เมื่อโลกของผม...หมุนรอบตัวคุณ (Yaoi) [END]

ตอนที่ 12 : 11:49 - คุณพระอาทิตย์ 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 814 ครั้ง
    27 เม.ย. 61

B
E
R
L
I
N
 

คุณพระอาทิตย์



“เอาเลยป่ะ” ฟรายถามย้ำเมื่อได้รับคำยืนยันจากเพื่อน “ช่วยบอกให้กูรู้หน่อยได้ป่ะว่าน้องชื่ออะไร คือกูเป็นคนคุยไง จะถามถูก”

“หยง”

“เอ้า” คำตอบของคนตรงหน้าทำให้เขางงหนักขึ้นไปอีก “ถ้าเป็นหยงทำไมไม่คุยเองวะ น้องน่าจะอยากคุยกับมึงเองมากกว่า”

“คุยไม่ได้”

“ฮะ…”

“จะโทรได้รึยัง”

“อะ แสดงว่ากูถามมากกว่านี้ไม่ได้” เป็นอันเข้าใจตรงกัน ฟรายดูเลขสิบหลักก่อนจะกดโทรออกแล้วแนบหูเข้ากับโทรศัพท์  “มือถือเปิดลำโพงไม่ได้นะ ลำโพงเสีย”

“อืม”

เสียงสัญญาณดังอยู่พักใหญ่จนเขาถอดใจเตรียมจะกดวางสาย แต่หน้าจอกลับขึ้นตัวเลขนับเวลาซึ่งเป็นการบอกว่าอีกฝ่ายกดรับสายจากเขาแล้ว ความตื่นเต้นแทรกขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงของปลายสายดังขึ้น

ไม่เคยต้องทำอะไรแบบนี้ซะด้วยสิ

( สวัสดีครับ )

“เอ่อ...สวัสดีครับน้องหยง”

( นี่ใครครับ? ) ไม่แปลกที่ปลายสายจะถามกลับแบบนี้ ถ้าเป็นตัวเองเขาก็คงจะถามเหมือนกัน

“คือ…พี่...พี่...เอ่อ หมายถึง”

( ครับ? )

“คุณพระอาทิตย์ให้โทรมาครับ”

( คุณพระอาทิตย์? ) ปลายสายเอ่ยก่อนจะเงียบไปพักใหญ่

กูบอกมึงแล้วไงมืดว่ามันแปลก...

“เอ่อ คือถ้า...”

( แล้วคุณพระอาทิตย์ให้โทรมาว่าไงครับ )

“เอ่อ...ครับ?” 

ตกลงมันไม่แปลกเหรอวะ...ทำไมน้องเข้าใจ ทำไมน้องไม่ถามต่อ

“คุณพระอาทิตย์ให้โทรมาว่า...” เขาทวนคำพูดพร้อมกับสะกิดคนตรงหน้าที่กำลังก้มเขียนคำถามอยู่ “อ่อ...สบายดีไหม เป็นยังไงบ้าง”

( เขาฝากถามเหรอครับ )

“ใช่ๆ”

( สบายดีครับ แต่คิดถึงคุณพระอาทิตย์มากเลย )

“คิดถึงคุณพระอาทิตย์เหรอครับ” เขาพูดพร้อมกับยิ้มออกมา

เดี๋ยวๆ...กูเขินทำไมวะ

“คุณพระอาทิตย์ก็คิดถึงหยงนะครับ” อันนี้พูดให้เอง ไอ้มืดไม่ได้บอก แต่พอเดาได้ว่ามันต้องรู้สึกแบบนี้ “แล้ว...ทำอะไรอยู่เหรอครับ”

( กำลังรอกินข้าวครับ แล้วคุณพระอาทิตย์ทำอะไรอยู่ )

“กำลังนั่งเขียนคำ...เอ้ย...คือ...”

จะบอกทำไมวะเนี่ย

( ฮ่าๆ ตลกดี ) หยงหัวเราะออกมาอย่างคนอารมณ์ดี ( ขอคุยกับคุณพระอาทิตย์ได้ไหมครับ )

“อ่า…ไอ้มะ...” มือใหญ่เอื้อมมาปิดปากเขาก่อนที่เขาจะพูดจบ คนตรงหน้าส่ายหน้ารัวก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นมาแตะปากเป็นเชิงบอกว่าห้ามพูด

เออนั่นดิ...ถ้ามันพูดได้มันจะฝากให้โทรหาแทนทำไม

โง่อีกแล้วไอ้ฟราย...

( ไม่ได้สินะ ) 

“เอ่อ...ครับ”

( งั้นฝากบอกเขาหน่อย )

“อ่า ว่ามาเลย”

( ผมคิดถึงคุณพระอาทิตย์นะ )

“ผมคิดถึงคุณพระอาทิตย์นะ”

( ผมอยากเจอคุณพระอาทิตย์ )

“ผมอยากเจอคุณพระอาทิตย์”

( เราจะได้เจอกันใช่ไหม )

“เราจะได้เจอกันใช่ไหม”

คำถามที่ถูกส่งผ่านทางคนฟังทำให้คนที่นั่งรอฟังยิ้มออกมา เขาพยักหน้าลงช้าๆก่อนจะเขียนข้อความเพื่อให้ฟรายอ่านให้ปลายสายฟัง

“ได้เจอสิ...รอเจออยู่” ฟรายอ่านตามข้อความที่เพื่อนเขียนก่อนจะสะดุดที่ประโยคสุดท้าย “อันนี้ต้องอ่านด้วยป่ะวะ” เขาถามเสียงเบา

( อ่านให้หมดครับ )

“อ่าว...ได้ยินด้วยเหรอครับ”

( ครับ ) หยงหัวเราะออกมา ( อ่านให้ครบสิ เป็นคนส่งสารต้องอ่านให้ครบ )

“อ่า…ครับ” เขายกมือขึ้นเกาหัวตัวเองแรงๆ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่ที่ปล่อยไก่ออกไปไม่รู้กี่ตัว “เอ่อ รอเจออยู่ แล้วก็...”

( … )

“ถ้าเจอ...จะกอดไม่ปล่อยเลย”

เขินอีกแล้วตัวกู...

( อืม…ห้ามปล่อยนะ )

“ไม่ปล่อยครับ”

( อันนี้คุณพระอาทิตย์ตอบหรือพี่ตอบครับ? )

“อ่า…ขอโทษครับ”

ทำไมไม่ไปคุยกันเองล่ะวะ คนกลางมันอึดอัดนะโว๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

“ไม่ปล่อยครับ”

( หืม? )

“อันนี้...คุณพระอาทิตย์ฝากมาบอก”

( งั้นฝากบอกคุณพระอาทิตย์นะครับ )

“ฝากเลยครับ ฝากให้เต็มที่เลย”

กูโอเค...

( โทรมาได้ตลอด ถ้าไม่พร้อมคุยเองก็ให้พี่คุยก็ได้ )

“จะมีครั้งหน้าอีกเหรอ”

พอแล้วมั้ง...

( เผื่อผลที่พี่ช่วยผมจะทำให้พี่จีบเพื่อนผมติดไง )

“เฮ้ย น้องรู้ได้ไงว่านี่คือพี่ฟราย”

( ผมยังไม่ได้พูดสักหน่อย ) หยงระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดัง จู่ๆปลายสายก็เฉลยตัวเองเฉยเลย เขายังไม่ได้พูดอะไรสักคำ 

เข้าใจแล้วว่าทำไมอินถึงบอกว่าแปลก

ก็แปลกจริงๆ...

“อ่าว...ชิบหายเลยกู” เขาส่งยิ้มเจื่อนๆให้คนที่นั่งฟุบโต๊ะลงไปหลังจากที่เขาเอ่ยชื่อตัวเอง

ไอ้มืด...เพื่อนฟรายขอโทษ

( ฮ่าๆ ยังไงผมก็รู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วพี่ ) หยงยังไม่หยุดหัวเราะ ( ขอบคุณมากนะครับ ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกผมได้นะพี่ แลกกัน )

“อ่า…พี่อายจังครับน้องหยง”

( ขนาดนี้ไม่ต้องอายแล้ว )

“หนักกว่าเดิมอีก...”

( เออพี่...ฝากบอกคุณพระอาทิตย์ด้วย )

“ยังมีอีกเหรอ...”

( ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้พี่ไม่คุยกับผม...แต่ผมรู้ว่าพี่ต้องมีเหตุผล ผมจะไม่โกรธ ผมจะเข้าใจ แต่ถ้าถึงเวลานั้นช่วยบอกผมหน่อยนะว่าทำไมทำแบบนี้ )

“…”

( ฝากบอกเขาหน่อยนะครับ )

“…”

ไม่ต้องฝากบอกแล้ว...เขาได้ยินเองทุกอย่างตั้งแต่เริ่มต้นประโยค 

ทันทีที่หยงจะฝากข้อความต่อ ฟรายก็ยื่นโทรศัพท์มาให้เขาฟังทันที แค่ได้ยินน้ำเสียงเขาก็คิดถึงปลายสายจนทนไม่ไหว ถ้าอยู่ตรงหน้าเขาคงดึงมากอดไว้แน่นๆแล้วบอกว่าหยงมีความสำคัญกับเขามากแค่ไหน ติดตรงที่ตอนนี้เขาทำแบบนั้นไม่ได้

เพราะอยู่ด้วยกันบ่อยจนกลายเป็นความเคยชิน พอหยงไม่อยู่...คิดถึงมากๆ

“บอกให้แล้วนะ” ฟรายเอ่ยออกมาหลังจากได้โทรศัพท์คืน

( ขอบคุณนะครับ )

“หยง”

( ครับ )

“มันก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอก”

( … )

“คุณพระอาทิตย์ไม่ได้ฝากมา...คุณฟรายบอกเอง”

( ฮ่าๆ ครับ )

“มันก็อยากคุยกับหยงนะ”

( … )

“ไอ้คุณพระอาทิตย์น่ะ”






แต่ละวันผ่านไปเหมือนอย่างเคย เวลาผ่านไปช้าๆ ความน่าเบื่อเริ่มกลับเข้ามาสู่วงจรชีวิตเขาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นรอบที่เท่าไหร่ที่เดินหลบออกมาข้างตึกแล้วจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ช่วงที่ผ่านมาเขากลับมาสูบบุหรี่จัดอีกครั้ง แรงจูงใจที่เคยอยากเลิกมันหายไปทำให้เขากลับมาสูบทั้งที่เคยบอกไว้ว่าจะเลิก

สามวันแล้วที่ไม่ได้เจอกัน

ถึงจะยังรู้เรื่องราวของหยงผ่านคนอื่นอยู่บ้างแต่เขาก็ไม่ได้เจอหยงเลยหลังจากเรื่องวันนั้น จริงๆแล้วมันไม่ยากเลยที่เขาจะเจอหยง ติดตรงที่เขาไม่อยากเป็นตัวเร่งทำให้หยงดื้อกับที่บ้าน ไม่รู้ว่าตัวเองมีอิทธิพลมากขนาดไหน แต่กลัวว่าความเอาแต่ใจของเขาจะทำให้ทุกอย่างแย่ลงกว่าเดิม

ทั้งที่ลึกๆ...คิดถึงจนทนไม่ไหว

เขาไม่ได้มีทางเลือกเยอะ สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก็คือทำตามข้อตกลงที่ให้ไว้กับพี่ชายของหยง ถึงมันจะขัดใจและทำยาก แต่ในเมื่อรับปากไปแล้วเขาก็พร้อมที่จะทำให้ แม้จะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่จะได้กลับมาใช้ชีวิตอยู่ในวงจรของกันและกัน

อยากให้วันนั้นมาถึงเร็วๆ...แค่สามวันที่ผ่านมาเขาก็รู้แล้วว่าหยงมีค่ากับเขามากแค่ไหน 

คนที่เคยอยู่คนเดียวมาตลอดเป็นธรรมดาที่จะชินกับการไปไหนมาไหนคนเดียว ทำอะไรคนเดียว กินข้าวคนเดียว แต่ตอนนี้เขากลับไม่ชินเลยสักอย่าง แวบหนึ่งที่รู้สึกเหงา ทั้งที่ความเป็นจริงเรื่องของเขากับหยงกำลังไปได้สวย ทุกอย่างกำลังจะลงตัว แต่กลับมีปัญหาเข้ามาซะก่อน

ถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้น...ป่านนี้สถานะของเขากับหยงจะเป็นยังไง

จะเป็นพี่เงียบกับหยง...หรือเปลี่ยนสถานะเป็นแฟน

รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเมื่อตัวเองเผลอคิดไปไกล มือข้างที่คีบบุหรี่อยู่เคาะบุหรี่เล็กน้อยก่อนจะอัดควันเข้าสู่ปอดอีกครั้ง ควันสีขาวหม่นลอยคละคลุ้งทั่วบริเวณก่อนที่เขาจะดับบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่ที่ตั้งไว้

ปึก!

ทันทีที่หันตัวเตรียมจะกลับขึ้นตึกร่างของเขาก็ชนเข้ากับร่างของอีกคนอย่างจัง ขาทั้งสองก้าวถอยหลังก่อนจะเงยหน้ามองคนตรงหน้าเพื่อกล่าวขอโทษ 

“…” คำพูดต่างๆถูกกลืนหายไปเมื่อคนตรงหน้าเป็นคนที่เขาไม่คาดคิด ร่างสูงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาจับจ้องไปยังร่างตรงหน้าราวกลับกลัวว่าถ้าละสายตาแล้วคนตรงหน้าจะหายไป

“ถ้าไม่มารอ...ก็คงไม่ได้เจอกันใช่ไหม” น้ำเสียงกึ่งประชดกึ่งน้อยใจดังออกมาจากคนตรงหน้าที่มายืนดักรอได้สักพักใหญ่ๆ

“…”

“…”

เกิดความเงียบเข้าปกคลุมทันทีที่สายตาสอดประสานสายตา มีหลายประโยคที่วิ่งวนอยู่ในหัวแต่ไม่สามารถพูดออกไปได้ สมองของเขาตอนนี้ว่างเปล่าเมื่อได้เจอกับคนที่อยากเจอ อยากจะเดินเข้าไปหา ติดก็ตรงที่เขาก้าวขาไม่ออก

ทำอะไรไม่ถูก

จะต้องตอบกลับไปว่ายังไง

อยากเจอ

คิดถึง 

หรือ...ขอโทษ

“พี่ก็ยังเป็นพี่...ไม่ยอมพูดอะไรเลย” ประโยคตัดพ้อที่หนักกว่าตอนแรกทำให้เขาใจหล่นวูบ แวบหนึ่งที่สายตาคนตรงหน้าฉายแววของความผิดหวัง สิ่งนั้นยิ่งตอกย้ำว่าสิ่งที่เขาทำอยู่มันแย่มากแค่ไหน

“…”

“เป็นผมคนเดียวเหรอที่อยากเจอพี่”

“…”

“เป็นผมคนเดียวเหรอที่พยายามทุกอย่าง”

“…”

“พี่เงียบ” หยงเรียกชื่อคนตรงหน้า ชื่อที่แม้แต่ชื่อจริงๆเขายังไม่มีสิทธิ์ได้รู้ “ยังอยากมีผมอยู่ในชีวิตอยู่รึเปล่า” ยอมรับว่าที่พูดอยู่คือการตัดพ้อ

สามวันที่ไม่ได้เจอกัน...มีแค่เขาคนเดียวรึเปล่าที่พยายาม

“พี่ทำให้คิดแบบนั้นเหรอ” หลังจากที่ปล่อยให้หยงพูดอยู่ฝ่ายเดียวเขาก็ตัดสินใจพูดออกมา

ไม่แปลกที่จะเข้าใจแบบนั้น

“คิดว่าพี่ไม่พยายาม”

“…”

“ไม่อยากเจอ”

“…”

“ไม่คิดถึงเรางั้นเหรอ” เขาสบตาคนตรงหน้านิ่ง สายตาสื่อความหมายทุกอย่าง เขาคิดถึงหยงตลอดเวลาที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน โหยหา อยากให้อยู่ใกล้ๆ

ไม่เคยมีสักครั้งที่อยากให้ห่างตัว

“พี่เป็นแบบนั้นเหรอครับ” น้ำเสียงของคนใจเย็นถามออกมา เขารู้ว่าหยงกำลังผิดหวังในตัวเขา เขาเองก็ผิดหวังไม่ต่างจากหยง

จะให้เขาทำยังไง...เขาไม่อยากผิดสัญญา

“พี่ทำให้หยงผิดหวังใช่ไหม”

“อืม โคตรผิดหวัง”

“…”

“ทั้งที่โคตรผิดหวัง...แต่ผมก็ยังอยากเจอพี่”

“…”

“อยากมาถามให้แน่ใจ” หยงสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะพ่นลมหายใจร้อนออกมา “เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด...ผมไม่ได้คิดไปเองคนเดียวใช่ไหม”

“ไม่ครับ”

“…”

“พี่คิดเหมือนหยงทุกอย่าง”

“…”

“โกรธพี่มากขนาดไหน”

“…”

“ให้พี่กอดหยงก่อนได้ไหม”

“…”

“พี่คิดถึงหยง” เป็นคนที่พูดอะไรยาวๆไม่ค่อยจะได้ เขาได้พูดในสิ่งที่อยากบอกคนตรงหน้าไปทั้งหมด รู้ว่าหยงเข้าใจ แต่ก็รู้ว่าลึกๆหยงผิดหวัง

“คิดว่าพูดแบบนี้แล้วผมจะหายโกรธเหรอ” หยงถามกลับเสียงนิ่ง

ไม่ใช่เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาไม่เข้าใจเหตุผลของพี่เงียบที่หายไป ไม่มาหา ไม่ติดต่อ มีก็แต่วันนั้นที่ให้พี่ฟรายโทรมาหา แต่นั่นก็เป็นครั้งเดียวและหลังจากนั้นก็หายไปเลย

สามวันอาจเป็นระยะเวลาสั้นๆ...แต่สำหรับคนที่รอทุกนาทีอย่างเขา

มันนาน

“โกรธมากแค่ไหน” 

“…”

“ถ้าให้ตีจะหายโกรธไหม” เขายื่นมือไปข้างหน้าเหมือนเด็กรอคุณครูทำโทษ ทำไปก็ตลกตัวเอง ไม่เคยคิดว่าตัวเองตอนอายุยี่สิบจะต้องมาทำอะไรแบบนี้

ถ้าทำให้หยงรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง...ก็คุ้มอยู่

“พี่เงียบ”

“หยงยังเชื่อพี่เหมือนเดิมรึเปล่า” เขาถามแทรกเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าจริงจัง “ทุกอย่างที่ทำไป...มีเหตุผล”

“เหตุผลของพี่คืออะไร”

“หยง”

“ว่าไงครับ”

“เหตุผลของพี่คือหยง”

หยงน้อยใจ หยงเสียใจ เขารู้ดี เขาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

“พี่หมายความว่าอะไร ผมไม่เข้าใจ” คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด เขาไม่รู้เหตุผลในการกระทำต่างๆของพี่เงียบเลย

ไม่รู้อะไรเลย

“พี่อยากบอก...อยากบอกทุกอย่าง”

“ก็บอกมา”

“บอกไม่ได้”

“…”

“แต่สัญญาว่าจะบอก”

“เฮ้อ...” หยงถอนหายใจเสียงดัง เขาไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ด้วยซ้ำที่เขาจะรู้เหตุผลข้อนี้ และเขาไม่รู้ว่าพอรู้เหตุผลข้อนี้ไปแล้วมันจะดีขึ้นหรือแย่ลง “ผมไม่โกรธพี่หรอก ผมบอกแล้วไงว่าผมเข้าใจ”

“ไม่โกรธแล้วทำไมทำหน้าบูดแบบนั้น” เขาเดินเข้าไปใกล้คนตรงหน้าก่อนจะวางมือลงบนเส้นผมนิ่ม “โกรธได้ ที่ทำมันก็น่าโกรธจริงๆ”

“ไม่ได้อยากงี่เง่านะ...ขอโทษ”

“พี่ยังไม่ได้บอกว่าหยงงี่เง่าเลย” เขายิ้มให้คนตรงหน้า “สามวันที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง”

“แย่”

“อืม”

“…”

“แย่เหมือนกันเลย”

“ผมคิดถึงพี่นะ”

“พี่ก็คิดถึงหยง” เขาสบสายตาคนตรงหน้า “คิดถึงมากๆ คิดถึง คิดถึง คิดถึง” เขาพูดคำเดิมซ้ำๆจนคนฟังเผลอยิ้มออกมากับสิ่งที่ได้ยิน

“ไม่อยากเชื่อเพราะพี่ไม่มาหาผม”

“พี่ไม่ไปหา...แต่หยงมาหาพี่ได้”

ถ้าแบบนั้น...ไม่ผิดสัญญาที่ให้ไว้ใช่ไหม

เหมือนเขากำลังหาช่องโหว่ และเขาคิดว่ามันไม่ผิดที่จะทำแบบนั้น

ไม่ได้ติดต่อ...แค่บังเอิญเจอกัน

“เมื่อไหร่จะได้กลับมาอยู่หออีกก็ไม่รู้” 

สามวันที่ต้องนั่งรถไปกลับมันกินเวลาชีวิตเขามากพอสมควร หนึ่งเหตุผลหลักที่เขาอยากอยู่หอก็เพราะเหนื่อยกับการเดินทาง ถึงตัวเองจะไม่ได้เป็นคนขับรถ แต่เวลานั่งอยู่บนรถเขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งดูท้องถนนไม่ก็เล่นโทรศัพท์

“ไม่ต้องอยู่หอแล้ว ไม่ให้อยู่”

“อ้าว”

“มาอยู่ด้วยกัน” สายตาจริงจังจ้องมองลึกลงไป รอยยิ้มบางๆเผยออกมาอีกครั้ง “อยากให้กลับมาอยู่กับพี่”

“ใครสอนให้พี่พูดอะไรแบบนี้” หยงหัวเราะออกมา ไม่ได้เจอแค่สามวันทำไมพี่เงียบเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ถึงปกติจะพูดบ้าง แต่ก็ไม่บ่อยเกือบทุกประโยคเหมือนตอนนี้

“ก็หยงอยากให้พี่พูด”

“…”

“พี่พูดหมดแล้ว”

“แล้วเมื่อไหร่ผมถึงจะได้รู้เหตุผลของพี่”

“…”

“ผมรอไม่เก่ง”

“รอไม่เก่งเรื่องไหนบ้าง”

“ทุกเรื่อง”

“พี่ก็รอไม่เก่งเหมือนกัน” มือยังคงลูบเส้นผมคนตรงหน้า เขาชอบทำแบบนี้ทุกครั้งที่อยู่กับหยง “หรือว่าจะลักพาตัวหยงออกจากบ้าน”

“ไม่ตลกครับ”

“อืม นั่นสิ” เขายิ้ม “พี่เคยบอกหยงใช่ไหมว่าพี่รอหยง”

“อืม”

“แต่วันนี้ไม่อยากรอแล้ว”

“…!”

“ให้พี่พูดคำนั้นได้ไหมครับ”

“…”

“คำที่พี่อยากพูดมาตลอด”

“…”

“คำที่พี่มั่นใจว่าอยากพูดมันกับหยง”

“ถ้าพูดแล้วพี่มั่นใจในคำตอบของผมรึเปล่า” หยงถามกลับ เขาสบตาคนตรงหน้าเพื่อเก็บเกี่ยวช่วงเวลาเหล่านี้เอาไว้ ไม่รู้เมื่อไหร่ถึงจะได้เจอกันอีก

ทำไมทุกอย่างมันดูยากไปหมด

ทั้งๆที่เขามองว่ามันไม่ยาก...

“พี่ต้องถามหยงครับ”

“…”

“คำตอบของหยงจะทำให้พี่เสียใจรึเปล่า”

“แล้วพี่คิดว่ายังไง” เขาไม่ตอบคำถามแต่ใช้คำถามกลับ 

“พี่คิดว่าหยงจะไม่ทำให้พี่เสียใจ”

“แล้วพี่ล่ะ”

“…”

“จะทำให้ผมเสียใจรึเปล่า”

“แล้วหยงคิดว่ายังไง” เขาถามกลับบ้าง จริงๆก็มีคำตอบอยู่ในใจ แต่เขาก็อยากรู้ว่าหยงคิดยังไง “เราถามพี่ก่อนเองนะ” เขาหัวเราะออกมาเมื่อคนตรงหน้าดูขัดใจที่เขาไม่ตอบออกมาตรงๆ

“ผมเชื่อว่าพี่จะไม่ทำ”

“…”

“ถ้าคุณพระอาทิตย์คือพี่...พี่ก็เป็นพระอาทิตย์ของผม”

“อืม” เขายิ้มออกมา “แล้วหยงล่ะ”

“…”

“อยากเป็นพระอาทิตย์ของพี่ไหม”

“ผมว่าพี่รู้คำตอบอยู่แล้ว”

“ไม่อยากคิดไปเอง”

“อืม…ผมอยาก” รอยยิ้มบางๆเผยออกมา “อยากเป็นพระอาทิตย์ดวงเดียวของพี่”

“พระอาทิตย์...มันสมควรมีแค่ดวงเดียวอยู่แล้ว”

“…”

“อย่าห่วงเลย” เขายิ้มออกมา คำตอบของหยงย้ำในความรู้สึกของเขาจนทุกอย่างเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เขามั่นใจแล้วที่จะพูดคำๆนั้น

คำที่เคยคิดว่าจะรอพูดพร้อมกับคนตรงหน้า แต่ตอนนี้เขารอต่อไปไม่ไหว...เขาอยากพูดเพื่อให้ความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่มีสถานะชัดเจน อยากให้หยงมั่นใจว่าเขาไม่เปลี่ยนใจ

มีหยงอยู่ตรงไหน...ก็จะมีอยู่ตรงนั้น

และที่ตรงนั้นเป็นที่ของหยง

“หยงครับ”

“อืม”

“พี่รักหยง”

“…” ลมหายใจขาดห้วงทันทีที่ได้ยินคำว่ารักจากปากของคนตรงหน้า เขาไม่ได้ตั้งตัวมาก่อนว่าพี่เงียบจะพูดคำๆนี้ แม้จะเป็นคำที่เคยได้ยินจนคุ้นหู แต่พอเป็นคนที่มีอิทธิพลกับหัวใจมันก็ทำให้ใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา

“ไม่ใช่รักแบบพี่ชาย”

“…”

“แต่รัก…แบบอยากดูแล”

“…”

“รัก…แบบอยากครอบครอง”

“…”

“อยากให้หยงรักพี่คนเดียว”

“…” กลายเป็นเขาที่ทำตัวไม่ถูก ทั้งที่คิดไว้ว่าพี่เงียบต้องไม่กล้าพูดอะไรแบบนี้ แต่เขากลับคิดผิดทั้งหมด คนตรงหน้าพูดออกมาด้วยท่าทางสบายๆ ไม่มีท่าทีที่แสดงออกว่าเขินหรือรู้สึกประหม่า

กลับเป็นเขาที่หลบสายตา...รับรู้ได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นมาทั่วใบหน้า

ให้ตายสิ...เอาพี่เงียบคนที่เงียบจริงๆกลับมา

คนที่พูดไม่เป็นประโยค คนที่ไม่กล้าพูด

ได้โปรด...เอาคนนั้นกลับมาเถอะ

ต้านทานพี่เงียบคนนี้ไม่ไหวจริงๆ

“พี่บอกรักไป”

“…”

“รักพี่กลับด้วยนะครับ” ประโยคที่ดูเหมือนจะเป็นคำสั่ง แต่กลับเป็นคำสั่งที่เขาพร้อมจะทำตามโดยไม่ต้องเอ่ยปากซ้ำเป็นครั้งที่สอง

พี่เงียบ...พอก่อน

“อยากให้ผมรักกลับจริงๆเหรอ...ผมขี้หวงนะ”

“หวงได้”

“ขี้หึงมากด้วย”

“พี่มีหยงคนเดียว”

“บางครั้งผมก็ทำตัวไม่ดี”

“ไม่เป็นไร...มันเป็นเรื่องธรรมดา”

“ผมไม่ได้อยู่กับพี่”

“เดี๋ยวพี่จะไปรับกลับมา” เขาเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม มือยังคงลูบผมเพื่อให้คนตรงหน้าคลายกังวล “ไปซื้อรถตอนนี้เลยไหม...จะได้ขับไปรับที่บ้าน”

“รู้ว่ารวย...แต่ไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้”

“เหรอ” เขาหัวเราะออกมา “ทำได้นะ”

ทำได้จริงๆ

“อืม รู้ว่าทำได้”

ทุกอย่างที่พี่เงียบพูดออกมา...เขาเชื่อว่าทำได้ทุกอย่าง

“บางครั้งผมก็คิดมาก”

“ทุกอย่างที่อยากรู้...พี่จะตอบ”

“ผมไม่ชอบคนโกหก”

“เหมือนกันครับ”

“ถ้าผมมีข้อเสียมากกว่าข้อดี...พี่จะยังชอบผมอยู่ไหม” ถ้าวันหนึ่งเขาทำตัวไม่น่ารัก พี่เงียบจะยังรู้สึกกับเขาเหมือนตอนนี้อยู่รึเปล่า

อาจจะดูคิดไกล...แต่เขาไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก

ทุกครั้งที่เริ่มรัก...ก็อยากให้รักนั้นเป็นรักสุดท้าย

“พี่ไม่ได้ชอบหยงจากข้อดี”

“…”

“ชอบเพราะเป็นหยง...หยงคนนี้ หยงที่เป็นแบบนี้” ต่อให้วันหนึ่งที่หยงเปลี่ยนไปเขาก็ยังจะรับได้ เขาไม่ได้มองแค่ข้อดีในการเลือกที่จะรู้สึกดีกับใครสักคนหนึ่ง

เขาเลือกที่จะรับในสิ่งที่คนๆนั้นเป็น

เหมือนที่หยงรับได้ในสิ่งที่เขาเป็น

“แล้วพี่ล่ะ”

“หืม?”

“ผมบอกของผมไปตั้งเยอะ...พี่มีอะไรอยากจะบอกผมรึเปล่า”

“อ่อ…มีครับ”

“ผมฟังอยู่”

“พี่ดูคนไม่เก่ง ถ้าไม่บอกก็ไม่รู้”

“…”

“พี่มีเพื่อนไม่เยอะ...ไม่มีสังคมเหมือนกับที่เรามี”

“…”

“ทุกอย่างที่เป็นพี่...หยงได้เห็นมันหมดแล้ว”

“…”

“ทั้งหมดที่เห็น...คือทุกอย่างของพี่”

“…”

“ไม่มีอะไรพิเศษเลย”

“อืม…ผมก็ไม่อยากได้คนพิเศษ” มือของเขาทาบลงบนมือที่กำลังเล่นผมเขาอยู่ “ผมอยากได้คนที่เข้าใจ คนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ คนที่เข้าใจและพร้อมจะปรับทุกอย่างไปด้วยกัน”

“ถ้าต้องการแค่นั้น...พี่เป็นให้หยงได้”

“นี่คือขอคบแล้วเหรอ?”

“รอคำนั้นอยู่เหรอ” เขาหัวเราะออกมาเมื่อหยงถามออกมาตรงๆ จริงๆก็ตั้งใจจะพูดตั้งแต่แรก แต่มีเรื่องแทรกขึ้นมาทำให้ไม่มีโอกาสได้พูด

ไม่รู้ว่ารออยู่

“โถ่พี่...นี่แกล้งหรือซื่อจริง” หยงมองคนที่หัวเราะอย่างมีความสุข “ถามได้ละมั้ง”

“งั้นขอถามซ้ำอีกครั้ง”

“อืม”

“คำตอบของหยงจะทำให้พี่เสียใจรึเปล่า”

“…” หยงเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มเผยออกมาก่อนที่เขาจะส่ายหน้าไปมา “พี่จะเสียใจถ้าพี่ไม่ยอมพูดมันออกมา”

“ปากกา ปืน พัดลมไหม”

“พี่เงียบ” หยงหัวเราะออกมา จะเล่นทั้งทียังเล่นผิด “ผมให้พี่เรียงแล้วพูดใหม่” เขายิ้มออกมากับท่าทางจริงจังที่คนตรงหน้าแสดงออก

“ปากกา พัดลม ปืนไหม”

“ใครบอกให้ใช้มุกนี้”

“ให้ทาย”

“ยากมากจริงๆ” หยงหัวเราะ “พี่ฟราย”

“ไหนบอกยากไง”

“เอ้า ถูกด้วยเหรอ...ไม่รู้นะเนี่ย”

“ไม่ทันแล้ว” เขาเอื้อมมือไปเคาะหน้าผากคนตรงหน้าเบาๆ “จริงๆก็ไม่ได้จะใช้มุกนี้...มันแปลกๆ”

“คนที่ให้ใช้มุกนี้ก็แปลกครับ”

“อันนั้นรู้อยู่แล้ว”

“เพื่อนพี่นะ” พอได้ยินแบบนั้นเขาก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง ไม่ใช่เขากับอินแค่สองคนใช่ไหมที่คิดว่าพี่ฟรายแปลก ขนาดเพื่อนอย่างพี่เงียบยังคิด

แบบนี้จะช่วยเป็นพ่อสื่อให้ดีไหมนะ...เริ่มเป็นห่วงเพื่อน

“หยงเป็นโลกของพี่”

“ครับ”

“เป็นพระอาทิตย์ของพี่”

“อืม”

“เป็นจักรวาลของพี่ด้วยได้ไหม”

“อ่า…” เขาถึงกับไปต่อไม่ถูก

เคยได้ยินประโยคพวกนี้ในหนังในละครมาบ้าง ตอนนั้นรู้สึกว่าประโยคพวกนี้มันเลี่ยนจนรับไม่ได้ แต่พอตัวเองมาได้ยินประโยคนี้จากปากคนที่ชอบ ความรู้สึกมันต่างกันลิบลับ

เลี่ยนก็จริง...แต่ชอบ

“อย่าไปพูดแบบนี้กับใครนะ”

“ไม่พูดแล้ว...เสี่ยว” เขายอมรับออกมาก่อนจะยกมือลูบท้ายทอยแก้เขิน

อยากให้โรแมนติก...แต่ทำไม่เป็น

“ผมอยากเป็นจักรวาลของพี่นะ”

“…”

“ผมจะเป็นโลกที่โคจรรอบดวงอาทิตย์”

“พี่ก็จะเป็นโลก...ที่โคจรรอบดวงอาทิตย์”

โคจรรอบกันและกัน

“หยง”

“…”

“คบกับพี่นะ”

“…”

“อยากให้มั่นใจว่าพี่รัก...อยากให้มั่นใจว่ามีแค่หยง”

“…”

“มาคบกันไหม”

“คบกันทำอะไรได้บ้าง”

“ได้หมด” เขายิ้มอย่างรู้ทัน “ยังไม่คบก็เคยทำแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ร้ายว่ะ” หยงหัวเราะออกมา ไม่คิดว่าอีกคนจะตอบกลับแบบนี้ 

“ถ้าคบแล้ว...อยากทำอะไรก็ทำ อยากได้อะไรก็จะหามาให้”

“อยากได้พี่เงียบ”

“เอาไปสิ” เขายิ้มออกมา “ให้อยู่แล้ว”

ไม่มีอะไรที่เขาต้องลังเลอีก ความรู้สึกตอนนี้มันชัดเจนจนไม่มีอะไรให้ลังเล เขาชัดเจนในความรู้สึก และไม่เคยรู้สึกเปลี่ยนแปลง แม้ว่าจะเป็นช่วงระยะเวลาไม่กี่เดือน...แต่ทุกอย่างมันชัดเจน

เขาไว้ใจคนๆนี้

เชื่อ...ว่าจะไม่เสียใจ

ถ้าจะเสี่ยงอีกสักครั้ง...เขาก็พร้อมจะเสี่ยง

“อืม”

“…”

“มาคบกันเถอะ”

“หมายถึง...”

“…”

“หยงเป็นแฟนพี่ใช่ไหมครับ”

“ใช่”

“…”

“ผมเป็นแฟนพี่แล้ว”








------------------------------

เป็นโลกของกันและกันแล้วนะ :)


ช่วงนี้อาจจะอัพช้าหน่อยเพราะเข้าสู่ช่วงสอบไฟนอล

อย่าพึ่งหายกันไปไหนน้าา เราจะพยายามอัพเท่าที่ทำได้จ้า T-T


ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะคะ ^^

1 คอมเม้นท์ = 1 กำลังใจ

เราตั้งใจมาลงให้ก่อนจะแวบไปทำงานค่ะ ใกล้ไฟนอลงานท่วมเหลือเกิน

ต้องขออภัยสำหรับเนื้อหาที่สั้นไปนะคะ -A-


เจอกันที่เดิมจ้า #เมื่อโลกของผม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 814 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,035 ความคิดเห็น

  1. #2012 pkcyhst (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 04:59
    เอาชนะไปด้วยกันนะ
    #2,012
    0
  2. #1977 space_NPW (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 11:10
    ไม่แปลกที่จะได้มุกนี้มาจีบ เพราะคนแนะนำนั้นโคตรแปลก555555555555555555
    #1,977
    0
  3. #1964 inspiritkkmm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 13:56
    มุกปากกาพัดลมปืนนี่มันอะไรเนี่ยย5555
    #1,964
    0
  4. #1962 Kachan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 22:23
    โอ้ยยยน น่ารักมากกกก แงงงง💕
    #1,962
    0
  5. #1957 Phutthamali (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 22:13
    เขินๆๆๆๆๆ 😍😍
    #1,957
    0
  6. #1950 tang_thai°°° (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 21:32
    ฮืออ เขิน
    #1,950
    0
  7. #1941 Nattira Tinnarat (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:25
    เรื่องนี้น่ารักมากๆเลยค่า
    #1,941
    0
  8. #1908 PPsry (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 21:52
    โอ๊ยยยย น่ารักกกกก ในที่สุดดดด
    #1,908
    0
  9. #1903 miiiina (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 15:00
    คบกันแล้ววว ป่ะค่ะ จูงมือไปบอกพี่หยกกัน
    #1,903
    0
  10. #1894 MARRYBENN21 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 02:18
    ชอบบทการขอเป็นแฟนกันมากเลยค่ะ น่ารักดี
    #1,894
    0
  11. #1886 _jjxxiz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 22:54
    น้องไปรู้ว่าพี่คือพระอาทิตย์ในไลน์ตอนไหนง่ะ แล้วเมื่อไหร่จะได้รู้ชื่อคนพี่สักทีวันเฉลยสายเลยใช่ป่ะ
    #1,886
    0
  12. #1880 pncmjs (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 00:17
    ขอเป็นเเฟนได้น่ารักมากก
    #1,880
    0
  13. #1809 Nunthanut (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 03:37
    งื้อออออ โลกของกันและกัน
    #1,809
    0
  14. #1790 sonsawanya22 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:18
    เป็นแฟนกันแล้ววววว
    #1,790
    0
  15. #1789 ponnnnnn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:28
    น่ารักกกก 😍
    #1,789
    0
  16. #1762 WSwen (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 22:42
    กรี๊ดแงบอกรักกันทั้งตอนเลย ;-;
    #1,762
    0
  17. #1730 Piszerel (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 16:47
    เขินน ตัวบิดละ
    #1,730
    0
  18. #1644 บัวเครือ อุชื่น (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 03:40

    ชัดเจน~เป็นแฟนกันแล้ว~เคลียร์~;)..งื้อจักรวาลสีรุ้งงง

    #1,644
    0
  19. #1414 nichanannnn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 20:13

    ขอพื้นที่เขินบ้าง ในฐานะคนอ่านก็ได้
    #1,414
    0
  20. #1375 pparpbebi。 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 11:59
    เป็นแฟนกันแล้วววววแต่ยังไม่เบาใจเลอออพี่เงียบต้องสู้ต่อไปนะคะ! ไฟท์ติ้งงงง
    #1,375
    0
  21. #1357 Mint S (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 12:49
    อ่านมาจนเค้าเป็นแฟนกัน ยังไม่รู้ชื่อพี่เงียบเลย55555
    #1,357
    0
  22. #1310 mummummi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 09:11
    ความหวานกลบดราม่ามาก
    #1,310
    0
  23. #1273 chali_23 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 21:11
    ในที่สุดดดดด ยิ้มจนปวดกราม
    #1,273
    0
  24. #1148 ปากวัยรุ่น (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 21:07
    น่ารักมากกก
    #1,148
    0
  25. #1124 Bacon & Bear (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 04:01

    ความหวานทำลายล้างมากค่ะ ณ จุดนี้ กว่าเขาจะขอเป็นแฟนกันจบ ไม่รู้ว่าบิดไปกี่รอบ ถถถถถถ

    #1,124
    0