Sense สัมผัส [YAOI]

ตอนที่ 11 : SENSE 10 : สิบนาฬิกา 50 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 759
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    25 ต.ค. 58

10

สิบนาฬิกา

 

            อาเตียงของพี่ปืนนุ่มกว่าห้องของผมเป็นไหนๆ พอผมทิ้งตัวลงบนที่นอนตัวผมก็เด้งขึ้นมาทันที ที่นอนของพี่ปืนสปริงดีมากจนผมอดไม่ได้ที่จะเด้งอยู่บนเตียงของเขา คนที่เข้ามาทีหลังยิ้มนิดๆก่อนจะเดินมาเปิดไฟหัวเตียง

            แสงไฟสีส้มจากหัวเตียงทำให้ห้องที่มืดสนิทสว่างขึ้นมา ผมยิ้มให้พี่ปืนก่อนจะขยับพื้นที่บนเตียงให้เขา นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เข้ามานอนในห้องนอนของพี่ปืน ปกติผมจะนอนอยู่ในห้องนอนของตัวเองตลอด

            แต่ผมนอนไม่หลับจริงๆนี่นา

            ดึกแล้ว นอนเถอะ” มือหนาวางลงบนหัวผมอย่างอ่อนโยน

            อ่อนโยน…ใช่พี่ปืนอ่อนโยนกับผมมาได้สักพักใหญ่ๆ จากคนที่ดูแข็งๆไม่ค่อยพูดค่อยจา พูดจาขวานผ่าซาก บางครั้งก็พูดจาแทงใจดำ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว

            พี่ปืนจะรู้ตัวรึเปล่า

            “พี่ปืนรู้ไหม พี่เปลี่ยนไปมากเลยนะ” ผมหันไปมองหน้าคนที่อยู่ข้างตัว “เปลี่ยนมากจริงๆ

            “ยังไง” เขาดึงมือกลับก่อนจะมองหน้าผมอย่างต้องการคำตอบ

            “พี่ใจดี พี่อ่อนโยน” ผมอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ พอคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมามันทำให้ผมมีความสุขมาก “ทั้งๆที่ตอนแรกพี่เย็นชา ดูไม่ค่อยจะสนใจผม

            “…”

            “แต่ตอนนี้พี่เปลี่ยนไป

            “…”

            “ผมชอบพี่นะ” ผมเขยิบเข้าไปใกล้ตัวเขาแล้วใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดเขาไว้หลวมๆ

            อาจจะดูเหมือนผมเป็นคนเข้ากับคนง่ายแต่ความจริงแล้วผมไม่ได้เปิดใจให้กับทุกคน ผมใช้เวลานานกว่าที่จะยอมไว้ใจคนๆหนึ่ง ยอมเชื่อใจและยอมรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น

            และพี่ปืนคือหนึ่งในนั้น…เขาคือที่หนึ่งของผม

            ขอบคุณครับ” อ้อมแขนอุ่นๆกอดตอบผม ในห้องมีเพียงเสียงของแอร์ที่ดังปกติเหมือนทุกๆครั้ง

            ที่ดูไม่ปกติก็คงจะเป็น…ความรู้สึกของผม

            ผมรู้สึกยังไง ทำไมคำถามนี้มันตอบยากจัง

            พี่ปืนครับ

            “หืม?

            “พี่เคยชอบใครสักคนหรือมีแฟนมาก่อนรึเปล่า

            “ถามทำไม” เขาดูแปลกใจไม่น้อยที่จู่ๆผมถามออกมาแบบนี้ เสียงหัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นมาทันที ผมกระชับอ้อมกอดแน่น

            “ผมแค่อยากรู้ผมไม่เคยมีความรัก

            “อืมจำไม่ได้แล้ว

            “…”

            “มันไม่มีอะไรให้จดจำ

            “งั้นแสดงว่าตอนนี้พี่ปืนก็ไม่ได้รู้สึกพิเศษกับใครหรอครับ?” ผมเงยหน้าขึ้นไปถาม คางแหลมวางลงบนหัวผม มือหนาลูบหลังผมช้าๆอย่างอ่อนโยน

            “ความรู้สึกพิเศษ มันเป็นยังไง

            “…”

            “บอกพี่สิ

            “ผม…” ผมไม่รู้จะบอกยังไง ในเมื่อผมก็ไม่มั่นใจว่าที่เป็นอยู่นี้จะเรียกว่าความรู้สึกพิเศษได้ไหม

            ผมอยากเห็นพี่ปืนเป็นคนแรกตอนตื่นนอน

            ผมอยากเห็นพี่ปืนเป็นคนสุดท้ายก่อนจะเข้านอน

            ผมอยากจะไปทุกๆที่ที่มีพี่ปืน

            ผมอยากจะให้เขาอยู่กับผมตลอดไป

            คำถามคือถ้าวันหนึ่งที่ผมเจออีกคนที่ทำให้ผมรู้สึกแบบนี้ผมยังจะเรียกว่าความรู้สึกพิเศษได้อยู่ไหม ในเมื่อความรู้สึกพิเศษมันหมายถึงเรารู้สึกพิเศษกับคนๆเดียว

            แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าพี่ปืนคือความรู้สึกพิเศษของผม

            ไอ้ไม้เคยบอกว่า…”

            “…”

            “ถ้าวันหนึ่งที่เจอคนที่เราอยากจะดูแล คนที่เรามีความสุขเวลาเห็นเขามีความสุข คนที่เราอยากจะอยู่ข้างๆใช้ชีวิตร่วมกันโดยไม่มีเรื่องอย่างว่าเข้ามาเกี่ยว

            “…”

            “นั่นคือความรัก

            “แต่เรื่องอย่างว่ามันก็จำเป็นสำหรับชีวิตคู่ไม่ใช่หรอครับ?”           

            ผมคิดมาตลอดว่ามันจำเป็น แต่ผมไม่รู้หรอกว่าเรื่องระหว่าคนสองคนเวลาอยู่ด้วยกันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง อาจจะมีเวลาที่เขารักกัน เวลาที่ทะเลาะกัน แต่เรื่องใต้สะดือมันก็ต้องมีอยู่แล้ว

            ไม่ใช่หรือไง…

            “จำเป็น แต่ถ้าเราไม่เคยคิดถึงจุดนั้นมันแปลกว่าไหม

            “…”

            “ยอมรับทุกอย่าง มีความสุขโดยที่ไม่มีเรื่องนั้นมันดีกว่าไม่ใช่หรือไง

            “ครับ ก็จริง” ผมค่อยๆคลายแขนของตัวเองออกก่อนจะเงยหน้ามองคนตรงหน้าชัดๆ

            จะเชื่อผมไหมถ้าสิ่งที่พี่ปืนพูดมาทั้งหมดมันตรงกับความคิดของผม

            ผมไม่เคยคิดเรื่องแบบนั้นกับพี่ปืน ผมอยากดูแล อยากอยู่ข้างๆเขาเวลาที่เขาทุกข์ อยากยิ้มเวลาที่เขามีความสุข

            แบบนี้เรียกว่าความรัก…รึเปล่า

            แล้วพี่เคยคิดแบบนั้นกับใครไหมครับ

            “…” พี่ปืนเงียบไป เขามองตาผมไม่กระพริบ แววตาที่เคยเย็นชาในตอนนี้เปลี่ยนเป็นความสับสนเข้ามาแทนที่ เคย

            “ใครหรอครับ” ปากผมไปไวกว่าความคิด พอถามออกไปแบบนั้นพี่ปืนก็ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มบางๆ

            “ความลับ

            “อ้าว…”

            “นอนเถอะ ดึกแล้ว” จู่ๆพี่ปืนก็เปลี่ยนเรื่องขึ้นมาเฉยๆ เขาหันไปจัดหมอนให้ผมเหมือนจะบอกเป็นนัยๆว่าให้นอนและเลิกถาม

            แต่ผมยังไม่หายสงสัยนี่นา

            “ผมเอาไปถามพี่ปริ้นก็ได้

            “จะถามอะไรอีก

            “ผมจะถามว่าเอ่อผม…”

            ผมจะบอกพี่ปืนยังไง พอจะพูดออกมาหน้ามันก็แดงขึ้นมาซะงั้น ผมไม่กล้าพูด ไม่กล้าจะบอกว่าผมอยากจะถามอะไร

            ถ้าถามพี่ปืนไปเขาก็ตอบไม่ได้อยู่ดี

            ทำไมหน้าแดง ไม่สบายหรอ” พี่ปืนทำท่าจะเอื้อมมือเข้ามาอังหน้าผากแต่ผมถอยตัวหนี

            ผมเปล่า ไม่ได้เป็นอะไร

            ผมแค่…

            “ง่วงนอนครับ เวลาผมง่วงนอนหน้ามันก็จะแดง

            ผมแถจนสีข้างถลอกหมดแล้วมั้งเนี่ย

            “นอนนะครับผมทิ้งตัวลงบนที่นอนแล้วหันหลังให้คนที่นั่งงงอยู่ ผมได้ยินเสียงหัวเราะหึๆของพี่ปืนก่อนที่เขาจะล้มตัวลงนอนตาม

            วันนี้ลืมอะไปไรรึเปล่า

            “…”

            ลืมอะไร

            “คืนนี้ฝันร้ายแน่เลย

            “…!!!”

            ผมรู้แล้วว่าผมลืมอะไร

            ผมลืมฝันดีเขา

            พี่รู้ว่ายังไม่นอน

            “…”

            “นับหนึ่งถึงสาม จะทำไหม

            “ปกติพี่ก็ไม่เห็นทวง ทำไมวันนี้พี่อยากฝันดีล่ะครับ

            “ไม่รู้ คืนนี้อยากฝันดี

            “พี่ปืน!!” ผมเด้งตัวลุกขึ้นมาทันที สติที่เหลืออยู่น้อยนิดตอนนี้มันกระเจิงหายไปหมดแล้ว ใครบอกว่าเขาเป็นคนนิ่งๆ

            ผมขอเถียง!!

            พี่ปืนเจ้าเล่ห์ที่สุดเลย

            ก็ได้ๆ” พอเห็นสีหน้าของเขาที่มองมาผมก็ต้องยอมทำตามที่เขาบอก ผมโน้มตัวลงไปกอดคนที่นอนอยู่บนเตียง พี่ปืนอ้าแขนรัดตัวผมแน่น

            “เด็กดี

            “งั้นผมนอนแล้วนะ” ผมกำลังจะผละออกแต่พี่ปืนไม่ยอมให้ปล่อยให้ตัวผมเป็นอิสระ

            “ยังไม่เสร็จ

            “…!!!”

            “ไหนกู้ดไนท์คิส

 

            -ปริ้น พาท-

 

 

 

 

            ผมมาถึงร้านกาแฟก่อนเวลานัดเกือบครึ่งชั่วโมง วันนี้ผมขอลาหยุดเป็นพิเศษเพราะมีนัดกับธนู ซึ่งเจ้าของร้านตอบตกลงแทบจะทันทีเพราะปกติผมไม่ค่อยชอบลาหยุดไปไหนอยู่แล้ว

            อา…ไม่น่ารีบมาเลย

            ร้านกาแฟเล็กๆที่พึ่งจะมีคนนั่งไม่กี่โต๊ะทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองรีบมาเกินไป ผมนัดเจอธนูตอนสิบโมงตรง แต่นี่มันพึ่งเก้าโมงครึ่งและผมคงต้องเข้าไปนั่งรอเขาในร้าน

            ก็ผมไม่รู้จะไปไหนนี่นา

            ว่าแต่ผมตื่นเต้นจัง…หลังจากวันนั้นที่เรากลับมาคบกัน ใช่ ผมกล้าพูดเต็มปากว่าคบกัน พอมาคิดแบบนี้ผมก็รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า ผมไม่ได้เจอธนูมาสองวันเพราะเขาขอไปทำธุระของเขาซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ตอนนี้ผม

            คิดถึงธนูจัง

            อ่าว” เสียงคุ้นหูดังขึ้นหลังจากผมเดินผ่านโต๊ะที่มีคนนั่งไปเพียงสองโต๊ะ ผมหันกลับไปมองก็เห็นธนูนั่งอยู่ก่อนแล้ว

            “ธันผมเรียกชื่อเขาก่อนจะยิ้มออกมานิดๆ

            ผมมาช้ากว่าอย่างนั้นหรอ

            “ยิ้มอะไร” ธนูเกาหัวตัวเองก่อนจะทำหน้านิ่งๆมองผม

            “เปล่า…” ผมหุบยิ้มไม่ลง เราคิดว่าเรามาเช้าแล้ว แต่เจอคนมาเช้ากว่า

            “คือ…”

            “คราวหลังเราจะมาก่อนสักหนึ่งชั่วโมง

            “ก็มาสายกว่าอยู่ดี” เขายิ้มมุมปาก  “ธันมาตั้งแต่ร้านเปิด

            คำพูดของเขาทำเอาผมตาโต ปกติแล้วผมจะเป็นคนมารอเขาเสมอแต่ครั้งนี้เขามารอผม เป็นครั้งแรกเลยรึเปล่าผมจำไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ตรงเวลา ผมต่างหากที่ชอบมาก่อนเวลา

            “ปริ้นรอมาเยอะแล้ว ธันเลยอยากลองรอปริ้นบ้าง

            “แล้วเป็นยังไง?

            “คิดถึง

            “…!!!”

            “เมื่อกี้ขับรถมาเจอยายขายดอกไม้ เลยซื้อมา” เขาพูดพร้อมกับยื่นดอกกุหลาบสีขาวให้ผม

            ดอกกุหลาบเพียงดอกเดียวที่กำลังตูมพร้อมจะบานสะพรั่งในมือผมมันมีค่ามากกว่าช่อกุหลาบนับร้อยดอก ผมรับมันมาก่อนจะสูดดมกลิ่นของกุหลาบ

            “ขอบคุณนะ” ผมยิ้มให้เขาอีกครั้ง

            วันนี้ผมยิ้มไปกี่รอบแล้วนะ…

            “ชอบไหม

            “ชอบสิ ชอบมาก” ผมยิ้มแก้มจะแตกอยู่แล้ว

            ธนูคนเดิมของผมกลับมาแล้ว เขากลับมาเป็นคนเดิมของผมแล้วจริงๆ

            “เดี๋ยวธันไปสั่งน้ำให้นะ ปริ้นนั่งรอตรงนี้” เขาทำท่าจะลุกขึ้นแต่ผมจับมือเขาไว้ก่อน ธนูหันกลับมามองผมเชิงถามว่ามีอะไร

            “ขอบคุณนะธัน

            “…”

            “ขอบคุณที่อยู่กับเราในโลกความจริง ไม่ใช่ความฝันเหมือนเมื่อก่อน

            “อืม” เขายิ้มบางๆ “ธันก็เหมือนกัน

            “…”

            “อยู่กับธันไปนานๆนะครับ

            “นานเท่าชีวิตปริ้นเลย” ผมยิ้มกว้าง เขาเอื้อมมือมายีหัวผมเบาๆก่อนจะเดินออกไปสั่งน้ำให้ผม

            แผ่นหลังกว้างที่ผมพยายามไขว่คว้ามาตลอด จากที่เคยมองว่าไกลจนไม่อาจเอื้อมถึง ตอนนี้ผมกลับรู้สึกว่ามันใกล้เพียงเอื้อมมือ

            ผมขอให้เวลาแห่งความสุขของเราอยู่แบบนี้ไปนานๆ

            แก้วชาเย็นถูกยื่นมาตรงหน้าหลังจากที่ผมนั่งดูดอกกุหลาบในมือ ธันยื่นแก้วให้ผมส่วนเขาดื่มกาแฟ ผมเป็นคนที่ชอบน้ำอยู่ไม่กี่อย่าง แต่ธนูมักจะสั่งน้ำให้ผมดื่มหลากหลายเมนูจนผมดื่มอะไรก็ได้

            “ขอบคุณครับ

            “อืม

            ว่าแต่วันนี้เราจะไปไหนกันหรอ” พอเขานั่งลงตรงหน้าผมก็ยิงคำถามทันที วันนี้ผมมีเวลาเต็มวันไม่รีบไปไหนแถมพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดของร้านอีก

            ผมมีเวลาอยู่กับเขาเต็มที่เลย

            “อยากไปไหนเป็นพิเศษรึเปล่า

            “ไม่ล่ะ เราไปได้ทุกที่

            “งั้นกลับบ้าน

            “ไม่เอา ไม่กลับ” ผมส่ายหน้ารัว

            “ไม่ได้บอกให้กลับบ้านปริ้น หมายถึงให้กลับบ้านธัน

            “เห?

            “รีบออกมาเลยลืมเซ็นเอกสาร ธันต้องกลับไปเซ็นก่อนเที่ยงวันนี้

            “อ่อ ได้สิไปบ้านธันกัน

            “ปริ้น

            “หืม ว่าไง?ผมมองไปที่คนตรงหน้า ธนูส่ายหัวไปมาก่อนจะถอนหายใจแรงๆ เขามีท่าทีแปลกๆ ทั้งเกาหัว ทั้งขยับตัวซ้ายขวา

            เป็นอะไร

            “คือ…”

            “คือ?

            “เรา

            “เรา…?”

            “เป็นแฟนกันแล้วใช่ไหม?

            “หืม? ฮ่าๆ” ผมหลุดหัวเราะออกมาเมื่อจู่ๆคนที่ดูมั่นใจเวลาจะพูดอะไรตอนนี้กลับกลายเป็นคิดแล้วคิดอีก ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆคนที่ดูทำตัวไม่ถูก

             “ใช่ครับ เป็นแฟนกันแล้ว

            “ปริ้น ไม่เล่นแบบนี้ธัน…”

            “…?”

            “ธันเขิน” เขาพูดพร้อมยกมือขึ้นมาปิดหน้านั่นทำให้ผมหัวเราะดังกว่าเดิม ผมไม่เคยคิดว่าธันจะเขินเพราะถามผมเรื่องนี้

            ผมยิ้มจนคนอื่นคิดว่าเป็นคนบ้าแล้วมั้ง

            “ไม่แกล้งแล้วก็ได้” ผมเอนหลังพิงกับพนักพิง “ธันขี้อายตั้งแต่เมื่อไหร่

            “ก็ตั้งแต่กลับมาคบกับปริ้นอีกครั้ง

            “…”

            “รู้ไหมธันไม่เคยคิดว่าจะกลับมามีความสุขกับปริ้นแบบนี้

            “ตอนนี้มันเป็นจริงแล้วนะธัน

            “ครับ”

            “มันจะเป็นแบบนี้ตลอดไปใช่ไหมธัน”

            ผมกลัวกลัวว่าวันหนึ่งเขาจะกลับไปเป็นธนูคนเดิมที่เกลียดผม คอยหนีผมอยู่ตลอด ผมไม่อยากให้เขาเป็นแบบนั้นอีก ผมอยากได้ธนูคนนี้

            คนที่ผมรักคนเดิม

            ครับ

            “เราเชื่อใจธันนะ

            “ครับ เชื่อใจธันได้” เขาเอื้อมมือมาลูบหัวผม รอยยิ้มบางๆจากเขาแค่นี้ผมก็นอนหลับฝันดีแล้ว

            ผมมีความสุขที่เราได้อยู่ด้วยกัน แม้สถานที่ในตอนนี้จะไม่ใช่ร้านกาแฟ อาจจะหรูกว่านี้หรืออาจจะเป็นป่าช้า แต่ถ้าเขาอยู่ข้างๆผมทุกที่ก็มีความสุข

            ปริ้นเชื่อเรื่องด้ายแดงไหม?

            “ด้ายแดง?

            “เขาบอกว่าเนื้อคู่จะมีด้ายแดงพันไว้ที่นิ้วก้อย

            “อ่อ…”

            “ถ้าธันจะบอกว่าด้ายแดงของเราคือเส้นเดียวกัน

            “…!!”

            “ปริ้นจะเชื่อธันไหม?





50 per 
ขอโทษนะคะที่ลงช้า พอดีย้ายของเข้าหอเลยไม่ค่อยได้อัพนิยายเลย
ขอโทษสำหรับคนที่รอเรื่องนี้นะคะ แอบยอมรับว่าความสนใจของคนอ่านเรื่องนี้น้อย
จนเราแบบเห้ยยังมีคนอ่านอยู่ไหม555555 แต่ก็แต่งมาตั้งสิบตอนละเนอะ
จะมาท้อตอนนี้ทำไม ไหนๆก็ไม่ได้อยากปิดนิยายเรื่องไหนอยู่แล้ว
เอ้าสู้สักตั้งวะ อย่างน้อยก็ยังมีคนรอ อาจจะแค่หนึ่งคนก็ยังดี
ขอบคุณมากนะคะสำหรับทุกกำลังใจ ^_____________^
คอมเม้นได้น้า ถ้ามีข้อบกพร่องตรงไหนบอกได้เลยค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

390 ความคิดเห็น

  1. #387 ErErst (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 20:33
    ถ้าว่างมาต่อเถอะน้าาา เค้าอ่านเเล้วอินมาก ชอบมากเลย มานะๆๆ
    #387
    0
  2. #382 PS-- (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 23:43
    เห้ออออ ไรต์มาต่อเถิดดดด//ไหว้ละ
    #382
    0
  3. #381 KaKaewWa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 23:34
    หายไปเลยง่าาา คิดถึงนะ อยากอ่านต่อ
    #381
    0
  4. #380 aair_r (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 23:03
    รอค่าาา
    #380
    0
  5. #377 So_Mix (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 22:53
    ชอบมากค่า รออ่านเสมอ
    #377
    0
  6. #375 punpun_1300 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 23:19
    สู้ๆนะคะอยากอ่านต่อ????
    #375
    0
  7. #374 nmnms (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 02:32
    เปนกำลังใจให้นะคะ ชอบปืนนาวามากค่ะ >< ฟินน
    #374
    0
  8. #373 Wasper Fefa\'x (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 02:35
    รอออออออออ สนุกมากอยากอ่านต่อแล้วคาะ ฮือออ
    #373
    0
  9. #372 Real--TN (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 06:45
    ฮัลโหลลลลลล เจย์หนูล่ะ ต่อเลยค่ะไรท์ ??
    #372
    0
  10. #371 kanata ryohei (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 09:52
    ไรเตอร์กลับมาแต่งต่อก่อนนนนนน 5555
    #371
    0
  11. #368 Pawwhaw (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 16:14
    เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์

    หลงรักตัวละครธันกับปริ้นและไม้มากๆ

    การบรรยายความรู้สึกของแต่ละคนชัดเจนมากเลยค่ะ

    เศร้าคือเศร้ามาก

    ความสับสนของธันและปมของเรื่องก็ช่าง...เดาได้ยากจริงๆ

    แต่ทุกบททุกตัวละครมีความรู้สึกของตัวเองชัดเจนมากๆ



    ขอบคุณไรท์ที่เขียนเรื่องดีดีให้เราได้อ่าน

    พยายามต่อไปนะคะ

    จะรอค่ะ :)
    #368
    0
  12. #367 .uri (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 12:12
    รอนะคะไรท์ อิอิ สู้ๆน้าาาา อย่าท้อเลยค่ะ มีกำลังใจให้ไรท์มากมายเลยน้าาา ชอบพี่ปืนตอนนี้มากกกก ละมุนนนนน-//- พอๆกะธันเลยยยย ฟินแล้วฟินอีกกก
    #367
    0
  13. #363 โพสต์รูปภาพ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 00:45
    ต่อๆ รออยู่
    #363
    0
  14. #362 Fishchy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 03:02
    รอน้าาาา
    #362
    0
  15. #361 unicorn_waterhoure (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 00:56
    เรารอเสมอน้าาาาาาา ปืนนาวา 55555555
    #361
    0
  16. #360 สีน้ำ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 21:53
    แหมๆ พี่ปืนนน 55555 ส่วนธันนี้ขี้อายเนอะ อ่านแล้วเขินมาก ตอนนี้ รอนะค้ะ
    #360
    0
  17. #354 unicorn_waterhoure (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 14:03
    รอออออออออออยู่น้าาาาาาาาาา ปืนนาวา
    #354
    0
  18. #353 Natnaree (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 17:09
    ถึงหนูจะพึ่งอ่าน แต่สนุกมากนะค่ะ เป็นกำลังใจให้แต่งต่อไปค่ะ เพราะยังรออยู่ ' - '
    #353
    0
  19. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  20. #349 werchu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 10:16
    อยากจะมีด้ายแดงงง อิอิ
    #349
    0
  21. #348 PeevePhoenix (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 06:32
    ลงชื่อรออ่านอีกคนนะ พึ่งได้มาอ่านและยอมรับเลยว่าไรท์เก่งมากนะที่ทำให้เราร้องไห้ตามได้ ตอนนี้ตาบวมหมดเลย 555 แต่งต่อให้จบนะไรท์ จะคอยติดตาม
    #348
    0
  22. #347 Gung Han Num (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 01:01
    มาตามอ่านแล้วนะ คิดถึงนาวากับพี่ปืนนนน
    #347
    0
  23. #346 AT2MOON (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 00:57
    มาลงชื่อเป็นหนึ่งคนที่รอ :-)
    #346
    0
  24. #345 Nest (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 00:14
    มีความสุขกันนานๆนะไม่เอามาม่า55
    #345
    0
  25. #344 Hazel_nut (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 22:36
    เรานะ เรารออยู่เสมออออ แอบน้อยใจไรท์ด้วย เห็นอัพแต่เรื่องอื่นบ่อยๆ ทำไมไม่อัพเรื่องนี้บ่อยๆ บ้างงงง เราอ่านนะ ติดตามตลอด เพียงแต่ไม่ค่อยได้เมนต์ แฮ่ๆ แต่ชอบแนวเรื่องแบบนี้มาก เพราะงั้นเราคนหนึ่งล่ะที่รอเรื่องนี้แน่นอน แล้วก็...อย่าดราม่าเยอะนะ โดยเฉพาะคู่ธันปริ้น หน่วงจริงๆ เรากลัวร้องไห้ T^T
    #344
    0