เมื่อโลกของผม...หมุนรอบตัวคุณ (Yaoi) [END]

ตอนที่ 1 : 00:00 - การโคจรมาพบกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 861 ครั้ง
    3 ม.ค. 61



00:00

การโคจรมาพบกัน



เวลาในแต่ละวันผ่านไปช้ากว่าที่ควรจะเป็น

อาทิตย์แรกของการเปิดเทอมควรจะเป็นอะไรที่สบายๆสำหรับการขึ้นปีสอง แต่คงไม่ใช่กับคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่มีงานตั้งแต่อาทิตย์แรก

ดวงตาไร้อารมณ์ทอดมองตรงไปยังร่างของอาจารย์วัยกลางคนที่กำลังสอนเนื้อหาอย่างออกรสชาติ รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ มีเพียงแต่เขาที่ไม่ได้รู้สึกตลกไปกับสิ่งที่ได้ฟัง

น่าเบื่อ

น่าเบื่อเกินไป

“เอาไว้เท่านี้ก่อนละกัน ส่วนงานครูนัดส่งวันจันทร์นะ ส่งช้ากว่านั้นไม่มีคะแนนค่ะ” แม้จะดูใจดียังไงสุดท้ายก็ยังคงความโหดในการตรวจการบ้านและเวลาในการส่งการบ้านอยู่ดี

ร่างสูงถอนหายใจออกมาก่อนจะพับเก็บสมุดตรงหน้าที่พกมากับปากกาหนึ่งแท่งแล้วเตรียมลุกออกจากห้อง งานที่มีมาไม่เว้นแต่ละวันทำให้เขาต้องการกลับไปพักผ่อน

อยากจะนอนให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

“เดี๋ยวทุกคน อย่าพึ่งออกไป” น้ำเสียงเจื้อยแจ้วของเพื่อนในคณะเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างที่วิ่งออกไปหน้าห้อง “เราจะมาแจ้งเรื่องเทคน้องสาย”

เป็นอีกครั้งที่เขาถอนหายใจออกมา ไม่รู้ว่าหนึ่งวันต้องทำแบบนี้ไปอีกสักกี่ครั้ง ใจก็อยากจะก้าวขาเดินออกไปแต่ติดตรงที่เขาทำได้แค่คิด

“ใครรหัสอะไรก็เทคน้องตามนั้นไปเลยนะ ไม่ต้องแยกจับพี่เทคอีกรอบ”

“ยังจำหน้าน้องไม่ได้เลย” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางหลังห้อง

“วันนี้น้องเข้าห้องเชียร์วันแรก แต่ละคนจะมีป้ายคล้องคอไว้อยู่ ยังไงก็ลองสังเกตเลขบนป้ายน้องนะ”

สังเกต...

สำหรับคนอื่นมันคงจะเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้น แต่สำหรับคนอย่างเขา มันก็เป็นเพียงแค่เรื่องที่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ เพราะเขาเองก็ไม่เคยรู้สึกว่าการมีพี่รหัสเป็นเรื่องที่วิเศษวิโสอะไร

จำหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ

เสียงในห้องดังขึ้นพร้อมกับท่าทางของแต่ละคนที่ดูตื่นเต้นกับการที่จะมีน้องรหัส เขามองภาพตรงหน้าอยู่ครู่เดียวก่อนจะตัดสินใจเดินออกมา ยังไม่ทันที่ขาจะก้าวเดินพ้นห้องก็มีเสียงที่เอ่ยดังแว่วขึ้นมา ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้ยินประโยคนี้และคงไม่จำเป็นต้องนับว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่ได้ยินคำพูดทำนองนี้


‘คนเมื่อกี้อยู่คณะเดียวกับเราเหรอ’


ชินจนเลิกใส่ใจไปแล้ว




วันนี้ที่คณะดูครึกครื้นกว่าทุกวัน อาจเป็นเพราะการเข้าห้องเชียร์วันแรกอย่างที่มีคนบอกไว้ในห้อง มองไปทางไหนก็เห็นแต่คนห้อยป้ายแผ่นใหญ่ๆไว้ที่คอเหมือนกลัวว่าถ้ามองจากไกลๆจะไม่เห็นชื่อกับรหัสนักศึกษา เขาก้าวเดินด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเพื่อที่จะตรงกลับไปพักผ่อนที่ห้อง

อยากนอน ง่วง

เขามักหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทุกครั้งระหว่างเดินกลับคอนโด โทรศัพท์ที่มีเพียงแค่ข้อความจากเครือข่ายโทรศัพท์และแจ้งเตือนของแอปพลิเคชั่นต่างๆ จำครั้งสุดท้ายที่มีคนโทรเข้าไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ

ขาทั้งสองข้างหยุดลงพร้อมกับมือที่จับโทรศัพท์ไว้เพื่อโฟกัสภาพตรงหน้า เขามักถ่ายรูปพระอาทิตย์ในทุกๆวันที่เลิกเรียนในช่วงเวลาพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน ทั้งที่เป็นภาพธรรมดาไม่ได้พิเศษอะไร แต่เพราะความธรรมดาที่ทำให้เขาชอบ

รอบข้างพระอาทิตย์ไม่เคยเหมือนเดิมเลยสักวัน

เหมือนตลกร้ายที่เขามักจะเปรียบเปรยอะไรแบบนี้ขึ้นมา มันก็เป็นเพียงแค่ชั่ววูบหนึ่งที่รู้สึก และเดี๋ยวทุกอย่างก็จะผ่านไป ก็แคบแว๊บหนึ่งที่รู้สึก

รอบข้างเขา...ไม่มีใคร

ดวงตาทั้งสองข้างค่อยๆหลับตาลงช้าๆก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง ไม่ชอบเวลาที่คิดอะไรฟุ้งซ่าน เรื่องที่คิดล้วนแต่เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากจะคิดถึง

ช่างมัน...

ลมหายใจร้อนๆถูกพ่นออกมาอีกครั้งพร้อมกับดวงตาที่เหม่อมองทางข้างหน้า ภาพตรงหน้าเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับร่างของใครอีกคนที่กำลังวิ่งตรงมาทางเขา

จะเรียกว่ามาที่เขาก็คงจะไม่ใช่

ป้ายสีน้ำเงินที่สะดุดตาเขียนเลขรหัสนักศึกษาไว้สิบหลัก และเลขบนนั้นทำให้เขาหยุดมองไปชั่วขณะ ตัวเลขที่เขียนด้วยลายมือบรรจง

ตัวเลขสามตัวสุดท้าย

มันคือตัวเลขเดียวกับรหัสของเขา

พึ่บ!

จู่ๆมือก็เอื้อมไปคว้าแขนของคนที่กำลังจะวิ่งผ่านไป เขาหยุดยืนนิ่งกับสถานการณ์ตรงหน้าที่ไม่รู้ว่าควรจะต้องพูดอะไรออกไป ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตอนนี้เขาทำอะไรอยู่

“ครับ?” ดูเหมือนคนตรงหน้าจะงงไม่แพ้กัน ใบหน้าใสที่มีเม็ดเหงื่อผุดออกมากับคิ้วสองข้างที่ขมวดเข้าหากันทำให้เขาเผลอมองอย่างลืมตัว

“…”

ทำอะไรลงไป...

“มีอะไรรึเปล่าครับ”

“…”

“ถ้าไม่มีผมไปก่อน ผมรีบ” คนตรงหน้าพูดพร้อมกับแกะมือของเขาออก

มันคงจะง่ายกว่านี้ถ้าเขายอมปล่อยคนตรงหน้าไป แต่ดูเหมือนมือของเขายิ่งบีบแน่นขึ้นไปอีก ทั้งที่รู้ว่าต้องปล่อยแต่ร่างกายมันเหมือนอยู่เหนือการควบคุม

“ปล่อยครับ ผมรีบ”

“…”

“พี่!!!” เสียงเรียกกึ่งตะคอกไม่ได้ทำให้เขารู้สึกตกใจ 

“…”

“โอเค ถ้าพี่ไม่พูดก็วิ่งไปกับผม”

“…”

“วิ่งสิ” แรงกระตุกที่แขนเหมือนเรียกสติเขา ขาทั้งสองข้างที่ยืนค้างอยู่กับที่ทำตามคำสั่งคนตรงหน้าอย่างว่าง่าย ทั้งที่ไม่รู้ว่ากำลังจะวิ่งไปไหน ทั้งที่ไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังทำอะไร

รู้เพียงอย่างเดียว

คนๆนี้...คือน้องของเขา




ขาทั้งสองข้างที่วิ่งมาไกลค่อยๆชะลอลงจนเปลี่ยนเป็นหยุดเดิน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆพร้อมกับเสียงหอบของอีกคนที่ดูจะเหนื่อยไม่แพ้กัน

ไม่ได้วิ่งสุดแรงแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว...

“น่าจะไม่มีใครตามมาแล้ว” คนข้างๆเอ่ยขึ้นพร้อมกับยืดตัวขึ้นเพื่อสูดรับอากาศ “ขอโทษที่พาวิ่งมาด้วย พี่ไม่ยอมปล่อยมือเองนี่นา”

“…” เขาเงยหน้ามองคนตรงหน้าสลับกับป้ายที่ห้อยคออยู่

“สงสัยอะไรก็ถามได้นะ” คนตรงหน้าพูดเหมือนรู้ว่าเขาจะพูดอะไร

“…”

ไม่ได้สงสัยอะไรนอกจากสงสัยตัวเอง

วิ่งตามมาทำไม...

“หนีห้องเชียร์มา” 

“…”

“วันนี้วันเกิดน่ะ ไม่อยากเข้าห้องเชียร์”

“…”

“ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรอ?”

“…”

จะให้พูดอะไร เขาควรจะพูดอะไรออกไป

ไม่ได้กวน...เขาไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ

“แต่หนีไม่เนียนเลยเนอะ ป่านนี้คงโดนพี่ๆบ่นแล้ว เข้าห้องเชียร์วันแรกก็โดด” รอยยิ้มสดใสเผยออกมาพร้อมกับดวงตาที่ยิ้มไปด้วย

“…”

“ถ้าพี่ไม่มีอะไรจะพูด งั้นผมไปก่อนนะ”

“…” เขาเอื้อมมือไปแตะแขนอีกคนอย่างเบามือ

“ครับ?”

“สุข…สันต์”

“…”

“สุขสันต์วันเกิด”

“ขอบคุณนะ” คนตรงหน้ายิ้มออกมาอีกครั้ง “ถึงจะประหลาดๆหน่อยแต่ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”

“…”

“ผมชื่อหย๋ง”

“…” เขาพยักหน้าแทนคำตอบ ชื่อแปลกดี ไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

“แล้วพี่?”

“…”

“เอ่อ...งั้นผมไปก่อนนะ” พอเห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้าที่ดูนิ่งไป เขาก็เลือกที่จะจบบทสนทนาไว้แค่นั้น ถึงจะยังสงสัยเรื่องที่จับแขนเขาไม่ปล่อยอยู่ก็ตาม

“...” เขาพยักหน้า

ร่างตรงหน้าหันมายิ้มให้อีกครั้งก่อนจะเดินจากไปทิ้งไว้แค่เพียงความรู้สึกบางอย่างที่ผุดขึ้นมา รอยยิ้มที่สดใส ใบหน้าที่ดูมีความสุข

คนๆนี้...แตกต่างกับเขาทุกอย่าง

อยากยิ้ม อยากหัวเราะ

ติดตรงที่ไม่รู้จะทำยังไง...ทำไม่เป็น

“หย๋ง” เขาเอ่ยขึ้นเบาๆหลังจากที่ร่างของอีกคนเดินหายออกไป

ถ้าเมื่อกี้เขาพูดอะไรมากกว่านี้...ก็คงดี






----------------------------------------------------------------

เป็นการเปิดนิยายเรื่องใหม่ที่แอบเขียนยากอยู่พอสมควรค่ะ

หลายๆคนคงรู้สึกอึดอัดแบบอธิบายไม่ถูกกับนิสัยของตัวละคร

เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่เราอยากจะถ่ายทอดมุมมองใหม่ๆ

หวังว่านักอ่านจะชอบนะคะ อยากให้คอยติดตามกันต่อไปน้าาาา

ลงตอนแรกเป็นน้ำจิ้มให้อ่านก่อนนนนน

ชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมคอมเม้นท์ให้กำลังใจกันหน่อยน้าาาา


อยากได้ฟีดแบคมาก ณ จุดๆนี้ ;-;



รู้สึกยังไงบอกกันให้รู้หน่อยยย ทางแฮชแท็ก #เมื่อโลกของผม

ขอบคุณค่าาาา~

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 861 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,035 ความคิดเห็น

  1. #2001 pkcyhst (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 18:19
    พี่ไม่ปล่อยใช่ไหม วิ่งมาด้วยเลยละกันนะ

    พี่ตกใจอยู่แหละ
    #2,001
    0
  2. #1993 whitelava blue (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 21:15
    ขำาาาาา การพาคนพี่วิ่งงง ตลกหย๋งงง เฟิร์สอิมเพรสสุดๆ มันก้อจาเหน่ยๆหน่อย
    #1,993
    0
  3. #1989 ลิลิว (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 21:25
    เราชอบสไตลการเขียนของคุณ นข // นานๆ ที เราจะเข้ามาอ่านนิยายคุณค่ะ อ่านกี่ที่ก็รู้สึกถึงเอกลักษณ์เฉพาะตัว // 🥰
    #1,989
    0
  4. #1924 tangthaiparichat (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:10
    เป็นการเจอกันที่ดูเหนื่อยนะ
    #1,924
    0
  5. #1877 arainisad (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 16:13
    จริงๆหยงเป็นเสียงจัตวาอยู่แล้วไม่ต้องเจิมไม้จัตวาก็ได้นะคะ
    #1,877
    0
  6. #1855 Kim-kibom (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 19:03
    พระเอกมึนๆใช่มั๊ยเนี่ย
    #1,855
    0
  7. #1836 Lolo02 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 14:42

    วิ่งทำไม 55555

    #1,836
    0
  8. #1798 Juuzou61 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 20:05
    เหนื่อยตาม
    #1,798
    0
  9. #1797 juliannaaa_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 01:21
    อ่านเเล้วง่วงตามพระเอก
    #1,797
    0
  10. #1784 Liew__pcy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:47
    หย๋งคือพระเอกหรอ...
    #1,784
    0
  11. #1780 Okoy up (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:43
    พระเอกมีปมไร
    #1,780
    0
  12. #1778 [เสพศิลป์] (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:18
    หม่นมากนายเอกเรื่องนี้
    #1,778
    0
  13. #1776 RealThxnB (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:23
    คนน้องคือสีสันนนน
    #1,776
    0
  14. #1757 HaeMay (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 21:00
    เหมือนจะเริ่มแบบเทาๆสำหรับนายเอก นี่ว่าน้องน่าจะมาเติมเต็มให้คนพี่ได้นะ
    #1,757
    0
  15. #1690 junson (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 22:53
    แง้ เค้าชอบบบบบบ
    #1,690
    0
  16. #1546 jengzkungZ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 14:45
    คงจะเป็นตามสโลแกนที่ว่าแบบ พูดไม่ค่อยเก่งงี้อ่ออ555555 เขิงงงงงง
    #1,546
    0
  17. #1345 Mint S (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 20:48
    โอ้ยยยย ตามค่า
    #1,345
    0
  18. #1315 NM1108 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 23:45
    พี่รหัสดูพูดไม่เก่ง
    #1,315
    0
  19. #1140 ปากวัยรุ่น (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 09:13
    น่าสนใจมากเลยค่ะ เราตามตอนเซ็ตหมอ ชอบมากเลย เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1,140
    0
  20. #1111 Waterlandy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 16:30

    สวัสดีครับ ไรท์ เพิ่งอ่าน สารภาพรักจบ แล้วคิดว่าจะเริ่มอ่าน ปกป้องรัก แต่แวะมาแจมพี่ตะวันก่อน ชอบทุกตัวละครที่ไรท์สร้างขึ้นมาครับ สู้ๆครับ

    #1,111
    0
  21. #973 ikonyg (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 22:11
    เปิดเรื่องใหม่แล้วกรีสสสส ชอบค่ะขอติดตาม อยากรู้ว่าจะเป็นยังไง อิอิ
    #973
    0
  22. #943 chimpleesky (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 00:41
    เหมือนพี่เค้าจะเหงาๆนะคะ หย๋งต้องเข้าไปแต้มสีสันให้กับชีวิตพี่เค้าแล้วล่ะค่ะ!
    #943
    0
  23. #935 AMon P (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 02:43
    ชอบพระเอกแนวนี้จัง😆
    #935
    1
    • #935-1 TheViper_(จากตอนที่ 1)
      22 พฤษภาคม 2561 / 06:29
      เหมือนกันพระเอกแนวนี้มันกร้าวใจ555
      #935-1
  24. #743 มังกือน้อยประจันบาน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 16:54
    หยง เสียงจัตวาอยู่แล้วค่ะ ไม่ต้องมี ๋ นะคะ
    #743
    0
  25. #695 หมูจีน้อย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 16:23
    คนที่เล่าเรื่อง นี่พระเอกใช่ไหม??
    #695
    0