[WonKyu] One Sh♥t

ตอนที่ 7 : Perfect Date, Perfect Mate

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 ธ.ค. 59











"พี่ชีวอน!!" ชีวอนหันไปตามเสียงเรียกก็เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งในชุดสเวตเตอร์สีขาวทับด้วยโค้ตสีฟ้าอ่อนกำลังวิ่งตรงมาทางเขา เด็กคนนั้นยิ้มกว้างพลางโบกมือให้เขาไปด้วย ชีวอนขมวดคิ้ว เขาไม่แน่ใจว่าเคยรู้จักเด็กคนนี้มาก่อน ชีวอนพยายามคิด... แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก



"พี่รอผมนานมั้ยครับ? พอดีผมลงรถเมล์ผิดป้ายก็เลยต้องวิ่งกลับมา" เด็กคนนั้นบอกเมื่อวิ่งมาหยุดตรงหน้าเขา ลมหายใจถี่เร็วระบายจากปากกลายเป็นควันสีขาว แก้มกลมแดงปลั่งบ่งบอกให้รู้ว่าเด็กคนนี้วิ่งมาจริงๆ



"ขอโทษนะครับ แต่ผมไม่แน่ใจว่ารู้จักคุณ" ชีวอนบอกหลังจากที่รอให้เด็กที่เขาไม่รู้จักแม้แต่ชื่อควบคุมลมหายใจตัวเองจนเป็นปกติ เด็กคนนั้นหันมาเอียงคอมองเขา แล้วปากแดงก็วาดออกเป็นรอยยิ้มกว้าง



"พี่อย่ามาล้อผมเล่นหน่า ผมเป็นแฟนพี่นะ" เด็กคนนั้นบอกแล้วควงแขนเขาไว้ ชีวอนพอจะจับเรื่องได้



"ผมว่าคงจะมีการเข้าใจผิดเกิดขึ้น คือแฟนของผม... สมควรจะเป็นผู้หญิง" ชีวอนบอกแล้วก็ต้องหลุดยิ้มขำเมื่อคนที่ควงแขนเขาอยู่เมื่อซักครู่รีบปล่อยแขนเขาออกแล้วยกมือขึ้นปิดปาก เขาเพิ่งสังเกตว่าเด็กคนนี้ตาโตมากๆ ก็ตอนนี้ ตอนที่เด็กคนนี้เบิกตาจ้องเขา



"โอ่ะ!! จริงเหรอครับ? ตายแล้ว ไม่ทราบว่าคุณได้เลือกคู่เดทจากอีเมล์ที่บริษัทเราส่งไปให้มั้ยครับ? หรือว่าแค่กดรายละเอียดจากในเว็บ?" เด็กคนนั้นถามพลางก้าวถอยเว้นระยะห่างระหว่างพวกเขา



"ผมไม่รู้ว่าจะต้องเลือกจากอีเมล์" ชีวอนบอกและเด็กคนนั้นก็ทำหน้าลำบากใจ ฟันขาวกัดริมฝีปากล่างก่อนที่มือจะล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดพิมพ์อะไรซักอย่าง



"ปกติลูกค้าที่ใช้บริการบริษัทของเราจะเป็นคนเลือกคนที่พวกเขาต้องการด้วยตัวเองน่ะครับ แต่ในกรณีของคุณถ้าไม่ได้ทำการเลือกทางบริษัทก็จะสุ่มให้จากข้อมูลที่คุณกรอกเข้ามา แล้วก็บังเอิญอาจจะมีความผิดพลาดเรื่องเพศ บริษัทก็เลยส่งผมมาเพราะชื่อผมคล้ายๆ ชื่อแฟนเก่าคุณ" เด็กคนนั้นบอกแล้วยิ่งทำหน้าเครียดไปใหญ่



ชีวอนคิดตาม... เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาได้รับใบปลิวเกี่ยวกับบริษัท Family Rental โดยบังเอิญ เขาลองกดเข้าไปดูในเว็บไซด์ที่อยู่บนใบปลิวด้วยความสนใจเพราะเขาไม่เคยเห็นบริษัทแบบนี้ในเกาหลีมาก่อน เขาพบว่านอกจากเขาจะสามารถเช่า สามี ภรรยา พ่อ แม่ ลูกชาย ลูกสาว และสมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัวได้แล้ว เขายังสามารถเช่าเพื่อน แฟน หรือแม้แต่ลูกน้องได้อีกด้วย 



เขาตัดสินใจลองใช้บริการบริษัทนี้ดูเพราะอีกไม่กี่วันข้างหน้าก็จะถึงวันเกิดแฟนเก่าของเขาแล้ว ปีที่แล้วเราเลิกกันเพราะชีวอนถูกตามตัวไปซ่อมระบบคอมพิวเตอร์ของโรงแรมระดับห้าดาวอย่างกระทันหันทำให้เขาไม่สามารถไปเดทกับแฟนสาวที่คบกันมาสามปีในวันเกิดของเธอได้ เดทโรแมนติกในฝันที่จะจบลงด้วยการขอแต่งงานกลับกลายเป็นคำบอกเลิกทางโทรศัพท์ที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินมัน เธอบอกว่าเธอทนเขาไม่ไหวแล้ว ผู้ชายที่เห็นงานสำคัญกว่าอะไรทั้งหมดแบบเขาไม่ควรคบผู้หญิงเป็นแฟนด้วยซ้ำ เขาควรแต่งงานกับคอมพิวเตอร์แล้วตายๆ ไปซะ



หลังจากนั้นชีวิตของเขาก็เหมือนต้องคำสาป เขากลายเป็นคนบ้างานไปจริงๆ คอมพิวเตอร์กลายร่างเป็นภรรยาของเขา เขาไม่มีแฟน ไม่มีแม้แต่คนจะคุยด้วย ลูกชายของเขาไม่ได้ออกศึกมาเกือบปี
ปีนี้เขาอยากจะแก้ไขความผิดพลาดที่ตัวเองได้ทำไว้เมื่อปีที่แล้ว เขาจะล้างคำสาปด้วยการไปเดทกับแฟนในวันเกิดของเธอ เขาจะกลายเป็นผู้ชายที่มีความสุข เขาจะไม่ยอมแต่งงานกับคอมพิวเตอร์แล้วเฉาตายเป็นอันขาด!! 



แต่พระเจ้าก็เล่นตลกกับเขา แทนที่พระองค์จะส่งแฟนสาวหน้าตาสะสวยมาให้ พระเจ้ากลับส่งเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักท่าทางเรียบร้อยแต่ดูซุกซนคนนี้มาให้แทน



"โดยปกติแล้วทางบริษัทไม่อนุญาตให้ยกเลิกบริการ มันเขียนไว้ในหน้าแรกที่คุณต้องกดยอมรับน่ะครับ แต่ถ้าคุณอยากยกเลิกจริงๆ ทางเราจะคืนเงินให้ 50% เพื่อปิดปากคุณไม่ให้คุณไปเขียนรีวิวแย่ๆ เกี่ยวกับบริษัทเรา หรือถ้าคุณไม่อยากยกเลิก คุณสามารถเปลี่ยนคู่เดทหรือวันเดทได้ แต่จะต้องจ่ายเพิ่มอีก 20% ของค่าบริการครับ" เด็กคนนั้นบอกเขาเจื้อยแจ้วอย่างกับนกแก้วนกขุนทอง ชีวอนมองเด็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าแล้วก็นิ่งคิด



เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา เขาจะได้เงินคืนหรือไม่ได้เงินคืนก็ไม่เป็นไร เพียงแต่ถ้าเขายกเลิกบริการไป หรือแม้แต่เปลี่ยนวันที มันก็คงไม่มีความหมาย



"ถ้าผมไม่ยกเลิกแล้วก็ไม่เปลี่ยนวันจะได้มั้ยครับ?" ชีวอนถามทำให้เด็กคนนั้นมองหน้าเขาอย่างงงๆ



"เอ่อ... ถ้าคุณจะเปลี่ยนคน ผมไม่แน่ใจว่าทางบริษัทจะจัดหาคนมาเดทกับคุณได้" เด็กคนนั้นบอกแล้วทำหน้าเครียดกว่าเดิม



"ผมไปเดทกับคุณก็ได้ครับ ถ้าคุณไม่มีปัญหาอะไร" ชีวอนบอกพร้อมกับยิ้มปิดท้ายหวังจะคลายปมขมวดตรงหว่างคิ้วเด็กตรงหน้า



"คือ... ผมไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว แต่ว่าคุณโอเคเหรอครับ? คือแฟนคุณสมควรจะเป็นผู้หญิง" เด็กคนนั้นพูดเสียงเบา ตาโตมองเขาอย่างไม่แน่ใจ 



"ผมโอเคครับ วันนี้ผมไม่อยากอยู่คนเดียวจริงๆ"



"งั้นผมก็โอเคครับ พี่ชีวอน" เด็กคนนั้นฉีกยิ้มกว้างอีกครั้ง แขนเรียวกลับมาคล้องแขนเขาไว้เหมือนเมื่อซักครู่ ชีวอนสังเกตว่าเด็กคนนี้ไม่ได้ใส่ถุงมือหนาๆ ทั้งที่อุณหภูมิตอนนี้เหลือแค่เลขตัวเดียว มือขาวเซียวซีดเพราะความเย็น ชีวอนจับแขนเด็กคนนั้นออกจากแขนตัวเอง ตาโตๆ มองเขางงๆ และก่อนที่แฟนของเขาจะงอนที่ไม่ได้ควงแขนเขา ชีวอนก็จับมือขาวไว้แล้วยัดลงไปในกระเป๋าเสื้อโค้ตของตัวเอง



"อยู่แบบนี้แหละ จะได้อุ่นๆ" ชีวอนบอกด้วยรอยยิ้มทำให้คนที่ยืนอยู่ข้างกันหน้าแดง ชีวอนคิดว่าน่ารักดีแต่แล้วเขาก็คิดได้ว่ามันคือการแสดง แต่ก็ช่างเถอะวันนี้เด็กคนนี้เป็นแฟนเขา เรากำลังจะไปเดทด้วยกัน เดทที่เขารอคอยมาหนึ่งปีเต็ม



"ว่าแต่คุณชื่ออะไรเหรอครับ? คุณบอกว่าคุณชื่อคล้ายๆ แฟนเก่าผม" ชีวอนถามขณะที่เดินออกจากสวนสาธารณะ เขาไม่อยากเอาแต่เรียกแฟนของตัวเองว่าคุณๆ เพราะมันดูไม่เป็นธรรมชาติ



"พี่ชีวอนเรียกผมว่าซูยอนก็ได้ครับ" เด็กคนนั้นบอกด้วยรอยยิ้มแต่ชีวอนไม่ยิ้มตาม เขาหยุดเดิน



"แต่ผมอยากรู้ชื่อคุณนี่ ผมควรจะได้เซอร์วิสที่บริษัทคุณส่งคู่เดทมาให้ผมผิดถูกมั้ยครับ" ชีวอนบอกแกล้งทำเสียงจริงจังไปอย่างนั้น เด็กคนนั้นมองหน้าเขาอย่างไม่แน่ใจ คิ้วเข้มเริ่มจะขมวดเข้าหากันเป็นปม



"ผม... ไม่ควรจะบอกชื่อจริงกับลูกค้า"



"พี่ชื่อชีวอนครับ ชเว ชี วอน" ชีวอนไม่สนใจสิ่งที่เด็กคนนี้พูด เขาเริ่มต้นแนะนำตัวเองทั้งที่ไม่จำเป็นเพราะยังไงเด็กคนนี้คงรู้ชื่อเขารวมถึงประวัติส่วนตัวคร่าวๆ ของเขาแล้ว



"ผม... เอ่อ... คยูฮยอนครับ โจ คยู​ ฮยอน" เด็กคนนี้ยอมบอกชื่อตัวเองในที่สุด ถึงกระนั้นคิ้วเข้มก็ยังขมวดติดกันเป็นปม ชีวอนอดไม่ได้ที่จะกดนิ้วชี้นวดหว่างคิ้วให้เด็กน้อยเบาๆ คยูฮยอน​ช้อนตาขึ้นมองเขางงๆ อีกรอบ



ทำไมชอบทำหน้างงนักนะ? แต่ก็น่ารักไปดี



"คยูฮยอน​หิวมั้ย?" ชีวอนเปลี่ยนเรื่อง เขาเริ่มต้นออกเดินอีกครั้ง มือใหญ่ประสานนิ้วกับมือเล็กกว่าที่อยู่ในกระเป๋าจูงให้เดินไปด้วยกัน



"หิวครับ เมื่อเช้าผมยังไม่ได้กินอะไรเลย" คยูฮยอน​บอกแล้วยกมืออีกข้างขึ้นลูบท้อง



"แล้วทำไมถึงไม่หาอะไรกินรองท้องก่อนล่ะ? นี่มันจะเที่ยงแล้วนะ" ชีวอนเอ็ด เขาเปิดประตูให้คยูฮยอนเข้าไปนั่งในรถสปอร์ตสีดำสองประตูของเขาเสร็จแล้วก็เดินอ้อมไปขึ้นรถประจำตำแหน่งคนขับ



"เมื่อเช้าผมตื่นสายน่ะครับ พอดีเมื่อคืนผมตื่นเต้นไปหน่อยก็เลยนอนไม่ค่อยหลับ แล้วผมก็ไม่รู้ว่าจะใส่ชุดอะไรมาเจอพี่ดีด้วย ก็เลยเสียเวลาลองนู่นลองนี่อยู่อีกตั้งนาน รู้ตัวอีกทีก็ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว" คยูฮยอนอุบอิบบอก เขารู้สึกตื่นเต้นจริงๆ ที่จะได้มาเดทกับพี่ชีวอนวันนี้เพราะว่าเขาไม่เคยเล่นบทคนรักของใครมาก่อน แถมแฟนคนแรกของเขายังมาเป็นผู้ชายอีก คยูฮยอน​ทำตัวไม่ถูกเลย



"นายจะใส่อะไรก็น่ารักทั้งนั้นแหละ ที่ใส่มาวันนี้ก็น่ารัก พี่ชอบเวลานายใส่เสื้อผ้าสีอ่อนๆ แต่จะชอบมากกว่านี้ถ้าไม่ใส่อะไรเลย" ชีวอนบอกกลั้วหัวเราะในตอนที่ช่วยดึงเข็มขัดนิรภัยคาดให้คยูฮยอน



"พี่ชีวอน!!" คยูฮยอนเรียกชื่อเขาเสียงดัง มือขาวผลักไหล่เขาให้ถอยกลับไปนั่งที่เดิมแล้วจัดการคาดเข็มขัดด้วยตัวเอง ชีวอนหัวเราะทำให้คยูฮยอน​หันมาทำตาดุใส่เขาแต่มันไม่ได้น่ากลัวเลยซักนิดเพราะแก้มกลมๆ แดงจัด เมื่อคาดเข็มขัดเสร็จแล้วคยูฮยอนก็นั่งกอดอกแถมยังเบียดตัวเองไปจนชิดประตอีก ชีวอนอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปยีผมสีน้ำตาลนั้น คยูฮยอน​ตวัดตามามองเขาอีกรอบชีวอนยิ่งยิ้มกว้าง



"ไม่งอนนะครับ ดีกันนะ" ชีวอนยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าคยูฮยอน คยูฮยอน​เหล่มองเขาอีกนิด ปากแดงยื่นออก แต่สุดท้ายก็ย้อมคลายแขนที่กอดอกอยู่แล้วยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวกับนิ้วเขาจนได้ ชีวอนเปลี่ยนไปจับมือคยูฮยอนไว้ เขาจับมือคยูฮยอนไปตลอดทางที่ขับรถไปยังร้านอาหาร




ชีวอนพาคยูฮยอนมากินข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารญี่ปุ่นที่เขาชอบมากินด้วยกันกับซูยอน เขาดีใจที่คยูฮยอนเองก็ชอบอาหารญี่ปุ่นเหมือนกันโดยเฉพาะแกงกะหรี่ คยูฮยอน​สั่งข้าวหน้าแกงกะหรี่หมูทอดเพิ่มชีส ชีวอนสั่งชุดสุกี้ยากี้หมูสำหรับตัวเอง แล้วก็สั่งเซ็ตปลาดิบมาไว้กินด้วยกัน



"คยูฮยอน​อายุเท่าไหร่แล้วน่ะ?" ชีวอนถามคยูฮยอนที่กำลังจัดแจงเทโชยุให้เขา



"ยี่สิบหกครับ" คยูฮยอน​ตอบซื่อๆ แล้วเทโชยุให้ตัวเองบ้าง



"ยี่สิบหกเลยเหรอ? พี่คิดว่านายยังเรียนอยู่ซะอีก" ชีวอนตกใจเมื่อรู้ว่าคยูฮยอนอายุน้อยกว่าเขาแค่สองปี ตอนแรกเขาคิดว่าคยูฮยอนน่าจะอายุยี่สิบต้นๆ ยังเรียนมหาลัยไม่จบด้วยซ้ำอะไรแบบนั้น



"ผมหน้าเด็กใช่มั้ยล่ะครับ ใครๆ ก็บอกว่าผมหน้าเด็ก" คยูฮยอน​บอกด้วยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ชีวอนยิ้มตาม แล้วอาหารก็มาเสิร์ฟ เรานิ่งเงียบกันไปครู่ในตอนที่พนักงานจัดวางอาหารลงบนโต๊ะ



"แล้วตอนนี้ทำงานอะไรอยู่เหรอ?" ชีวอนเปิดบทสนทนาอีกครั้ง



"เป็นแฟนพี่ชีวอนอยู่ครับ" คยูฮยอน​บอกยิ่งยิ้มกว้างแบบกวนๆ ชีวอนส่ายหัวให้กับความทะเล้นของคยูฮยอน



"เอาดีๆ สิ"



"ผมยังไม่มีงานประจำทำหรอกครับ ผมกำลังเรียนปริญญาโทด้านการแสดงอยู่ ตอนนี้ก็เลยทำแต่งานพิเศษ" คยูฮยอนบอกเรียบเรื่อย เขาแบ่งข้าวแกงกะหรี่ของตัวเองออกเป็นสองส่วน ค่อยๆ ตักข้าว คีบหมู แล้วก็น้ำแกงกะหรี่ใส่จานแบ่ง 



ชีวอนมองการกระทำของคยูฮยอนอย่างงงๆ ซักพักคยูฮยอนก็ยกจานแบ่งข้าวแกงกะหรี่มาให้เขา



"กินไม่หมดเหรอ?" ชีวอนถามด้วยความสงสัย



"เปล่าครับ คือว่า... ถ้าเราแบ่งกันแบบนี้ ผมก็จะได้กินทั้งข้าวแกงกะหรี่แล้วก็สุกี้ยากี้ ส่วนพี่ก็จะได้กินทั้งสุกี้ยากี้แล้วก็ข้าวแกงกะหรี่" คยูฮยอน​บอกแล้วยิ้มเขินๆ เขาไม่เคยแบ่งข้าวกับใครหรอกแต่เพราะพี่ชีวอนเป็นแฟนเขาแล้วเขาก็อยากกินสุกี้ยากี้ด้วย พี่ชีวอนนั่งเงียบไม่ตอบว่าอะไร คยูฮยอน​ไม่แน่ใจว่าพี่ชีวอนคิดว่ามันแปลกรึเปล่า เขามองไข่ออนเซ็นที่อยู่ในหม้อดินอย่างเสียดาย แล้วอยู่ๆ​ พี่ชีวอนก็ดันถาดอาหารของตัวเองมาทางเขาแล้วรายนั้นก็ลุกขึ้นยืนเดินอ้อมโต๊ะมานั่งข้างเขาซะอย่างนั้น



"พี่ชีวอนทำอะไร?" คยูฮยอน​ถาม



"นั่งด้วยกันจะได้แบ่งกันกินได้ไง นายอยากกินอะไรก็ตักเอาเลยไม่ต้องแบ่งหรอก" ชีวอนบอกเขายกถ้วยข้าวญี่ปุ่นกับถ้วยซุปมิโซะ แล้ววางถาดสุกี้ยากี้หมูไว้ตรงกลางระหว่างเขากับคยูฮยอนข้างๆ เรือจำลองที่มีปลาดิบสีสันสดใสเรียงกันอยู่ คยูฮยอน​ช่วยเอื้อมหยิบแก้วชาเขียวร้อนและจานแบ่งข้าวแกงกะหรี่มาให้เขา ใบหน้าน่ารักประดับด้วยรอยยิ้มกว้างเหมือนเด็กๆ เวลาได้ของถูกใจ



กินแบบนี้ก็แปลกดีแต่ก็สนุกดีเหมือนกัน



เรากินกันไป คุยเล่นกันไป ป้อนกันบ้าง แหย่กันบ้าง ชีวอนไม่ได้รู้สึกถึงความสุขของการมีใครซักคนกินข้าวเป็นเพื่อนแบบนี้มานานแล้ว แม้ว่าคยูฮยอนจะไม่ใช่แฟนเขาจริงๆ แต่การมีคยูฮยอนอยู่ข้างๆ ก็ดีกว่าเหงาอยู่คนเดียวล่ะนะ



"พี่ชีวอน"



"หื้ม?" ชีวอนรับคำในลำคอเพราะเขากำลังยกกระดาษขึ้นเช็ดริมฝีปาก อาหารมื้อใหญ่ผ่านพ้นไปแล้ว ตอนนี้พวกเขากำลังรอให้พนักงานเอาของหวานมาเสิร์ฟต่อ



"เอ่อ... ผมแค่จะถามว่าพี่อิ่มมั้ย? ผมอิ่มมากเลย" คยูฮยอน​บอกด้วยรอยยิ้มแต่ชีวอนรู้สึกว่ามันแปลก เขาไม่คิดว่าคยูฮยอนจะถามเขาแค่ว่าเขาอิ่มรึเปล่า คยูฮยอน​เหมือนอยากจะพูดอย่างอื่นแต่ก็เลือกที่จะไม่พูดมันออกมา



"อิ่มสิ อิ่มมากเหมือนกัน พอแบ่งกันกินแบบนี้แล้วอิ่มกว่าเวลากินคนเดียวอีกเนอะ" ชีวอนตอบไปให้ตรงกับคำถาม แล้วคยูฮยอนก็ยิ้มให้เขาอีกรอบ



ไม่นานของหวานก็มาเสิร์ฟ ของชีวอนเป็นเต้าหู้เย็นราดน้ำเชื่อม ส่วนของคยูฮยอนเป็นไอศกรีมชาเขียวโปะถั่วแดง เราแบ่งกันกินอีกครั้ง เต้าหู้เย็นราดไอศกรีมชาเขียวอร่อยดี



กินเสร็จแล้วชีวอนก็พาคยูฮยอนเดินข้ามถนนมายังห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล ถ้าเป็นคู่รักคู่อื่นก็คงจะเดินเล่นกันไปเรื่อยเปื่อย ดูเสื้อผ้า จิบกาแฟในคาเฟ่ แต่ชีวอนไม่ได้พาคยูฮยอนเดินเล่นแบบนั้น เขาพาคยูฮยอนมาที่ร้านหนังสือขนาดใหญ่ของห้างนี้ เขาชอบความสงบของร้านหนังสือ เมื่อก้าวเข้ามาในร้านหนังสือแล้วก็เหมือนว่าเวลาจะเดินช้าลง 



"พี่ชีวอนจะซื้อหนังสือเหรอครับ?" คยูฮยอน​ถามเมื่อพี่ชีวอนพาเขาเดินเข้ามาในร้านหนังสือ



"อ๋อ... เปล่า แค่... อื้อ ว่าจะดูหนังสือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ซักหน่อยน่ะ" ชีวอนบอกตะกุกตะกัก เขาไม่ได้มีหนังสือที่อยากจะซื้อเป็นพิเศษ เขาก็แค่อยากลองมาเดทในร้านหนังสือดูก็เท่านั้นและเขาก็หวังว่าคยูฮยอนจะไม่มองเขาแปลกๆ ที่มาเดทกันแต่ดันพามาร้านหนังสือซะอย่างนั้น คยูฮยอนไม่ได้มองเขาแปลกๆ เพราะคยูฮยอนไม่ได้มองเขาเลย เด็กตัวโต​มองซ้ายมองขวาไปทั่วเหมือนไม่ได้กำลังฟังที่เขาพูดด้วยซ้ำ



"คยูฮยอน​"



"อ่อ ครับๆ พี่ไปดูเลย เดี๋ยวผมไปรอตรงโน้นนะครับ" พูดจบคยูฮยอนก็ยิ้มกว้างแล้วเดินเลยไปยังชั้นหนังสือที่อยู่ถัดไปไม่ไกล มือขาวหยิบหนังสือเล่มนั้นเล่มนี้มาดูอย่างสนใจ



ชีวอนเดินเอื่อยๆ ไปทางชั้นหนังสือที่เกี่ยวกับโปรแกรมคอมพิวเตอร์ แต่ยังเดินไม่ถึงชั้นหนังสือดีเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าวันนี้เขามาเดทกับคยูฮยอน เวลาทุกวินาทีที่เขามีร่วมกับคยูฮยอนนั้นมีค่า เขาไม่ควรจะแยกกับคยูฮยอนเพื่อมาดูหนังสือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ไร้สาระแบบนี้ ชีวอนด่าตัวเองเสียหนึ่งรอบแล้วเดินกลับไปหาคยูฮยอนแต่คยูฮยอนไม่ได้อยู่ที่เดิม เขาเดินตามหาแล้วก็พบว่าคยูฮยอนกำลังนั่งยองๆ ดูหนังสือที่อยู่ชั้นล่างของชั้นหนังสือสองตูถัดมา ชีวอนเดินไปนั่งยองๆ ข้างๆ คยูฮยอน​



"พี่ซื้อหนังสือเสร็จแล้วเหรอครับ? เร็วจัง" คยูฮยอน​ถามพลางทำหน้าเสียดาย



"ไม่ซื้อแล้วล่ะ หนังสือนั่นเรื่องงานเอาไว้ค่อยซื้อทีหลังก็ได้ พี่อยากอยู่กับคยูฮยอนมากกว่า" ชีวอนบอกและคยูฮยอนก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนไม่ค่อยจะชอบใจนัก



"เอ๋า... มาถึงนี่แล้วทำไมไม่ซื้อล่ะครับ? พี่มานี่เลย" คยูฮยอน​ลุกขึ้นยืนแล้วดึงแขนเขาให้ลุกตาม พอชีวอนลุกขึ้นมาแล้วคยูฮยอนก็จับมือเขาลากให้เดินตามไป สุดท้ายคยูฮยอนก็พาเขามาหยุดอยู่หน้าชั้นหนังสือเกี่ยวกับโปรแกรมคอมพิวเตอร์จนได้



"ผมอยู่กับพี่ตรงนี้ก็ได้ พี่ชีวอนดูหนังสือเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก" คยูฮยอน​บอกแล้วทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นข้างๆ เขา มือขาวจับชายเสื้อโค้ตเขาไว้ในขณะที่มืออีกข้างเปิดหนังสือที่หยิบติดมาด้วยออกอ่าน ชีวอนยิ้มออกมา คยูฮยอน​น่ารักที่พาตัวเองมาอยู่กับเขาตรงนี้ ถ้าเป็นซูยอนเธอคงแค่ปล่อยเขาไว้ที่นี่แล้วตัวเองก็ไปนั่งรอเขาที่คอฟฟี่ช็อปใกล้ๆ ชีวอนมองหนังสือบนชั้นแล้วก็เลือกหยิบมาเล่มหนึ่ง เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ คยูฮยอน



"คยูฮยอนชอบอ่านหนังสือเหรอ?"



"ชอบครับ พี่ล่ะ?" คยูฮยอน​หันไปถามคนที่นั่งลงข้างๆ เขาขยับตัวไปพิงพี่ชีวอนแล้วอ่านหนังสือต่อ



"ก็อ่านได้" ชีวอนตอบไปตามตรง



"นั่นแปลว่าไม่ค่อยชอบใช่มั้ยครับ?" คยูฮยอน​หันมาหรี่ตาจับผิด ชีวอนนึกหมั่นไส้จึงแกล้งดึงจมูกเด็กตรงหน้าแรงๆ คยูฮยอน​ย่นจมูกแล้วขยับหน้าหนี



"อ่านเรื่องอะไรอยู่น่ะ?" ชีวอนถามเปลี่ยนเรื่อง เขาเลื่อนมือไปโอบไหล่คยูฮยอนดึงคยูฮยอนให้เข้ามาใกล้มากขึ้น คยูฮยอน​พับหนังสือปิดให้เขาดูปกหนังสือ ชีวอนขมวดคิ้ว



"Resident Evil งั้นเหรอ?​ อ่านอะไรไม่เข้ากับหน้าเลย" ชีวอนบอก



"แล้วหน้าอย่างผมควรจะอ่านหนังสือแบบไหนล่ะครับ? จ​ริ​งๆ ผมก็อ่านได้ทุกแนวแหละ เพียงแต่ช่วงนี้ผมเล่นเกม Resident Evil อยู่ผมก็เลยหยิบมาอ่านก่อน" คยูฮยอน​บอกกลับไปเปิดหนังสืออ่านอีกครั้ง



"จริงๆ พี่... ไม่ชอบอ่านหนังสือหรอก แล้วพี่ก็ไม่ได้อยากจะซื้อหนังสือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ด้วย พี่แค่ชอบบรรยากาศของร้านหนังสือ ที่นี่เงียบดี คนไม่พลุกพล่าน เวลาอยู่ที่นี่แล้วเหมือนเวลาจะเดินช้าลงน่ะ" ชีวอนสารภาพออกไปเบาๆ



"ผมรู้อยู่แล้วล่ะครับเพราะพี่ดูงงๆ ตอนผมถามว่าจะซื้อหนังสือรึเปล่า แต่พอพี่บอกว่าจะไม่ซื้อแล้วผมก็กลัวพี่จะลากผมออกไปทั้งที่เราเพิ่งอยู่ที่นี่ได้แป๊บเดียวเอง ผมก็เลยลากพี่มาซื้อหนังสือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ที่พี่ไม่อยากได้เพื่อที่ผมจะได้นั่งเงียบๆ อยู่ที่นี่อีกซักหน่อย" คยูฮยอน​บอกแล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้าง ชีวอนเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งรู้สึกหมั่นไส้ เขารวบตัวคยูฮยอนเข้ามากอดแรงๆ แต่คยูฮยอนก็ทำได้แค่บ่นอุบเบาๆ สุดท้ายไม่รู้ทำอีท่าไหนคยูฮยอนถึงได้ขึ้นมานั่งทับอยู่บนตักเขา หลังเล็กพิงแนบไปกับอกเขา ชีวอนกอดเอวคยูฮยอนไว้ คางเกยกับลาดไหล่ ไม่นานเขาก็หลับไป



"พี่ชีวอน" คยูฮยอน​เรียกคนที่เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาอ่านหนังสือจนเพลินรู้ตัวอีกทีเวลาก็ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว อ้อมแขนที่โอบล้อมเขาตอนนี้นั้นอุ่น อุ่นจนคยูฮยอนไม่อยากจะลุกไปไหน แต่เขารู้ว่าอ้อมกอดนี้จอมปลอม มันไม่ได้มีไว้สำหรับเขา มันมีไว้สำหรับแฟนเก่าของพี่ชีวอน และก่อนที่คยูฮยอนจะรู้สึกดีไปมากกว่านี้ เขาคงต้องรีบตื่นจากฝันซักที พี่ชีวอนก็ด้วย



"พี่ชีวอน ตื่นเถอะครับ" คยูฮยอน​ลองเรียกดูอีกรอบ อ้อมกอดที่รัดแน่นเขากับเสียงอืมอือในลำคอทำให้คยูฮยอนรู้ว่าพี่ชีวอนตื่นแล้ว



"ปล่อยผมลงได้แล้วครับ ป่านนี้ขาพี่เป็นตะคริวแย่" คยูฮยอน​บอกแล้วแกะแขนพี่ชีวอนออกจากเอว เขาขยับตัวลงจากตักพี่ีชีวอนแล้วลุกขึ้นยืน คยูฮยอน​ส่งมือให้พี่ชีวอน พี่ชีวอนจับมือเขาแล้วลุกขึ้นยืนบ้าง รายนั้นครางเป็นตาแก่แล้วบ่นว่าปวดขา คยูฮยอน​หัวเราะ



เราเดินไปจ่ายเงินค่าหนังสือกันคนละเล่มเป็นอันจบทริปเดทในร้านหนังสือแบบมีความสุขดีแปลกๆ



เมื่อเดินออกมานอกร้านหนังสือ พี่ชีวอนก็จับมือเขายัดใส่กระเป๋าเสื้อโค้ตเหมือนเดิม คยูฮยอน​ต้องเม้มปากเก็บซ่อนรอยยิ้มเขินอายเอาไว้ ในห้างนี่ก็ไม่ได้หนาวซักหน่อย พี่ชีวอนไม่เห็นจะต้องทำแบบนี้เลย 



"คยูฮยอน​อยากทำอะไรหรือไปไหนเป็นพิเศษรึเปล่า? อยากดูหนังมั้ย?" ชีวอนถาม เอาจริงๆ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเดทที่ดีควรจะเป็นแบบไหน เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะพาคยูฮยอนไปทำอะไรบ้าง ต้องกินข้าวในร้านอาหารหรูหราแค่ไหน ต้องทำกิจกรรมโรแมนติกแค่ไหน เขาไม่รู้เลย แต่เขาคิดว่าคยูฮยอนอาจจะชอบดูหนังเพราะคยูฮยอนเรียนการแสดง ตัวเขาเองไม่ค่อยชอบดูหนังในโรงเท่าไหร่ เขาคิดว่ามันเปลือง



"พี่ชีวอนเราไปเล่นนั่นกันได้มั้ยครับ?" คยูฮยอน​ถามแล้วชี้ๆ ไปที่สิ่งที่หน้าตาเหมือนเกมส์เซ็นเตอร์ ชีวอนกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ครั้งสุดท้ายที่เขาเข้าเกมส์เซ็นเตอร์คงเป็นตอนอายุยี่สิบสอง



"นายไปเล่นก็ได้ เดี๋ยวพี่เข้าไปเป็นเพืื่อน" ชีวอนบอก



"ถ้าพี่ไม่เล่นผมไม่เล่นก็ได้ เล่นคนเดียวจะไปสนุกได้ยังไง?" คยูฮยอน​บอกด้วยน้ำเสียงหงอยๆ แล้วก็จะเดินไปทางอื่นต่อแต่ชีวอนไม่ขยับก้าวขาไปไหน



"ไม่เอาไม่ทำหน้าแบบนี้สิ พี่เล่นด้วยก็ได้ แต่พี่เล่นไม่เก่งนะ ไม่ได้เล่นนานแล้ว" ชีวอนบอกอีกครั้งแล้วเป็นฝ่ายดึงคยูฮยอนเข้าไปในเกมส์เซ็นเตอร์



คยูฮยอน​ยิ้มออกมา



เราเดินไปแลกเหรียญด้วยกันที่เคาทน์เตอร์ จากนั้นก็เดินสำรวจไปทั่วๆ ร้าน เราลองเล่นเกมชู้ตบาสกันก่อน ชู้ตลงบ้างไม่ลงบ้างแต่สนุกดี ข้างๆ ตู้ชู้ตบาสมีตู้เตี้ยๆ ไว้สำหรับตีตัวตุ่น อันนี้คยูฮยอนเล่นคนเดียว เล่นเสร็จแล้วก็ลองเล่นเกมส์ตำรวจยิงผู้ร้าย คยูฮยอน​ตายไปสามรอบละพี่ชีวอนยังไม่ตายเลย



"ไหนพี่บอกว่าเล่นไม่เก่งไง นี่พี่เคลียร์มาได้สองด่านแล้วนะ" คยูฮยอน​บอกในตอนที่ตัวเองเลิกเล่นแล้วเปลี่ยนมาดูพี่ชีวอนเล่นแทน ไม่อยากจะบอกเลยว่าเวลาพี่ชีวอนเก๊กท่ายิงปืนแบบนี้แล้วเท่ชะมัด



"อันนี้ได้มาจากในกรมน่ะ ตอนเข้ากรมพี่ได้คะแนนยิงปืนเป็นที่หนึ่งเลยนะ" ชีวอนพูดอวดทำให้คยูฮยอนหัวเราะออกมา



"ดีจังเลยนะครับ ผมน่ะมีปัญหาด้านสุขภาพ ตอนเข้ากรมก็เลยได้แต่นั่งทำงานเอกสารอยู่ในออฟฟิซ" คยูฮยอน​บอกเบาๆ



"ปัญหาสุขภาพเหรอ?" ชีวอนหันมองหน้าคยูฮยอน เขาหยุดสนใจเกมส์ในจอไปชั่วครู่




"พี่อย่ามองหน้าผมสิ ระวังๆ เอ๋า!! โดนยิงตายเลย" คยูฮยอน​โวยวายใหญ่ที่อยู่ๆ เขาก็หันมาหาทำให้ตัวละครในจอโดนยิงตายแต่ชีวอนไม่ได้สนใจเขาวางปืนพลาสติกลงในช่องแล้วหันไปหาคยูฮยอนอีกรอบ



"ใกล้จะเจอรถถังของด่านสามแล้วเชียว เสียดายชะมัด" คยูฮยอน​ยังบ่นกระปอดกระแปด ทำให้ชีวอนต้องจับแก้มคยูฮยอนไว้ทั้งสองข้างบังคับให้สบตากันนิ่งๆ



"นายบอกว่านายไม่สบาย"



"อ่อ... ปอดผมไม่ค่อยแข็งแรงน่ะครับ ผมคลอดก่อนกำหนด แม่บอกว่าตอนคลอดปอดผมยังพัฒนาไม่เต็มที่ ผมก็เลยหอบง่าย" คยูฮยอน​เล่าให้พี่ชีวอนฟัง รู้สึกอายเหมือนกัน



"โอ่ะ!! พี่ชีวอนเล่นอันนี้" คยูฮยอน​วิ่งไปเกาะราวจับของเกมส์เต้นแบบโบราณที่ให้เหยียบแป้นลูกศรบนพื้นตามหน้าจอ ชีวอนส่ายหน้าปฏิเสธทันที



"นะครับนะ พี่ชีวอนเล่นอันนี้นะ นะ" คยูฮยอน​วิ่งกลับมาเกาะแขนเขาแล้วลากเขาเดินไปยังเกมส์เต้น ปกติเขาไม่ใช่คนขี้ใจอ่อนแต่แค่คยูฮยอนอ้อนเขานิดอ้อนเขาหน่อยเขาก็พร้อมจะตามใจฝ่ายนั้นแล้ว



เสียงตบมือกับเสียงเชียร์ของคยูฮยอนดังลั่นเมื่อเขายอมขึ้นไปยืนประจำตำแหน่ง คยูฮยอน​ช่วยเขาเลือกเพลงง่ายๆ เขาเหยียบโดนบ้างไม่โดนบ้าง คยูฮยอน​จึงต้องมาช่วยเหยียบ เสียงหัวเราะสดใสของคยูฮยอนทำให้เขาอายอยู่ไม่น้อย แต่คยูฮยอนตอนหัวเราะน่ารักมาก เขาจึงยอมเป็นฝ่ายอายแล้วเล่นเกมส์เต้นต่อไป



คยูฮยอน​หัวเราะจนเหนื่อยแล้วก็มายืนหอบแฮ่กๆ บนพื้น พี่ชีวอนที่ยิงปืนเท่ๆ เมื่อตะกี้กลายเป็นลุงเอ๋อๆ ที่เหยียบลูกศรบนพื้นไม่ทันกับในหน้าจอซักที คยูฮยอน​ยกมือปาดน้ำตา นี่เขาหัวเราะจนน้ำตาไหลเลย



"มานี่เลย!!" ชีวอนว่าแล้วล็อกคอคยูฮยอนมากอดไว้ คยูฮยอน​ยิ่งหัวเราะชอบใจเสียงดังขึ้นไปอีก ชีวอนแกล้งกดคางกับหัวกลมแรงๆ คยูฮยอน​ร้องโอดโอยแล้วยกสองข้างขึ้นเป็นเชิงว่ายอมแพ้ ชีวอนยอมคลายวงแขนที่ล็อกคอคยูฮยอนไว้ แต่พอยอมปล่อยแล้วคยูฮยอนก็หัวเราะใส่เขาอีกรอบ และคราวนี้คยูฮยอนก็ไม่ยอมให้เขาล็อกคอง่ายๆ เราวิ่งไล่จับกันในเกมส์เซ็นเตอร์อย่างกับเด็กๆ เมื่อวิ่งไม่ไหวคยูฮยอนก็ยกมือยอมแพ้แล้วเดินเข้ามามอบตัวกับเขา แขนเล็กสอดกอดเอวเขาไว้ คยูฮยอน​หายใจแรง เขาเองก็เช่นกัน



"คยูฮยอน​อยากเล่นอะไรอีกมั้ย?" ชีวอนถาม มือใหญ่ลูบผมสีน้ำตาลเบาๆ คยูฮยอน​ค่อยผละออก เด็กตัวโตเอียงคอก่อนจะส่ายหน้าเร็วๆ ชีวอนเหลียวมองไปรอบๆ สายตาเขาสะดุดกับตุ๊กตาสีขาวๆ ที่อยู่ในตู้ที่อยู่ถัดไปไม่ไกล เขาปลดแขนคยูฮยอนออกจากเอวเปลี่ยนเป็นจับมือไว้แล้วจูงให้เดินไปที่ตู้คีบตุ๊กตาด้วยกัน



"พี่ชีวอนจะคีบตุ๊กตาหรอครับ?" คยูฮยอน​ถาม เขามองตุ๊กตาชินนามอนโรลสีขาวที่นอนนิ่งอยู่ในตู้ที่พี่ชีวอนพามา แล้วก็มองเลยไปยังตู้คีบตุ๊กตาตู้อื่นๆ อีก



"อื้อ ตุ๊กตาตััวนั้นหน้าเหมือนนายเลย" พี่ชีวอนบอกแล้วชี้ไปที่ชินนามอนโรลแก้มแดงที่กำลังขยิบตาอยู่ คยูฮยอน​ลองขยิบตาดูบ้างแต่พี่ชีวอนกลับหัวเราะออกมา คยูฮยอน​เลยทำปากยื่นใส่ฝ่ายนั้นแทน



 เมื่อพี่ชีวอนหยอดเหรียญใส่ตู้ชินนามอนโรลคยูฮยอนก็​หันไปทำหน้าละห้อยใส่ตู้คีบตุ๊กตาอีกตู้ที่มีตุ๊กตากบเคโรโระนอนแอ้งแม้งอยู่ เคโรโระน่ารักกว่าชินนามอนโรลตั้งเยอะทำไมพี่ชีวอนไม่คีบเคโรโระนะ แต่เขาก็พูดไม่ได้หรอก เงินพี่ชีวอน ตุ๊กตาพี่ชีวอน



สุดท้ายคยูฮยอนที่อยากให้พี่ชีวอนคีบตุ๊กตาเคโรโระมากกว่าก็กลายมาเป็นคนที่ลุ้นยิ่งกว่าคนอยากคีบตุ๊กตาชินนามอนโรลซะอีก คยูฮยอน​ส่งเสียงร้องให้พี่ชีวอนขยับไปทางนั้นทางนี้ สองมือแนบตู้ หน้าก็แทบจะแนบไปกับตู้ ต้องใช้ความพยายามถึงสามครั้งกว่าที่พี่ชีวอนจะคีบเจ้าชินนามอนโรลขยิบตาออกมาได้ เมื่อตุ๊กตาหล่นลงมาในช่องคยูฮยอนก็กระโดดโลดเต้นดีใจใหญ่



"พี่ชีวอนเก่งที่สุดในโลกเลย เย่ๆ" คยูฮยอน​พูดอย่างอารมณ์ดีในตอนที่พี่ชีวอนก้มเก็บตุ๊กตาออกมาจากช่อง แล้วคยูฮยอนก็ต้องหน้าแดงเมื่อพี่ชีวอนยื่นตุ๊กตามาตรงหน้า



"พี่ให้"



คยูฮยอน​หรุบตาลงต่ำ เขาก้มหัวขอบคุณพี่ชีวอนแล้วเอื้อมมือไปรับตุ๊กตามาถือไว้



"ทำไมพี่ไม่บอกก่อนล่ะว่าจะคีบให้ผม ถ้าพี่บอกผมจะได้ให้พี่คีบเคโรโระให้แทน" คยูฮยอน​อุบอิบบอกเสียงเบาแต่แขนกอดตุ๊กตาตัวเล็กไว้แน่น พี่ชีวอนหัวเราะออกมาแล้วก็จับมือเขาพาเดินออกไปนอกเกมส์เซ็นเตอร์



เดทในเกมส์เซ็นเตอร์... ก็สนุกดีเหมือนกัน



ชีวอนพาคยูฮยอนเดินเล่นในห้างอีกนิดหน่อย แล้ว​เขาก็พาคยูฮยอนกลับไปที่รถ ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงกว่าแล้ว เวลาช่างผ่านไปรวดเร็ว สถานที่ต่อไปที่เขาพาคยูฮยอนมาคือร้านสเต็กเนื้อออสเตรเลียที่เซิร์ฟคู่กับไวน์ ชีวอนจองที่นั่งริมหน้าต่างไว้เพื่อที่คยูฮยอนจะได้มองต้นไม้ที่ประดับไฟสวยงามด้านนอก แสงสีเหลืองนวลทำให้คนที่อยู่ในสเวตเตอร์สีขาวดูนุ่มนวล



พนักงานค่อยๆ ทะยอยนำอาหารมาเสิร์ฟ เรากินกันไป คุยกันไป คยูฮยอน​ตัดเนื้อในจานของตัวเองป้อนให้เขาทั้งที่ไม่จำเป็นแต่ชีวอนก็อ้าปากรับมันไว้ และเขาก็รู้สึกชอบมัน ไวน์แดงส่งกลิ่นหอม รสสัมผัสนุ่มลิ้นทำให้อาหารมื้อนี้ยิ่งกลมกล่อม รอยยิ้มของคยูฮยอนก็เช่นกัน



จนถึงตอนนี้ชีวอนก็ยังไม่รู้ว่าเดทที่ดีต้องเป็นแบบไหน เขาพาคยูฮยอนไปกินข้าวที่ร้านอาหารธรรมดาๆ พาไปร้านหนังสือแล้วก็เผลอหลับไปอีก คยูฮยอน​พาเขาไปเล่นเกมส์อะไรตลกๆ เราเดินเล่นด้วยกัน แล้วก็มากินอาหารเย็นราคาแพง



ชีวอนคิดว่าจริงๆ แล้วมันไม่ได้สำคัญเลย เขาอาจจะแค่นอนเล่นอยู่ที่คอนโดกับคยูฮยอนเฉยๆ ก็ได้ ที่เดทของเขาเพอร์เฟ็กต์ก็เพราะว่าเขามีคยูฮยอน คยูฮยอน​อยู่เป็นเพื่อนเขา คุยกับเขา ทำให้เขายิ้ม ทำให้หัวเราะ คยูฮยอน​ยอมให้เขาจับมือ ยอมให้เขากอด เขามีความสุข



ถ้าเพียงแต่คยูฮยอนจะเป็นแฟนของเขาจริงๆ



กินอาหารกันเสร็จเรียบร้อยคยูฮยอนก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เมื่อถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวชีวอนก็หยิบสร้อยเส้นเล็กออกมาจากกระเป๋ากางเกง สร้อยเงินที่ตรงปลายมีแหวนเงินคล้องไว้สะท้อนแสงไฟวิบวับ ปีที่แล้วเขาก็เคยเตรียมแหวนแบบนี้ แต่ตอนนั้นเขาเตรียมแหวนเพชรเพื่อขอใครซักคนแต่งงาน วันนี้เขาก็แค่อยากจะให้อะไรคู่เดทของเขาซักอย่างเพื่อตอบแทนน้ำใจ



ชีวอนนั่งรอไปเรื่อยๆ แต่ผ่านไปห้านาทีก็แล้วสิบนาทีก็แล้วคยูฮยอนก็ยังไม่ยอมกลับมา ชีวอนรู้สึกร้อนใจ เขาลุกจากโต๊ะแล้วเดินออกไปตามหาคยูฮยอน



คยูฮยอน​ยืนอยู่ตรงหน้าร้านกับผู้หญิงคนหนึ่ง เด็กน้อยกำลังยิ้มและหัวเราะพลางพูดคุยกับเธอคนนั้นอย่างออกรส



"คยูฮยอน​"



เสียงเรียกของเขาทำให้คยูฮยอนหันมาหา ผู้หญิงที่ยืนคุยอยู่กับคยูฮยอนก็เช่นกัน ชีวอนรู้สึกอึ้งไปเมื่อได้เห็นหน้าผู้หญิงที่ยืนอยู่กับคยูฮยอนชัดๆ เขารู้ว่าแฟนเก่าของเขาชอบทานอาหารร้านนี้ และวันนี้ก็เป็นวันเกิดของเธอ แต่เขาคิดไม่ถึง... ว่าจะได้มาเจอเธออีกครั้งในวันนี้ แถมเธอยังมารู้จักกับแฟนจำเป็นของเขาอีก



"พี่ชีวอน" คยูฮยอนเดินไปหาพี่ชีวอนที่ยืนอยู่ เขามัวแต่คุยกับพี่สาวที่บังเอิญเจอกันหน้าห้องน้ำจนลืมเวลาไปเสียสนิท



"พี่... ชีวอน" คยูฮยอน​เอ่ยเรียกอีกครั้ง เขาจับแขนเสื้อของฝ่ายนั้นกระตุกเบาๆ สายตาของพี่ชีวอนมองตรงไปยังพี่ซูยอน พี่สาวฝาแฝดของเขา



"พี่ชีวอน?" คราวนี้เป็นเสียงของผู้หญิงคนเดียวที่ยืนอยู่



คยูฮยอนรู้สึกตกใจ เขา​ก็แค่เอะใจแต่ไม่ได้ใส่ใจ แฟนเก่าของพี่ชีวอนชื่อว่าซูยอน ซูยอนที่มีวันเกิดวันเดียวกันกับเขา



"คยูฮยอน​รู้จักกับพี่ชีวอนด้วยเหรอ? บังเอิญจัง" ซูยอนถาม เธอรู้สึกตกใจที่เห็นน้องชายฝาแฝดอยู่กับอดีตคนรักของเธอ



"คือผม... พี่ชีวอนป่ะเป็น..." คยูฮยอนอึกอัก เขา​ไม่รู้ว่าควรจะตอบว่ายังไง



"พี่เป็นแฟนคยูฮยอน" ชีวอนตอบแล้วโอบไหล่คยูฮยอนไว้ มือของเขาที่จับไหล่คยูฮยอนเกร็งแน่น



"ว้าวว ดีจังเลย ในที่สุด​ก็มีคนทำให้พี่หยุดงานมาฉลองวันเกิดด้วยได้ซักที" ซูยอนพูดอย่างร่าเริง ไม่ได้สังเกตสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของน้องชายและสีหน้าว่างเปล่าของอดีตคนรักเลย และก่อนที่จะมีใครได้พูดอะไร โทรศัพท์มือถือของซูยอนก็ดังขึ้น แฟนของเธอโทรตามเธอให้กลับไปที่โต๊ะ ซูยอนวางโทรศัพท์แล้วมองหน้าคยูฮยอน



"พี่ต้องไปแล้วล่ะ คยูฮยอน​นาสุขสันต์วันเกิดนะ ไว้เรานัดกินข้าวกัน คุณพ่ออยากเจอคยูฮยอนมากเลย" ซูยอนจับมือคยูฮยอนดึงน้องชายมากอดไว้ คยูฮยอน​กอดเธอตอบ



"สุขสันต์วันเกิด​ครับพี่ซูยอน คุณแม่ก็คิดถึงพี่มากเหมือนกันนะครับ ไว้วันไหนพี่มากินข้าวที่บ้านผมนะ" คยูฮยอน​บอกแล้วค่อยถอยห่าง พี่ซูยอนโบกมือให้เขาแล้วก็พี่ชีวอนก่อนจะเดินกลับเข้าไปในร้าน เมื่อเหลือกันแค่สองคนความเงียบน่าอึดอัดก็ทำให้คนที่ยืนอยู่แทบจะหายใจไม่ออก



"คยูฮยอน​กับซูยอน... เป็นอะไรกัน?" ชีวอนเอ่ยถามเมื่อหาลมหายใจของตัวเองเจอ



"พี่ซูยอน... เป็นพี่สาวฝาแฝดของผม" คำ​ตอบของคยูฮยอนแผ่วเบา และชีวอนก็พูดอะไรไม่ออก พระเจ้าเล่นตลกกับเขาอีกครั้งแต่เขารู้สึกขำไม่ออก เรายืนนิ่งกันอยู่ตรงนั้นอีกเป็นครู่ แล้วชีวอนก็ตัดสินใจ มือใหญ่จับข้อมือคยูฮยอนดึงให้เดินตามไปข้างนอก เขาเปิดประตูรถดันให้คยูฮยอนเข้าไปนั่งข้างใน ส่วนตัวเองก็เดินอ้อมไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ รถสีดำขับออกไป ไม่มีใครพูดอะไร



"นายไม่รู้มาก่อนใช่มั้ย?" ชีวอนเปิดบทสนทนาขึ้นมาก่อน เขาเหลือบมองคยูฮยอนที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเจ็บปวด ถ้าคยูฮยอนรู้อยู่แล้วว่าตัวเองเป็นน้องชายฝาแฝดของแฟนเก่าเขาแล้วยังอาสามาเป็นแฟนปลอมๆ ของเขาในวันนี้ เขาคงผิดหวังมาก



"ผมไม่รู้จริงๆ ครับ ผมรู้แค่ว่าแฟนเก่าพี่ชื่อซูยอน อายุระหว่างยี่สิบหกถึงสามสิบปี และเธอก็บังเอิญมีวันเดียวกันกับผม" คยูฮยอน​พูดออกไปตามจริงและเขาก็หวังว่าพี่ชีวอนจะเชื่อเขา พี่ชีวอนเงียบไปอีกและคยูฮยอนก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อ



"นายไม่สนิทกับซูยอนเหรอ? ตอนที่พี่คบกับซูยอน ซูยอนไม่เล่าอะไรให้นายฟังบ้างเลยเหรอ?" ชีวอนถามอีก เขาคบกับซูยอนตั้งสามปีจะเป็นไปได้ยังไงที่คยูฮยอนจะไม่รู้ว่าแฟนของพี่สาวตัวเองชื่อว่าชีวอน



"คือผม... ไม่ได้คุยกับพี่ซูยอนบ่อยนักหรอกครับ เจอหน้ากันก็แค่ปีละครั้งสองครั้ง พ่อแม่เราแยกทางกันตั้งแต่ผมกับพี่ซูยอนอายุได้หกขวบ ผมอยู่กับแม่ ส่วนพี่ซูยอนก็อยู่กับพ่อ"



"พี่ซูยอนเคยเล่าให้ฟังเหมือนกันว่ามีแฟน ผมไม่รู้หรอกครับว่าแฟนพี่ซูยอนชื่ออะไรหรือว่าหน้าตาแบบไหน พี่ซูยอนแค่บอกว่าแฟนตัวเองหน้าตาดีมากๆ แล้วก็ใจดีมากๆ พอได้เจอพี่ชีวอนวันนี้แล้วผมก็เห็นด้วยกับที่พี่ซูยอนพูด" คยูฮยอน​บอกเสียงเบาเขาส่งยิ้มให้พี่ชีวอนที่มองมา



เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ชีวอนก็พาคยูฮยอนมายังที่หมายสุดท้าย N Seoul Tower ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า แสงไฟที่จัดแสดงในเวลากลางคืนทำให้หอคอยตรงหน้าดูสวยแปลกตาไปอีกแบบ ชีวอนเปิดประตูลงจากรถ เขาสวมเสื้อโค้ตสีน้ำตาลทับด้วยสเวตเตอร์คอเต่าสีดำ ส่วนคยูฮยอนมีแค่เสื้อสเวตเตอร์สีขาวกับเสื้อโค้ตสีฟ้าอ่อนเท่านั้น คยูฮยอน​จมูกแดงแก้มแดงทันทีที่ลงมาจากรถ อุณหภูมิ​ตอนนี้คงถึงขั้นติดลบแล้ว ชีวอนเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้า เขาเปิดประตูรถอีกรอบแล้วหยิบผ้าพันคอไหมพรมสีดำออกมา เขาเดินอ้อมไปหาคยูฮยอน คยูฮยอน​กอดตัวเองไว้แน่น ชีวอนถอนหายใจแล้วคลี่ผ้าพันคอพันรอบคอคยูฮยอน เสร็จแล้วเขาก็จับมือคยูฮยอนยัดไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ตเหมือนเดิม ชีวอนพาคยูฮยอนเดินขึ้นเนินไปเรื่อยๆ เมื่อยเหมือนกันแต่บรรยากาศดีมาก



เมื่อขึ้นมาถึงข้างบนชีวอนก็พาคยูฮยอนไปนั่งที่ม้านั่ง เรานั่งเงียบกันซักพักแล้วชีวอนก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบสร้อยสีเงินออกมา มืออีกข้างก็ดึงมือคยูฮยอนที่จับไว้ออกมาจากเสื้อโค้ต ชีวอนจับมือคยูฮยอนให้แบออกแล้ววางสร้อยเส้นนั้นลงไป



"สุขสันต์วันเกิด​นะคยูฮยอน" ชีวอนบอกด้วยรอยยิ้ม เขาไม่สนใจแล้วว่าคยูฮยอนเป็นน้องชายของซูยอน ถึงยังไงคนที่ทำให้เขายิ้มได้ตลอดทั้งวันนี้ก็คือคยูฮยอน คยูฮยอน​คนที่อยู่ข้างเขาตอนนี้



"ผม... ถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ?" คยูฮยอนถามเสียงเบา ตาโตมองสร้อยในมือ



"อื้อ ถามสิ"



"สร้อยคอนี่... พี่ชีวอนตั้งใจจะให้พี่ซูยอนรึเปล่าครับ? วันนี้ที่พี่ใจดีกับผม เพราะผมเป็นตัวแทนของพี่ซูยอนใช่มั้ยครับ?" คำถามของคยูฮยอนยิ่งเบาหวิว เขารู้ว่าไม่สมควรที่จะถามคำถามเหล่านี้ออกมา เขาเป็นแค่ลูกจ้าง เป็นแค่ใครซักคนที่พี่ชีวอนจ้างให้มาเดทเป็นเพื่อน เป็นแฟนกันหลอกแค่หนึ่งวัน เขาไม่มีสิทธิ์จะมาน้อยใจเสียใจอะไรด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้คยูฮยอนรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย



"ปีที่แล้ว... พี่เตรียมแหวนเพชรไว้ให้ซูยอน แต่เราก็เลิกกัน ปีนี้พี่มีแค่แหวนเงินธรรมดาๆ เตรียมไว้ให้แฟนของพี่ในวันนี้ พี่อยากให้สร้อยเส้นนี้กับคยูฮยอนจริงๆ แล้วที่พี่ใจดีกับนายทั้งวันก็เพราะนายเอง ไม่เกี่ยวกับซูยอน ซูยอนไม่รอพี่เลือกหนังสือ ซูยอนไม่ชวนพี่เล่นเกม ซูยอนไม่ตัดเนื้อป้อนพี่แบบที่นายทำ วันนี้พี่อยู่กับคยูฮยอน คยูฮยอน​จริงๆ" ชีวอนบอกด้วยรอยยิ้ม เขาสอดนิ้วประสานมือคยูฮยอนไว้โดยที่สร้อยสีเงินนอนนิ่งอยู่ตรงกลาง



คยูฮยอน​น้ำตาไหลออกมา อยู่ๆ เขาก็ร้องไห้ เขาโทษว่ามันเป็นเพราะอากาศที่หนาวเหน็บ



"พี่ถามคยูฮยอนบ้างได้มั้ย?" ชีวอนถาม เขาช่วยเช็ดน้ำตาที่ไหลผ่านแก้มแดงให้ คยูฮยอนพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร



"วันนี้ทั้งวัน ที่นายทำตัวน่ารักกับพี่ ทั้งหมด เป็นแค่การแสดงรึเปล่า?" ชีวอนถามด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่มั่นใจ



คยูฮยอน​เงยหน้าขึ้นสบตาพี่ชีวอน แล้วรีบส่ายหน้าเร็วๆ



"ผมไม่ได้แสดงนะครับ ทุกอย่างที่ผมทำ ทุกคำที่ผมพูด ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง พี่ชีวอนเชื่อผมนนะ" คยูฮยอน​บอกเร็วๆ



"ถ้านายอยากให้พี่เชื่อพี่ก็จะเชื่อ" ชีวอนบอกด้วยรอยยิ้ม​ที่กว้างกว่าเดิม



แล้วมันก็เกิดขึ้น



ชีวอนจูบคยูฮยอน พี่ชีวอนจูบคยูฮยอน



คยูฮยอน​เบิกตากว้าง เขายกมือผลักอกคนแก่กว่าให้ห่างออกโดยอัตโนมัติ แต่อ้อมกอดอุ่นที่เข้ามาโอบล้อมอย่างรู้ทันกับฟันคมงับริมฝีปากล่างเบาๆ ทำให้คยูฮยอนเขินจนแขนพาลจะไม่มีแรงเสียดื้อๆ แทนที่เขาจะผลักพี่ชีวอนออก มือเขากลับยึดเสื้อโค้ตพี่ชีวอนไว้



ชีวอนเบียดจูบกลีบเนื้อนิ่มอย่างย่ามใจ ค่อยๆ บด ค่อยๆ เบียด จนแนบสนิท คยูฮยอน​ไม่ฝืน เด็กน้อยเผยอริมฝีปากเชิญชวนให้เขาเข้าไป ชีวอนลอบยิ้ม เขาแทรกลิ้นเข้าไป เสียงครึมครางอย่างพอใจทำให้ชีวอนยิ่งรวบเอวกอดคยูฮยอนไว้แน่นขึ้น



ปลายลิ้นเกาะเกี่ยวนำมาซึ่งความอบอุ่นจนแม้แต่หิมะแรกที่ตกกระทบผิวแก้มไม่ทำให้คนสองคนที่จูบกอดกันสัมผัสความหนาวเย็นได้ เราจูบกันอยู่อย่างนั้นจนกระทั่ง... เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น



คยูฮยอน​เบี่ยงหน้าหนี ลมหายใจของเขาหอบสั่น เขาแหงนหน้าขึ้นมองหิมะแรกที่ตกโปรยปรายลงมา คยูฮยอน​สบตาพี่ชีวอนอีกครั้ง



"หมดเวลาแล้วครับ" คยูฮยอน​บอกเสียงเบาแล้วหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อโค้ตขึ้นมากดปิดเสียง เวลาสิบชั่วโมงตามสัญญาว่าจ้างจบลงแล้ว นับตั้งแต่วินาทีนี้ไปชเวชีวอนคือผู้ชายคนหนึ่ง โจคยูฮยอนก็คือผู้ชายอีกคนหนึ่ง ที่ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กัน



ชีวอนยกมือขึ้นประคองแก้มแดง ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเกล็ดหิมะออกจากแก้มให้



"พี่ขอเซอร์วิสอีกได้มั้ย? คืนนี้​คยูฮยอน​อยู่กับพี่นะครับ"



.



.



.



คยูฮยอน​นอนหงายอยู่บนที่นอนโดยมีพี่ชีวอนคร่อมทับอยู่ด้านบน มือขาวยกแตะริมฝีปากพี่ชีวอนให้หยุดจูบเขาก่อน



"พี่ชีวอนเชื่อเรื่องพรหมลิขิตมั้ยครับ?" เด็กน้อยถามตาปรอย



ชีวอนจับมือคยูฮยอนไว้แล้วกดจูบฝ่ามืออุ่นนั่นเบาๆ



"ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงไม่ แต่ตอนนี้พี่เชื่อ" ชีวอนตอบด้วยรอยยิ้ม เขากดมือคยูฮยอนไว้ข้างหมอนแล้วชิงจูบหวานๆ จากปากแดงช้ำนั้นอีก มือใหญ่อีกข้างสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อ แตะลูบผิวเนียนนุ่มนิ่ม คยูฮยอน​ผวาเฮือกเมื่อปลายนิ้วยาวลากไปถึงหน้าอก เด็กน้อยบิดตัวหันหน้าหนี ชีวอนหัวเราะเบาๆ เขาจูบขมับคยูฮยอนก่อนจะเลื่อนริมฝีปากและจมูกไปหาแก้มแดง



"แล้วคยูฮยอนล่ะ? เชื่อเรื่องพรหมลิขิตรึเปล่า?" คำถามชิดริมหู ลมหายใจอุ่นจนเริ่มร้อนทำให้คยูฮยอนรู้สึกหนาว คยูฮยอน​เอียงหน้าสบตาพี่ีชีวอน เขายิ้มให้ฝ่ายนั้นแล้วยกแขนขึ้นโอบรอบคอพี่ชีวอนไว้



"เมื่อก่อนก็ไม่เชื่อครับ แต่ตอนนี้เชื่อแล้ว" คยูฮยอน​ตอบเหมือนชีวอนไม่มีผิด ชีวอนนึกหมั่นไส้จึงแกล้งไซ้จมูกกับลำคอขาวแรงๆ คยูฮยอนหัวเราะร่วนแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร



เสื้อสเวตเตอร์สีขาวถูกถอดทิ้งไปข้างเตียง คยูฮยอน​เขินมาก เขาเบือนหน้าหนีสายตาคมกริบที่มองร่างกายของเขากรุ้มกริ่ม พี่ชีวอนแตะแก้มเขาบังคับให้หันกลับไปหา



"พี่รักคยูฮยอนนะครับ" คำบอกรักตรงไปตรงมาทำให้คยูฮยอนแทบละลายไปกับเตียงเสียเดี๋ยวนั้น คยูฮยอน​รีบเม้มริมฝีปากไม่ให้เผลอยิ้มออกไปให้พี่ชีวอนได้ใจ



"พี่จะรักคนที่เพิ่งเจอกันไม่ถึงวันได้ยังไง?" คยูฮยอน​อุบอิบถามเสียงเบา



"แล้วนายรักพี่รึเปล่าล่ะ?" ชีวอนถามกลับ เขายืดตัวถอดเสื้อสเวตเตอร์สีดำของตัวเองออกแล้วเริ่มให้ความสนใจกับซิปกางเกงยีนส์ของคยูฮยอนในขณะที่มองสบตาโตอย่างคนที่เหนือกว่า



"ผมรักพี่ครับ พี่ีชีวอน"



.



.






Talk*~

สวัสดีค่าา ^^
ฟิคอาทิตย์ละตอนสำเร็จติดต่อกันมาเป็นอาทิตย์ที่สามแล้วค่าา เย่ๆ
แถมอาทิตย์นี้มาไวด้วย 555+
ฟิคเรื่องนี้เราแต่งตามหัวข้อ Perfect Date ของแอควอนคยูรายสัปดาห์ (@wonkyu_weekly) แหละค่ะ
ตอนแรกก็ไม่รู้จะแต่งออกมายังไง เพราะเราก็ไม่ได้เดทกับคนเป็นๆ มาสิบปีแล้วอ่ะนะ ชีวิตสิบปีที่ผ่านมานี่พลีให้โอปป้ามาก แต่โอปป้าไม่ยอมมาเดทกะเลา เลาเสียใจ
แล้วยังไงไม่รู้อยู่ๆ ก็ไปจบที่พี่ชีวอนใช้บริการเช่าน้องคยูฮยอนมาเป็นเมีย เอ้ย!! แฟนซะอย่างนั้น
เรื่อง Family Rental นี้เราได้แรงบันดาลใจมาจากหนังญี่ปุ่นเรื่อง โต๊ะข้าวเย็นของโนริโกะ ค่ะ ลองไปหามาดูกันได้ จริงๆ กิจกรรมในเดทของเขาสองคนก็ไม่มีอะไรเลยแต่ทีี่่มันกลายเป็นเพอร์เฟ็กต์เดทได้ก็เพราะคนที่ไปเดทด้วยล่ะมั้งคะ นั่นแหละที่สำคัญที่สุด

เรื่องนี้เราชอบมาก แต่งเองละชอบเองมาก ไม่รู้ว่าคนอื่นจะชอบกะเรามั้ยแต่เราชอบมาก มีความเป็นบ้า 555+ ถ้าใครชอบก็รบกวนทิ้งคอมเม้นไว้ให้กำลังใจเราหน่อยนะคะ เราจะได้รู้ว่ามีคนชอบฟิคแนวนี้ๆ เหมือนกัน จะได้แต่งออกมาสนองนี้ดตัวเองและคนอ่านบ่อยๆ *ลงไปนั่งพับเพียบเรียบร้อย*

เจอกันอาทิตย์หน้าค่ะ

161208
ปปฮม
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. #49 zephyreblue (@melody122) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 23:05
    น่าร้ากกกกก ชอบมาก อ่านไปอมยิ่มไปบรรยากาศมันอบอุ่นดีจัง   นี่เอาไปทำ mv รักไม่ต้องการเวลาได้เลยนะ. เดทกันสิบชั่วโมงก็ตกหลุมรักกันงอมแงม จมดิ่งนิ่งลึก อีพี่ก็เสือปืนไวจัง ส่วนอีน้องก็ไม่ไว้ตัวเลยลูก วันแรกขึ้นเตียงเลยค่ะ  คนตกหลุมรักแางๆมันเป็นยังงี้ละหนอ 
    #49
    0
  2. #48 whalenoi (@whalenoi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 22:10
    โอ้โหลูกสาวว เพิ่งเจอเค้าเมื่อเช้าเองนะจ๊ะ ทำไมไปไว 55555
    #48
    0
  3. #47 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 14:47
    น้องหมอปีคะ ไหนคะ nc ????????????
    อ่านจบสองรอบ ยังไม่เห็นตรงไหนคือ nc 🙄🙄🙄🙄🙄🙄🙄🙄
    หรือจะเป็นซีนเล่นเกมคะ บั่บว่า เด็กๆ ไม่ควรอ่านและทำตาม แบบนี้ป่ะ 
    ส่วนสไตล์อิน้องคูยอนแบบตากลม ตัวกลม ปากแดง อ่านแล้วน่าจับกินเหมือนซาละเปาเลยอะ 😋
    มันเป็นคูยอนซิกเนเจอร์น้องปีไปละ 😂
    ..........
     ทีแรกนึกว่าน้องคูตั้งใจมาแก้ตัวแทนพี่สาวซะอีก 
    ไม่คิดว่าน้องจะมาเจอพี่วอนเพราะพรหมลิขิตจริงๆ 
    แต่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รู้สึกพี่วอนหื่นแรงอะ
    ออกแนวรอการปลดปล่อยมาเป็นปี พอมาเจออิน้องปากแดง เลยขอโอทีซะงั้น 😌
    ส่วนอิน้องเราก็ง้ายง่าย ขุ่นแม่เพลีย 
    #47
    0
  4. #46 Lee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 13:09
    น้องคยูน่ารักคบพี่ซีวอนวันเดี๋ยวยอมเขาแล้ว

    คนพี่ก็เร็วไปแต่ดี. น่ารัก
    #46
    0
  5. #45 ซีวอนซีบาท (@iloverebornkung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 08:29
    ฮืออออออน่ารักมากกกกกก แอบขำคำว่า เกมเต้นแบบโบราณ 55555555 คนเค้าคู่กัน จะเจอกันไม่ถึงวันเค้าก็สปาร์คกันได้อ่ะเนอะ โมเม้นท์น่ารักมุ้งมิ้งมาก เขินพี่ซีวอนมาก ;////////; พีคมากตรงที่ซูยอนกับคยูฮยอนเป็นแฝดกัน ถึงรู้แบบนั้นพี่ซีวอนก็ยังคงเลือกคยู ชอบมากค่ะ แล้วจะรอตอนต่อไปนะคะ
    #45
    0
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. #43 himsentiny (@iloveboyband) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 22:51
    น่ารักกกกกกกกก คุณคยูฮยอนเด็กน้อยจังเยย พี่ซีวอนลามกตั้งแต่เจอกันสิบนาทีแรกเลยอ่ะ 5555555555555555555555555 น้องก็มีคนไม่หวงเนื้อหวงตัว ให้พี่เขากอดให้พี่เขาจูบ งึ่ยยยยยยยย
    #43
    0
  8. #42 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 21:50
    เป็นฟิคสั้นที่ทุกอย่างไวเว่อวัง เจอกันไม่ทันข้ามวัน 
    นังคนน้องก็ยอมนอนบนเตียงละ เวลาหมดยังมีต่อ
    เวลาโอทีอีก 555555555 ฟินง่ะ น่ารักว่อ ชอบบ

    #42
    0
  9. #41 เหมียวคยู (@oilykyu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 21:06
    เป็นที่ไม่มีไรมาก แต่ผลที่ตามมามันกลับมีไรมากๆ >\\\\\<

    ไม่ต้องทำไรมากเลย แค่อยู่กับคนที่ใช่ มันก็ใช่ไปทุกอย่างแล้วอ่ะ เขินพี่วอน พร้อมที่จะเล่นจริงมาก มีจับ มีโอบ มีกอด นั่งตักในร้านหนังสือนี่แบบไม่ธรรมดาละ 5555 มีแบบเหมือนคนเป็นแฟนกันมานานอ่ะ 55555

    พรหมลิขิตของจริง คนที่ใช่นี่ไม่ต้องไปหาที่ไหนเลย เดินเข้ามาแบบงง แต่ก็ฟินจริงจัง ><

    คยูได้พี่วอนเป็นจริงๆ แล้ว เลือกทำงานพิเศษเลยนะ รับจ้างเดทกับคนนี้คนเดียวพอแล้ววววว

    คยูเป็นพนักงานที่ขยันมากค่ะ มีทำโอทีด้วย คนจ้างจะให้อะไรคะ 55555


    ปล. น่ารักมากเลยค่ะ เดทธรรมดาที่ฟินมากๆ
    #41
    0
  10. #40 Kung-passa (@Kung-passa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 20:00
    น่ารักทั้งฟิค คนแต่ง พี่วอนและน้องคยู อ่านแล้วสนุกรู้สึกดีมากกก กับคำพูดบรรยาท่าทางน้องคยูใสๆน่ารัก
    น้องปีคะเดทครั้งแรกเขาไม่จบลงเหมือนพี่วอนกับน้องคยูมั้งคะ5555ฟินแลนด์แดนวอนคยูเลยคะเรื่องนี้

    รอตอนต่อไปนะคะ อย่าลืมพี่หมอน้องหมอนะคะ
    #40
    0
  11. #39 Jaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 19:53
    ไม่ถึงวันมันเร็วจนาดนี้เลยเหรอ 555 แต่น่ารักอะ อ่านแล้วยิ้มเขินตามที้งเรื่องเลย ^^
    #39
    0
  12. #38 규사랑 (@20320388) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 19:47
    ฟิคน่ารัก น้องคยูฮยอนน่ารัก พี่ชีวอนก็น่ารัก อ่านแล้วยิ้มทั้งเรื่องเลย ชอบการบรรยายกิริยาของคนน้อง ชอบการบรรยายความตามใจของคนพี่ อ่านแล้วภาพมันตามมาเป็นฉากๆเลย ชอบบรรยากาศฟิคแบบนี้ สรุปว่าชอบค่ะ แต่งแบบนี้บ่อยๆนะคะ เป็นฟิคที่อ่านแล้วอารมณ์ดี รู้สึกดีค่ะ ????
    #38
    0
  13. #37 n_annnn (@n_annnn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 19:44
    งืออ อ่านแล้วเขิน อยากเจอพรหมลิขิตแบบนี้บ้าง(ได้แต่เพ้อฝัน TT)
    #37
    0
  14. #36 pisilla (@pisilla) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 19:08
    รวดเร็วดีแท้ มีต่อโอทีด้วย อิอิ
    #36
    0
  15. #35 Xxxx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 19:06
    &#128150;&#128149;&#128151;&#128147;&#10084;&#128156;&#128157;&#128158;&#128159;&#128155;&#128154;&#128151;&#128402;&#128402;&#128402;&#128402;
    #35
    0