระเป๋าเดินทางที่ถูกยกเข้ามาไว้ในบ้าน ลมถอดรองเท้าก่อนจะเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ด้วยความอึดอัด ใจจริงเขาไม่อยากแม้แต่จะเดินเข้ามาในบ้านหลังนี้หลังจากที่รู้ว่าเจ้าของบ้านคือใคร แน่นอนว่าเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน กิ่งไม่เคยบอกเขา เพราะถ้าเขารู้ เขาไม่มีทางที่จะมาเหยียบที่นี่

ไม่มีทาง...

“รกหน่อย แม่บ้านพึ่งลาออกไป” เจ้าของบ้านออกตัวขึ้นมาทันทีที่เห็นอีกคนมองไปรอบๆบ้านของเขา

เขาไม่มีเวลาว่างมานั่งจัดการทุกอย่างภายในบ้าน ยิ่งแม่บ้านลาออกไป จากบ้านที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อย ในตอนนี้ก็กลายเป็นบ้านที่ไร้ระเบียบ จากปกติที่จะมีแม่บ้านอยู่เฝ้าบ้าน ตอนนี้ก็มีแต่เขาที่บางวันก็กลับมานอนบ้าน บางวันก็ไม่ได้กลับ

ลมไม่ตอบอะไรกลับไป เขาเพียงแค่นั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ที่วางอยู่กลางบ้าน เขามองไปรอบๆบ้านอีกครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาที่นี่ ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปมากจนเขาแทบจำไม่ได้

แต่ก่อน...ไม่ได้แต่งบ้านสไตล์นี้นี่นา

แต่คำว่ารกหน่อย...จากที่ดู มันไม่หน่อยเลยจริงๆ

“หิวน้ำไหม”

“ไม่ครับ”

“แล้ว...”

“จะพูดอะไรก็พูดเถอะ” รีบๆเข้าเรื่องจะได้คุยให้เสร็จไวๆ ความจริงเขาไม่มีเหตุผลที่จะต้องเข้ามาในบ้านเพื่อฟังอะไรอีกแท้ๆ

คนที่ตัดสินใจต้องเป็นเขา

“เตรียมห้องไว้ให้แล้ว”

“…”

“เห็นกิ่งบอกว่าหาที่พักไม่ได้ แถวนี้ที่พักเยอะก็จริง แต่ก็แพงๆทั้งนั้น มีแต่คอนโด มันเป็นย่านธุรกิจ”

“ไม่เป็นไร” เขาตอบ “เดี๋ยวลองหาดู”

“อืม ก็อยู่ที่นี่ไปก่อน กิ่งบอกว่าจะมาอยู่ประมาณเดือนหนึ่งใช่ไหม”

“ครับ แต่คงไม่รบกวนแล้ว”

“แล้วจะไปอยู่ที่ไหน”

“ก็เดี๋ยวหา...”

“พี่ลม”

“หยุดเรียกแบบนี้สักที” เขาไม่อยากได้ยิน ไม่อยากได้ยินคำๆนี้อีกแล้ว “มีอะไรก็รีบพูดมา ถ้าไม่มีผมจะได้ไป”

“อยู่ที่นี่ไปก่อน”

“ผมบอกว่า...”

“ก็แค่อยู่ จะกลัวอะไร” เขาถามออกมา ตั้งแต่ลมเดินเข้ามาในบ้าน ลมไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา “บอกเองไม่ใช่เหรอว่ามาอยู่ก็จะช่วยดูแลบ้านให้”

“…”

“ไม่ต้องห่วง ไม่ได้กลับบ้านบ่อยอยู่แล้ว”

“ผมก็คงดูแลบ้านให้ตลอดไม่ได้ เพราะผมก็ต้องไปทำงาน”

“ก็ดูแลได้เท่าที่ดูแล”

“ไม่ดีกว่า ผมเกรงใจ”

“เกรงใจหรือกลัวอะไร”

“…”

“มีเหตุผลหน่อย ตัวเองก็บอกเองแท้ๆว่าหาที่พักไม่ได้ ถ้าไม่อยู่ที่นี่จะไปอยู่ที่ไหน” เขารู้ว่าคนตรงหน้าคิดอะไรอยู่ อย่างลม แค่ดูแป๊บเดียวก็รู้แล้ว

“ผมหาทางได้”

“ลม”

“…”

“อยู่เถอะ”

“…”

“ห่วงตัวเองบ้าง อยู่จนกว่าจะหาที่พักได้ก็ได้ ถ้าหาได้เมื่อไหร่อยากจะไปตอนไหนก็จะไม่ห้าม” เขาถอนหายใจออกมา

ลมก็ยังเป็นลม

ดื้อไม่เปลี่ยน

“ต้องทำอะไรบ้าง” เขาถาม ในเมื่อเขายืนยันอะไรไปคนตรงหน้าก็ไม่ยอมฟัง งั้นเขาก็มีสิทธิ์ที่จะถามในสิ่งที่ควรจะรู้

เพราะตอนนี้...เขาก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน

“ทำ?” เขาเลิกคิ้ว “หมายถึงอยู่ที่นี่?”

“ถ้าจะอยู่...ต้องทำอะไรบ้าง”

“อ่อ…ง่ายๆ”

“…”

“ทำเหมือนเดิม”

“เหมือนเดิม?”

คำว่าเหมือนเดิมสำหรับคนตรงหน้าคืออะไรกันแน่

“เหมือนตอนที่เรายังอยู่ด้วยกัน”

“…!!!”

คำพูดที่อีกคำพูดออกมาง่ายๆ แต่มันกลับไม่ง่ายสำหรับคนฟัง ลมหลุบตาลงต่ำก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ เขาพยายามควบคุมตัวเองเพื่อไม่ให้แสดงออกว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ แต่ดูเหมือนยิ่งเขาพยายามปิด มันยิ่งเผยออกมา

“ทำอาหารเช้า ทำความสะอาดห้อง เตรียมชุดทำงาน ทำอาหารตอนเย็น”

“…”

“ทำเหมือนที่พี่ลมเคยทำทุกอย่าง”

“แปลกนะ” ลมแค่นยิ้ม “ที่ใต้อยากให้ทุกอย่างเหมือนเดิม”

เขาเงยหน้าเพื่อสบตากับคนตรงหน้า แม้ว่าจะต้องใช้ความกล้าในการที่จะสบตากับอีกคนได้โดยไม่มีน้ำตาไหลออกมา แต่เขาอยากให้อีกคนรับรู้ความรู้สึกของเขา

สิ่งที่ใต้พูดออกมา...โคตรใจร้าย

“แต่ใต้...เป็นอย่างเดียวที่ไม่เหมือนเดิม”

“อืม” เขาพยักหน้ารับคำ “ไม่เถียง”

เพราะมันคือความจริง

“ถ้าสิ่งที่พูดมาคือสิ่งที่ต้องการให้ทำในช่วงเวลาที่อยู่ที่นี่...ผมจะทำ”

“อืม”

“แต่ผมก็มีสิ่งที่อยากจะขอเหมือนกัน”

“อืม…ว่ามา”

“ผมจะทำทุกอย่างให้ตามที่คุณขอ จะทำเหมือนเดิม” ทั้งที่ความจริงแล้วเขาไม่อยากกลับไปคิดถึงความรู้สึกเหล่านั้นอีก “แต่ผมขอให้เราต่างคนต่างอยู่”

“อืม”

“และตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่...คุณห้ามแตะต้องตัวผม ผมเองก็จะไม่แตะต้องคุณ”

“…”

“ผมจะอยู่ในที่ของผมและคุณก็อยู่ในที่ของคุณ”

“แค่นี้ใช่ไหม” เขาถามออกมาหลังจากที่อีกคนพูดจบแล้ว “จะได้พาไปดูห้อง ถ้าขาดเหลืออะไรจะได้ไปซื้อเข้ามาไว้”

“มีอีกอย่างครับ”

“อืม อะไรล่ะ”

“ผมชื่อลม เรียกผมว่าลม”

“…”

“คำว่า พี่ลม” เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ “ผมไม่อยากได้ยินสักเท่าไหร่”

“อืม”

“…”

“แค่นี้ใช่ไหมลม?”

“ครับ”

“งั้นก็ตามมา...จะพาไปดูห้อง”

                                                                                                                                                         

                                                                                                                     

                                                                                                                                          

                                                                                                                                                       

---------------------------------------------------
Merry Christmas :)
หวังว่านิยายเรื่องนี้จะแทนของขวัญในวันคริสต์มาสนี้นะคะ <3
ถ้าเป็นนักอ่านที่อ่านนิยายของเรามาหลายเรื่องทุกคนจะรู้ว่าเราชอบแต่งแนวดราม่า
เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องที่เราออกตัวตั้งแต่แรกว่ามันดราม่า และเราจะพยายามถ่ายทอดออกมาให้ดีที่สุด
หวังว่าเรื่องนี้จะถูกใจคนอ่านไม่มากก็น้อย เราจะถ่ายทอดทุกอารมณ์ให้สุด ไม่มีค้างคาแน่นอนค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่เปิดอ่านนิยายเรื่องนี้
เราหวังว่าทุกคนจะรักนิยายเรื่องนี้นะคะ
จับมือพี่ลม ให้กำลังใจพี่ลมของเราด้วยนะคะ <3
สุดท้ายนี้ อย่าลืมคอมเม้นท์บอกกันด้วยน้าว่าชอบรึเปล่า
อาจจะเบื่อที่คนแต่งทำไมชอบบอกให้คอมเม้นท์ ฮ่าๆ
เราแค่อยากได้กำลังใจและอยากรู้ว่ายังมีคนรออยู่ :)
เรารักและขอบคุณนักอ่านทุกคนมากจริงๆค่ะ
พูดคุยและทักทายกันได้ที่ แฟนเพจ Perlina หรือทางทวิตเตอร์ @perlinjun
อย่าลืมติดแฮชแท็ก #เสี้ยวลมหายใจ #ใต้ลม กันด้วยนะคะ ^________^

เจอกันใหม่ตอนหน้าจ้า <3  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 771 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,257 ความคิดเห็น

  1. #1256 rattanalak44 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 12:43
    ตอนแรกก็หน่วงแล้ว😢
    #1,256
    0
  2. #1244 pkcyhst (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 04:45
    เดี๋ยวลมเดี๋ยวพี่ลมมม ไม่ต้องมาเรียกก
    #1,244
    0
  3. #1242 ブーム (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 08:13
    คิดถึงพี่ปัดดดดด ไม่ได้อ่านนานมาก แต่ก็กลับมาอ่านเสมอเลยนะ
    #1,242
    0
  4. #1235 Naamyuki (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 15:30
    เขนาดเรายังเคยอกหัก(เพราะเป็นแต่ฝ่ายหักอก ง่อววว)
    เรายังอินเลยอ่ะ ใต้ใจร้ายจัง แง้
    #1,235
    0
  5. #1157 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:19
    อย่างชอบ ทำไมเลิกกันนะ
    #1,157
    0
  6. #1152 mamaew1921 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 05:17
    ตามมาจากรีวิว ชอบ
    #1,152
    0
  7. #1136 mileyduchess (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 09:36
    ใต้เห็นแก่ตัวจัง ขอนู่นขอนี่ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่เหมือนเดิม
    #1,136
    0
  8. #1119 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 20:17
    ต้องการดราม่าน้ำตาแตกอยู่พอดีเลยแม่!!!//เกียมทิชชู่
    #1,119
    0
  9. #1092 proudsj (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 19:16
    มีแววเจ็บหนัก
    #1,092
    0
  10. #1091 proudsj (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 19:16
    มีแววเจ็บหนัก
    #1,091
    0
  11. #1090 proudsj (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 19:16
    มีแววเจ็บหนัก
    #1,090
    0
  12. #1080 KoyJuthamas (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 19:24
    โอโห้แค่ตอนแรกก็เป๋แล้วอะ
    #1,080
    0
  13. #1071 Beom_0601 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 00:30
    ไม่เห็นจำเป็นต้องอยู่
    #1,071
    0
  14. #1039 ppphmt (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 23:56
    เปิดมาก็เจ็บแล้วฮื่อ
    #1,039
    0
  15. #1037 -xebyam (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 21:50
    มาม่าพร้อมเสริฟฟฟฟ
    #1,037
    0
  16. #1036 optimuslay (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 08:46
    กลับมาอ่านอีกรอบ ก็จะอยากจะร้องไห้อีกและฮืออ
    #1,036
    0
  17. #1028 Kim-kibom (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 20:23
    อืม..มาม่า
    #1,028
    0
  18. #1020 Kfhhh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 16:51
    ชอบคับบ
    #1,020
    0
  19. #1004 angiepollii (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:05
    เปลี่ยนมากินมาม่าบ้าง
    #1,004
    0
  20. #990 Nusry (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:13
    ชอบกินมาม่า
    #990
    0
  21. #983 p_patcha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:56
    ดูหน่วงๆๆแปลกๆๆ
    #983
    0
  22. #982 p_patcha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:56
    ดูหน่วงๆๆแปลกๆๆ
    #982
    0
  23. #952 KJunlat (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 22:49
    โห่ววววววววววว พึ่งตอนแรกก็รู้เลยว่าเจ็บ!
    #952
    0
  24. #949 bb222 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 23:41
    เปิดเรื่องมาก็ปวดหนึบๆเลย
    #949
    0
  25. #934 Jibangrin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:57
    จุกมากกก ใต้ใจร้ายจัง สงสารลม /อ่านข้ามตอนไปเฉลยเลยย5555
    #934
    1
    • #934-1 Jibangrin(จากตอนที่ 1)
      11 พฤศจิกายน 2561 / 22:58
      เฉยยยย! สิ เมาหรอ55555
      #934-1