เมื่อโลกของผม...หมุนรอบตัวคุณ (Yaoi) [END]

ตอนที่ 9 : 08:52 - เป็นเจ้าของ 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,715
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 593 ครั้ง
    1 มี.ค. 61

B
E
R
L
I
N
 

08:52

เป็นเจ้าของ



ห้องนอนปกคลุมไปด้วยความมืดในเวลาตีสองใกล้จะตีสามในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ร่างที่อยู่บนเตียงนอนอยู่ท่าเดิมเป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงที่พยายามข่มตาหลับเพื่อให้ตื่นขึ้นมาต้อนรับวันใหม่อย่างสดชื่น แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ง่ายเหมือนทุกๆครั้ง ใจหนึ่งอยากจะลุกขึ้นไปสูบบุหรี่อีกสักมวน เผื่อว่าความคิดต่างๆที่แล่นอยู่ในหัวจะถูกปล่อยออกไปบ้าง ติดก็ตรงที่ทำไม่ได้อย่างที่คิด 

แสงที่เล็ดลอดผ่านม่านหนาเข้ามาทำให้ดวงตาพอมองเห็นสิ่งต่างๆรอบห้อง แม้ว่าจะมืดแต่พอดวงตาคุ้นชินกับความมืดก็ทำให้เห็นอะไรชัดขึ้น และมันชัดพอที่เขาจะเห็นใบหน้าของอีกคนที่นอนหลับอยู่ข้างเขา

ดวงตาคู่สวยหลับตาสนิท ขนตายาวเป็นแพดูสุขภาพดี จมูกโด่งรับกับใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากบางที่เผยอออกเล็กน้อยพร้อมกับลมหายใจที่เข้าออกเป็นจังหวะ ทุกอย่างที่รวมเป็นคนๆนี้มันช่างดีไปหมดจนหาข้อติไม่ได้ และถึงจะมีข้อติเขาก็คงมองไม่เห็นในส่วนนั้น

ในสายตาของเขา...หย๋งดีที่สุด

และเป็นแบบนั้นเสมอมา

เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่เขาจำมันได้ทุกรายละเอียด จำสัมผัส จำความรู้สึก จำสีหน้าและแววตาของคนตรงหน้า เขาจดจำทุกอย่างได้ดีราวกับกลัวว่าตื่นขึ้นมาสิ่งที่เกิดขึ้นจะเป็นแค่เพียงความฝัน 

จูบแรกของเขาไม่รู้ว่าจะทำให้คนตรงหน้าพอใจได้รึเปล่า เขาไม่เคยมีความสัมพันธ์แบบนี้กับใคร ไม่แปลกที่เขาจะไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แต่คำว่าไม่เคยไม่ได้หมายความว่าเขาทำไม่เป็น กลับกันเขารู้ดีเสียอีกว่าควรจะทำยังกับสิ่งที่เกิดขึ้น รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร และเขาคิดว่าเขาตอบสนองต่อสิ่งนั้นได้ดี

“…” รอยยิ้มบางๆเผยออกมาเมื่อสายตาหันไปมองคนข้างๆที่นอนหันหน้ามาทางเขา 

ใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่ดูไม่มีพิษไม่มีภัย ใบหน้าที่ตอนตื่นมักมอบรอยยิ้มที่สดใสให้เขาเสมอ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คนตรงหน้ามีอิทธิพลกับตัวของเขา รู้อีกทีก็ตอนที่หย๋งเขามาอยู่ในหัวของเขาจนสลัดออกไปไม่ได้ หรืออาจเพราะเขาไม่ตั้งใจจะสลัดเรื่องของหย๋งทิ้งไป

ตอนนี้...เขามีแค่หย๋ง

หย๋งที่เขาอยากจะใช้คำว่า...คนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ

หย๋งคือโซนปลอดภัยของเขา

ริมฝีปากของคนตรงหน้าเมมเป็นเส้นตรงก่อนที่ร่างของหย๋งจะขยับตัวเล็กน้อย คิ้วย่นเข้าหากันเหมือนมีเรื่องทำให้ขัดใจแม้ว่าดวงตาทั้งสองข้างจะยังหลับอยู่ คนที่นอนมองทุกการกระทำหัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทางน่ารักของคนตรงหน้าที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

ร่างสูงขยับตัวเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอีกคนนอนไม่สบายตัว เตียงนอนขนาดคิงไซส์ก็จริง แต่หย๋งดันเว้นที่ว่างด้านหลังไว้เยอะจนเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนอนเตียงเดี่ยว มือข้างหนึ่งเอื้อมไปดึงผ้าห่มที่ร่นลงไปขึ้นมาห่มไว้เหมือนเดิมกลัวว่าอีกคนจะหนาว

สายตาของเขาหยุดลงที่ริมฝีปากคู่สวยอีกครั้ง แม้จะพยายามเบนความสนใจไปที่ส่วนอื่น แต่สุดท้ายเขาก็เผลอมองในส่วนที่เขารู้สึกสนใจที่สุดอยู่ดี ริมฝีปากนุ่มที่เขาได้ลิ้มลองความหวานจากริมฝีปากนั้น ความหวานที่เขาไม่อยากจะให้มันเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว

เขาเป็นคนโลภมาก...และคำว่าพอดีสำหรับเขา...

มันไม่มีอยู่จริง

เวลาเราเล่นหุ้นเราก็มักอยากจะให้ยอดของหุ้นที่เล่นขึ้นอยู่ตลอด และเราก็มักจะลงทุนเพิ่มไปเรื่อยๆเพื่อหวังได้กำไรจากสิ่งที่เราลงทุนลงไป นั่นคงเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เวลาที่ได้อะไรเขามักต้องการมากกว่าเดิม แม้จะรู้ว่าบางครั้งมันเสี่ยง แต่ถ้าผลตอบรับที่ได้มามันคุ้ม...ก็พร้อมที่จะลองเสี่ยง

ใบหน้าของเขาเลื่อนเข้าไปหาคนตรงหน้าราวกับขั้วแม้เหล็กที่ดึงดูดเข้าหากัน ลมหายใจร้อนๆที่สัมผัสได้ยิ่งทำให้รับรู้ถึงระยะห่างที่ถูกย่นเข้ามาเรื่อยๆ เสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากซีดสัมผัสกับความนุ่มบนริมฝีปากคู่สวย สันจมูกโด่งฝังลงบนแก้มอีกคนก่อนที่เขาจะค่อยๆเลื่อนริมฝีปากออกมา

“ขอ…โทษ” เสียงแหบพร่ากระซิบบอกข้างหูคนที่นอนหลับไม่ได้สติ

ขอโทษที่หักห้ามใจตัวเองไม่ได้

ขอโทษที่โลภมาก...อยากจูบหย๋งเป็นครั้งที่สอง

เขาพยายามแล้วจริงๆ




08:52

สิ่งแรกที่เห็นตอนตื่นขึ้นมาคือเวลาบนหน้าปัดนาฬิกา มือทั้งสองข้างยกขึ้นมาขยี้ตาอย่างคนไม่เต็มใจตื่นก่อนที่จะหันไปมองคนข้างตัวที่ยังนอนหลับไม่รู้ตัว หย๋งชันตัวลุกขึ้นช้าๆเพื่อไม่ให้อีกคนตื่นขึ้นมา วันนี้เป็นวันเสาร์เลยทำให้เขาสามารถนอนตื่นสายได้ตามที่ต้องการ ดีอีกอย่างคือวันนี้เขาว่างทั้งวันไม่ถูกนัดไปทำงานกลุ่มหรือซ้อมเชียร์นอกตาราง

ดีจริงๆ...

คนใต้ผ้าห่มเดียวกันขยับตัวเล็กน้อยก่อนที่จะหันหน้ากลับมาทางที่เขานอนอยู่ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่นอนหลับสนิททำให้คนที่ยังสะลึมสะลือเผยยิ้มออกมา ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นอีกคนนอนหลับ แต่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สำรวจใบหน้าเกลี้ยงเกลาตรงหน้าชัดๆโดยที่อีกคนยังไม่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

พี่เงียบเป็นคนที่จัดว่ารูปร่างหน้าตาอยู่ในขั้นเพอร์เฟ็ค ครั้งแรกที่รู้จักกันเขานึกว่าคนตรงหน้าจะผ่านความสัมพันธ์มาหลายรูปแบบ แต่ทุกอย่างกลับตรงข้ามกับที่เขาคิด พี่เงียบเป็นคนไม่เข้าสังคม รู้จักคนน้อยถึงน้อยมาก และไม่เคยมีสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับใคร ถึงจะรู้มาแบบนั้นแต่ก็อดสงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ได้

นั่นคือครั้งแรกของคนที่พึ่งเคยจูบจริงๆน่ะเหรอ...

ทำไม...เรียนรู้ได้ไว

“บ้า…” หย๋งพึมพำกับตัวเองที่คิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อวาน

เอาจริงๆเขายังตกใจตัวเองไม่หายที่จู่โจมเข้าไปแบบนั้น แม้ว่าเขาจะตั้งใจทำ แต่พอกลับมาคิดดูอีกทีก็อดเขินไม่หาย ในหัวของเขามีแต่ภาพเหตุการณ์เมื่อวานฉายซ้ำเหมือนวีดีโอที่เล่นวนซ้ำไม่หยุด ขนาดเมื่อคืนตอนนอนเขายังรู้สึกเหมือนได้จูบอีกคน แต่จะเป็นไปได้ยังไง...เขาหมกมุ่นเกินไปแล้ว

เลิกคิดได้แล้วหย๋ง...

“เมื่อคืนนอนดึกสินะ” เขาเอ่ยออกมาเสียงเบา รอยยิ้มบางๆยังคงปรากฏอยู่เมื่อเขายื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกคนเพื่อสำรวจดูใกล้ๆ

ดวงตาทั้งสองข้างนอนหลับสนิท จมูกโด่งรับกับใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากซีดที่เม้มปากเป็นเส้นตรงเหมือนคนกำลังคิดอะไรอยู่ หย๋งยิ้มนิดๆก่อนจะใช้นิ้วแตะลงไปที่สันจมูกคนตรงหน้า นิ้วชี้เลื่อนสำรวจส่วนต่างๆอย่างซุกซน

พี่เงียบตอนนอนหลับสนิท...น่ามองชะมัด

“จมูกโด่งจังนะ” เขาอดอิจฉาไม่ได้ ทุกอย่างบนร่างกายของอีกคนดูดีไปซะทุกอย่าง ทั้งความสูง ไหล่ที่กว้าง และใบหน้าที่ไม่ต้องเสริมหรือเพิ่มเติมอะไร

น่าอิจฉา...

“พี่เงียบขี้เซา” หย๋งเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม

“…”

“ขี้เซา”

“…”

“ถ้าไม่ตื่น...ผมไม่ปลุกนะ” หย๋งเอ่ยออกมาเหมือนเด็กๆ เขาชอบที่จะนั่งมองอีกคนนอนหลับ ดูไปดูมามันก็เพลินดี

ถ้าเปรียบเหมือนงานศิลปะก็คงเป็นงานศิลปะที่ไม่อาจละสายตาไปสนใจสิ่งอื่นได้ เป็นงานที่ดึงดูดและมีเสน่ห์ในตัวของมันเอง งานศิลปะที่ไม่เหมือนใครและไม่จำเป็นต้องเหมือนใคร

แบบที่เป็นอยู่...มันดีอยู่แล้ว

หย๋งละสายตาจากคนตรงหน้าก่อนจะเดินไปยังชั้นหนังสือเล็กๆที่มีหนังสือวางอยู่สามสี่เล่ม เขาอ่านชื่อหนังสือแต่ละเล่มก่อนจะหยิบหนังสือหนึ่งเล่มออกมาอ่านเพื่อรอเวลาให้อีกคนตื่นขึ้นมา

ร่างของเขาเดินกลับมาที่เตียงอีกครั้งพร้อมกับหนังสือที่ถืออยู่ในมือ หย๋งขึ้นไปนั่งบนเตียงช้าๆเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนที่นอนอยู่ก่อนจะเปิดอ่านเนื้อหาข้างในหนังสือ

ตัวอักษรที่เรียงรายกันจนอัดแน่นล้วนเป็นเนื้อหาที่เข้าใจยากและไม่ใช่ทางถนัดของเขา หนังสือแนวปรัชญาชีวิตเป็นหนังสือที่เขาค่อนข้างเข้าถึงยากและไม่เคยอ่านจนจบเลยสักเล่ม

พี่เงียบชอบอ่านอะไรแบบนี้เหรอ...

“อ่านด้วยเหรอ”

เสียงที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในห้องทำให้คนที่ขมวดคิ้วกับหนังสือตรงหน้าสะดุ้งเล็กน้อย หย๋งลดหนังสือที่ถืออยู่ลงก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าอีกคนตื่นนอนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ตกใจหมด” 

“ตกใจอะไร” คนที่นอนอยู่พลิกตัวนอนคว่ำก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาถาม “หย๋งอ่านหนังสือแบบนี้ด้วยเหรอ”

“ปกติก็ไม่อ่านครับ” หย๋งตอบ “มันค่อนข้างเข้าใจยาก ผมเห็นว่าคำโปรยน่าอ่านก็เลยลองหยิบมาอ่านดู”

“แล้วเป็นยังไง”

“ก็อ่านยากอยู่ดี” เขาพูดพร้อมกับปิดสมุดที่ถืออยู่ “ตื่นตอนไหนเนี่ย”

“ตอนที่หย๋งทำหน้างงกับหนังสือ” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ “เล่มนี้อ่านยากจริงๆนั่นแหละ...แต่ถ้าอ่านจบก็สอนอะไรเยอะอยู่เหมือนกัน”

“กว่าผมจะอ่านจบเล่มก็คงเรียนจบก่อน”

“ขนาดนั้นเลย” เขาหัวเราะ “งั้นไว้เล่าให้ฟัง”

“แบบนั้นน่าจะดีกว่า”

“อืม” เขารับคำในลำคอ “ตื่นนานรึยัง” เมื่อคืนเขานอนหลังอีกคนเลยทำให้ยังรู้สึกง่วงนอนอยู่บ้าง

กว่าจะนอนหลับก็ปาไปตีสามกว่าๆ

“ตื่นก่อนพี่ไม่นานครับ”

“อ่อ”

“ผมทำพี่ตื่นรึเปล่า”

“เปล่า...ปกติก็ตื่นประมาณนี้”

“อยากนอนต่อไหม นอนต่อได้นะครับ”

“ได้เหรอ” เขาถามกลับ จริงๆก็ยังรู้สึกตื่นไม่เต็มที่เท่าไหร่ “ขออีกสิบห้านาที”

“ได้เลย มากกว่านั้นก็ได้” หย๋งยิ้มออกมา เขาไม่ได้รีบไปไหน ให้อยู่ในห้องทั้งวันก็ได้ อีกอย่างพึ่งตื่นแบบนี้ยังไม่ค่อยหิวสักเท่าไหร่

“อืม” เขาพยักหน้าก่อนจะขยับตัวเล็กน้อย

“อะ…” หย๋งร้องออกมาเบาๆเมื่อศรีษะของพี่เงียบหนุนลงบนตักของเขา

“สบาย”

“อ่อ…” เขายิ้มออกมาเมื่อเริ่มเข้าใจความต้องการของคนตรงหน้า “นอนตรงนี้สบายกว่านอนหมอนเหรอครับ”

“อืม”

“งั้นก็นอนเลย” มือของเขาลูบเส้นผมนิ่มอย่างเบามือ “ผมจะเป็นหมอนให้พี่เอง”

“ครับ” เขารับคำพร้อมกับดวงตาทั้งสองข้างที่ปิดลงอีกครั้ง

ตักหย๋ง...นุ่มกว่าหมอนจริงๆ

บางทีเขาอาจจะต้องเปลี่ยนคำเรียกอีกคนซะใหม่ พี่เงียบไม่ได้เงียบเหมือนครั้งแรกที่เจอกัน ไม่ได้นิ่งเหมือนที่เคยรู้สึก ตอนนี้พี่เงียบที่เขารู้จักคือผู้ชายที่น่ารักคนหนึ่ง ผู้ชายที่นอนหนุนตักเขาอยู่ตอนนี้

ผู้ชายคนนี้...ขี้อ้อนชะมัด

และเขาไม่ปฏิเสธว่าเขาชอบ...ชอบที่อีกคนทำ

อ้อนเยอะๆ...แต่ช่วยอ้อนเขาแค่คนเดียว


วันหยุดสุดสัปดาห์เป็นช่วงเวลาแห่งการทำงานที่ค้างไว้ให้เสร็จทันส่ง ความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งคือ เขาสามารถนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานตั้งแต่ฟ้าสว่างยันฟ้ามืดได้โดยที่ไม่ทำกิจกรรมอื่นๆ และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เขาลืมตัวนั่งทำงานจนเวลาล่วงเลยมาบ่ายโมงกว่าๆ

ป่านนี้หนังที่หย๋งบอกว่าจะดูคงจบไปหนึ่งเรื่องแล้ว...

พอคิดได้แบบนั้นเขาก็วางมือจากงานที่ใกล้เสร็จสมบูรณ์เพื่อเดินออกไปดูอีกคนที่บอกจะนอนดูหนังอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ทันทีที่เปิดประตูออกมารอยยิ้มบางๆก็เผยออกมาเมื่อเห็นร่างของคนตรงหน้าที่นอนหลับสนิทอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งกำรีโมตทีวีไว้ ส่วนมืออีกข้างนอนกอดหมอนใบเล็กที่ใช้หนุนนอน

นอนหลับสบายขนาดนี้ใครจะกล้าปลุก

ร่างสูงเดินไปนั่งลงข้างๆก่อนที่จะค่อยๆดึงรีโมตทีวีออกมา เขากดปิดหน้าจอลงก่อนจะปรับแอร์ให้อยู่ในอุณหภูมิที่พอดี กลัวว่าหย๋งจะหนาวเกินไป วันนี้หย๋งบอกจะอยู่เล่นที่ห้องของเขาทั้งวันเพราะกลับไปที่หอก็ไม่มีอะไรทำ เขาเองก็ไม่ได้ขัดอะไร กลัวก็แต่ว่าอีกคนจะเบื่อเพราะห้องของเขาก็ไม่ได้มีอะไรให้ทำมากมาย และเขาเองก็มัวแต่ทำงานเลยไม่ได้ออกมานั่งคุยเล่นกับหย๋ง

โอเค...ไว้ค่อยทำงานต่อ

เสร็จทันอยู่แล้ว

เขาเลือกที่จะนั่งอยู่ข้างๆร่างที่นอนหลับสนิทโดยไม่คิดที่จะปลุกอีกคนให้ตื่นขึ้นมาเพื่อถามว่าหิวไหม เห็นท่าทางที่ดูนอนหลับสบายเขาก็ไม่กล้าที่จะไปขัดความสุขนั้น หย๋งตื่นเช้ากว่าเขาแถมเมื่อเช้ายังลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าให้อีก กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จก็ปาไปเกือบสิบโมง ไม่แปลกที่อีกคนจะนอนหลับต่อ

วันนี้เป็นวันธรรมดาอีกวันที่เขารู้สึกว่ามันดีกว่าวันหยุดครั้งไหนๆ เป็นวันแรกที่เขาได้นอนหนุนสิ่งอื่นที่ไม่ใช่หมอน เป็นวันแรกที่เขาตื่นขึ้นมากินอาหารเช้าพร้อมกับใครอีกคน ได้นั่งคุยเรื่องราวทั่วไประหว่างทานอาหารเช้า อาจดูเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับเขา...มันไม่ธรรมดา

มันพิเศษ

“พี่เงียบ...” น้ำเสียงงัวเงียดังขึ้นพร้อมกับร่างของหย๋งที่ขยับตัวเล็กน้อย “ผมหลับไปตอนไหน...”

“นั่นสิ” เขาหัวเราะออกมาเบาๆ “ออกมาก็เห็นนอนแล้ว”

“แล้วทำไมไม่ปลุกผมล่ะ” มือทั้งสองขยี้ตาตัวเองเพื่อให้ลืมตาตื่นเต็มที่ “ผมดูหนังไม่จบเลยเนี่ย”

“ดูถึงตอนไหน”

“ผมไม่รู้ จำไม่ได้เลย” หย๋งค่อยๆชันตัวขึ้นนั่ง “กี่โมงแล้วครับเนี่ย”

“บ่ายโมงกว่า”

“ผมหลับไปนานขนาดนั้นเลย” คนพึ่งตื่นทำตาโต “ทำงานเสร็จแล้วเหรอครับ”

“ยัง”

“อ่าว แล้วทำไมไม่ทำต่อ...หรือว่าพี่หิวข้าวแล้ว”

“เปล่า” เขารีบส่ายหน้าทันทีที่เห็นอีกคนทำท่าจะลุกไปที่ตู้เย็น “ออกมาหา...จะถามว่าหิวรึยัง”

“แล้วทำไมไม่ปลุก...พี่ออกมานานรึยัง”

“ไม่นาน” เขายิ้มนิดๆ “จะปลุกทำไม...หย๋งนอนหลับสบายดี”

“ว่าขี้เกียจทางอ้อมรึเปล่า”

“เปล่า” ไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย “แล้วหิวรึยัง อยากกินอะไรไหม...บ่ายแล้ว” แต่ว่าห้องเขาไม่น่าจะมีอะไรให้กินได้แล้ว

ปกติก็สั่งมากินไม่ก็ซื้อจากข้างนอกเข้ามาตลอด

“ยังไม่ค่อยหิวหรอก ผมพึ่งตื่นเอง” หย๋งยิ้ม “พี่หิวรึเปล่า เดี๋ยวผมออกไปซื้ออะไรเข้ามาให้”

“จะออกก็ออกไปด้วยกัน” 

ไม่ให้ไปคนเดียวหรอก 

“พี่จะได้ทำงานต่อไง ผมเห็นพี่นั่งทำงานตั้งแต่กินข้าวเสร็จ”

“งานใกล้เสร็จแล้ว” เขาตอบ “เบื่อรึเปล่า”

“เบื่ออะไรเหรอครับ?”

“เบื่อที่อยู่ที่นี่ไง” 

“ทำไมผมต้องเบื่อด้วย” หย๋งถามกลับอย่างไม่เข้าใจคำถาม

“ก็ไม่มีอะไรให้ทำ...พี่ก็ทำงาน” ก็แค่กลัวว่าหย๋งจะเบื่อ เขาไม่รู้ว่าจะต้องชวนหย๋งทำอะไรในเมื่อห้องเขาไม่ได้มีอะไรให้ทำมากมาย

อีกอย่าง...ไม่ค่อยมีใครมาที่ห้องเขาบ่อยเท่าไหร่นัก

ปกติก็ใช้ชีวิตคนเดียว พอมีอีกคนเข้ามา...ก็ไม่รู้จะทำตัวยังไง

“อยู่ที่หอผมน่าเบื่อกว่านี้อีก” หย๋งตอบกลับ “พี่ไม่ต้องห่วง ไม่ได้เบื่ออะไรเลย หนังก็มีให้ดู”

“แต่หย๋งพึ่งนอนหลับไป”

“นั่นมันง่วงไหมล่ะ” เขาหัวเราะออกมา

“ไม่เบื่อจริงๆใช่ไหม” เขาถามย้ำอีกครั้ง รู้สึกไม่มั่นใจ “ถ้าเบื่อก็บอก”

“บอกแล้วจะทำยังไงครับ” หย๋งถามกลับอย่างนึกสนุก ในเมื่อพี่เงียบบอกว่าถ้าเบื่อก็บอกเขาก็อยากรู้ว่าถ้าบอกไปแล้วพี่เงียบจะทำยังไงต่อ

หากิจกรรมทำแก้เบื่องั้นเหรอ

“ก็…อยากทำอะไร” 

“ผมเหรอ?”

“อืม…เวลาเบื่อหย๋งทำอะไร”

“ก็ไปดูหนัง ฟังเพลง บางครั้งอารมณ์ติสท์มากๆก็ไปนั่งแช่ที่ร้านกาแฟทั้งวัน”

“อืม…งั้นไปไหม”

“ครับ? ไปไหน”

“หย๋งอยากไปไหน...ก็ไปที่นั่นแหละ” เขาไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรมาก 

ปกติก็แทบไม่ได้ออกไปไหน ทุกวันหยุดเขาจะอยู่ที่ห้อง วันธรรมดาเขาก็ออกไปแค่เวลามีเรียนกับทำงานกลุ่ม พอเสร็จจากทุกอย่างเขาก็กลับห้อง แทบจะไม่ค่อยออกไปเที่ยว เขาไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่ชอบไปเบียดเสียดกับใคร

“พี่อยากไปเหรอครับ”

“…”

“ให้เดาว่าพี่ไม่อยากไป”

“ไปได้”

“ไปได้มันไม่เหมือนกับอยากไปสักหน่อย” หย๋งยิ้มนิดๆ เขารู้ว่าอีกคนคิดมาก แต่เขาไม่ได้รู้สึกเบื่อแบบที่พี่เงียบคิด อยู่ที่นี่มันดีกว่าอยู่ที่หอเขาอยู่แล้ว

อยู่ที่นี่สบายใจกว่า

“อยากไปกับหย๋ง”

“…”

“หมายถึง...ไม่ได้อยากไปเที่ยว...แต่อยากไปกับหย๋ง”

“รู้รึเปล่าว่าพูดอะไรออกมา” หย๋งถามกลับทันที พี่เงียบชอบพูดอะไรกำกวมด้วยท่าทางนิ่งๆเขาเลยไม่รู้ว่าอีกคนเข้าใจความหมายในสิ่งที่พูดจริงๆรึเปล่า

แต่คิดว่าครั้งนี้น่าจะเข้าใจ

“อืม”

“อืมคือ?”

“ก็อย่างที่พูดไป...อยากไปกับหย๋ง”

“อืม…” เขายิ้มออกมาอย่างไม่ปกปิด คำพูดของคนตรงหน้ามีอิทธิพลกับเขามากจริงๆ “เอาจริงๆผมก็ไม่อยากออกไปไหน”

“งั้นเหรอ”

“แต่ผมอยากอยู่กับพี่”

“อ่า…”

“หนังเมื่อกี้ผมก็จำไม่ได้ว่าดูไปถึงตอนไหน...งั้น...”

“ดูอีกรอบเหรอ”

“ได้ไหมครับ” เขาหันไปถามอย่างมีความหวัง “ผมหมายถึง...ให้พี่อยู่ดูกับผมด้วย”

“อืม…ทำไมจะไม่ได้” รอยยิ้มบางๆเผยออกมา “ขออะไรก็จะทำให้”

“ได้ทุกอย่างเลยเหรอ”

“อืม…คิดว่าทุกอย่าง”

“ป๋าเกินไปแล้ว” เขาเอ่ยแซว “ผมไม่ขออะไรหรอก ขอมากเดี๋ยวหมดโควตาซะก่อน” เอาจริงๆก็ไม่รู้จะขออะไร แค่ที่ทำอยู่ทุกวันนี้มันก็มากพอแล้ว

“แล้วขอบ้างได้ไหม”

“ขอผมน่ะเหรอ?” หย๋งชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง “ขออะไรล่ะครับ”

อย่างพี่เงียบจะขออะไรเขา...

“ขอปรึกษา”

“หืม?…ปรึกษาเรื่องอะไร”

“อย่าหัวเราะนะ” เห็นหน้าหย๋งที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตลอดเวลาก็อดกลัวไม่ได้ แต่หย๋งเป็นคนเดียวที่เขาจะปรึกษาได้ และเป็นคนเดียวที่จะให้คำตอบกับเขาได้

“ไม่หัวเราะ สัญญาเกี่ยวก้อยเลย”

นิ้วก้อยถุกยื่นมาข้างหน้า ถึงจะไม่ใช่คนที่ทำอะไรแบบนี้ แต่เขาก็ยื่นนิ้วก้อยตัวเองไปเกี่ยวก้อยกับคนตรงหน้า ถือเป็นการสัญญาระหว่างเขากับหย๋ง

น่ารักดี

“พี่จะปรึกษาอะไรครับ ซีเรียสรึเปล่า”

“ไม่รู้...ก็...ซีเรียสมั้ง”

“โอเค งั้นผมจะตั้งใจฟัง” หย๋งพูดพร้อมกับเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งหลังตรงเตรียมฟังเรื่องที่เขาจะเล่า

เห็นแบบนี้ยิ่งไม่กล้าเล่า...

“คือ…มีคนๆหนึ่งที่พึ่งได้รู้จักกัน...เป็นคนน่ารัก ยิ้มเก่ง ร่าเริง” พอคิดแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ “มีคนเข้าหาอยากทำความรู้จักตลอดเวลา”

“…”

“อัธยาศัยดี เป็นที่รักของทุกคน ไม่ว่าจะไปทางไหนก็มีแต่คนชอบ”

“อ่าฮะ...” 

“แล้วก็ไม่รู้เกิดขึ้นตอนไหน...ที่จู่ๆก็สนใจขึ้นมา ชอบ...รอยยิ้ม...ชอบมากๆ”

“…”

“เวลาที่ยิ้ม...ชอบจริงๆ”

“ครับ” หย๋งสบตากับคนตรงหน้า ริมฝีปากเผยยิ้มออกมา

เรื่องที่พี่เงียบกำลังปรึกษา...เขาว่าเขารู้จักคนๆนั้น

รู้จักเป็นอย่างดี

“ไม่รู้ว่าแปลกไหมที่จะรู้สึกดี คือ...ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน แต่รู้ว่าคนนี้พิเศษ...รู้สึกจริงๆ” เขาย้ำ “ไม่ได้รู้สึกเพราะตัวเองไม่เคยมีใคร”

“…”

“เพราะเป็นคนอื่นก็คงไม่รู้สึก”

“ครับ...แล้วอยากจะปรึกษาผมว่า?”

“ที่พูดมา...แปลว่าชอบรึเปล่า”

“…”

“จริงๆก็รู้คำตอบอยู่แล้ว”

“แล้วคำตอบคืออะไรครับ”

“ชอบ”

“ครับ แล้วยังไงต่อ” ทั้งที่พยายามจะหุบยิ้ม แต่ดูเหมือนยิ่งทำเขายิ่งฝืน สิ่งที่คนตรงหน้าทำมันมากกว่าการสารภาพบอกเขาตรงๆ

จะบอกว่าเข้าข้างตัวเองก็ได้...แต่เขารู้ว่าทุกอย่างที่พี่เงียบพูดมา

คนๆนั้นคือเขา

“จะ…ขอยังไงดี”

“ขอเป็นแฟน?”

“ขอ…จอง?” เขาเลิกคิ้ว “ก่อนจะเป็นแฟน...ต้องทำยังไง จีบหรือจองก่อน”

“ใครเขาขอจองกันเล่า” สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “คนนะครับไม่ใช่สิ่งของ”

“ไหนสัญญาว่าจะไม่หัวเราะ”

“ขอโทษครับ...ก็ดูพี่ถามสิ” หย๋งยิ้มนิดๆ “อดไม่ได้จริงๆ”

“ไม่เคยมี...ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง”

“แต่เมื่อวานก็ทำเก่งนี่ครับ”

“หย๋ง” เขาเรียกคนตรงหน้าก่อนจะหัวเราะตาม “ไหนบอกไม่ให้แซว”

“ก็จริงนี่นา...ถ้านั่นเป็นจูบแรกของพี่ ผมว่าพี่เก่งมากเลยนะ” เขาจำได้ว่าจูบแรกตอนนั้นเขาทำอะไรไม่เป็น ไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง

ผิดกับคนตรงหน้า...

“จูบที่สองก็เก่ง”

“เนี่ย จริงๆแล้วเป็นคนแบบนี้ใช่ไหม”

“อืม…เป็นกับหย๋ง”

“พอเลย” พูดมากกว่านี้คงไม่ดีสักเท่าไหร่ เอาจริงๆเขาก็เขินอยู่บ้างพอคิดถึงเรื่องเมื่อวาน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความรู้สึกตอนนั้นมันดีมาก

ดีจริงๆ

“แล้วตกลงยังไง...ก่อนเป็นแฟนต้องทำยังไง”

“ต้องจีบครับ”

“จีบเหรอ” เขาพยักหน้านิดๆ “แล้วต้องบอกไหมว่าขอจีบ หรือว่าจีบแบบเนียนๆไปเลย”

“มันไม่เนียนตั้งแต่พี่ถามผมแล้ว”

“อ่าว...รู้ด้วยเหรอ”

“…”

“ว่าคนที่พี่พูดถึงคือหย๋ง”

“ไม่รู้มั้งครับ” เขาหัวเราะออกมา หัวเราะกลบเกลื่อนไปงั้น เขาไม่อยากให้พี่เงียบเห็นว่าตอนนี้เขากำลังกลั้นยิ้มมากแค่ไหน เขาพยายามเก๊กขรึมอยู่

อย่ายิ้ม หย๋งอย่ายิ้ม!!!

“ไม่เนียนสินะ”

“จริงๆก็ไม่เนียนเลย”

“งั้น”

“…”

“พี่จีบหย๋งนะ”

“…!!!!!”

พี่เงียบ...

“หมายถึง...พี่ขอจีบหย๋ง”

บทจะตรงก็ตรงจนตั้งตัวแทบไม่ทัน

“อ่า…ผมไม่เคยโดนจีบแบบนี้เลยแฮะ” หย๋งยิ้มแก้เขิน แค่สายตาที่อีกคนมองมาเขาก็ทำตัวไม่ถูกอยู่แล้ว ยิ่งได้ยินคำพูดแบบนี้เขายิ่งไปต่อไม่เป็น

มีสติไว้หย๋ง...

“ผม…”

“…” เขาเงียบรอฟังคำตอบ

คนที่เขาอยากจริงจังด้วยจริงๆ...คือคนตรงหน้า

“ผมพูดมากนะ”

“อืม…พี่ชอบฟัง”

“ผมกินเก่งด้วย”

“อืม…พี่เลี้ยงไหว”

“ผมงี่เง่า บางครั้งก็น่ารำคาญ”

“พี่ไม่ทำอะไรให้หย๋งต้องรู้สึกแบบนั้นหรอก” เขาพูดพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้า “เกี่ยวก้อยอีกครั้งก็ได้” รอยยิ้มบางๆเผยออกมา

“ผม…ขี้หวงมากเลยนะ”

“อืม…พี่ก็เหมือนกัน”

“ถ้าจีบผมแล้ว...พี่จะมีแค่ผมใช่ไหม”

“ก่อนจะบอกว่าจีบ...ก็มีแค่หย๋งมาตลอด”

“พี่เงียบ...”

“ไม่ชอบตรงไหนให้บอก...อยากให้ปรับตรงไหนให้บอก”

“พี่จะเปลี่ยนใจไม่ได้นะ...ขอจีบผมแล้วน่ะ” หย๋งเงยหน้าขึ้นสบตา มือเอื้อมไปเกี่ยวก้อยคนตรงหน้า “ผมเชื่อพี่นะ เชื่อทุกอย่างเลย”

“อืม…เชื่อเลย”

“…”

“หย๋งไม่ผิดหวังหรอก”

เพราะไม่เคยอยากทำให้หย๋งเสียใจ

“โอเค”

“…”

“รีบๆจีบให้ติดนะครับ”

“อืม…ได้สิ”

“…”

“จะรีบจีบให้ติดนะ” เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า หย๋งคือความสุขตั้งแต่ที่เขามีหย๋งเข้ามาอยู่ในชีวิต หย๋งเหมือนโลกใบใหม่ของเขา

แค่นี้ที่ต้องการ

แค่นี้จริงๆ...




กว่าสองชั่วโมงที่นั่งดูหนังที่ไม่ใช่แนวที่ชอบ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ดูหนังเรื่องนั้นจบแล้ว ร่างสูงเอื้อมมือไปกดปิดหน้าจอโทรทัศน์ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อเห็นร่างที่นอนอยู่ข้างๆนอนหลับสนิทเหมือนเมื่อตอนบ่าย

ตกลงหนังไม่สนุกหรือว่าอีกคนง่วงกันแน่...

วันหยุดกำลังจะผ่านไปอีกหนึ่งวัน...นาฬิกาบอกเวลาหกโมงเย็น วันนี้เป็นอีกวันที่เขาไม่ได้ก้าวขาออกจากห้อง ตอนกลางวันก็ไม่ได้ออกไปไหน เขาสั่งอาหารเข้ามากินและคิดว่ามื้อเย็นก็คงจะเป็นแบบนั้นอีก

ใช้บริการบ่อยจนแทบจะเป็นลูกค้าวีไอพีอยู่แล้ว

เมื่อเห็นว่าอีกคนนอนหลับสบายเขาเลยไม่ได้ปลุกให้ตื่นขึ้นมาทันที ร่างสูงลุกขึ้นเดินออกไปนอกระเบียงเพื่อทำกิจวัตรประจำวันของเขา ถึงจะน้อยลงจากช่วงแรกมากแต่ก็ยังมีอยู่บ้างที่เขารู้สึกอยากขึ้นมา แม้จะบอกอีกคนว่าจะพยายามเลิก แต่มันก็คงไม่เลิกได้ทันที

เขาจุดไฟก่อนจะพ่นควันสีขาวออกมาช้าๆ สายตาทอดมองวิวภายนอกเหมือนอย่างทุกๆวัน หนึ่งเหตุผลที่เขาเลือกซื้อคอนโดตรงนี้คงเป็นเพราะอยู่กลางใจเมืองและค่อนข้างสงบไม่วุ่นวาย คอนโดเขามีจำนวนห้องน้อยเลยทำให้มีความเป็นส่วนตัวสูง อีกเหตุผลหนึ่งคงเป็นเพราะวิวใจกลางเมืองที่เวลากลางคืนแล้วจะมองเห็นกรุงเทพได้ทั่ว เขาชอบอะไรแบบนี้ ชอบมองจากตรงนี้

ก่อนที่จะย้ายมาอยู่ที่นี่เขาเคยอยู่หอพักแถวชานเมืองมาก่อน เพราะได้เงินจากประกันชีวิตของพ่อกับแม่รวมไปถึงสมบัติที่โอนทุกอย่างเป็นชื่อของเขาเลยทำให้เขาพอที่จะมีเงินพอที่จะส่งเสียตัวเองเรียนให้จบมัธยมปลาย ความทรงจำในช่วงนั้นของเขาไม่ดีสักเท่าไหร่ ตั้งแต่สมัยเรียนจนมาถึงเข้ามหาวิทยาลัยเขามีเพื่อนนับคนได้ และเพื่อนส่วนมากก็มักเข้ามาในรูปแบบหวังผลประโยชน์และจากไป เขาไม่เคยได้รับความจริงใจและนั่นเป็นเหตุผลหลักที่เขาเลือกที่จะอยู่คนเดียวตลอดมา

เขาเริ่มเล่นหุ้นช่วงมอปลายระหว่างปิดเทอม ไม่รู้อะไรดลใจทำให้เขาอยากจะลองเสี่ยง แม้จะรู้ว่าถ้าเสี่ยงไปแล้วออกมาไม่เป็นอย่างที่หวังเขาก็พร้อมจะเสี่ยง เขาอยู่คนเดียวและถ้าลำบากมันก็ลำบากแค่ตัวเขาไม่เกี่ยวกับใคร หลังจากวันที่พ่อกับแม่ของเขาเสียไปเขาก็เลือกที่จะออกมาใช้ชีวิตคนเดียว เพราะรู้ว่าญาติคนอื่นไม่พร้อมจะดูแลและเขาก็ไม่อยากจะไปเป็นภาระของใคร

และความเสี่ยงของเขามันเหมือนเป็นโชคก้อนใหญ่ที่ทำให้เขามีเงินพอที่จะหาซื้อที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง ซื้อของใช้ตามที่ตัวเองต้องการและอยากได้

แต่สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่ความสุขที่แท้จริง...

สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่เงิน เขาต้องการความสุขและความจริงใจ

ตอนนี้เขาว่าเขาได้รับในสิ่งที่เขาต้องการแล้ว...ทั้งความสุขและความจริงใจ




FRENCH FRIES : ตกลงพรุ่งนี้เข้าคณะกี่โมงวะ?




ข้อความที่เด้งขึ้นมาทำให้เขากดเข้าไปอ่านในกลุ่มที่มีกันอยู่สี่คน ข้อความส่วนมากที่คุยกันก็เป็นการคุยของทั้งสามคนซะส่วนใหญ่ เขาจะเป็นคนอ่านมากกว่าคนตอบ




โฉเอง : เที่ยงป่ะวะ

ไฉเอง : ใช่แล้ววววววว

FRENCH FRIES :  @

FRENCH FRIES : ไปป่าว

: ไปไหน?





พอถูกเจาะจงก็เลยต้องตอบออกไปอย่างห้ามไม่ได้ ในเมื่อเขาเปิดอ่านอยู่คนอื่นๆก็คงเห็นว่าอ่านกันครบหมดแล้ว




FRENCH FRIES : ไปคุยเรื่องให้รุ่นน้องไง

FRENCH FRIES : จะปิดประชุมเชียร์แล้ว

โฉเอง : ฟรายดูกระตือรือร้นแปลกๆนะครับ 

โฉเอง : มีอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า

FRENCH FRIES : มีอะไร

FRENCH FRIES : กูก็แค่อยากไปช่วยเตรียมงาน

FRENCH FRIES : มึงอะคิดมาก

ไฉเอง : อ้าว แล้วน้องอินที่ฟรายพูดถึงล่ะ

ไฉเอง : ไม่ชอบน้องแล้วเหรอ

FRENCH FRIES : ชอบเว๊ย!!!!

FRENCH FRIES : เลิกพูดๆๆๆๆๆ

FRENCH FRIES : ตกลงไปป่ะ ไอ้มืด

: ไปก็ได้

: เที่ยงใช่ไหม

โฉเอง : เออ เที่ยง

โฉเอง : แต่ไปหาไรกินก่อนได้ป่ะ กูว่าพรุ่งนี้น่าจะลากยาว

ไฉเอง : ยังไงก็ได้ เราไปพร้อมกันอยู่แล้ว

โฉเอง : กูไม่ได้ถามมึงครับแฝด

FRENCH FRIES : เออกูไป

โฉเอง : มืด เหลือมึงแล้วล่ะ

: ไปก็ได้

: เจอกันที่ไหน

FRENCH FRIES : เดี๋ยวพี่ฟรายคนนี้จะขับรถไปรับน้องมืดเอง

โฉเอง : มึงเอารถไปเหรอพรุ่งนี้

FRENCH FRIES : ใช่ครับบบบบ

โฉเอง : ไอ้มืด

: ?

โฉเอง : ทำบุญสะเดาะเคราะห์รอเลย




เขาหัวเราะออกมากับคำที่โฉบอกก่อนที่แชทกลุ่มจะกลายเป็นสงครามขนาดย่อมที่ถกเถียงกันเรื่องรถของฟราย เขาปล่อยให้เพื่อนทะเลาะกันต่อก่อนจะขยี้มวนบุหรี่ลงที่เขี่ยบุหรี่ คงต้องไปบ้วนปากก่อนแล้วค่อยปลุกหย๋ง

หย๋งไม่ชอบกลิ่นบุหรี่

กลับเข้ามาในห้องก็เห็นคนที่นอนอยู่ตื่นขึ้นมาพอดี หย๋งขยี้ตาเล็กน้อยก่อนจะหันไปตามเสียงปิดประตู ใบหน้ายุ่งมองเขาก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ ทั้งที่ตั้งใจจะดูหนังพร้อมกันแต่เขาดันหลับไปอีกแล้ว

“ดูหนังไม่จบอีกแล้ว”

“ดูอีกรอบไหม” เขาถามออกมาอย่างตามใจ ถ้าอยากดูอีกรอบเขาจะนั่งดูด้วย

“พอเลย สงสัยหนังไม่สนุกจริงๆ” เขายอมแพ้ ถ้าจะง่วงทุกรอบที่ดูขนาดนี้ก็คงไม่ดูแล้ว

“ไม่รู้ว่าสนุกไหม แต่ก็ดูได้”

“ช่างมันเถอะ ผมไปล้างหน้าดีกว่า” หย๋งลุกขึ้นยืน เขานอนทั้งวันแบบนี้มีหวังคืนนี้นอนไม่หลับแน่ๆ

“หิวข้าวรึยัง อยากกินอะไร”

“ได้หมดเลยครับ ร้านเมื่อกลางวันก็ได้ ง่ายดี” หย๋งยิ้มให้คนที่ถาม “พี่หิวข้าวแล้วเหรอ”

“นิดหน่อย”

“สั่งมาเลยก็ได้ เดี๋ยวกินเสร็จผมจะกลับหอ”

“อ่าว” เขาเอ่ยออกมาเสียงเบา “ไม่นอนที่นี่เหรอคืนนี้?” ถามเพราะไม่รู้ เขานึกว่าหย๋งจะนอนที่นี่ต่อ แต่พอหย๋งพูดแบบนั้นเขาเลยถามออกไป

หรือเขาเข้าใจไปเอง

“ผมยังไม่ได้บอกจะนอนสักหน่อย” หย๋งหัวเราะออกมา “ทำไม...อยากให้ผมนอนที่นี่เหรอ”

“แล้วได้ไหม”

“พรุ่งนี้ผมมีนัดทำงานกลุ่มแต่เช้าเลย”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวปลุก”

“รบกวนพี่รึเปล่า...เพื่อนนัดเก้าโมงเลยนะ”

“ไม่เป็นไร ตื่นเช้าได้” เขาอยากให้หย๋งนอนสบายๆ เห็นบ่นว่าที่หอพักนอนไม่ค่อยหลับเพราะมีรูมเมท “แต่ถ้าอยากกลับไปนอนหอก็ได้”

“นี่อยากให้ผมนอนจริงๆรึเปล่าเนี่ย”

“อยาก”

“…”

“แต่ไม่อยากบังคับไง” 

“อืม…” หย๋งพยักหน้าอย่างใช้ความคิด “ถ้าคืนนี้ผมนอนที่นี่อีก...คงต้องขอยืมเสื้อผ้าพี่อีกหนึ่งคืนนะครับ”

“ยืมอีกหลายคืนก็ได้” เขายิ้มมุมปาก “ตกลงนอนไหม”

“นอนก็ได้...แต่พี่ต้องปลุกผมนะ ไม่งั้นไปสายแน่ๆ”

“อืม ปลุกอยู่แล้ว” เขายิ้มออกมา “ไปล้างหน้าได้แล้ว เดี๋ยวจะโทรไปสั่งข้าว”

“พี่เงียบ”

“หืม?”

“ขอบคุณนะ” หย๋งยิ้มออกมา แค่อยากขอบคุณทุกๆอย่างที่อีกคนทำให้ เขารับรู้ได้ถึงความจริงใจและความตั้งใจ “ทุกอย่างเลย”

“อืม เต็มใจ”

“…”

“หย๋ง” เขาเรียกหย๋งไว้อีกครั้ง

ถ้าพูดออกไปตอนนี้...มันจะเร็วไปรึเปล่า

“ครับ?” หย๋งเลิกคิ้ว “จะไม่ให้ผมไปล้างหน้าใช่ไหม”

“เปล่า คือ...”

“คือ?”

“ถ้าอยู่ที่หอในแล้วไม่สบาย ไม่ชอบ”

“…”

“มาอยู่ที่นี่ไหม”

“พี่เงียบ”

“พี่หมายถึง...”

“…”

“ย้ายมาอยู่ด้วยกัน”

“…”

“ห้องนี้มันใหญ่...ถ้าหย๋งอยู่ด้วยก็คงดี”







--------------------------------------

อยู่ค่ะพี่เงียบ

ตอนนี้เก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้วค่ะ แชร์โลเคชั่นมาเลย เดี๋ยวโบกแท็กซี่ไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!!!



หายไปหลายวัน อยากจะกราบขอโทษทุกคนรอบทิศ

เรากลับมาแล้วจ้าาา หลังจากที่ไปทำค่ายมาาาาา

ฮืออออ คิดถึงกันไหมน้อ ส่วนเรานั้นคิดถึงคนอื่นมากๆเลยค่ะ ;-;

กลับมาหาแล้วน้าาาาา ช่วงนี้วุ่นๆเลยมาๆหายๆ

จะพยายามมาให้ต่อเนื่องนะคะ


ขอบคุณทุกคนที่คอมเม้นท์กันมากมาย เราซึ้งใจมากจริงๆค่ะ

กำลังใจมาเต็มเปี่ยม ขอบคุณจริงๆนะคะ


เราจะขยันอัพเรื่อยๆเพราะรู้ว่าคนอ่านรอเราอยู่ :)


สุดท้ายนี้ ไปหวีดพี่เงียบน้องหย๋งกันได้ที่ #เมื่อโลกของผม

เราตามอ่านทุกข้อความนะคะ แวะพูดคุยกับเราได้ทางแฟนเพจ Perlina

หรือทางทวิตเตอร์ @perlinjun แวะมาคุยกันได้น้าาา เราใจดี ฉีดยาแล้ววว แฮ่ :3


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 593 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,035 ความคิดเห็น

  1. #2030 Jleena (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 00:07
    ไปค่ะน้องหย๋งเก็บกระเป๋า !!!
    #2,030
    0
  2. #2027 oohsalu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 13:29
    แต่งค่ะ!
    #2,027
    0
  3. #2009 pkcyhst (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 04:19
    ตรงกว้าไม้บรรทัดดด เขินเหลือเกิน
    #2,009
    0
  4. #1998 rraindomm (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 02:11
    อย่ามายุ่งเก็บกระเป๋าช่วยหย๋งอยู่ๆๆๆๆๆๆ
    #1,998
    0
  5. #1992 Osanana Blue (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 22:51
    พี่เงียบ พูดมาแต่ละคำ คนฟังหัวใจจะวาย55555555 แรงแบบไม่รู้ตัวอะคนนี้
    #1,992
    0
  6. #1974 space_NPW (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 01:45
    กรี๊ดดดดดดดด พอทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง ก็แลงไม่หยุดเลยนะคะ ฮื่ออออ เขินนนนน
    #1,974
    0
  7. #1956 Phutthamali (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 19:57
    อยู่ค่ะๆๆๆๆๆพี่เงียบ
    #1,956
    0
  8. #1944 -dddd- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:32
    ป๋ามากพี่เงียบ
    #1,944
    0
  9. #1936 MinaMon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:27
    กรี้ดดดด กรี้ดอัดหมอน ฮือ มันดีมากๆพี่เงียบแกน่ารักตั้งแต่ไส้ในเลย ฮื่อออ ชอบบบ
    #1,936
    0
  10. #1919 OhChu? (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:02

    เดี๋ยว​ๆ​ไร้ท์​พี่เขาถามน้องหย๋ง????????เรื่อยๆแต่ยิ้มตามตลอดจ้า????????

    #1,919
    0
  11. #1906 PPsry (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 21:12
    ฮือออ น้ำตาจะไหล ในที่สุดคุณพี่ก็มีปฏิสัมพันธ์ที่ดีขึ้น
    #1,906
    0
  12. #1902 miiiina (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 08:53
    พี่เงียบนี่น้าา พูดออกมาแค่ละที น้องหย๋งน้วยยตลอด อย่าไปแหย่พี่เขาเชียว
    #1,902
    0
  13. #1893 MARRYBENN21 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 00:16
    แต่งค่ะพี่เงียบ หนูตกลงปลงใจไปกับพี่เอง!!!
    #1,893
    0
  14. #1885 _jjxxiz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 10:19
    เมื่อไหร่ชั้นจะรู้ชื่อพี่เนี่ยยยย ลุ้นมักๆว่าตะโผล่มาตอนไหน
    #1,885
    0
  15. #1863 Kim-kibom (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 21:13
    เพิ่งเริ่มจีบเองค่ะพี่
    #1,863
    0
  16. #1850 BEST2510 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 21:10
    เราอ่านไปได้ครึ่งตอนแล้วตัวหนังสือจากขาวกลายเป็นสีดำ ของใครเป็นบ้างมีวิธีแก่ไหมมันอ่านยาก
    #1,850
    0
  17. #1841 Lolo02 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 18:20

    อยู่ค่ะ ขนของเลยไหมพี่เงียบ 55555

    #1,841
    0
  18. #1832 SkmilkSk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 14:55
    พี่เงียบพี่ควรจีบให้ติดก่อนโว๊ยยยย5555
    #1,832
    0
  19. #1808 Nunthanut (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 02:38
    เขาชวนมาอยู่ด้วยแล้วค่ะ !!!! 5555
    #1,808
    0
  20. #1779 ChocoMell (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:30

    เมื่อไหร่พี่เงียบจะบอกชื่อน้องสักที

    #1,779
    0
  21. #1748 WSwen (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 16:03
    โว้ววววววว พี่เงียบ!!!!
    #1,748
    0
  22. #1747 GbFg (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 21:44
    งุ้ยยยยยยยย/////
    #1,747
    0
  23. #1672 nannapas331 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 00:46
    ตอนนี้พี่น่ารักมากเลยคะอ่านไปยิ้มไป....
    #1,672
    0
  24. #1642 บัวเครือ อุชื่น (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 15:17

    งุ้ยยย..ไม่กงไม่เก็บมันแล้วของอ่ะ~”อยู่มันตอนนี้เลยได้ป่าวหย๋งกลัวพี่เงียบเปลี่ยนใจน่ะๆ

    #1,642
    0
  25. #1510 Jurietta (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 01:10
    งื้อออออ//////
    #1,510
    0