[The Boyz] I'm Your Boy

ตอนที่ 4 : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    19 ม.ค. 61

มุมปากที่ค่อยๆ ยกขึ้นทีละนิดจนริมฝีปากไม่สามารถปิดบังฟันขาวเรียงเป็นระเบียบได้ ไม่พอรอยยิ้มกว้างยังยกแก้มกลมๆ ขึ้นดันตาเรียวให้ยิบหยีลงจนเป็นขีดทำให้คิมซอนอูรู้สึกเหมือนหาลมหายใจตัวเองไม่เจอ



อยากจูบ... คือความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมาในอก



ซอนอูรีบเสมองไปทางอื่น พยายามบังคับหัวใจที่เต้นระรัวให้กลับไปเต้นเป็นจังหวะปกติ จูฮักนยอนสำหรับคิมซอนอูแล้วก็เหมือนดาบสองคม ทำให้มีความสุขมากแต่ก็ทำให้ทุกข์ทรมานมากเช่นกัน ซอนอูหันหลังกลับเลี่ยงที่จะเดินนำไปก่อนแม้ว่าฮักนยอนจะยังไม่ยอมปล่อยมือจากกระเป๋าเป้ของเขาก็ตาม



"นั่นสิ ก็หอฉันอยู่ทางเดียวกับบ้านนาย ยังไงก็ต้องกลับด้วยกันอยู่แล้วเนอะ" ฮักนยอนบอกอย่างอารมณ์ดี ปล่อยมือจากกระเป๋าของซอนอูแล้วเปลี่ยนไปกระโดดกอดคอฝ่ายนั้นไว้แทน



"ว่าแต่ฮักนยอนเถอะ ถ้ามีแฟนแล้วจะยังมาเดินกลับบ้านด้วยกันแบบนี้มั้ย?" ซอนอูกลั้นใจถามออกไปแล้วก็ต้องขมวดคิ้วกับรีแอ็กชั่นของฮักนยอน



"หืมมมมม"



"อะไร?"



"แฟนที่ไหน?!" ฮักนยอนถามกลับ เบิกตามองหน้าซอนอูด้วยความตกใจ



"อ่าว ก็อาจารย์จินอูไง" ซอนอูกลอกตาให้กับท่าทางโอเวอร์แอคติ้งของฮักนยอน




"อ้อ..." ฮักนยอนรับคำในลำคอ รู้สึกร้อนๆ ที่แก้มขึ้นมาจนต้องยกมือขึ้นแตะๆ



"จะไปเป็นแฟนอาจารย์จินอูได้ไง? อาจารย์เขาไม่มาชอบเด็กกะโปโลอย่างนี้หรอก" ฮักนยอนพูดเสียงเบา เขาก็แค่ชอบอาจารย์จินอูเฉยๆ เถอะ ไม่ได้คิดเรื่องจะต้องเป็นแฟนกันหรืออะไรทำนองนั้นซักหน่อย



"ก็คงอย่างนั้นแหละ" ซอนอูตอบด้วยรอยยิ้มร้ายแล้วก็ต้องร้องโอ๊ยเมื่อถูกฮักนยอนตีเข้าให้ที่แขน



"ย่า!! คิมซอนอู!!" ฮักนยอนแหวใส่เมื่อรุ่นน้องดูจะเห็นด้วยกับเขาง่ายเกินไป ไม่คิดจะให้กำลังจงกำลังใจกันซักหน่อยเลยรึไง ถึงจะไม่ได้คิดเรื่องเป็นแฟนแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่อยากเป็นนะ เสียงหัวเราะของซอนอูทำให้ฮักนยอนยิ่งหน้าบึ้ง แล้วพอเห็นเขาหน้าบึ้งซอนอูก็ยิ่งหัวเราะ มือใหญ่ยื่นมายีผมหน้าม้าเขาจนแตกไม่เป็นทรง ฮักนยอนคว้าข้อมือซอนอูดึงมากัดจนรายนั้นร้องโอ๊ยบ่นว่าเขาเป็นหมูนะไม่ได้เป็นหมา



"ปากเหรอนั่นน่ะ คิมซอนอู" ฮักนยอนว่าทั้งที่มือซอนอูยังอยู่ในปาก แม้ว่าซอนอูจะพยายามดึงมือออกแต่ก็ไม่เป็นผล ฮักนยอนย้ำเขี้ยวลงไปจนอีกฝ่ายยิ่งร้องด้วยความเจ็บปวด 



"สมน้ำหน้า" ฮักนยอนยอมปล่อยปากในที่สุด ตามองหน้าแหยๆ ของซอนอูด้วยความชอบใจ



ซอนอูจิ๊ปาก มองรอยฟันบนมือตัวเองสลับกับหน้ายิ้มแป้นไม่รู้สึกรู้สาของจูฮักนยอนแล้วก็รู้สึกหมั่นไส้เป็นบ้า อยากจะจับมาตี มาดีดหน้าผาก มาดึงแก้ม มาขยำๆๆ แต่ก็นั่นแหละ คิมซอนอูทำได้แค่ข่มใจหันหลังกลับแล้วจ้ำหนีไปก่อน



"นี่โกรธเหรอ?! รอด้วยสิ!!" ฮักนยอนรีบวิ่งไปกระโดดกอดคอรุ่นน้องคนสนิทอีกรอบ เอียงหัวโน้มหน้าเข้าไปใกล้ จ้องตาดูว่าซอนอูโกรธตัวเองรึเปล่าที่ถูกกัด เมื่อไม่เห็นแววขุ่นเคืองใดๆ ในดวงตาคม มีเพียงแต่สีหน้าเหนื่อยหน่ายแบบที่ซอนอูชอบทำเวลาถูกเขาแกล้งแล้วเอาคืนไม่ได้ฮักนยอนก็ยิ้มเผล่ ปล่อยแขนจากคออีกคนแล้วเปลี่ยนเป็นเดินข้างกันแทน



"นี่... ว่าแต่จะไม่ยอมบอกจริงๆ เหรอ? ว่ากำลังแอบชอบใครอยู่" ฮักนยอนถามถึงอีกสิ่งหนึ่งที่สงสัย ไม่ได้มีความคิดอยากจะยุ่งเรื่องส่วนตัวของซอนอู เพียงแต่ว่า... พอคิดว่าไม่รู้ พอคิดว่าซอนอูไม่ยอมบอก ก็เหมือนไม่สนิทกัน ทั้งๆ ที่เขาก็เล่าทุกเรื่องให้ซอนอูฟัง มัน... ไม่เห็นจะแฟร์เลย



"ไม่ใช่ไม่ยอมบอก แค่ยังไม่บอกตอนนี้" ซอนอูตอบด้วยรอยยิ้มขื่นๆ พลางคิดในใจว่าแต่จะบอกตอนไหนนั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง อาจจะหนึ่งปีต่อจากนี้ สามปี ห้าปี หรือไม่ก็สิบปีล่ะมั้ง



"แล้วทำไมทีอารินถึงรู้ได้ล่ะ? ไหนนายสัญญาว่าจะบอกฉันคนแรกไง" ฮักนยอนงอแง มือกระตุกแขนเสื้อซอนอูดึงติดๆ กันหลายๆ ทีเป็นการเรียกร้องความสนใจ



"ไหนว่าไม่ได้แอบฟังไง?" ซอนอูหยุดเดินหันไปจ้องหน้าฮักนยอนถามด้วยสีหน้าจับผิด



"ก็ไม่ได้แอบฟัง มันบังเอิญได้ยินเอง" ฮักนยอนเหยียดปากเสตาหลบไปทางอื่นอุบอิบบอกเสียงเบา



เชื่อเขาเลย!!



มือใหญ่ยื่นไปผลักหัวรุ่นพี่ปัญญาอ่อนก่อนจะหันกลับไปทางเดิมเดินนำไปอีกครั้งโดยไม่สนใจะพูดถึงเรื่องที่ว่าเขากำลังชอบใครอยู่



"คิมซอนอูอย่าขี้งกดิ!! ผิดสัญญาแล้วยังจะขี้งกอีก" ฮักนยอนว่า เดินตามไปดึงเป้ซอนอูไว้ไม่ให้เดินต่อ



"วันนี้จะถึงบ้านมั้ยเนี่ย? เดินๆ หยุดๆ อยู่นี่แหละ" ซอนอูถอนหายใจ



"ก็บอกมาก่อนสิ" ฮักนยอนยืนกรานหนักแน่น เพิ่มแรงบีบที่มือยึดสายกระเป๋าเป้ของซอนอูให้แน่นขึ้น เป็นสัญญาณว่าถ้าไม่บอกก็อย่าหวังว่าจะปล่อยเลย



"ไม่บอก แล้วก็ไม่ได้ผิดสัญญาด้วย พี่อารินเขารู้ของเขาเอง" ซอนอูอธิบาย



เอาจริงๆ ว่าเรื่องที่เขาชอบจูฮักนยอนคนเขาก็รู้กันทั้งนั้นนั่นแหละจะมีก็แต่จูฮักนยอนคนเดียวที่ไม่รู้!!



อ้าว... ถ้าไม่ได้บอกแล้วอารินจะรู้ได้ไง?" ฮักนยอนเริ่มจะงง



"จะไปรู้เหรอ? พี่อารินเขาเป็นคนช่างสังเกตมั้ง ไม่ได้ซื่อบื้อเหมือนใครบางคนแถวนี้" ซอนอูตอบกวนๆ ปลดกระเป๋าเป้ออกจากบ่าให้ฮักนยอนเป็นคนถือแล้วก็รีบวิ่งหนีไปก่อน



"ย่า!! คิมซอนอู!!"



แน่นอนว่าความยาวขาของฮักนยอนไม่สามารถวิ่งไล่คิมซอนอูได้ แถมยังมีกระเป๋าเป้ของฝ่ายนั้นที่ไม่รู้ว่าขนบ้าอะไรมาบ้างถึงได้หนักขนาดนี้ สุดท้ายฮักนยอนเลยจำต้องยอมแพ้เลิกวิ่งตามแล้วเปลี่ยนไปเดินเอื่อยๆ แทน พอซอนอูเห็นเขาหยุดวิ่งรายนั้นก็หัวเราะแล้วเดินกลับมาหา ฮักนยอนเหวี่ยงเป้ของซอนอูคืนไปแรงๆ จนเกือบจะชนเข้าที่หน้าของฝ่ายนั้น โชคดีที่ซอนอูจับไว้ได้ทันไม่งั้นหน้าหล่อๆ นั่นมีอันได้เสียโฉมแน่



ซอนอูหัวเราะขำท่าทางเหมือนหมูโมโหของฮักนยอน สะพายเป้ขึ้นหลังตัวเองเสร็จก็ดึงเป้จากหลังฮักนยอนมาอุ้มเอาไว้เอง ฮักนยอนไม่ได้ขัดขืนอะไร เป็นอันรู้กันว่าคิมซอนอูกำลังง้อจูฮักนยอนอยู่



ก็ถ้าเพียงแต่ฮักนยอนจะรู้ว่าที่เขายอมลงให้ขนาดนี้เป็นเพราะว่าเขาชอบเจ้าตัวอยู่ล่ะก็นะ



"โอ่ะ!! ตู้คีบตุ๊กตา!!" ฮักนยอนร้องเสียงดังด้วยความตื่นเต้นเมื่อมองเห็นตู้คีบตุ๊กตาที่ไม่เคยเห็นว่ามีอยู่มาก่อน รีบวิ่งเข้าไปเกาะตู้ดูแล้วก็รีบหันไปกวักมือเรียกซอนอูที่ยังเดินเอื่อยเชื่อย แต่คิมซอนอูเดินช้าไม่ทันใจฮักนยอนเลยต้องวิ่งกลับไปหาฝ่ายนั้นดึงกระเป๋าของตัวเองมาเปิดหากระเป๋าสตางค์ เมื่อได้สิ่งที่หาแล้วฮักนยอนก็ส่งเป้ตัวเองคืนให้ซอนอูแล้วรีบวิ่งไปเกาะตู้คีบตุ๊กตาอีกรอบ



"อยากได้เหรอ?" ซอนอูถามเมื่อเดินมาถึงตู้คีบตุ๊กตา เขาวางกระเป๋าของฮักนยอนลงกับพื้น แต่หัวกลมๆ ส่ายเร็วๆ ทำให้ซอนอูขมวดคิ้ว



"เปล่าอ่ะ อยากเล่น" ฮักนยอนบอกพร้อมกับยิ้มจนตาปิดส่งมาให้



"นายว่าเล่นทีเดียวหมื่นนึงเลยดีมั้ย? ได้แถมตั้งสามครั้งแน่ะ หรือจะเล่นแค่ห้าพันแล้วได้แถมแค่ครั้งเดียว? หรือจะเล่นทีละพัน?" ฮักนยอนรัวคำถามแล้วก็เม้มริมฝีปากอย่างใช้ความคิด ถ้าเล่นทีละพันแล้วไม่ได้ก็คงเสียดายที่ไม่ได้แถม แต่ถ้าเล่นห้าพันหมื่นนึงแล้วคีบไม่ได้เลยก็ยิ่งน่าเสียดายเข้าไปใหญ่



เอายังไงดี



"ลองพันนึงก่อนมั้ย? ถ้าเครื่องมันดูโกงๆ น่าจะคีบยากก็ค่อยใส่ห้าพัน" ซอนอูเสนอแล้วก็ได้หัวกลมๆ ผงกหงึกๆ กลับมา



ฮักนยอนใส่แบงก์พันวอนเข้าไปในเครื่อง เขายืนอ้าขาเพื่อลดส่วนสูงตัวเองให้ตัวคีบอยู่ในระดับสายตา เมื่อตัวคีบขยับมาข้างหน้า ฮักนยอนก็บังคับคันโยกให้ไปยังตุ๊กตาที่หมายตาไว้นั่นก็คือกระต่ายสีขาวที่กำลังนอนยิ้มอยู่



ใครๆ ก็บอกว่าจูฮักนยอนเหมือนกระต่าย



ยกเว้นก็แต่คิมซอนอูที่บอกว่าเขาเหมือนหมู... ที่เหมือนกระต่ายอีกทีนึง



"โอ๊ะ!! ขี้โกงอ่ะ!!" ฮักนยอนร้องเมื่ออยู่ๆ ตัวคีบก็กางออกปล่อยตุ๊กตากระต่ายเขาหล่นแอ่กลงไปนอนที่เดิมทั้งที่อุตส่าห์คีบขึ้นมาได้ ฮักนยอนกระโดดเหย็งๆ ยกมือตีตู้ไปสองสามทีด้วยความเสียดาย



แต่ไม่หรอก!! เขาไม่ยอมแพ้หรอก!! ยิ่งเครื่องโกงเขายิ่งรู้สึกว่าต้องเอาชนะให้ได้!!



มือเปิดกระเป๋าหยิบแบงก์ห้าพันวอนขึ้นมายัดใส่เครื่องด้วยความรวดเร็ว คอยดูเถอะ!! จูฮักนยอนคนนี้จะคีบให้ได้ซักห้าตัว!!



ซะเมื่อไหร่ล่ะ!!



"ซอนอูอ่าา"



"อะไร?" ซอนอูยกยิ้มมองคนที่ทำหน้าเซ็งหลังจากพลาดท่าคีบตุ๊กตาไม่ได้เป็นรอบที่หกติดต่อกัน และตอนนี้ฮักนยอนก็เหลือโอกาสคีบตุ๊กตาอีกแค่ครั้งเดียว



"ไม่อยากเล่นแล้วอ่าา เล่นให้หน่อยดิ" ฮักนยอนบอกรีบดึงแขนซอนอูที่ยืนกอดอกพิงตู้คีบตุ๊กตามาตั้งแต่ต้นให้ขยับมาข้างหน้า



"เหอะ ถ้าคีบไม่ได้ก็จะโทษว่าเป็นความผิดฉันล่ะสิ" ซอนอูบอกอย่างรู้ทัน ถึงกระนั้นก็ยอมจับคันโยกบังคับตัวคีบไปในตำแหน่งที่ต้องการ



"ไม่ใช่อย่างนั้นซักหน่อย" ฮักนยอนแก้ตัวอ้อมแอ้ม จริงๆ ก็อย่างที่ซอนอูพูดนั่นแหละ แต่ว่าเขาไม่ได้จะโทษว่าเป็นความผิดของซอนอูนะ ก็แค่ถ้าซอนอูคีบไม่ได้เหมือนกันเขาจะได้ไม่รู้สึกเซ็งมาก



"โว่ะ!! โว่ะ!! โว้วววววว" ฮักนยอนร้องเสียงดังเมื่อตุ๊กตารูปคนสีเหลืองลอยติดที่คีบขึ้นมาแล้วค่อยๆ ขยับเลื่อนมาตรงจุดปล่อยตุ๊กตา ทันทีที่ตุ๊กตาหล่นลงมาในช่องฮักนยอนก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ



"ย่า!! คิมซอนอู!! สุดยอดไปเลย!! ย่า!!" ฮักนยอนยังคงกระโดดไม่เลิก จนซอนอูก้มลงไปหยิบตุ๊กตามายื่นให้แล้วก็ยังไม่หยุดกระโดด



"หยุดกระโดดได้แล้วหน่า ทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้" ซอนอูว่าคนที่กระโดดเหย็งๆ ไม่เลิก หันหน้าเบือนไปอีกทางให้ดูคล้ายว่ารำคาญทั้งทีืจริงๆ แล้วเขาแค่ไม่กล้ามองหน้าฮักนยอนตอนกำลังยิ้มกว้างทั้งตาทั้งปากตรงๆ



ี้ฮักนยอนไม่ได้รู้สึกโกรธซอนอูซักนิดที่ถูกว่าว่าเป็นเด็ก เขายอมเป็นเด็กแป๊บนึงก็ได้อ่ะ ก็มันดีใจที่ได้ตุ๊กตานี่ ถึงจะไม่ใช่ตุ๊กตากระต่ายสีขาวยิ้มหวานแต่เป็นตุ๊กตาคนสีเหลืองหน้าตากวนประสาทก็เถอะ



"ตั้งชื่อเจ้านี่ว่า ซัน ดีมั้ย? เพราะซันนูเป็นคนคีบได้" ฮักนยอนหันไปถามซอนอูที่ยืนอยู่ข้างๆ มือกระตุกแขนเสื้ออีกฝ่ายให้หันมาสนใจกัน ซอนอูแค่ยักไหล่เป็นทำนองว่าอะไรก็ได้ก่อนจะก้มลงไปหยิบกระเป๋าของฮักนยอนขึ้นมาอุ้มไว้ ฮักนยอนเห็นอย่างนั้นก็ทำปากยื่นเพราะมันเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่ากลับบ้านได้แล้ว แต่เขายังอยากเล่นอย่างอื่นอีกนี่


"ไม่เอายังไม่กลับ เข้าไปเล่นเกมข้างในกัน ใครแพ้ต้องโดนทำโทษ" ฮักนยอนดึงกระเป๋าตัวเองมาสะพายหลังแล้วตีเนียนจะเดินเลยซอนอูเข้าไปในเกมเซ็นเตอร์



"จูฮักนยอน นี่มันเย็นแล้วนะ" ซอนอูจับหูกระเป๋าของฮักนยอนไว้ ดึงไม่ให้คนเป็นพี่เดินผ่านหน้าตัวเองไป และสิ่งที่ได้กลับมาก็คือฮักนยอนหันมาเบะปากใส่เขาจนริมฝีปากล่างแทบจะเกยขึ้นไปอยู่บนจมูก



"ยังไม่หิวรึไง?" ซอนอูถามด้วยความเป็นห่วง จริงๆ เรื่องเล่นเกมเขาไม่มีปัญหาหรอก เขาก็แค่ไม่อยากให้ฮักนยอนหิวแล้วปวดท้องเท่านั้นเอง



หัวกลมๆ ส่ายดิ๊กจนผมกระจายพร้อมกับปากเบะๆ เมื่อซักครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มเห็นฟันกระต่ายสองซี่ ซอนอูถอนหายใจ เขายอมปล่อยมือจากหูกระเป๋าของฮักนยอนปล่อยให้อีกฝ่ายวิ่งไปผลักประตูร้านเกมเซ็นเตอร์เข้าไปด้านใน ฮักนยอนก็เป็นซะอย่างนี้ ต่อให้หิวแค่ไหนถ้าอยากเล่นก็จะบอกว่าไม่หิว  แล้วสุดท้ายพอเล่นจนเบื่อแล้วก็จะมาบ่นว่าหิวๆๆ ซอนอูถอนหายใจอีกรอบ เขาเดินเข้าไปด้านในเห็นฮักนยอนกำลังยืนมองตู้เกมแบบกดตู้นึงอยู่ เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะเล่นดีหรือไม่เล่นดี



"เหมือนอันนี้จะแข่งกันได้เลย เล่นอันนี้ เล่นอันนี้" ฮักนยอนหันไปกวักมือเรียกซอนอูที่เดินหน้าเนือยตามมา กว่าที่ซอนอูจะอันเชิญร่างตัวเองมานั่งข้างเขาได้ฮักนยอนก็เล่นเองคนเดียวจบไปแล้วหนึ่งเกม



"หยอดเหรียญเลย เร็วๆ" ฮักนยอนบอกระหว่างที่หน้าจอฝั่งของตัวเองขึ้นว่า Loading 



เกมนี้ค่อนข้างง่าย แค่กดปุ่มให้ได้ตามที่หน้าจอสั่งเท่านั้น รอบที่เขาจะแข่งกับซอนอูก็แค่กดปุ่มให้ตรงจังหวะกับในหน้าจอเท่านั้น



"คนแพ้ต้องทำตามคำสั่งคนชนะนะ" ฮักนยอนพูดย้ำในตอนที่หน้าจอขึ้นคำว่า Ready



"รู้แล้วล่ะหน่า เตรียมตัวแพ้ได้เลย" ซอนอูบอกก่อนจะเริ่มเกม



และแน่นอนว่าคนที่แพ้ก็คือ...



"เกมเมื่อกี้แค่ซ้อมเนอะ" จูฮักนยอนรีบบอกด้วยรอยยิ้มแห่ะๆ เมื่อตัวเองกดปุ่มสุดท้ายไม่ทันซอนอูทำให้หน้าจอฝั่งตัวเองขึ้นคำว่า Loser ตัวเบ้อเริ่ม



ซอนอูถอนหายใจยาว ถ้ารอบหน้าเขาเล่นแล้วชนะอีกฮักนยอนก็จะบอกว่าเอาชนะสามรอบ พอเขาชนะครบสามรอบฮักนยอนก็จะบอกว่าต้องชนะห้ารอบ ถ้าเขาอยากลากจูฮักนยอนกลับบ้านไปกินข้าว เกมหน้าเขาก็คงต้องยอมแพ้ให้ฝ่ายนั้น



"รอบนี้เอาจริงแล้วนะ!!" ฮักนยอนวอร์มมือโดยการสะบัดนิ้วไปมา เกมรอบต่อไปคือต้องรัวกดปุ่มให้แต้มขึ้นมากที่สุดเท่าที่จะทำได้



Ready



Go



ฮักนยอนรัวกดปุ่มไม่ยั้ง นั่งเก้าอี้ไม่ถนัดก็ลุกขึ้นยืนโดยที่ยังไม่หยุดรัวมือลงไปบนปุ่ม ซอนอูเองก็ลุกขึ้นมายืนด้วยเหมือนกัน รายนั้นส่งเสียงร้องเพราะคะแนนกำลังตามหลัง ฮักนยอนเกร็งจนปวดคอ เมื่อคะแนนครบตามที่เกมกำหนดเขาก็รีบกดปุ่มหยุดเกมแล้วก็ได้รับพลุจุดฉลองชัยชนะจากในจอ



"ชนะแล้วโว้ย!! เย่!!" หันไปเต้นใส่ซอนอูที่ลงไปนั่งแปะทำหน้าเซ็งอยู่บนเก้าอี้ด้วยความดีใจ



ชนะแล้วจะสั่งให้ซอนอูทำอะไรดี?



"ถ้าสั่งให้บอกว่าตอนนี้กำลังชอบใครอยู่จะยอมบอกมั้ย?" ฮักนยอนถามเมื่อเดินออกมาจากเกมเซ็นเตอร์ เขาตกใจนิดหน่อยที่เห็นว่าฟ้ามืดแล้ว



"ยังไม่จบเรื่องนี้อีกเหรอ?" ซอนอูหันไปถามด้วยแววอ่อนอกอ่อนใจ



"เหอะ จะไม่บอกใช่มั้ยล่ะ? ก็รู้อยู่แล้วนั่นแหละแค่ถามไปอย่างนั้นเอง" ฮักนยอนพูดเซ็งๆ



แต่เอาจริงๆ เขาก็อยากรู้เหมือนกันนะว่าคนที่ซอนอูชอบเป็นใคร อยากรู้ว่าซอนอูชอบคนแบบไหน จะน่ารักมากมั้ย นิสัยดีรึเปล่า ถ้าเป็นรุ่นพี่ชมรมเต้นก็น่าจะเป็นคนที่เขารู้จัก แต่ซอนอูเหมือนจะพูดว่าคนที่ตัวเองชอบมีแฟนอยู่แล้วรึเปล่านะ? ก็ได้ยินไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่  ถ้าเผื่อเขารู้ว่าคนที่ซอนอูชอบเป็นใคร เขาก็จะได้ช่วยเชียร์ ช่วยให้ได้เป็นแฟนกัน นึกภาพซอนอูเวลาอยู่กับแฟนแล้วก็คงจะน่ารักดี



แต่ก็แปลกใจอยู่นิดนึงที่รู้ว่าซอนอูชอบคนอายุมากกว่า ซอนอูชอบทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ชอบดูแลคนอื่น เขาคิดว่าสเปคของซอนอูจะเป็นรุ่นน้องน่ารักๆ ซักคนซะอีก



"จูฮักนยอน!!"



"ห๊ะ? ห๊ะ? อะไร?" ฮักนยอนกระพริบตาปริบเมื่ออยู่ๆ ซอนอูก็ตะโกนเรียกเขาเสียงดัง



"เหม่ออะไร? อยู่ๆ ก็หยุดเดิน เรียกก็ไม่ได้ยิน" ซอนอูถามด้วยสีหน้าดูเป็นกังวล



"อ่อ... เปล่า ไม่มีอะไร คิด... คิดอะไรนิดหน่อยเฉยๆ" ฮักนยอนตอบกลับไป ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าเมื่อกี้เขาหยุดเดิน แล้วก็ไม่ได้ยินเสียงซอนอูด้วย



"แล้วสรุปจะให้ทำอะไร?" ซอนอูถาม เริ่มออกเดินอีกครั้ง คราวนี้เขาจับมือฮักนยอนเอาไว้ด้วย เผื่อฮักนยอนเกิดสติหลุดหยุดยืนอยู่กลางถนนจะได้ไม่โดนรถชนตาย



"ทำอะไรอะไร?" ฮักนยอนถามกลับ ไม่เข้าใจว่าซอนอูพูดถึงอะไร



"ก็ที่บอกว่าคนแพ้ต้องทำตามที่คนชนะสั่งไง ถ้าลืมถือเป็นโมฆะไปก็ได้นะ" ซอนอูบอกแล้วก็ต้องรีบดึงมือฮักนยอนไว้ไม่ให้ข้ามถนนเพราะสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีแดงพอดี 



"เรื่องอะไรจะให้เป็นโมฆะล่ะ ขอเวลาคิดก่อน" ฮักนยอนรีบบอก แล้วก็พยายามคิดว่าจะสั่งให้ซอนอูทำอะไรดี



อืออออออออออ คิดไม่ออกเลยแฮะ



ซอนอูหันไปมองฮักนยอนที่กำลังขมวดคิ้วทำหน้ายุ่ง คงกำลังคิดอยู่ล่ะมั้งว่าจะสั่งให้เขาทำอะไร แต่ถ้าจะสั่งให้เขาบอกชื่อคนที่ขอบเขาคงทำให้ไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้ ไม่ใช่ตอนนี้



"คิดไม่ออกอ่ะ แต่ไม่ยกเลิกนะ!! ติดไว้ก่อน เดี๋ยวคิดออกแล้วจะบอก!!" ฮักนยอนบอกเสียงดังฟังชัดและซอนอูก็ทำเพียงแค่หัวเราะเท่านั้น



"โอเค อย่าลืมก็แล้วกัน ห่ะๆ" ซอนอูบอกแล้วดึงมือฮักนยอนให้เดินข้ามถนนไปด้วยกันเพราะสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้ว



"ถ้าสมมติว่านายชนะ นายจะสั่งให้ฉันทำอะไรเหรอ?"



สั่งให้เป็นแฟนกัน!!



จะมากเกินไปมั้ยนะ?



งั้น...



สั่งให้เลิกชอบอาจารย์จินอู!!



เฮ้อ... เพ้อเจ้อไปใหญ่แล้ว



"อืมมม ขอคิดก่อนนะ สั่งให้มาเชียร์เวลามีแข่งบอลทุกนัดดีมั้ย?" ซอนอูลองเสนอสิ่งที่ดูเข้าท่ากว่าการขอให้ฮักนยอนมาเป็นแฟนกันหรือเลิกชอบอาจารย์จินอูซะ ถ้าเขาได้เห็นฮักนยอนข้างสนามทุกนัดเขาคงมีกำลังใจในการแข่ง



"เรื่องแค่นั้นไม่เห็นต้องเล่นเกมชนะแล้วค่อยสั่งเลย บอกเฉยๆ ก็ได้ ไปเชียร์ให้ได้อยู่แล้ว" ฮักนยอนบอกด้วยรอยยิ้มจริงใจ แค่ไปเชียร์ซอนอูเวลามีแข่งมันง่ายจะตาย แล้วเขาก็เต็มใจจะไปเชียร์ด้วย ก็น้องเขาทั้งคน



"สัญญามั้ยว่าจะไปเชียร์ทุกนัด?" ซอนอูถามปล่อยมือจากมือของฮักนยอนแล้วเปลี่ยนเป็นเกี่ยวนิ้วก้อยของฝ่ายนั้นไว้ด้วยนิ้วก้อยของตัวเอง



"สัญญาเลย" ฮักนยอนตอบกลับด้วยรอยยิ้มแล้วเกี่ยวนิ้วก้อยของซอนอูไว้ให้แน่นขึ้น พร้อมกับยกขึ้นมาเพื่อจะประทับตราที่นิ้วโป้ง



ซอนอูรู้สึกเหมือนหัวใจแกว่งไปไม่ตรงจังหวะ ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวราวกับเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มแรกรุ่นที่เพิ่งจะมีความรัก



"เรื่องคนที่ชอบน่ะ"



"หื้ม?"



"เปล่าหรอก ไม่มีอะไร รีบกลับบ้านกันเถอะ"



.



.



.



Talk*~

สวัสดีค่าาา กลับมาแล้วค่าาา ^0^
รอบนี้ดองไม่ถึงเดือนค่ะ แฮร่ๆ
คือจริงๆ ตอนนี้มันควรจะรวมกับตอนที่แล้วออกมาเป็นตอนเดียวกัน แต่แต่งไปแล้วแบบ... อยากให้ตอนที่แล้วตัดจบแบบนั้น เพราะพระเอกดราม่า คำพูดคำจาดราม่า เราชอบ หล่อ 555555555555+
แบะตอนนี้เอาจริงๆ ก็คือไม่มีเนื้อหา ดูเขาคุยเล่นกันงุ้งงิ้งๆ น่ารักๆ สองคนเฉยๆ
จะบอกว่าเราค่อนข้างชอบคาแรกเตอร์ของทั้งซอนอูแล้วก็ฮักนยอนในเรื่องนี้มากเพราะเราแต่งจากฟิลเตอร์ที่เรามองน้องเวลาอยู่ในวง คือรู้สึกว่าซอนอูเป็นเด็กแบบนี้ เป็นเด็กขี้เก๊ก แต่คือเท่จริงๆ สแว่กจริงๆ แล้วบางทีก็จะมีมุมเด็กแตก โวยวาย ขี้กลัว บลาๆ ส่วนฮักนยอนก็เป็นเด็กแบบนี้ เป็นเด็กน่ารัก ซื่อๆ ไม่มีพิษมีภัย คิดอะไรไม่ซับซ้อน 
ถ้าทุกคนชอบเด็กๆ แบบนี้ด้วยเราก็จะดีใจมากๆ เลยค่ะ
แต่เอาจริงๆ เราสงสารคนที่อ่านฟิคเรามาก ㅠㅠ ตั้งแต่วอนคยูแล้วอ่ะ คือเราเป็นคนแต่งฟิคช้ามากๆๆๆๆๆ มากจริงๆๆๆๆๆ คือไม่ใช่คนแต่งฟิคเก่งอ่ะ แต่งสนองนี้ดตัวเองเฉยๆ คือเราไม่สามารถบังคับตัวเองให้มานั่งแต่งฟิคให้จบตามกำหนดเพื่อที่จะลงได้ เราจะแต่งได้ก็ต่อเมื่อฟีลมาเท่านั้น ซึ่งนานน้านนนนนนนจะมาที ฮืออออออ
สำหรับคนที่ยังอ่านฟิคของเราอยู่ก็รู้สึกอยากจะขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆ ตอนนี้คนก็หนีไปแต่งไปอ่านจอยกันหมดแล้ว นี่ก็ยังอยู่ที่เดิม ใครที่ยังอยู่ตรงนี้ก็รบกวนช่วยอยู่ด้วยกันไปจนจบเรื่องด้วยนะคะ ㅠㅠㅠㅠ
ขอบคุณค่ะ

ปปฮม
180119
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #22 allrisedefpig (@elficezaa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 02:45
    ตะอ้วนน่ารักมากแบบ หื้ออาอาดสดาด
    #22
    0
  2. #8 LUCIF0N (@fmindo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 19:59
    แงงงงงงง ชอบบบว ชอบบฮักนยอนกับซอนอูแนวนี้มากๆๆๆๆๆๆค่ะ แบบน่ารักนักเรียนใสใส เรายังอยากได้คิมซอนอูมาไว้ที่บ้านแบบนี้บ้างงง ซอนอูรู้ใจฮักนยอนทุกอย่าง อยากให้ซอนอูบอกไปเร็วๆจัง เชียร์แล้วๆๆๆๆ
    #8
    0
  3. #7 craziioun (@craziioun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 15:04
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกก น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่เค้าอยู่ด้วยกันคุยเล่นกันเราก็ยิ้มจนปากจะฉีกแล้วอะ คือมันน่ารักมากๆ ซอนอูสู้ๆนะ ถ้าเราเป็นฮักนยอนเราก็อยากรู้อะว่าซอนอูชอบใคร แต่คนพี่ดันซื่อไม่รู้ว่าเป็นตัวเองไง๊ ฮือ555555 ปล.จะอยู่กับไรท์ไปจนจบเรื่องเลย!
    #7
    0