(ผม)จีบหมอ [Yaoi] END

ตอนที่ 26 : 25 : จีบหมอครั้งที่ยี่สิบสี่ 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 446 ครั้ง
    9 ม.ค. 60

 

จีบหมอครั้งที่ยี่สิบสี่

 

            สัปดาห์สอบมาไวอย่างกับโกหก หอพักที่เคยเป็นระเบียบเต็มไปด้วยถ้วยมาม่ากับกองหนังสือที่ถ้าล้มลงมาทับก็คงนอนตายอย่างสงบ เสียงถอนหายใจของว่าที่คุณหมอคนหนึ่งดังขึ้นหลังจากอ่านหนังสือไปเพียงครึ่งเล่ม

            กูกำลังจะตาย…” คินอยากจะทึ้งหัวตัวเองเป็นรอบที่สอง อ่านหนังสือก็จริงแต่สมองเขาตอนนี้กลับจำอะไรไม่ได้เลย

            พรุ่งนี้จะสอบแล้วแท้ๆ

            ใจเย็น” ฐานทัพที่ย้ายสถานที่อ่านหนังสือมาอ่านที่หอของคินกับปกป้องพูดพร้อมกับยื่นขนมที่เขากำลังกินอยู่มาให้ “อร่อยดี

            “ไม่กิน” คินส่ายหน้า “มึงอ่านจบยังวะไอ้หมอ

            “จบแล้ว กำลังอ่านทวน” ฐานทัพตอบกลับตามความจริง

            “แล้วมึงล่ะป้อง

            “อีกสามบท” ปกป้องที่นั่งอยู่บนโต๊ะหันมาตอบ

            วิชาที่จะสอบในวันพรุ่งนี้เป็นวิชาแรกของการสอบไฟนอลซึ่งเป็นวิชาที่ยากพอสมควร ฐานทัพเองยังรู้สึกว่ายากกว่าหลายวิชาที่ผ่านมา ความจริงเขาควรจะอ่านหนังสืออยู่ที่หอขอตัวเองไม่ก็หอสมุดแต่เพราะคินขอร้องให้มาช่วยติวเขาเลยย้ายของมานอนอยู่หอเพื่อนสองสามวัน

            “กูเหลือเยอะสุดสินะ” คินเริ่มสติแตก “ทำไมมันยากแบบนี้วะเนี่ยยยย

            “มึงเลิกบ่นแล้วตั้งใจอ่าน” ปกป้องหันมาดุ เขารู้ว่าคินไม่ชอบอยู่กับอะไรนานๆและชินกับเสียงบ่นของคินแต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ถ้าคินไม่อ่านก็คงเรียนวิชาต่อไม่ได้

            “เออรู้แล้ว” คินยอมกลับมาสนใจหนังสือตรงหน้าอย่างจำยอม

            ฐานทัพที่นั่งฟังเพื่อนบ่นมาพักหนึ่งปิดหนังสือลงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเมื่อเห็นแจ้งเตือนไลน์ที่พึ่งเด้งขึ้นมาไม่ถึงหนึ่งนาที

 

            B : แวะมาเติมพลังให้ รออยู่ข้างล่างนะครับ :)

 

            ข้อความสั้นๆแต่กลับทำให้คนอ่านยิ้มออกมาทันที ฐานทัพเงยหน้าขึ้นก็พบว่าถูกสายตาของคินจ้องมองอยู่ด้วยท่าทางหมั่นไส้

            มีความรักแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นะมึง!!!”

            “จะลงไปข้างล่าง ฝากซื้ออะไรไหมเขาแกล้งทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินสิ่งที่เพื่อนประชด

            บุ๋นมาสินะ

            “อืม

            “งั้นลงไปซื้อข้าวเย็นเลยมึง ดันอ่านหนังสือจบก่อน สมน้ำหน้า” คินพูดอย่างกับว่าการอ่านหนังสือจบก่อนของเขาเป็นเรื่องที่ผิด

            ฐานทัพหัวเราะออกมาเพราะท่าทางขี้บ่นของเพื่อนตัวเองก่อนจะหยิบกระเป๋าสตางค์ที่วางอยู่เพื่อเตรียมลงไปข้างล่าง

            “มึงสองคนจะกินอะไร

            “กูเอาผัดผงกะหรี่” ปกป้องหันมาตอบ

            “เอองั้นเอาเหมือนมัน” เขาขี้เกียจคิดเมนู สั่งตามปกป้องคนทำจะได้ไม่เหนื่อย

            “อืม งั้นเดี๋ยวมา” เขาทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเปิดประตูออกมาจากห้อง

            ชั้นล่างสุดของหอพักเป็นที่จอดรถครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งแบ่งเป็นมินิมาร์ทกับห้องออกกำลังกาย บุ๋นนั่งรออยู่ที่เก้าอี้เล็กๆบริเวณหน้ามินิมาร์ท ในมือถือถุงขนมที่ซื้อมาให้หมอส่วนอีกมือถือข้าวกล่องสามกล่องที่แวะซื้อก่อนเข้ามา

            เสียงรองเท้าที่เดินลงมาจากบันไดทำให้บุ๋นหันไปมองทุกครั้ง เขากับหมอไม่ได้เจอกันมาสามวันแล้วเพราะช่วงก่อนสอบต่างคนต่างมีงานที่ต้องสะสาง วันนี้เขาเลยหาเวลาออกมาจากมหาวิทยาลัยเพื่อมาเจอหมอ

            ได้เจอสักสิบนาทีก็ชื่นใจแล้ว

            “ไง” น้ำเสียงคุ้นหูดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยร่างที่เดินลงมาจากบันได

            บุ๋นเด้งตัวลุกขึ้นโดยอัตโนมัติ ร่างกายประสานงานกับหัวใจเสมอ ริมฝีปากเผยยิ้มกว้าง ไม่ได้เจอกันแค่สามวันแต่เขารู้สึกเหมือนสามเดือน

            “คิดถึงครับ” เพราะมัวแต่ดีใจเลยพูดสิ่งที่คิดออกมาอย่างลืมตัว

            “อืม” ฐานทัพหัวเราะออกมาก่อนจะก้มมองถุงขนมกับกล่องข้าว “ซื้ออะไรมาเยอะแยะ

            “อ่อพอดีผมซื้อมาฝาก คิดว่าพี่น่าจะอ่านหนังสือกันจนไม่มีเวลาลงมาหาอะไรกิน

            “ไม่ขนาดนั้น

            ความจริงไม่เชิงว่าไม่มีเวลาลงมา แต่อ่านจนลืมว่าหิว รู้ตัวว่าหิวอีกทีก็ดึกเลยคิดซะว่าค่อยกินอีกทีตอนเช้าก็แค่นั้น

            “เติมพลังไงครับ” บุ๋นพูดพร้อมกับยื่นถุงทั้งสองให้คนตรงหน้า

            “คราวหลังไม่ต้องนะ เกรงใจ

            “ผมเป็นห่วง

            “อืม รู้” ฐานทัพยิ้มในความใส่ใจของบุ๋น “แค่มาเจอก็พอแล้ว

            “…”

            “เติมพลังได้เยอะ” มือหนักวางลงบนหัวบุ๋นอย่างนึกเอ็นดู ฐานทัพโยกไปมาเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มประดับบนใบหน้า

            เขาก็คิดถึงบุ๋น

            “ตั้งใจอ่านหนังสือนะครับ

            “จะกลับแล้วหรอ” ฐานทัพถาม พึ่งเจอกันได้แป๊บเดียว

            “พรุ่งนี้พี่มีสอบ ผมแค่แวะมาหา

            “อ่อ

            “ได้เจอหน้าก็มีความสุขแล้วครับ

            “อืม” ฐานทัพยิ้มอีกครั้ง ตั้งแต่ที่มีบุ๋นเข้ามาในชีวิตเขาจำไม่ได้เลยว่าตัวเองยิ้มไปกี่ครั้ง รู้แต่ว่าเขายิ้มบ่อยมากจนนับครั้งไม่ได้

            “ผมรู้ว่าพี่ทำได้ พี่เก่ง

            “อืม ขอบคุณ

            “ผมไปก่อนนะ

            “เดี๋ยว” ฐานทัพใช้มือข้างที่ว่างอยู่เอื้อมไปจับมือบุ๋นหลวมๆ “ตั้งใจอ่านหนังสือนะ

            “ครับผม” บุ๋นรับคำเสียงหนักแน่น เขาเองมีสอบตัวแรกอีกสองวันข้างหน้าแต่จะให้เบาใจก็คงไม่ได้เพราะเนื้อหาก็ไม่ใช่น้อยๆ

            “ชาร์จพลัง” ฐานทัพยกมือแตะหน้าผากบุ๋นเบาๆ “สู้ๆ

            “พลังเต็มที่เลย” บุ๋นยิ้มกว้างก่อนจะเอื้อมมืออุ่นๆมาแตะหน้าผากของหมอ “ชาร์จพลัง

            “ครับ” เขาหัวเราะออกมา

            “บ๊ายบายครับ” บุ๋นทิ้งท้ายไว้ก่อนจะโบกมือบ๊ายบายหมอฐานทัพที่ยืนรอส่งเขาอยู่หน้าหอพัก

            ถึงจะเจอกันไม่กี่นาทีแต่การเจอกันมันทำให้ความเหนื่อยล้าทั้งวันของฐานทัพหายไปเป็นปลิดทิ้ง บางทีการชาร์จพลังของบุ๋นคงได้ผลจริงๆ

            ฐานทัพกลับมาที่ห้องพร้อมกับถุงขนมของบุ๋น เขาวางถุงขนมไว้ก่อนจะเรียกคินกับปกป้องมากินข้าวกล่องที่บุ๋นซื้อมาให้

            “บุ๋นซื้อมาฝากเลยไม่ได้ไปซื้อข้าว

            “เออไม่เป็นไร กินได้หมด” ปกป้องตอบพร้อมกับเปิดกล่องข้าว ไม่รอให้นั่งครบเขาก็เริ่มกินข้าวกระเพราไก่ไข่ดาวตรงหน้าทันที

            “ไหวปะมึง” ฐานทัพหันไปถามคินที่มีสภาพไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่

            “เออ ได้อยู่” คินใช้มือข้างหนึ่งนวดขมับตัวเองก่อนจะเปิดข้าวกล่องกินตาม

            ไม่ถึงสิบห้านาทีข้าวกล่องตรงหน้าก็หมดเกลี้ยง ปกป้องเก็บกล่องโฟมออกไปทิ้งขยะก่อนจะเดินกลับไปประจำโต๊ะนั่งเพื่ออ่านหนังสืออีกสองบทให้จบ ส่วนคินเดินมานั่งลงข้างๆฐานทัพพร้อมกับหนังสืออ่านสอบ

            “ไอ้หมอกูไม่ไหวแล้ว ขอนั่งอ่านข้างมึงนะ

            “อืม เอาดิ” ฐานทัพไม่ได้ปฏิเสธ คินยังเหลืออีกเยอะที่ยังไม่ได้อ่าน ถ้ามีตรงไหนที่เขาพอจะช่วยได้เขาก็อยากจะช่วย

           

            B : ถึงหอแล้วนะครับ

 

            ไลน์เด้งขึ้นมาพร้อมกับข้อความของบุ๋น ฐานทัพไม่ได้พิมพ์อะไรตอบกลับไปเพียงแค่กดส่งสติ๊กเกอร์แล้ววางโทรศัพท์ลงเพื่ออ่านหนังสือต่อ

            พรุ่งนี้มีสอบเช้า เขาจะนอนดึกมากไม่ได้

 

            เคยมีคนบอกไว้ว่าเวลาตั้งใจกับอะไรมากๆจะสนใจจนลืมเวลา หลังจากที่ทวนเนื้อหาเสร็จฐานทัพก็ปิดหนังสือลงก่อนจะหันไปมองคนข้างๆที่อ่านหนังสือได้เกินครึ่งแม้ว่าจะยังไม่ใกล้บทสุดท้ายแต่ก็ถือว่าอ่านมาได้เยอะมากแล้ว นาฬิกาฝาผนังบอกเวลาห้าทุ่มครึ่งทำให้เขาตัดสินใจไปอาบน้ำเตรียมจะเข้านอน

            การสอบไม่ใช่เรื่องที่น่าสนุกนักแต่ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาเลี่ยงไม่ได้ ยิ่งเลือกที่จะเรียนคณะแพทย์แล้วยิ่งหนักขึ้นไปอีก นอกจากจะมีสอบมิดเทอมกับไฟนอลยังมีสอบยิบย่อยตามรายวิชาซึ่งแรกๆอาจจะมีท้อกันไปบ้างแต่พอเจอเยอะๆเข้าก็เริ่มปรับตัวได้

            เป็นไงบ้าง” ฐานทัพวางมือลงบนบ่าของเพื่อนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เดิม

            “มีไม่เข้าใจอยู่บ้าง เดี๋ยวจบบทช่วยอธิบายให้ที” คินพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อย

            “อืม ได้

            “กูอาบน้ำก่อน” ปกป้องปิดหนังสือที่อ่านจบลงแล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

            วันนี้เขาทั้งสามคนนั่งจมกองหนังสือมาทั้งวันแล้วและจะเป็นแบบนี้ไปจนกว่าจะสอบวิชาสุดท้ายเสร็จ ซึ่งก็คืออีกสองอาทิตย์ข้างหน้า

           

            B : นอนรึยังครับ?

 

            ข้อความที่ส่งมาถามเหมือนทุกๆวันหากแต่ไม่ได้สร้างความรำคาญแก่ผู้รับ ฐานทัพกดอ่านอย่างรวดเร็วก่อนจะตอบกลับไป

 

            Thanthup : อีกสักพัก บุ๋นล่ะ

            B : กำลังจะนอนแล้วครับ

            B : อ่านหนังสือถึงไหนแล้วครับ?

            Thanthup : จบแล้ว

            B : งั้นนอนไวๆนะครับ พรุ่งนี้จะได้ไม่ง่วงในห้องสอบ

            Thanthup : ครับ

            B : ผมนอนก่อนนะ ฝันดีครับ

            Thanthup : อืม

            Thanthup : *กำลังโทรหา…B*

 

            ( มีอะไรรึเปล่าครับ ) น้ำเสียงของคนกำลังจะนอนถามกลับมาอย่างงงๆ นี่เป็นครั้งแรกที่หมอกดโทรไลน์หาเขา

            “เปล่า ไม่มีอะไร” ฐานทัพเดินออกมาคุยนอกระเบียงเพราะกลัวเสียงดังรบกวนคิน

            ( อ่าว… )

            “จะโทรมาบอกว่า...”

            ( … )

            ฝันดีครับ

            ( … ) ไม่มีเสียงตอบกลับจากปลายสาย ฐานทัพรอฟังอยู่พักใหญ่แต่เขากลับไม่ได้ยินเสียงอะไรตอบกลับมา

            บุ๋น ได้ยินรึเปล่า

            ( คะ…ครับ ) น้ำเสียงสั่นๆตอบกลับมา ( ผมได้ยิน )

            เป็นอะไร

            ( ผมกำลังแย่ครับ )

            “แย่ยังไง

            ( พี่เป็นแบบนี้บ่อยๆ ผมแย่แน่ๆ เสียงลมหายใจรดปลายสาย ( แต่ผมชอบนะ )

            “…”

            ( ฝันดีนะครับถ้าฝันถึงผมจะยิ่งฝันดีนะ )

            อืมคงฝันดีจริงๆ

 

            ตึกคณะเกษตรเต็มไปด้วยนักศึกษาที่พึ่งออกมาจากห้องสอบคุยกันเรื่องข้อสอบที่พึ่งสอบผ่านไป บุ๋นเดินออกมาเป็นคนท้ายๆถอนหายใจทิ้งเป็นครั้งที่ห้า ที่คิดว่าจะออกดันไม่ออก ที่คิดว่าไม่ออกดันออก

            เป็นไงวะมึง ง่ายอะดิ” เดชที่นั่งรออยู่หน้าห้องสอบเอ่ยทักทันทีที่เห็นบุ๋นเดินออกมา

            “ง่ายกับผี” บุ๋นตอบเสียงเซง เมื่อคืนนั่งอ่านจนดึกรู้งี้น่าจะหลับไปตั้งแต่สี่ทุ่ม

            “แล้วนี่จะไปไหนต่อวะ”

            “กลับหอดิวะ เหลือสอบอีกตั้งสองตัว” ถึงจะสอบผ่านมาสี่ตัวแล้วเขาก็ยังเหลือวิชาโหดอีกสองวิชาที่ต้องผ่านไปให้ได้

            “โห เคร่งนะมึง

            “แน่นอน กูจะเอาเอ” บุ๋นแกล้งประชดกลับไปทั้งๆที่พอจะรู้ตัวว่าเขาไม่สามารถถึงขั้นนั้น

            “เออไปๆ เกลียดจังคนเรียนเก่ง”

            “เออ ไว้เจอกัน” บุ๋นบอกลาเดชพร้อมโบกมือลาเพื่อนคนอื่นๆก่อนจะเดินลงบันไดแทนการใช้ลิฟต์

            หมดแรง…

            ไม่เหลืออะไรแล้ว

            กูจะเอฟไหมเนี่ยยยยยยยย!!!!!

            บุ๋นเดินลงมาถึงชั้นล่างของตึกคณะ ร่างสูงกำลังจะเลี้ยวตรงไปยังจักรยานแต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวขามือเย็นๆก็แตะลงที่แก้มซ้ายของเขาเบาๆ ความเย็นจากมือทำให้บุ๋นสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองยังจุดที่อีกคนยืน

            วิญญาณหลุดหรอ” ใบหน้าเปื้อนยิ้มของคนที่เป็นกำลังใจสำคัญยืนอยู่ข้างหลังพร้อมกับแก้วชาเขียวในมือ

            “พี่…” บุ๋นถึงกับพูดไม่ออก รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้น หัวใจของบุ๋นเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก

            ตั้งแต่สอบไฟนอลเขากับหมอก็แทบจะไม่ได้เจอกันเลยถึงแม้จะโทรคุยกันทุกวันแต่ก็คุยไม่นาน เขาคิดไม่ถึงว่าหมอจะมาหาเขาที่คณะ ดีใจจนพูดไม่ออก

            แวะมาเติมพลัง” ฐานทัพพูดต่อก่อนจะยื่นชาเขียวในมือให้บุ๋น “ให้

            “ขอบคุณครับ” บุ๋นยื่นมือไปรับพร้อมรอยยิ้ม

            ร่างกายที่กำลังจะหมดแรงกลับกลายเป็นสดชื่นขึ้นมาทันที

            “ไปกินข้าวกัน” ฐานทัพเป็นคนออกปากชวน วันนี้เขาสอบเสร็จก่อนบุ๋นครึ่งชั่วโมงเลยตั้งใจมานั่งรอที่คณะตั้งแต่ช่วงสิบเอ็ดโมง

            “ไปครับ” บุ๋นพยักหน้ารัว “หิวมากเลย

            “อืม” ฐานทัพยิ้มออกมานิดๆ เห็นท่าทีของบุ๋นที่ดูสดชื่นขึ้นเขาเองก็ดีใจ 

            เมื่อกี้ตอนบุ๋นเดินลงมาสภาพเหมือนคนกำลังจะหมดแรงทำเอาเขาอดห่วงไม่ได้ แต่เห็นยิ้มแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย

            “สอบเป็นยังไงบ้าง

            “โหพี่ ยากมากอะ” บุ๋นเริ่มบ่น “ผมคิดว่าวงจรต้องออกแน่ๆแต่ดันไม่ออก ผมนั่งจำทั้งคืนเลย” พูดไปก็ไม่รู้จะโทษใคร

            ถ้าเขาเข้าใจและสามารถจำทุกอย่างได้เขาก็ทำได้ 

            “ไม่เป็นไร มันผ่านไปแล้ว อย่าเครียด” ฐานทัพพูดให้กำลังใจไม่เก่งแต่ก็พอรู้ว่าบุ๋นเครียดไม่น้อย

            “นั่นสิเนอะ มันผ่านไปแล้ว

            “อยากกินอะไร” ระหว่างเดินไปที่จักรยานเขาก็ถามบุ๋นไปพลางๆ เขาสอบวิชาต่อไปอีกทีก็สองวันข้างหน้าเลยพอมีเวลาแวะมาหาบุ๋น

            ความจริงก็คือ…คิดถึง

            ผมให้พี่เลือก

            “พี่ให้บุ๋นเลือก

            “โห…” บุ๋นรู้สึกตัวเองกำลังถูกลอบยิงเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้

            ทุกครั้งที่หมอฐานทัพแทนตัวเองว่าพี่ มันทำให้หัวใจดวงน้อยๆของเขาสั่นคลอนจนแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น เหมือนโดนกระหน่ำยิงด้วยลูกอมฮาร์ทบีท

            ว่าไง

            “ไปกินร้านหน้ามอก็ได้ครับ ตอนนี้น่าจะเปิดแล้ว” 

            “อืม

            ร้านหน้ามหาวิทยาลัยเปิดเป็นบางร้านอาจเพราะส่วนมากจะเปิดร้านในตอนเย็น บุ๋นเลือกร้านเสต็กที่มีผู้คนนั่งอยู่ประปรายเพราะดูไม่วุ่นวายเท่าร้านอาหารตามสั่งข้างๆ ทั้งสองเดินเข้ามานั่งพร้อมกับเมนูที่วางอยู่บนโต๊ะ

            “ผมเอาอันนี้ครับ” บุ๋นชี้ไปที่เมนูแนะนำ

            “เหมือนกัน” ฐานทัพสั่งตามก่อนจะยื่นเมนูคืนพนักงานที่จดรายการอาหารอยู่

            ฐานทัพมองบุ๋นที่ดูกลับมาซึมอีกครั้งหลังจากที่เดินเข้ามาในร้าน เขาพอดูออกว่าบุ๋นค่อนข้างเครียดกับการสอบไฟนอลครั้งแรกในรั้วมหาวิทยาลัย เขาก็เคยเป็นมาก่อน

            อยากพูดไหม

            “ดูออกขนาดนั้นเลยหรอครับ” บุ๋นถอนหายใจ “เฮ้ออออ~”

            “รู้ว่าเครียด

            “คะแนนมิดเทอมวิชานี้ผมไม่ได้ดีมาก ที่สอบไปก็ไม่ค่อยมั่นใจ ผมกลัวเอฟน่ะ” บุ๋นบอกความจริงออกมา “แย่เนอะพี่ เรียนเทอมแรกก็มีเอฟเนี่ย

            “ไม่หรอก” ฐานทัพเอื้อมมือวางลงบนหัวบุ๋นเบาๆ “ไม่เอฟหรอก

            “ผมก็หวังให้เป็นแบบนั้นนะ

            “ยิ้ม

            “…”

            “ชอบให้ยิ้มมากกว่า” เขาเลื่อนมือลงมาดึงแก้มบุ๋นข้างหนึ่งเพราะเคยดูในทีวีมาก่อนว่าทำแบบนี้แล้วอีกฝ่ายจะอารมณ์ดี

            หวังว่ามันจะใช้ได้จริง

            “ยิ้มครับ” บุ๋นยิ้มเห็นฟันครบทุกซี่ตามที่หมอบอก ความจริงเขาไม่ควรจะทำหน้าเครียดให้หมอเห็นเลยด้วยซ้ำ

            “ประชดหรอ

            “เปล่าครับ ยิ้มจริงๆ

            “…”

            “ยิ้มเพราะดีใจที่พี่มาหาถึงคณะ

            “ไว้จะมาหาบ่อยๆ” 

            ถึงเทอมสองจะเรียนเยอะขึ้นแต่ก็ยังพอมีเวลาที่จะทำอะไรได้บ้างแม้ว่าจะต้องเตรียมตัวขึ้นปีสี่แล้วย้ายเข้าไปฝั่งโรงพยาบาลก็ตาม ฐานทัพยังไม่อยากจะคิดล่วงหน้า ตอนนี้เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว

            “แล้วพี่สอบเป็นยังไงบ้างครับ

            “เหมือนเดิม ยากอยู่

            “แต่ก็ทำได้ใช่ไหมครับ

            “อืม ได้สิ” เขาไม่เคยโกหกเวลาที่ใครถามอะไร ถ้าทำได้ก็จะตอบว่าทำได้

            “เก่งจังเลย แฟนใครเนี่ย” บุ๋นยิ้มกว้าง

            “แฟนบุ๋น” ฐานทัพตอบกลับด้วยความใสซื่อของเขาโดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่บุ๋นพูดออกมาเป็นเพียงการพูดเล่นๆไม่ได้ต้องการคำตอบ

            ตายบุ๋น…หมออัพเลเวลขึ้นเรื่อยๆ

            แล้วอีกสองวิชาที่ผมจะต้องสอบนะพี่ มัน…” บุ๋นเริ่มบ่นถึงวิชาถัดไปที่ใกล้จะถึงวันสอบในอีกสองวันข้างหน้าที่เครียดไม่แพ้วิชาในวันนี้

            ฐานทัพนั่งฟังเงียบๆตามปกติที่เขาเป็น แววตาจ้องมองไปยังคนตรงหน้าไม่วางตา บุ๋นยังคงพูดเรื่องต่างๆออกมาไม่หยุดในระหว่างช่วงที่เขาทั้งสองไม่ได้เจอกัน ฐานทัพเผยยิ้มออกมา เขารู้สึกเพลินที่ได้ฟังเรื่องราวต่างๆของบุ๋น แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไรกลับไป พึ่งเข้าใจก็ตอนนี้ว่าทำไมแต่ก่อนบุ๋นถึงเอาแต่ยิ้มเวลาได้คุยกับเขาเพราะ มีความสุข

            เขามีความสุขที่ได้มองบุ๋นอย่างนี้

            เคยสงสัยว่าทำไมคนเราถึงอยากมีแฟนวันนี้เขาเข้าใจแล้ว

            ตั้งแต่บุ๋นเข้ามาในชีวิตไม่เคยมีสักวันที่เขาไม่มีความสุข

            

            วิชาสุดท้ายจบลงอย่างสวยงาม บุ๋นออกมาจากห้องด้วยหน้าตาระรื่นผิดไปจากทุกครั้งที่ผ่านมา ครั้งนี้เขายอมรับว่าเขาเตรียมตัวมาดีและทำได้ค่อนข้างเยอะ

            เห็นเอลอยมาแต่ไกล

            ทันทีที่เดินออกมาจากห้องสอบบุ๋นก็ตรงไปที่รถจักรยานเพื่อปั่นไปคณะแพทย์ทันที เขาไม่ได้เจอหมอมาสามวันแล้ว ถึงจะโทรคุยกันทุกวันแต่มันก็ทดแทนกันไม่ได้

            ป่านนี้หมอจะสอบเสร็จรึยังนะ…

            เขาลืมถามซะด้วยว่าหมอสอบเสร็จกี่โมง

            จักรยานตัวโปรดจอดลงหน้าคณะแพทย์ที่มีเหล่านักศึกษาแพทย์นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างล่างตึกเป็น          แถว บุ๋นจอดจักรยานลงก่อนจะเดินตรงไปยังที่ที่ไม่ค่อยมีผู้คนหนาตามากนัก

            หมอจะสอบเสร็จกี่โมง       

 

            B : สอบเสร็จกี่โมงครับ ผมรออยู่ล่างตึกนะ :)

 

            ข้อความจากแอปพลิเคชั่นเด้งขึ้นมาขณะที่ฐานทัพกำลังนั่งรอเวลาเข้าห้องสอบ

            มึงจะถึงเวลาแล้ว” คินที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยเสียงสั่น ถึงจะอ่านมาดีแต่ก็รู้สึกตุ้มๆต่อมๆทุกครั้ง ข้อสอบของวิชานี้เขาไม่เคยเดาทางข้อสอบออกเลย

            “อืม” ฐานทัพตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เขาไม่ได้ตื่นเต้นอะไรเป็นพิเศษ

 

            กำลังโทรหา…คนส่งแครอท

 

            เสียงสัญญาณจากปลายสายดังไม่นานบุ๋นก็กดรับ น้ำเสียงร่าเริงที่ผ่านมาทำให้เขายิ้มออกมาด้วยความรู้สึกหลายๆอย่าง

            หนึ่งในนั้นคงเป็นความคิดถึง

            กำลังจะเข้าห้องสอบ” ฐานทัพเข้าประเด็นทันทีเพราะเขาไม่มีเวลาพูดนาน

            ( อ่าว พี่สอบบ่ายหรอครับ )

            “อืม” ฐานทัพเหลือบดูห้องสอบที่เปิดประตูเตรียมเรียกนักศึกษาเข้าห้องก่อนพูดต่อ “ไม่ต้องรอ เดี๋ยวเลิกแล้วโทรหา

            ( ไม่เป็นไรครับ ผมอยากรอ )

            แต่…”

            ( ตั้งใจทำข้อสอบนะครับพี่ )

            “…”

            ( สอบเสร็จแล้วเจอกันครับ กำลังใจรออยู่ข้างล่าง )

            “…”

            ( แฟนผมเก่งอยู่แล้ว )

            “ครับ” ฐานทัพรับคำสั้นๆก่อนที่ปลายสายจะถูกตัดไป เขามองโทรศัพท์ตัวเองอีกครั้งก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วเตรียมเดินเข้าห้องสอบ

            กำลังใจรออยู่ข้างล่าง

            อืม…เดี๋ยวลงไปหา

 

            บุ๋นมองนาฬิกาสลับกับผู้คนที่เดินลงมาจากตึก สายตากวาดมองหาหมอฐานทัพ จากที่คุยกันครั้งล่าสุดจนถึงตอนนี้ก็สองชั่วโมงกว่าแล้ว อีกเดี๋ยวหมอก็คงลงมา

            อย่าคิดถึงเดี๋ยวหมอทำข้อสอบไม่ได้

            บุ๋นอ้าวปากหาวออกมาก่อนจะสะบัดหน้าไปมา เขานอนดึกติดต่อกันมาหลายวันเลยไม่แปลกที่จะรู้สึกง่วงนอน พอเห็นว่าหมอฐานทัพยังไม่มีท่าทีลงมาเขาก็วางกระเป๋าลงบนโต๊ะก่อนจะฟุบหลับลงไป

            ขอสักสิบห้านาที

            เสียงของอาจารย์ดังขึ้นเมื่อหมดเวลาทำข้อสอบ ฐานทัพเดินออกมาจากห้องสอบพร้อมกับคินและปกป้องที่ส่งข้อสอบพร้อมๆเขา วิชานี้เป็นวิชาที่คนออกห้องสอบก่อนเวลาน้อยมากทำให้นักศึกษากว่าครึ่งห้องส่งข้อสอบหลังจากหมดเวลาพร้อมกัน

            ยากฉิบหาย” คินเอ่ยออกมาเบาๆเหมือนคนกำลังจะหมดแรง

            “พรุ่งนี้ก็ตัวสุดท้ายแล้ว” ปกป้องตบบ่าเพื่อนสนิท “เดี๋ยวมึงไปไหนต่อ” เขาหันไปถามฐานทัพที่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา

            “ไปหาบุ๋น รออยู่ล่างตึก”

            “อ่อ งั้นแยกกันตรงนี้ก็ได้ ไอ้คินจะตายแล้ว” ปกป้องพูดพร้อมเอื้อมมือไปกอดคอคินที่แทบจะไม่รับรู้อะไรอีก

            “อืม พรุ่งนี้เจอกัน

            “เออ บาย

            “อย่าให้มันหลับละ” ฐานทัพบอกทิ้งท้ายเพราะรู้ว่าคินชอบแอบอู้หลับอยู่บ่อยๆและปกป้องก็มักจะตามใจในบางครั้ง

            อยากให้อดทนอีกแค่วันเดียว

            “ครับเพื่อนนนนนคินตะโกนตามหลัง

            ฐานทัพรีบเดินลงมาที่ชั้นล่างของตึกคณะ เขาสอบเต็มสามชั่วโมงเลยแอบเป็นห่วงคนที่มานั่งรออยู่ข้างล่างตึกตั้งแต่ก่อนเข้าห้องสอบ ทั้งๆที่เขาบอกไปแล้วว่าไม่ต้องรอ

            ยังไม่ทันที่เขาจะกวาดสายตาหาเขาก็พบกับร่างที่นอนฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะตัวยาวที่ห่างออกไปจากผู้คน รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นมา เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าคนที่รอนอนหลับอย่างสบาย

            ฐานทัพวางกระเป๋าลงบนโต๊ะเบาๆก่อนจะสอดตัวนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับบุ๋น เสียงลมหายใจที่พ่นออกมาเป็นระยะทำให้เขาเลือกที่จะไม่ปลุกคนตรงหน้า คงเหนื่อยมาหลายวัน

            สรุปวิชาสุดท้ายที่หยิบติดมาถูกนำออกมาอ่านรอเวลาที่อีกคนจะตื่น ฐานทัพเป็นคนอ่านหนังสือที่ไหนก็ได้ อีกอย่างวิชาสุดท้ายเขาก็อ่านมาแล้วเหลือแค่ทบทวนอีกสองสามรอบ

            บุ๋นนอนหลับอย่างสบายโดยไม่รู้เลยว่าทุกกิริยาท่าทางถูกสายตาของใครอีกคนจับจ้อง

            คนที่มีเขาเป็นแฟนคนแรก

            ฐานทัพมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ชัดเจนกว่าครั้งแรกที่ได้เจอกัน บุ๋นในตอนนั้นก็ยังเหมือนบุ๋นในตอนนี้ บุ๋นไม่เคยเปลี่ยนไป

            “อืม” บุ๋นค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาจากกระเป๋าที่ใช้หนุนนอน ตาทั้งสองข้างค่อยๆปรับแสงที่เข้าสู่ดวงตาก่อนที่เขาจะร้องออกมาเสียงดัง พี่​!”

            กำลังใจตื่นแล้ว

            “หลับสบายไหม” รอยยิ้มอบอุ่นถามกลับ ฐานทัพเอื้อมไปจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงจากการนอนก่อนจะหัวเราะออกมาเพราะรอยซิปของกระเป๋าที่อยู่บนแก้มซ้ายของบุ๋น

            คงหลับไปนานมาก

            “นี่กี่โมงแล้วครับ…”

            “ห้าโมงครึ่ง

            “ห้าโมงครึ่ง!!!” บุ๋นทำตาโต ผมนอนหลับไปเกือบชั่วโมงหรอครับ

            “อืม

            “แล้วทำไมพี่ไม่ปลุกผม

            “ปลุกทำไม ก็เห็นนอนหลับสบาย” ฐานทัพถามอย่างไม่เข้าใจ นอนหลับสบายๆถ้าโดนปลุกก็คงนอนไม่เต็มอิ่ม

            “แต่ผมทำให้พี่เสียเวลา” บุ๋นหลุบตาลงต่ำเมื่อหมอฐานทัพมองมาที่เขาไม่ละสายตา

            โหหมอ…ทำแบบนี้ผมจะทำตัวยังไง

            พี่อ่านสรุปอยู่” ฐานทัพพูดพร้อมกับยื่นสรุปที่อยู่ในมือให้บุ๋นดู “อ่านจบไปสองรอบแล้ว

            “ครับ ผมเข้าใจแล้ว” บุ๋นพยักหน้า “แต่คราวหลังพี่ต้องปลุกผมนะ

            “อืม ได้” เขาหัวเราะออกมาอีกครั้ง “หิวรึยัง

            “เอาจริงๆก็หิวครับ” บุ๋นยิ้ม เขาไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยง “แต่เดี๋ยวผมไปหาอะไรกินเองก็ได้ พี่ยังเหลือสอบอีกหนึ่งตัว

            “อยากกินด้วย

            “คะครับ?

            “ไปด้วย

            น้ำเสียงของหมอที่บอกกับเขาทำเอาคนฟังทำตัวไม่ถูก บุ๋นยิ้มกว้างก่อนจะยกมือเกาหัวแก้เขิน ขอแบบนี้ใครจะปฏิเสธลง

            “ได้สิครับ ได้แน่ๆ

            “ครับ” ฐานทัพยิ้มอีกครั้งก่อนจะเก็บของลงกระเป๋า “ปะ

            “ครับๆ” บุ๋นรีบหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายข้างก่อนจะลุกขึ้นเดินตามหมอฐานทัพไปที่จอดรถจักรยาน

            เดี๋ยวนี้หมอเริ่มจู่โจมเขามากเกินไป…เกินใจจะทนไหว

            ถึงเวลาที่เขาจะต้องจู่โจมหมอกลับ

            “พี่ครับ เราเดินไปกันไหม” บุ๋นหันไปถามความคิดเห็น

            “จะกินแถวนี้หรอ

            “ครับบุ๋นพยักหน้า ผมมาแถวคณะที่ก็บ่อยแต่ไม่เคยได้กินอาหารแถวนี้เลย

            “ได้” ฐานทัพเอ่ยอย่างคนตามใจ

            “ผมไม่เคยมาแถวนี้กลัวเดินแล้วหลง

            “…”

            “ขอจับมือพี่ได้ไหมครับ?

 






----------------------------------------
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์นะคะ เจอกันตอนหน้า บทสรุปของ(ผม)จีบหมอ 
รอไปด้วยกันนะคะ ^__________________^

ปีใหม่ขอให้ทุกคนมีแต่ความสุข ยิ้มกันทั้งปีนะคะ
จีบหมอเป็นนิยายอีกเรื่องที่ทุกครั้งที่แต่งเราจะมีความสุขมากๆ
การดำเนินเรื่องใกล้จะถึงตอนจบแล้วนะคะ ตอนหน้าจะเป็นตอนจบของเรื่องนี้
แอบใจหายเหมือนกัน T_T ทำใจอยู่นานมากที่จะบอกกับทุกๆคน
ตอนแรกก็กะว่าจะบอกตอนลงตอนนี้จบ100%  แต่กลัวคนอ่านจะเตรียมใจไม่ทัน
ขอบคุณสำหรับการตอบรับที่ดีเสมอมานะคะ เราจะรักทุกคนและจดจำคำติชม ความรู้สึกของทุกคนเอาไว้
หวังว่าจีบหมอจะอยู่ในใจทุกคนไปนานๆนะคะ ^______________^

ปล. เรื่องของหมอคินกับหมอปกป้องออกมาพร้อมกันนะคะ เตรียมรออ่านกันได้เลย
ปล2. (ผม)จีบหมอจะมีการจัดทำเป็นรูปเล่ม อดทนรอกันอีกนิดนะคะ ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงดำเนินการ อยากอ่านตอนพิเศษแบบไหนแจ้งมาบอกกันได้เลยน้า

ติดตามการอัพเดทนิยายได้ทาง Fan page : Perlina. หรือทางทวิตเตอร์  @perlinjun
ติดแฮชแท็ก #ผมจีบหมอ เราเห็นทุกทวิตและรีทุกทวิต ขอบคุณในกระแสตอบรับที่ดีเสมอมาค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 446 ครั้ง

5,818 ความคิดเห็น

  1. #5748 tarun_ (@tarun_) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 12:48
    บุ๋นอบอุ่นจนอยากร้องไห้ หมอก็ดีเหลือเกิน ฮรุก
    #5748
    0
  2. #5719 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 16:46

    เนียนเก่งนะบุ๋น

    #5719
    0
  3. #5665 Buzzzzzzzzzz (@Buzzzzzzzzzz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 10:23
    นายมันคนเนียน
    #5665
    0
  4. #5564 Micky Petch (@micky_petch) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 23:31
    อ่านซ้ำรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ชอบมากๆเลย
    #5564
    0
  5. #5531 galepn (@galepn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 17:49
    ป้องคิน รอนะคะ รอออออ><
    #5531
    1
    • #5531-1 galepn (@galepn) (จากตอนที่ 26)
      16 ตุลาคม 2561 / 17:58
      อ่าวว นึกว่าป้องได้กับคินสะอีก อุส่าจิ้น พอไปดูมิใช่ แง่ๆ555555
      #5531-1
  6. #5473 Shipnielong (@Shipnielong) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 23:08
    บุ๋นเนียนนนน
    #5473
    0
  7. #5424 ยัยตัวเล็ก (@khwanmini) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:54
    เนียนเนอะบุ๋นนน
    นี่เราเป็นคนเดียวมั้ยว่าเรื่องจะจบแต่ยังงงว่าใครเมะเคะ 555
    #5424
    3
    • #5424-2 SRKM2E (@HairmitonZe) (จากตอนที่ 26)
      11 พฤษภาคม 2561 / 18:33
      เราก็ยังไม่รู้ว่าใครเมะใครเคะ555
      #5424-2
  8. #5394 DraftD (@DraftD) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 12:59
    แหม กลัวหลงงเนียนเลยนะบุ๋น555555
    #5394
    0
  9. #5370 WindyWeed_Wolny (@WindyWeed_Wolny) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:35
    เนียนนนน
    #5370
    0
  10. #5231 Conflagration (@leafre-algorithm) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:26
    บุ๋นนนนนนนน
    #5231
    0
  11. #5195 mebehindyou_ (@mebehindyou_) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 22:12
    แหม เนียนนะบุ๋น
    #5195
    0
  12. #5142 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 17:35
    มาจนนึกว่าเรียนหมอแล้วบุ๋น/ตีมือ
    #5142
    0
  13. #5084 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 09:43
    แหมมมมไม่เคยมาเลยเนอะ /ตีมือ
    #5084
    0
  14. #4973 itzmeboombim (@itzmeboombim) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 20:37
    เด็กน้อยกลัวหลงทางว่างั้น?
    #4973
    0
  15. #4947 p'chom (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 23:38
    ฮั่นแน่บุ๋น เนียนอีกแล้วเรา อย่าว่าแต่บุ๋นเขินเลย เราเนี่ยเขินกว่าบุ๋นอีก5555555555
    #4947
    0
  16. #4868 kpoint (@kpoint) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 19:54
    คือมีแฟนแบบหมอน่ารักมากอ่ะ และแฟนแบบบุ๋น คือโชคดีมากอ่ะ
    #4868
    0
  17. #4854 FairyP718 (@sn_inmymind) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 12:50
    จะเดินจับมืออวดว่าได้เป็นแฟนหมอแล้วอ่ะดิ แอบรู้ทันบุ๋น
    #4854
    0
  18. #4815 โลกสีม่วง77 (@chacha777) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:31
    บุ๋นเจ้าเล่ตลอดอ่ะ นิดๆหน่อยๆก็จะเอา 55555555
    #4815
    0
  19. #4807 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:37
    งื้อออออ น่าร๊ากกกกกก >< ชอบเรื่องนี้มากๆเลยอ่ะ คือมันดีมากๆเลย โคตรละมุนนน ฮือออ ตอนหน้าจบแล้วอ่ะ เสียใจจจ
    #4807
    0
  20. #4740 Oneooe (@Oneooe) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 19:46
    มีความแอบจับมือ น่ารักกก
    #4740
    0
  21. #4687 nuttanara2545 (@nuttanara2545) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 21:59
    หมออัพเลเวล น่ารักขึ้นมาก555
    #4687
    0
  22. #4445 PPPANDAAA (@tingting555) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 03:00
    อยากได้พี่หมอต้องทำไง ฮือออ น่ารักเกินไปแล้ววววว
    #4445
    0
  23. #4442 firstclassbbz (@exotic-fxo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 12:42
    มีความกลัวหลงนะคะ หลงอะไร หลงหมอหรอ 555555
    #4442
    0
  24. #4441 ❁ Nadeshiko ❁ (@roseise17) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 23:51
    งื้ออออ น่ารักกก พี่หมอน่ารักขึ้นทุกวันนเลยยยย ไม่อยากใก้จบเลย555 ขอบคุณนะคะ^^
    #4441
    0
  25. #4436 Kayja_Giftkay (@Kayja_Giftkay) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 17:52
    ฟินนนนน!!!
    #4436
    0