(ผม)จีบหมอ [Yaoi] END

ตอนที่ 1 : 00 : (ก่อน)จีบหมอ 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75,595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,210 ครั้ง
    15 ก.ค. 59




(ก่อน)จีบหมอ

 

            อีกสิบห้านาที…

            ตึก ตึก ตึก

            เสียงฝีเท้าดังขึ้นท่ามกลางสนามบินที่มีผู้คนพลุกพล่าน รองเท้าแตะราคาถูกหลุดออกตามแรงวิ่งที่เร็วขึ้น เขาหันกลับไปมองรองเท้าของตัวเองก่อนจะคิดในใจว่า เออเดี๋ยวค่อยกลับมาเก็บ สิ่งตรงหน้าทำให้เขาเลือกที่จะทำแบบนั้น สัญญาณเตือนขึ้นเครื่องดังขึ้นอีกครั้งทำให้หัวใจที่เต้นผิดจังหวะเต้นแรงขึ้นอีกเท่าตัว

            ต้องทันสิวะ…

            เขาหยุดลงหน้าทางเข้าเกทพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่งที่กดดูโทรศัพท์มือถือทุกๆห้าวินาที ทันทีที่เธอเห็นเขาขาทั้งสองข้างก็รีบวิ่งเข้ามาหาอย่างอัตโนมัติ น้ำตาที่เอ่อล้นรินไหลออกมาไม่ขาดสายราวกับสั่งได้ เสียงหอบหายใจทำให้เธอรู้ว่าคนตรงหน้ารีบมามากแค่ไหน มือหนาค่อยๆเอื้อมมือเช็ดน้ำตาผู้หญิงตรงหน้าก่อนจะระบายยิ้ม

            เกือบไม่ทัน

            “อื้อ” เธอตอบรับสั้นๆก่อนจะกุมมือของอีกฝ่ายเอาไว้ เวลาเร่งรัดทำให้เธอต้องรีบพูดกับเขาก่อนที่เธอจะขึ้นเครื่องไม่ทัน

            “หยุดร้องไห้ได้แล้ว ไปเรียนต่อนะ

            “ฉันคิดถึงนายนิ” มือเรียวค่อยๆปาดน้ำตาก่อนจะพูดต่อ “คิดว่านายจะไม่มาซะแล้ว

            “บ้าหรอ ยังไงก็ต้องมาอยู่แล้ว” เขาพูดพร้อมกับก้มลงมองรองเท้าของตัวเองที่เหลือเพียงข้างเดียว

            อีกข้างหล่นที่ไหนวะ…

            ไม่มีเวลาแล้ว แพรต้องไปแล้ว” เธอพูดเสียงสั่น มือเรียวกุมมือคนตรงหน้าไว้แน่นราวกลับมันเป็นครั้งสุดท้าย

            ใช่…ครั้งสุดท้าย

            ไปเถอะ” เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพราะระยะทางที่เขาวิ่งมาไม่ใกล้และเขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าจะออกจากสนามบินนี้อย่างไร “มาเพราะคิดว่าเธอต้องรอ”

            “ต้องรออยู่แล้วแฟนทั้งคนนะ” เธอพูดพร้อมกับยื่นกล่องเล็กๆที่ถือไว้ในมือให้คนตรงหน้า “แพรทำไว้ให้บุ๋นเผื่อคิดถึงแพร

            “ไม่เห็นต้องทำเลย” เขาดันมือกลับ “ไปเรียนไม่ได้ไปถาวรซะหน่อย

            “แต่แพรทำ…”

            “ไม่เอา แพรเก็บไว้เถอะ

            “แต่…”

            “เอาก็ได้ สบายใจกว่าใช่ไหม” เขารับของจากแฟนสาวอย่างจำยอมแม้ว่าจะไม่ได้นึกดีใจกับของที่เธอตั้งใจทำให้

            “บุ๋นแพรต้องไปแล้วนะ” เธอเรียกชื่อคนรักเสียงสั่น น้ำตาที่หยุดไหลเริ่มคลอที่ดวงตาทั้งสองข้างอีกครั้ง

            ไม่อยากไป…อยากอยู่ตรงนี้

            อืม โชคดีนะ

            “สัญญานะว่าจะไม่เปลี่ยนไป” มือเรียวบีบมือคนตรงหน้าแน่น

            แค่สี่ปี…

            “เปลี่ยนไปแน่นอน” เขาตอบกลับมาทันควัน “เธอมีคนใหม่ได้เลย

            “บุ๋นนี่ไม่ใช่เวลาที่นายจะมาพูดเล่นนะ

            “เปล่า ไม่ได้พูดเล่น” สีหน้าที่ไม่บ่งบอกอารมณ์ทำเอาหญิงสาวถึงกับเดาทางไม่ออก “ที่รีบมาเพราะมีเรื่องสำคัญจะบอก

            “ว่ามาสิ” เธอกดดูเวลาในโทรศัพท์อีกครั้ง

            ขอแค่อีกสองนาทีเท่านั้น…

            “เราเลิกกันเถอะ”

            อะอะไรนะ” เธอถามอย่างไม่เชื่อหู

            เขาบ้าไปแล้ว

            “ไม่ต้องถามซ้ำหรอก เรารู้ว่าเธอได้ยินชัดแล้วว่าเราจะมาบอกเลิก” เขาทำหน้าเหมือนเรื่องที่พูดมาเป็นเรื่องธรรมดาที่พูดออกมาง่ายๆ

            แพรมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ มีคำถามมากมายที่เขาอยากจะถามคนรักเพียงแต่เวลาเริ่มบีบทำให้เธอไม่สามารถที่จะถามอะไรต่อได้

            “คงมีคำถามสินะ” เขาพูดอย่างรู้ทัน

            “อืม

            “สรุปง่ายๆเธอจะได้ไม่ตกเครื่อง คือสี่ปีนี้เรารู้ตัวเองว่าเปลี่ยนไปแน่นอน เข้ามหาลัยใหม่อะไรๆมันก็ต้องเปลี่ยน

            ถึงจะรู้ว่าคำพูดเหล่านี้จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกแย่แต่นั่นก็เป็นทางที่ชัดเจนกับเขาและเธอมากที่สุด

            “เธอเองก็ไปเจอสังคมใหม่ การที่เราจะให้สัญญากันว่าจะไม่เปลี่ยนไปหรือรอจนกว่าเธอจะกลับมา บอกเลยเราทำไม่ได้” เขาสรุปให้เธอฟังเสร็จสรรพ

            “บุ๋นที่ผ่านมามันคืออะไร

            แม้ระยะเวลาที่เขาและเธอคบกันเป็นเพียงเวลาสั้นๆแต่นั่นก็ทำให้เธอรู้สึกรักผู้ชายตรงหน้า รักแม้ว่าเขาแทบจะไม่เคยทำอะไรให้เธอเลย

            “มันก็คือความรู้สึกดีๆแหละแพร เราไม่ใช่พระเอกในนิยายว่ะที่จะบอกว่า เราจะไม่เปลี่ยนไปเราจะเหมือนเดิม เรามีชีวิตจิตใจ รอขนาดนั้นไม่ไหวหรอก

            “บุ๋นพูดแบบนี้ได้ยังไง” นิ้วเรียวกำหมัดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว “แพรรักบุ๋นมากนะ

            “รู้ว่ารัก แต่สี่ปีนี้อย่าทรมานตัวเองโดยการคิดถึงเราเลยเพราะเรารู้ว่ามันแย่กว่าการที่เราเลิกกัน

            “ง่ายกว่างั้นหรอ

            “แบบนี้ดีที่สุดแล้วแพร

            “บุ๋นพูดง่ายเนอะ

            “เอาน่า เจ็บไม่กี่วันเดี๋ยวแพรก็หาย อีกอย่างฝรั่งหล่อกว่าเราตั้งเยอะไม่เห็นต้องเศร้านาน ใช้ชีวิตให้คุ้ม…”

            เพี๊ยะ!!!

            มือเรียวสะบัดลงบนแก้มซ้ายอย่างแรง แรงเหวี่ยงที่มือทำให้คนตรงหน้าถึงกับเงียบไปพักหนึ่ง เขาหันมามองหน้าเธอช้าๆพร้อมความรู้สึกเจ็บที่แก้มซ้าย

            ชา

            เสียงเตือนครั้งสุดท้ายดังขึ้น เขาค่อยๆหลับตาลงช้าๆ ผ่อนลมหายใจหนักๆ ดวงตาคมกริบมองคนตรงหน้าอีกครั้ง เขาไม่โกรธที่เธอทำแบบนี้ กลับดีซะอีกที่ทุกอย่างมันจะได้จบแบบไม่ต้องมีอะไรติดใจกันอีก

            “มีคนใหม่ได้เลยเพราะเราก็จะมีเหมือนกัน

            “…”

            “โชคดี ตั้งใจเรียนล่ะ” 

            .



            คุณมีหนึ่งการแจ้งเตือน

 

            เสียงแจ้งเตือนจากคอมพิวเตอร์เครื่องใหญ่ดังขึ้นดึงสมาธิของคนที่กำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือการ์ตูน บุ๋นละสายตาจากหนังสือที่เปิดอ่านแล้วหันไปสนใจกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มีเสียงแจ้งเตือนพร้อมกับหน้าต่างเล็กๆเด้งขึ้นมา เกือบสองชั่วโมงแล้วที่เขาเปิดคอมทิ้งไว้โดยที่ไม่ได้ทำอะไรกับมันนอกจากเปิดไว้ให้เสียงเพลงคลอไปกับบรรยากาศการอ่านหนังสือการ์ตูนในช่วงปิดเทอมใหญ่

           

            Thanthup titrirat ได้โพสต์รูปภาพใหม่

 

            จากตาที่เริ่มจะปิดลงทุกทีกลับสว่างขึ้นอีกครั้งเพราะชื่อของคนตรงหน้า มือรีบเลื่อนเมาส์เข้าไปดูในแจ้งเตือนที่ตั้งค่าไว้ให้เขาเป็นคนพิเศษ บุ๋นสามารถติดตามทุกอย่างที่เขาอัพเดทได้โดยไม่มีทางพลาดเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นกับเขา

            เขาคนที่บุ๋นเชื่อว่าเป็นรักแรกพบ

 

            1 นาทีที่แล้ว

            Thanthup titrirat : อ่านหนังสือว่ายากแล้ว อ่านใจเธอนั้นยากกว่า

 

            แคปชั่นอะไรวะ” รอยยิ้มบางๆหลุดออกมาพร้อมเสียงหัวเราะ มือค่อยๆเลื่อนดูคอมเม้นท์ที่ขึ้นมาไวประหนึ่งว่าคนๆนี้เป็นเน็ตไอดอล

 

            Kinnnn : โอ้โห้ไอ้หมอ เดี๋ยวนี้มึงเสี่ยวขึ้นนะเพื่อนนน

            PPong : ไอ้คินมันแกล้งมึง กูเปล่าฟ้อง แต่กูเห็น *แนบรูปที่คินถือโทรศัพท์ของเจ้าตัวเอาไว้แล้วยิ้มคิกคัก​*

            Nannie : ว้าวว คุณหมอฐานทัพหล่อจังเลยค่ะ ขนาดหลับยังหล่อเลย

 

            อีกสองสามคอมเม้นท์ที่ออกไปทางเด็กมอต้นกรี๊ดคนหล่อ ขออ่านข้ามๆไปแล้วกัน อ่านไปก็ไม่ได้เกิดประโยชน์กับตัวเท่าไหร่

 

            Save as…

 

            รูปภาพของผู้ชายคนหนึ่งที่ฟุบหลับคาหนังสือเล่มหนาที่เขาอ่านมาได้เกือบครึ่งกับภาพเบื้องหลังทำให้บุ๋นเดาไม่ยากว่าตอนนี้เจ้าตัวเขาอยู่ที่ไหน

            เวลานี้ยังอยู่ที่หอสมุดอยู่อีกหรอคุณหมอ

           

            มนุษย์ล่องหน ถูกใจรูปภาพของ Thanthup titrirat

 

            ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่หัวใจของเขาคนนี้เริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อมองภาพตรงหน้า แม้ว่าในความเป็นจริงเขาเองจะไม่เคยเจอคนๆนี้เลยสักครั้ง มาถึงตรงนี้คงมองว่าเขาเป็นโรคจิต ไม่แปลกที่หลายๆคนละคิดแบบนั้นมีเพียงแต่ตัวเขาเองที่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ได้มาจากภาวะการบ่งพร่องทางสมอง

            แต่ว่า…มันเป็น…

            รักแรกพบ

 

            ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ปีก่อน

 

            ‘บุ๋น’ ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งในรั้วโรงเรียนที่มีแต่เด็กหัวกะทิอยู่รวมกันและเขาก็เหมือนกับเด็กนอกคอกที่ไม่เคยได้เศษเสี้ยวความฉลาดจากผู้คนรอบข้าง กระดาษแผ่นสีขาวสะอาดที่อาจารย์แจกให้เขียนชื่อสถาบันที่อยากจะศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยยังคงว่างเปล่าไม่มีร่องรอยของการขีดเขียนอะไรลงไป

            อยากเรียนอะไรเขายังไม่รู้เลย

            เป็นอะไรวะไอ้สี่” เพื่อนสนิทเรียกชื่อที่มีแต่พวกเขาสี่คนที่รู้กันเอง

            “ว่างเปล่า” เขาตอบพร้อมกับชูกระดาษที่ขาวสะอาดกว่าใบหน้าของเพื่อนตัวเองไปตรงหน้าเพื่อนสนิททั้งสามคน

            “ละไมไม่เขียนวะ

            ‘หนึ่ง’ เพื่อนที่เปรียบเสมือนหัวสมองของกลุ่มเอ่ยขึ้น มือกระตุกขาแว่นเล็กน้อยก่อนจะมองบุ๋นด้วยความเป็นห่วงหรือสมเพชเจ้าตัวก็ยังแยกไม่ออก แม้ว่าจะคบกันมานานแล้วแต่หนึ่งเองก็ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วไอ้สี่เพื่อนของเขาอยากจะเรียนอะไรกันแน่

            “ถ้าคิดได้กูก็เขียนไปนานแล้ว

            “ไปจิตวิทยากับกูไหม

            ‘สอง’ เพื่อนที่แทบจะเอาหลักการของจิตวิทยาทุกอย่างมาใช้ในการดำเนินชีวิตประจำวัน ทุกครั้งที่มีปัญหาเขาเปรียบเสมือนพี่อ้อยพี่ฉอดที่จะคอยบรรเทาทุกข์ให้แก่เพื่อนๆถึงแม้หน้าตามันจะเหมือนกับพึ่งออกจากคุกมาก็ตาม

            “หน้ากูดูให้คำปรึกษาคนได้ว่างั้น” เขาถอนหายใจ “ช่างมันเถอะ คะแนนถึงอันไหนก็เลือกไป

            “อนาคตมึงนะไอ้สัด” มือที่เปื้อนไปด้วยดินสอตบหัวเพื่อนตัวเองเสียงดัง

            ‘สาม’ เพื่อนที่ทุ่มเททั้งกายและใจให้กับการวาดรูป เป็นคนที่มีจุดยืนที่ชัดเจนมาตั้งแต่ขึ้นมัธยมปลายและก็เป็นคนเดียวในกลุ่มที่ไม่ต้องคิดมากเรื่องมหาลัยเพราะผลงานที่ผ่านมาทำให้สามารถเข้าเรียนได้ในรอบรับตรง

            “ตบซะความรู้กูสะเทือนเลย

            เขามองเพื่อนทั้งสามคนที่ดูจะเครียดเรื่องการเลือกคณะเรียนของเขามากกว่าของตัวพวกมันเอง ไม่ใช่ว่าเขาไม่คิดแต่เขาคิดมาหลายวันติดแต่ก็ไม่ได้คำตอบสักทีว่าสิ่งที่ต้องการจริงๆของเขาคืออะไร

            หนึ่ง สอง สาม สี่ คือชื่อที่พวกเขาใช้เรียกกันแทนชื่อจริงๆโดยที่ไม่มีเหตุผลว่าเรียกทำไม ถึงช่วงแรกๆจะฟังดูแปลกๆแต่พอหลังๆมันก็กลายเป็นชื่อที่สองของพวกเขาที่ใช้เรียกกันแทนชื่อจริงๆ

            “เดี๋ยวก็คงคิดได้เองแหละ” ในเมื่อยังคิดไม่ออกก็ปล่อยให้มันว่างต่อไป อีกไม่นานเขาก็คงจะรู้ว่าจริงๆแล้วเขาอยากจะเรียนอะไรกันแน่

            “เออยังไงก็รีบคิด” สองตบบ่าเพื่อนด้วยความเป็นห่วง “ไปเถอะ คาบอาจารย์สมรถ้าสายเจ๊แกสวดยาวแน่ กูขี้เกียจฟัง

            “เออไปดิ

            คาบที่ห้าของวันเริ่มต้นขึ้นกับน้ำเสียงของอาจารย์ที่ชวนนอนทุกๆห้านาที อยากจะถามคนจัดตารางเรียนว่าเอาวิชาพระพุทธศาสนามาไว้ตอนบ่ายได้อย่างไร เกือบครึ่งห้องแทบจะเข้าเฝ้าพระอินทร์เพราะน้ำเสียงที่ยานยิ่งกว่าเทปรุ่นเก่า

            “กูนอนนะ เลิกละบอกด้วย” สองที่นั่งอยู่ข้างๆสะกิดบอก ไม่รอให้เพื่อนตอบรับเขาก็ฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะทันที

            “เออ” บุ๋นรับคำสั้นๆก่อนจะหันไปมองเพื่อนอีกสองคนที่การกระทำต่างกันโดยสิ้นเชิง

            หนึ่งแทบจะจดทุกคำพูดที่อาจารย์สอน ถ้ามันวาดรูปเป็นการ์ตูนได้มันคงวาดทุกท่าทางของอาจารย์ไว้หมด ส่วนสามก็ก้มหน้าวาดรูปเรื่อยเปื่อยเหมือนทุกครั้งเวลาที่มันเบื่อเนื้อหาที่ต้องเรียน

            ใช่สิ…มึงมีที่เรียนแล้วนิ

            รอบที่สามของวันเห็นจะได้ที่เขาถอนหายใจทิ้งไปกับความคิดที่วิ่งแล่นอยู่ในหัว มือข้างหนึ่งเลื่อนดูอะไรไปเรื่อยเปื่อยหน้าเฟสบุ๊คของตัวเอง อย่างน้อยมันก็น่าเบื่อน้อยกว่าการฟังเสียอาจารย์

            นิ้วของเขาเลื่อนไปเรื่อยๆไม่ได้หยุดสนใจอะไรเป็นพิเศษ หลายคนที่อัพโหลดรูปภาพพร้อมชื่อของตัวเองที่ติดรับตรงของมหาลัยต่างๆ เห็นแล้วก็อดอิจฉาไม่ได้แต่สิ่งที่ทำได้ก็แค่กดถูกใจและแสดงความยินดีกับเขา

            เฮ้อ

           

            เพื่อนแนะนำ

 

            เขาหยุดตรงแถบที่มีใบหน้าที่คุ้นเคยของเพื่อนสมัยเด็ก มือเลื่อนไปดูรายชื่อเผื่อได้เจอกับเพื่อนเก่าที่ห่างหายกันไปนาน

            นี่ก็รุ่นน้องที่ย้ายไปอีกโรงเรียน

            นี่ก็เพื่อนสมัยอนุบาล

            นี่ก็แฟนเก่า…

            เอ่อ…คนสุดท้ายไม่แอดคงจะดีกว่า

            เกือบสามนาทีที่เขาจดจ่ออยู่กับแถบรายชื่อตรงหน้า รายชื่อถูกเลื่อนขึ้นไปเรื่อยๆจนหยุดอยู่ที่ชื่อของคนๆหนึ่งกับรูปภาพที่ดึงความสนใจของเขาไปมากพอสมควร

            ผู้ชายคนหนึ่งสวมเสื้อกราวด์ ใบหน้าที่ไม่บ่งบอกอารมณ์ความรู้สึก แต่กลับทำให้เขาเหมือนตกอยู่ในภวังค์ เบื้องหลังเป็นเพื่อนอีกสองคนที่เบลอหน้าไว้เห็นเพียงแต่การแต่งกายที่เหมือนกับคนข้างหน้าไม่มีผิด

            เหมือนเวลาหยุดหมุน

            ตึกตัก ตึกตัก

            หัวใจของบุ๋นเต้นแรงขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เหมือนร่างกายไร้การควบคุม นิ้วมือกดเข้าไปดูรูปโปรไฟล์ที่มีคนกดไลค์เกือบห้าร้อยพร้อมกับค่อยๆเลื่อนดูภาพเขาไปเรื่อยๆ แม้เขาจะไม่ได้อัพเดทอะไรในเฟสบุ๊คของเขาแต่บุ๋นกลับรู้สึกสนใจเขาอย่างไม่มีเหตุผล

            นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ

            “ทำอะไรเสียงหนึ่งดังขึ้นทำเอาคนที่กำลังเลื่อนดูรูปภาพไปเรื่อยๆถึงกับสะดุ้งสุดตัว โทรศัพท์มือถือตกลงกับพื้นพร้อมกับอาจารย์ที่เดินมาหยุดอยู่ข้างๆเขา

            เปล่าครับ” เขาตอบกลับไปพร้อมๆกับสะกิดสองให้ตื่น

            “อย่าเล่นโทรศัพท์เวลาเรียน ถ้าเห็นอีกครูจะยึด” อาจารย์ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินกลับไปสอนเนื้อหาหน้าห้องต่อ

            “เชี่ย” เขาอุทานออกมาเบาๆก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา

            เครื่องดับ…

            “โถ่เว้ย!!!” จู่ๆก็อุทานออกมาอย่างไม่รู้สาเหตุ เขาถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะรีบกดเปิดเครื่อง ในใจหวังให้ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

            ไม่มีทาง

            แอพเฟสบุ๊คเปิดขึ้นพร้อมกับข่าวสารหน้าแรกของเขาแทนที่จะเป็นชื่อของคุณหมอที่เขาพึ่งไล่ดูรูปเมื่อครู่ เขาอยากจะทึ้งหัวตัวเองด้วยความหงุดหงิดแต่ทำได้แค่เลื่อนหาแถบเพื่อนแนะนำ

            หายไปไหนวะ

            หายไปไหน!!!!!

            “เป็นอะไรมึง ทำหน้าทำตาอย่างกับมีใครเป็นอะไร” สองที่ตื่นขึ้นมาเพราะถูกปลุกหันมามองหน้าเพื่อนตัวเองอย่างไม่เข้าใจ

            “ไม่มีอะไร

            กูไม่เป็นไร

            กูโอเค…

            โอเคก็เหี้ยละหายไปไหนวะ!!!!





--------------------------------------
100 เปอร์เซ็น
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะทุกคน^_^
ฝากพระเอกทั้งสองของเราไว้ในดวงใจด้วยน้า
ชอบก็คอมเม้นท์กันเยอะๆนะคะ จะได้มีกำลังใจในการแต่งต่อ
ตอนต่อไปจะเจอกับหมอรึเปล่า ติดตามกันด้วยน้าาาา~
แวะไปทักทายกันได้ที่แฟนเพจperlina นะคะ จุ้บๆ ^3^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.21K ครั้ง

5,818 ความคิดเห็น

  1. #5786 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 08:51
    เข้าใจนะ ไอ่คำสัญญาว่าจะไม่เปลี่ยนไป จะไม่มีคนอื่นอ่ะ อย่าสัญญาเลยเนอะ
    #5786
    0
  2. #5691 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 07:06
    ไม่หงุดหงิดนะ หาต่อไปเดี๋ยวก็เจอมั้ง555
    #5691
    0
  3. #5638 jaeyiing (@jaeyiing) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 08:41
    ก็คงจะจริงที่ว่าเวลาผ่านไปทุกอย่างจะเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ไม่มีใครเหมือนเดิมได้ตลอด แต่ถ้าบางคนยังยึดติดยังรักใจยังมั่นคงทั้งคู่ 4ปีก็คงไม่มีปัญหาหรอก แต่กรณีบุ๋นคือระยะทางก็เกี่ยวด้วย ใจทั้งคู่หรืออาจจะแค่บุ๋นที่ยอมรับว่าหลังจากนี้เปลี่ยนไปแน่นอน บอกเลิกกันนั่นแหละดีต่อทั้งคู่แล้ว /อินว้อย / แต่เฟซบุ๊กคือจริง รีเฟรชครั้งหนึ่งหรือเผลอกดออกแบบไม่ตั้งใจ ทุกอย่างคือหายวับ หาไม่เจอ555
    #5638
    0
  4. #5538 «PhuengAugust» (@pvaugust) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 23:47
    เอาจริงนะคนเราไม่มีใครไม่เปลี่ยน เพราะเราโตขึ้นทุกวัน ในแต่ละวันเราเจอเหตุการณ์ คนและสิ่งแวดล้อมต่างๆ ถึงจะเล็กน้อย แค่นี้ก็เปลี่ยนแล้ว ประสบการณ์ในแต่ละวันมันเปลี่ยนเราทั้งนั้นแหละ การขอให้ใครไม่เปลี่ยนไปมันทำไม่ได้จริงหรอก แม้แต่ตัวเราเอง แต่เรื่องความรุกหรืออะไรแบบนี้มันเป็นเรื่องละเอียดเพราะมันเป็นเรื่องตวามสัมพันธ์นะ เออะมาบ่นอะไร เอาเป็นว่าก็ยำๆมารวมกันจากเรื่องตัวเองนี่แหละ ถถถถถถถ
    #5538
    0
  5. #5534 น้องหัวฟูวววว (@Minrt) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 21:59
    อ่าเป็นบ่อย แบบทรศ.ดับ ละหายเนี่ย
    #5534
    0
  6. #5496 Nminisize (@nutnutka) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 23:11
    บุ๋นคืองี้ก็ได้เหรอ5555555
    #5496
    0
  7. #5395 bire0032 (@0820992901) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 19:31
    บอกเลิกงี้ก็ได้หรอ555+ แต่เข้าใจนะ 4ปีใครจะไปรอ555+
    #5395
    0
  8. #5388 DraftD (@DraftD) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 17:32
    วงวารบุ๋น เราก็เคยค่ตหัวร้อนอ่ะ55555
    #5388
    0
  9. #5291 editionzeed (@editionzeed) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:15
    ค่ดเรียล
    #5291
    0
  10. #5279 hh_9094 (@9094_hh) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:55
    บุ๋นบอกเลิกงี้เลยหรอ
    #5279
    0
  11. #5245 primary-meristem (@primary-meristem) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:50
    เข้าใจเลย
    #5245
    0
  12. #5180 bingso (@bingso) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 21:18
    สนุกดีค่พ
    #5180
    0
  13. #5173 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 15:14
    อินโทโหดใช้ได้55555555
    #5173
    0
  14. #5168 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 15:20
    สงสารแพร แต่บุ๋นทำดีแล้ว ไม่รักอย่ารั้ง
    #5168
    0
  15. #5117 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 02:34
    ติดตามค่า
    #5117
    0
  16. #5095 velaz (@wazwa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 21:56
    สงสารรร 555555 ประสบการณ์ตรงมากค่ะ โอย
    #5095
    0
  17. #5090 patta93 (@patta93) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 15:24
    ติดตามค่ะ
    #5090
    0
  18. #5028 หมูจีน้อย (@sopinpilast) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 23:50
    555555 อย่างฮาเลยย
    จำชื่อเฟสไม่ได้หรอออ
    หรือตอนนั้นรูปมันดึงดูดมากกว่าจ้าาา
    #5028
    0
  19. #5008 ⓒoup . t (@1900hqilo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 21:01
    อิดอกเคยเป็นค่ะ
    #5008
    0
  20. #4932 Mykook (@Awtar) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 14:10
    เคยเป็นประมาณนี้ อารมณ์แบบหงุดหงิด 5555
    #4932
    0
  21. #4907 Kanyaphat5979 (@Kanyaphat5979) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 14:31
    น่าสงสาร
    #4907
    0
  22. #4893 akashi_seiya (@akashi_seiya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 07:42
    ขำ5555
    #4893
    0
  23. #4884 arthipnx (@arthip-n) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 06:10
    ใจเย็นนะบุ๋น5555
    #4884
    0
  24. #4818 -Bameverthing- (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:45
    หายไปไหนว่ะ5555555555
    #4818
    0
  25. #4817 FairyP718 (@sn_inmymind) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:52
    เปิดเรื่องมาก็โดนตบเลย โว้วววว
    #4817
    0