[WonKyu] One Sh♥t

ตอนที่ 5 : Americano Reminds Me of You

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ก.ย. 59




ชีวอนค่อยๆ แง้มเปิดประตูห้องนอนของคยูฮยอนอย่างเบามือ เขารู้ว่าเช้าขนาดนี้คยูฮยอนไม่มีทางตื่นขึ้นมาชื่นชมความงดงามของดวงอาทิตย์หรือว่าดื่มด่ำไปกับความเงียบสงบของน้ำค้างปลายยอดหญ้าอยู่แล้วเขาจึงไม่เสียเวลาเคาะประตูให้เป็นการรบกวนห้วงนิทราของเด็กขี้เซา ชีวอนเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียง คยูฮยอนนอนหงายหลับสบายไม่รู้เรื่อง ใบหน้าขาวจนเกือบซีดถูกปิดบังไปครึ่งนึงด้วยผมสีน้ำตาลแดงปรกหน้าผากและมาสก์ปิดตาที่เขาจำได้ว่าเป็นของที่คยูฮยอนได้มาจากแฟนคลับญี่ปุ่น แขนยาวสองข้างที่ยกออกมานอกผ้าห่มทำให้ชีวอนอดจะจับแขนเย็นๆ ที่คงจะตากแอร์อยู่นานพอสมควรใส่กลับเข้าไปในผ้าห่มไม่ได้ และนั่นก็ทำให้เด็กน้อยของเขารู้สึกตัวขึ้นมา

"ฮยอง?"

เสียงที่เคยทุ้มหวานกลับแหบแห้งเสียจนจำไม่ได้ ชีวอนนิ่วหน้าอย่างไม่ค่อยจะชอบใจกับอาการป่วยของคยูฮยอนนัก ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าเส้นเสียงของคยูฮยอนจะมีปัญหาถึงขนาดนี้ ตอนที่คยูฮยอนส่งข้อความมาบอกเขาว่าห้ามโทรหาเพราะตัวเองพูดไม่ได้เขายังว่าคยูฮยอนว่าเว่อร์อยู่เลย

มือขาวดึงมาสก์ปิดตาออกจากหน้า ตาคู่โตหรี่ปรือเพราะความง่วงงุน เมื่อเห็นว่าคนที่มาปลุกเขาเป็นใคร คยูฮยอนก็ยื่นมือออกไปหาอีกฝ่ายทันที ชีวอนฮยองทิ้งตัวลงนั่งตรงพื้นที่ว่างของเตียงจับมือคยูฮยอนไว้แล้วดึงทั้งตัวเขาเข้าไปกอด

ถ้าร้องไห้ออกมาตอนนี้จะโดนพี่ชีวอนแซวว่าขี้แยมั้ยนะ?

คยูฮยอน​ค่อยๆ ผละจากอ้อมกอดที่อุ่นกว่าผ้าห่ม เขาเม้มริมฝีปากลงเพราะไม่อยากที่จะต้องพูดอีก หนึ่งคือเส้นเสียงของเขามีปัญหาและต้องรักษาโดยการงดใช้เสียง และสองคือเสียงของเขาน่าเกลียดมากต่อให้หมอไม่สั่งให้เขาหยุดพูดเขาก็ไม่คิดอยากจะพูดให้ใครได้ยินเสียงของเขาตอนนี้หรอก คยูฮยอน​สะกิดแขนชีวอนฮยองก่อนจะเอานิ้วชี้มือขวาแตะที่หลังมือซ้าย ชีวอนฮยองเข้าใจได้ทันทีว่าเขาอยากรู้ว่าตอนนี้เวลากี่โมง

"เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่าเอง" ชีวอนบอกด้วยรอยยิ้มอ่อนบาง พอเห็นหน้าง่วงๆ ซึมๆ ของคยูฮยอนแล้วเขาก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา ถึงจะอยากใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากแค่ไหนแต่เขาไม่อยากเป็นต้นเหตุให้คยูฮยอนพักผ่อนไม่เพียงพอ ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าเด็กดื้อนี่พอได้พักก็ไม่ค่อยเอาเวลาไปพักแบบชานบ้าน​ชาวเมืองเขาหรอก เกมก็จะเล่น ซีรี่ส์ก็จะดู แถมยังชอบออกไปดื่มสังสรรค์กับเพื่อนเก่าอีก ดีนะที่่ช่วงนี้เป็นใบ้ไม่งั้นเขาได้เป็นห่วงคยูฮยอนแย่แน่ว่าจะไปเมาให้ใครอุ้มที่ไหนรึเปล่า

ชีวอน​จะวางตัวคุณน้องเล็กลงกับเตียงแต่ว่าคยูฮยอนยื้อเอาไว้ ชีวอนเลิกคิ้วมองคยูฮยอนที่ชะเง้อหาอะไรซักอย่าง แล้วคยูฮยอนก็เอี้ยวตัวไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่ชาร์จแบตอยู่ตรงโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา เจ้าเด็กตัวแสบพิมอะไรหยุกหยิกเสร็จแล้วก็หันโทรศัพท์มาให้เขาอ่าน

"ทำไมมาแต่เช้าเลย ไม่ต้องอยู่ทานข้าวกับคุณแม่ก่อนเหรอครับ?"

เมื่ออ่านข้อความเสร็จชีวอนก็เงยหน้าขึ้นมองตาโตๆ ที่อยู่ด้านหลังโทรศัพท์

"ก็คิดถึงคุณภรรยา อยากมาหาเร็วๆ" บอกด้วยรอยยิ้มไม่ลืมที่จะหาเศษหาเลยกับปากนิ่มๆ ให้ชื่นใจ

คำพูดและจูบรับวันใหม่ของฮยองทำให้คยูฮยอนค่อนข้างเขิน เขารู้สึกว่าความร้อนมันมากระจุกๆ กันอยู่ตรงแก้ม ตั้งแต่วันเกิดฮยองที่​คยูฮยอน​หลวมตัวยอมให้ฝ่ายนั้นเรียกว่าภรรยาแถมยังใจกล้าเรียกอีกฝ่ายว่าสามี ชีวอนฮยองก็เอาแต่เรียกเขาว่าภรรยาอยู่นั่น  คยูฮยอน​เม้มริมฝีปากอีกครั้ง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือคืนมาจากมือของชีวอนฮยองเพื่อที่จะพิมพ์ข้อความอีก

"เลิกเรียกผมว่าภรรยาได้แล้ว!!"

"ห้ามจูบอีกด้วย!! ผมยังไม่ได้แปรงฟันเลย"

"ผมเองก็คิดถึงฮยองเหมือนกัน"

"(มากด้วย)" 

"แต่ตอนนี้ง่วงมากกว่า" 

"ฮยอง​นอนเป็นเพื่อนผมหน่อย"

พิมพ์​ข้อความ​เสร็จ​คยูฮยอน​ก็​ยัด​โทรศัพท์​ใส่​มือชีวอนฮยองโดยไม่มองหน้า คยูฮยอน​ทิ้งตัวลงนอนกับเตียงเหมือนเดิมแต่คราวนี้เขาไม่ได้นอนหงายแล้ว เขานอนตะแคงข้างหันหน้าเข้าหาอีกฝ่ายไม่ลืมที่จะกระเถิบตัวไปชิดอีกด้านแบ่งหมอนของตัวเองให้ชีวอนฮยองครึ่งนึง คยูฮยอน​หลับตาลงเพราะกลัวว่าถ้าชีวอนฮยองอ่านข้อความของเขาจบแล้วรายนั้นจะมองเขาด้วยสายตาล้อเลียนและมันจะทำให้เขารู้สึกเขินขึ้นมา

ชีวอนมองคนที่ยัดโทรศัพท์ใส่มือเขาเสร็จก็ทิ้งตัวลงนอนอย่างไม่เข้าใจ เขาดึงผ้าห่มที่ร่นไปอยู่ตรงช่วงเอวขึ้นมาคลุมให้จนถึงไหล่เสร็จแล้วจึงค่อยก้มลงอ่านข้อความที่คยูฮยอนพิมพ์ทิ้งเอาไว้ให้ เมื่ออ่านจบชีวอนก็หลุดหัวเราะออกมา เขานึกน้ำเสียงของคยูฮยอนตอนที่พูดประโยคพวกนี้ออกเลย มือใหญ่แกล้งยีผมสีน้ำตาลแดงแรงๆ ทำให้คยูฮยอนต้องรีบคว้ามือเขาเอาไว้แล้วเด็กน้อยก็ดึงมือเขาไปกอดโดยที่ยังไม่ลืมตา

จะน่ารักไปไหน?

ชีวอนแทรกตัวเข้าไปอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับคยูฮยอน แขนข้างที่ว่างที่คยูฮยอนไม่ได้ยึดเอาไปกอดวาดโอบเอวคนตัวเล็กกว่าเข้ามาใกล้ ปากหยักจูบเบาๆ ที่หน้าผากมน ชีวอนปิดเปลือกตาลงบ้าง

"ฝันดีนะครับ ภรรยา​คน​ดีของฮยอง"

.



คยูฮยอน​สะลึมสะลือ​ตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกอึดอัด สิ่งแรกที่เห็นทันทีที่ลืมตาคือใบหน้ายามหลับสนิทของชีวอนฮยอง ซึ่งนั่นก็ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าความรู้สึกอึดอัดที่กำลังเผชิญอยู่มันคืออะไร ตอนนี้เขาได้กลายร่างเป็นหมอนข้างของชีวอนฮยองไปแล้วเรียบร้อย ขายาวๆ ของชีวอนฮยองพาดข้ามต้นขาเขา แขนใหญ่ๆ ของฝ่ายนั้นก็กอดเขาเอาไว้เสียแน่น

มือดันขาของชีวอนฮยองออกจากตัวเป็นอันดับแรกแต่ทันทีที่ขาของอีกฝ่ายตกลงกับเตียงชีวอนฮยองก็ลืมตาตื่นขึ้นมาทันที ชีวอนฮยองยิ่งรวบตัวเขาเข้าไปกอดจนเขาแทบจะจมหายไปกับอกของฝ่ายนั้น แล้วอยู่ๆ คนตัวโตก็พลิกขึ้นมาคร่อมเขาเอาไว้ คยูฮยอน​ได้แต่ถลึงตาดุอีกฝ่ายเพราะพูดไม่ได้ แต่ชีวอนฮยองเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นทำเป็นไม่เข้าใจ ไม่พอยังยิ้มกว้างแล้วก้มหน้าลงมาใกล้อีก มือยกดันไหล่ชีวอนฮยองจะให้ลุกไปได้แล้วแต่ก็เท่านั้น แรงเขาสู้แรงชีวอนฮยองไม่ได้หรอก

"นี่!! คยูฮยอนนา" ชีวอนเรียกคนที่นอนหงายอยู่ใต้ร่างด้วยความกระตือรือร้น

"พูดไม่ได้แล้วครางได้รึเปล่า?"

คงไม่ต้องบอกว่าหลังจากที่ชีวอนถามคำถามนั้นออกไปแล้วคยูฮยอนจะมีปฏิกิริยายังไง ตาโตเบิกกว้าง มือขาวฟาดผลัวะไม่ยั้งเข้าที่ไหล่และอกของคนที่ยังนอนคร่อมตัวเองอยู่ เสียงหัวเราะลั่นของชเวชีวอนทำให้ยิ่งโดนตีหนักเข้าไปอีก คยูฮยอนทั้งผลักทั้งดันตัวเขาออก เด็กตัวขาวหน้าแดงก่ำดิ้นแพร่ดๆ  ถ้าคยูฮยอนพูดได้ป่านนี้เขาคงโดนด่ายับเยินจนหูชาไปแล้ว

หนีลงจากเตียงได้คยูฮยอนก็วิ่งหน้าเริ่ดเข้าห้องน้ำ เสียงปิดประตูห้องน้ำดังสนั่นแต่คงไม่ดังเท่าเสียงหัวเราะของชีวอนฮยองที่ยังเล็ดลอดผ่านบานประตูเข้ามาให้ได้ยิน คยูฮยอน​รีบเดินไปเปิดก๊อกน้ำตรงอ่างล้างหน้าแล้ววักน้ำใส่หน้าแรงๆ น้ำเย็นๆ ไม่ได้ช่วยดับความร้อนที่หน้าเขาได้เลย
 ไม่อยากจะเชื่อว่าชีวอนฮยองจะคึกอยากทำเรื่องอย่างว่าตั้งแต่เช้า

คยูฮยอน​อาบน้ำแปรงฟันโดยที่สติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่นัก จะว่าไปเขาก็ไม่ได้มีอะไรกับฮยองนานแล้ว ทั้งตัวเขาไม่มีรอยจูบของฮยองเหลืออยู่เลย ถ้าฮยองจะอยากทำมันก็ไม่แปลกเท่าไหร่ แต่จะทำก็ทำไปเลยได้มั้ย? จะมาถามทำไมว่าเขาครางได้รึเปล่า? อนาจารที่สุด!!

บ้วนฟองสีขาวทิ้งลงอ่าง อมน้ำล้างปากกลั้วคอสองสามครั้งแล้วคยูฮยอนก็หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาเช็ดหน้า เมื่อลดผ้าขนหนูในมือลงแล้วได้เห็นหน้าตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจกก็ให้เครียด แก้มของเขายังแดงอยู่เลย

คยูฮยอน​เดินออกจากห้องน้ำในชุดคลุมมิดชิด ชีวอนฮยองออกจากห้องเขาไปแล้วไม่รู้ว่าไปไหน 
เขารีบพุ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า จัดการสวมเสื้อและกางเกงให้เร็วที่สุด เสื้อยืดตัวย้วยกับกางเกงนอนตัวใหม่ใส่สบายดี ยังไงวันนี้ทั้งวันเขาก็คงไม่ได้ออกไปไหนอยู่แล้ว คยูฮยอนเดินออกจากห้องนอน ลงบันไดไปชั้นล่าง ชีวอนฮยองไม่ได้อยู่ที่ห้องนั่งเล่น สงสัยว่าจะอยู่ที่ห้องครัวเพราะเขาได้กลิ่นอาหาร จมูกโด่งสูดกลิ่นหอมๆ ฟุดฟิด น่าจะเป็นไก่ทอด

เมื่อถึงห้องครัวแล้วคยูฮยอนก็ต้องอมยิ้มเพราะชีวอนฮยองที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่นั้นสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูของแม่เขา คยูฮยอนเดินไปกอดฮยองจากทางด้านหลัง ชะโงกหน้าข้ามไหล่อีกฝ่ายไปดูว่ากำลังทำอะไรอยู่ เห็นซุปเต้าหู้หน้าตาน่ากินกำลังเดือดปุดๆ อยู่ในหม้อก็ยกยิ้มชอบใจ

"แม่นายทำทิ้งไว้ให้น่ะ ไปตักข้าวรอเลย เสร็จแล้ว" ชีวอนบอกด้วยรอยยิ้ม เอื้อมมือในถุงมือกันความร้อนไปยีผมสีน้ำตาลแดงยุ่งๆ ด้วยความเอ็นดู คยูฮยอนพยักหน้าหงึกๆ แล้วปล่อยแขนจากเอวเขา เด็กตัวโตในชุดนอนเดินไปเปิดตู้หยิบถ้วยออกมาสองใบเพื่อที่จะตักข้าว ชีวอนหมุนปิดแก๊ส ยกทั้งหม้อไปวางที่โต๊ะกินข้าวที่เขาตักกิมจิรอไว้อยู่แล้ว นอกจากซุปเต้าหู้แล้วก็มีไก่ทอดของโปรดของคยูฮยอนอีกเมนูนึง

"หิวรึเปล่า?" ชีวอนถามคยูฮยอนที่ยื่นถ้วยข้าวมาให้เขาถ้วยนึง เห็นเด็กน้อยพยักหน้าพลางยกมือขึ้นลูบท้องก็รู้สึกว่าตลก

"งั้นก็กินเยอะๆ นะครับ ภรรยาคนดีของฮยอง" ชีวอนบอกแล้วคีบน่องไก่ให้คยูฮยอน เ​ด็กตัวแสบหน้างอหงิก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันฉับ คยูฮยอน​ยกมือขึ้นจุ๊ปาก คงแปลความได้ว่าไม่ต้องการให้เขาเรียกตัวเองว่าภรรยาอีก ชีวอนหัวเราะขำ คยูฮยอน​เวลาเป็นใบ้ก็น่ารักดี เพราะพูดไม่ได้ก็เลยต้องใช้ท่าทางกับสีหน้าสื่อสารเอา แล้ะมันก็ทำให้เขาได้พิจารณาสีหน้าที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ของคยูฮยอนด้วย

เราสองคนกินข้าวกันไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่มีใครพูดอะไรซึ่งผิดวิสัยปกติเอามากๆ ทุกทีเวลากินข้าวด้วยกันคยูฮยอนก็จะเอาแต่เล่านู่นเล่านี่ วันนี้ไปทำอันนี้มา เมื่อวานเจอรุ่นพี่คนนี้ด้วย วันก่อนเข้าไปอ่านคอมเม้นในอินเตอร์เน็ต และอีกสารพัดที่เขาฟังได้ไม่รู้เบื่อ แต่ถ้าจะถามว่าตอนนี้ชีวอนรู้สึกอึดอัดรึเปล่า เขาก็คงจะตอบว่าไม่เพราะหน้าคยูฮยอนตอนกินข้าวน่ารักดี ยิ่งยามที่เจ้าตัวเขาคีบอะไรอร่อยๆ เข้าปากแล้วทำหน้าทำตามีความสุขก็ยิ่งน่ารัก

นี่เขาไม่ได้เจอคยูฮยอนนานเกินไปหรือเพราะอีกฝ่ายน่ารักจริงๆ กันแน่นะเขาถึงได้เอาแต่คิดว่าคยูฮยอนน่ารักๆ อยู่นั่น

กินข้าวกันเสร็จแล้วคยูฮยอนก็รีบกุลีกุจอเก็บถ้วยจานจะเป็นฝ่ายล้างเอง ชีวอนจะเข้าไปช่วยแต่เด็กเอาแต่ใจก็ชี้นิ้วออกไปนอกห้องครัวเป็นทำนองให้เขาออกไปรอข้างนอก

"ภรรยาของฮยองน่ารักที่สุดเลย"
 ชีวอนรวบกอดเอวเล็กจากทางด้านหลังแล้วขโมยจูบแก้มนิ่มแรงๆ พูดจบแล้วก็ต้องรีบเอี้ยวตัวหลบฝ่าเท้าในสลิปเปอร์ลายแบดแบดที่เฉียดหน้าต้นขาเขาไปเพียงนิดเดียว ชีวอนหัวเราะร่วนเดินผิวปากออกจากห้องครัวไปด้วยความอารมณ์ดี ทิ้งให้แมวตัวใหญ่ยืนกระฟัดกระเฟียดเพราะความเขินอยู่ในห้องครัวเพียงลำพัง

.

.


คยูฮยอน​เดินออกจากห้องครัวมายังห้องนั่งเล่นที่ชีวอนฮยองกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ เขาเดินไปทิ้งตัวลงนั่งข้างอีกฝ่ายบนโซฟาหนังสีครีมชักขาขึ้นมากอดไว้

"ทำไมบ้านนายถึงมีอเมริกาโน่เต็มไปหมดเลยล่ะ?" ชีวอนถามด้วยความสงสัย เขาเห็นแก้วอเมริกาโน่สี่ห้าแก้วในห้องนอนของคยูฮยอน ตู้เย็นในครัวก็มีอเมริกาโน่เรียงกันอยู่สิบกว่าแก้ว ไม่นับตรงอ่างล้างจานอีกสามแก้ว ในห้องนั่งเล่นนี่ก็มี บนโต๊ะหน้าโซฟาเจ็ดแก้วแล้วก็บนชั้นวางข้างโทรทัศน์อีกสองแก้ว จะว่าซื้อมากินก็คงไม่ใช่ เหมือนซื้อมาตั้งทิ้งไว้มากกว่า

คยูฮยอน​เม้มริมฝีปาก เขามองอเมริกาโน่ที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟาแล้วก็ถอนหายใจออกมา เขา​ชี้นิ้วไปที่กองแก้วอเมริกาโน่แล้วก็ชี้ต่อไปที่ชีวอนฮยอง

"ซื้อมาให้ฮยองเหรอ?"

คยูฮยอนกลอกตาเสียหนึ่งรอบแล้วส่ายหน้าแรงๆ เขาทำท่าโทรศัพท์แล้วแบมือไปตรงหน้าชีวอนฮยอง

"หื้ม? โทรศัพท์เหรอ? ไม่ให้... ลองใบ้ดูก่อนสิ" ชีวอน​บอก​ด้วยรอยยิ้มกว้าง

คยูฮยอน​กลอกตาอีกรอบ เกลียดตัวเองชะมัดที่เป็นใบ้ แต่เกลียดชีวอนฮยองมากกว่าที่ชอบกวนประสาท คยูฮยอนเม้มริมฝีปากอย่างใช้ความคิด ฮยองใส่กางเกงยีนส์ เวลาฮยองใส่กางเกงยีนส์ ฮยองจะเก็บโทรศัพท์มือถือไว้ที่...

กระเป๋าหลังด้านขวา!!

ตาโตวาววับมาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก ชีวอนเริ่มจะหุบยิ้มเมื่อเห็นว่าเด็กแสบดูท่าจะมีแผนการร้ายกาจอยู่แน่ๆ แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เมื่อคยูฮยอน​กระโจนใส่เขาจนแทบจะล้มลงไปนอนกับโซฟา เด็กตัวโตปีนขึ้นมาทับขาเขา มือจับหมับที่กระเป๋ากางเกงด้านหลังที่เขายัดโทรศัพท์ไว้

"เฮ้ย!!" 

ชีวอนรีบนอนหงายแต่นั่นยิ่งทำให้สถานการณ์ค่อนข้างแย่เพราะมือของคยูฮยอนดันไปโดนอะไรที่ไม่ควรจะโดนแทน  ชีวอนรีบลุกขึ้นมานั่งพยายามจับมือคยูฮยอนเป็นพัลวัน 

"นี่!! จับมั่วๆ แบบนี้ถ้าฮยองมีอารมณ์ขึ้นมาจะทำยังไง?" ชีวอนถาม ในที่สุดก็จับข้อมือสองข้างของคยูฮยอนไว้ได้ซึ่งก็ถือว่าเป็นโชคดีของชีวอนเพราะถ้าจับไม่ได้เขาคงโดนฟาดจนอ่วมอีกแน่โทษฐานที่พูดจาไม่เข้าหูคุณคนเล็ก คยูฮยอน​ฟึดฟัดฮึดฮัดอยู่บนตักของเขา ใบหน้างอง้ำเพราะไม่ได้ดั่งใจ

"ไม่งอนหน่า ลองอธิบายดูก่อนสิ ฮยองอยากรู้ว่าถ้านายไม่พูดฮยองจะเข้าใจนายมั้ย ไม่เคยได้ยินเหรอที่เขาบอกว่าคนรักกันแค่มองตาก็เข้าใจน่ะ" ชีวอนฮยองบอกอย่างอารมณ์ดี แต่คยูฮยอนไม่ได้อารมณ์ดีตามไปด้วย ต่อให้เขาจ้องตาฮยองจนตาบอดฮยองก็ไม่มีทางเข้าใจหรอก

คยูฮยอนนั่งหน้าบูด​ แต่ซักพักก็ยอมพยักหน้าเป็นเชิงว่าตกลง เขาดึงมือตัวเองออกจากมือใหญ่
 ทำไมบ้านของเขาถึงได้มีอเมริกาโน่เต็มไปหมดเลยอย่างนี้น่ะเหรอ... 

คยูฮยอน​เอานิ้วชี้ชี้ที่ตัวเอง เสร็จแล้วก็เลื่อนนิ้วไปแตะที่ขมับสองที ตาโตมองหน้าคู่สนทนา แล้วคยูฮยอนก็ชี้นิ้วไปที่ชีวอนฮยองก่อนจะชี้ไปที่กองแก้วอเมริกาโน่ที่วางอยู่บนโต๊ะเป็นอันเสร็จพิธี

เข้าใจมั้ยนะ?

"นายคิดถึงฮยองก็เลยซื้ออเมริกาโน่มาอย่างนั้นเหรอ?" ชีวอนบอกสิ่งที่ตัวเองตีความได้และตาโตที่เบิกกว้างอย่างตกใจพร้อมกับหัวกลมพยักหน้าแรงๆ ก็ทำให้เขาหัวเราะออกมา

"แค่นี้ไม่เห็นต้องพิมพ์เลย มันก็ไม่ได้ตีความยากซักหน่อย" ชีวอนบอกแล้วเอานิ้วชี้ชี้ที่ตัวเอง เสร็จแล้วก็แตะนิ้วชี้กับขมับสองทีแล้วเลื่อนนิ้วไปจิ้มหน้าผากคยูฮยอนเบาๆ บ้าง

ชีวอนฮยองก็คิดถึงคยูฮยอนเหมือนกัน

คยูฮยอน​เม้มปากเก็บซ่อนรอยยิ้ม พอเป็นใบ้แล้วต้องบอกคิดถึงกันแบบนี้นี่มันเขินชะมัด

"แล้วซื้ออเมริกาโน่มาเยอะๆ แบบนี้ทำให้หายคิดถึงฮยองเหรอ?" ชีวอนถามต่อและคยูฮยอนก็พยักหน้า

"ยังไงน่ะ?"

คยูฮยอน​ทำหน้ายุ่ง คำถามของฮยองคราวนี้มันยากเกินไป เขาอธิบายให้ฮยองเข้าใจด้วยท่าทางไม่ได้แน่ๆ เอายังไงดี? คยูฮยอนปีนลงจากตักชีวอนฮยองแล้วไปยืนบนพื้น เขาทำมือเป็นทำนองให้ฮยองรอตรงนี้แล้วก็รีบวิ่งหนีออกจากห้องนั่งเล่นไป

.

.


ชีวอนนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น หลังจากที่คยูฮยอนออกไปแล้วเขาก็ได้ยินเสียงเด็กตัวโตวิ่งขึ้นบันได เขาไม่รู้ว่าคยูฮยอนจะทำอะไร ไม่รู้เลยจริงๆ

นั่งอยู่ซักพักโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงด้านหลังก็ดังขึ้นบอกว่ามีข้อความเข้า ชีวอนขยับตัวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างไม่ใคร่จะสนใจนักแต่พอเห็นว่าคนที่ส่งเข้ามาคือคยูฮยอนเขาก็รีบเปิดข้อความดูทันที

"อเมริกาโน่กลิ่นเหมือนฮยอง"

ชีวอนเลิกคิ้วเมื่อได้อ่านข้อความนั้น

"เวลาได้กลิ่นอเมริกาโน่แล้วผมรู้สึกเหมือนได้อยู่ใกล้ๆ ฮยอง"

"เหมือนฮยองกำลังกอดผมอยู่"

ชีวอนลุกขึ้นจากโซฟา เขาเดินออกจากห้องนั่งเล่น ขายาวก้าวขึ้นบันไดโดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่โทรศัพท์

"อเมริกาโน่รสเหมือนฮยอง"

"เหมือนจูบของฮยอง"

ชีวอนชะงักมือที่กำลังจะเคาะประตูห้องนอนของคยูฮยอน หัวใจเขาเต้นแรงขณะที่กำลังรอข้อความถัดไป

"ผมไม่กินกาแฟ"

"แต่ผมจิบอเมริกาโน่เพื่อจะได้รู้สึกว่าฮยองกำลังจูบผมอยู่"

ชีวอนยิ้มออกมา ความคิดถึงของคยูฮยอนที่มีต่อเขามันเจ็บปวด คยูฮยอน​ไม่ชอบกาแฟ ไม่ชอบทั้งกลิ่น ไม่ชอบทั้งรส แต่เพราะเขาชอบดื่มกาแฟ โดยเฉพาะอเมริกาโน่ร้อนๆ ตัวของเขาถึงได้มีกลิ่นกาแฟ และจูบของเขาก็มีรสชาติเหมือนกาแฟ คยูฮยอน​คิดถึงเขาจึงได้ซื้ออเมริกาโน่มาตั้ง ซื้ออเมริกาโน่มาดื่ม

คยูฮยอน​จะทำให้เขารักไปถึงไหน? รักเท่าไหร่ก็ไม่พอเลยจริงๆ

ชีวอนเคาะประตูห้องนอนของคยูฮยอน ประตูเปิดออกโดยคนที่อยู่ด้านใน ตาโตๆ กระพริบมองเขา แก้มกลมๆ นั้นแดงเรื่อ ไม่นานวงแขนเรียวก็โอบรอบลำคอเขา คยูฮยอน​ซุกหน้าลงกับบ่า เขารับเอาตัวน้องเข้ามากอด มือลูบหลังปลอบไม่ให้คนอ่อนไหวอ่อนแอ

กอดกลิ่นอเมริกาโน่... 

กอดกันซักพักคยูฮยอนก็เป็นฝายถอยออกมา ตาโตสบตาคม และโดยไม่ต้องมีใครพูดอะไร ใบหน้าหล่อเหลาก็โน้มลงมาหา ปลายจมูก​แตะเกลี่ยกันเพียงนิดแล้วริมฝีปากหยักก็แนบสนิทลงบนริมฝีปากนิ่ม

จูบรสอเมริกาโน่

คยูฮยอน​ไม่แน่ใจว่าเขาลงมานอนหงายกับเตียงโดยที่มีอีกฝ่ายคร่อมทับอยู่ด้านบนได้ยังไง ตั้งแต่หน้าประตูจนถึงตอนนี้ฮยองยังไม่ยอมปล่อยปากเขาให้ได้เป็นอิสระเลยด้วยซ้ำ เราจูบกันซ้ำๆ เพราะความคิดถึงที่มีให้กันมันมากเสียจนล้น จูบเท่าไหร่ก็ไม่พอ แม้ว่าล้มหายใจใกล้จะหมดแต่เขาก็ยังไม่อยากหยุดจูบ

"อืออ"

คยูฮยอน​งอแงเมื่ิอชีวอนผละริมฝีปากออก ตาโตหวานเชื่อมมองเขาอย่างไม่พอใจ

"สรุปว่าพูดไม่ได้แต่ครางได้ใช่มั้ยครับ?"




End

.

.


Talk*~
สวัสดีค่ะ กลับมาแล่ว~ แฮ่ๆ ช่วงนี้ฟิตค่ะ
แต่กลับมาเรื่องอะไรก็ไม่รู้ มีแต่เรื่องแปลกๆ 555+
ฟิคเรื่องนี้เป็นภาคต่อของ Before You Go และ Birthday's Gift ค่ะ
ฟิคชุด Reality ที่แต่ละตอนไม่มีความเกี่ยวข้องกันและนานๆ จะโผล่มาทีแล้วแต่โอกาส
ฟิคเรื่องนี้เกิดขึ้นจากความบังเอิญไปเห็นหัวข้อแต่งฟิคของแอค wonkyu_weekly ค่ะ
เขาให้แต่งเรื่องเกี่ยวกับกาแฟ ก็เลยออกมาเป็นแบบนี้
เราเป็นคนกินกาแฟไม่เป็น พอจะแต่งเรื่องนี้เลยไปซื้ออเมริกาโน่มานั่งดม
จะว่าไปเขาก็ตั้งหัวข้อนี้มาตั้งนานแล้ว เราก็อยากแต่งมาตั้งนานแล้ว
จนน้องเลิกเป็นใบ้แล้วเพิ่งจะได้เข็นฟิคใบ้ออกมา
แต่น้องใบ้มีความน่ารักมาก *สิงร่างชีวอนฮยองแพร่บ*
หวังว่าจะชอบเรื่องนี้กันนะคะ
ขอบคุณค่ะ

ปปฮม
160930
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. #29 รัสวลี (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 11:00
    ชอบที่สุดเลยค่ะฟิคของหมอ ใสๆไม่หน่วงอ่านแล้วฟิน ปล่อยมาบ่อยๆนาจา
    #29
    0
  2. #28 himsentiny (@iloveboyband) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 11:12
    ฮื่ออออออออ นั่ลลั้ค น้องขี้เขิน กะอิพี่คนกาม 55555555555555555555
    #28
    0
  3. #27 sparkleVegetable (@sparkleVegetable) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 02:42
    โอ่ยยย นั่ลลั๊คคคคคค
    สิงอะไรดี สิงแก้วอเมริกาโน่ได้มั้ยคะ อยากไปอยู่ในห้องนั้น งรุ้ย~

    ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆนะคะ <3
    #27
    0
  4. #26 Serena_v (@Serena_v) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 01:32
    คนน้องน่ารักมากกกกกกกกก ทำคนพี่เขินเลย อ่านไปกรี๊ดไป 555555
    #26
    0
  5. #25 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 18:19
    งู้ยยยยย น่ารักดีอ่ะ นึกภาพน้องตอนพูดไม่ได้แล้ว
    สื่อสารให้คนพี่รับรู้ คือเขินก็เขินนะ แต่นางอยาก
    อ้อนไง ตะร๊ากกกกกกกก ชอบฟิคมุ้งมิ้งน่ารักน่าเอ็นดู
    เหมาะกับคนแต่งฟรุ้งฟริ้ง 55555555
    ละแบบกาแฟมันสื่อขนาดนั้น พี่ว่ากาแฟหมดตลาดแน่อ่ะ


    กว่าจะได้มาเม้น ต้องเข้าคอมค่ะ เม้นมือถือไม่มันนนนนนน :D
    #25
    0
  6. #24 Jaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 19:47
    มีความมุ้งมิ้ง มีความน่ารัก รักกันมากไหมคะ หมั่นมากจริงๆค่ะ 555

    แต่อ่านไปแล้วก็ยิ้มตามไปนะ มันน่ารักมากเลยยยยยยย &#128536;&#128536;
    #24
    0
  7. #23 WK1110 (@wanna1110) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 13:22
    ที่จริงตื่นมาอ่านตั้งแต่ตี 4 กว่า ๆ แล้ว  แต่ไม่สะดวกที่จะเม้นท์  พอกลับมาบ้านก็ต้องมาอ่านซ้ำอีกรอบ  
    ยิ่งอ่านยิ่งฟิน  เป็นฟิคที่น่ารักมาก  เขิลเลยอ่ะ  เวลาน้องเป็นใบ้นี่น่ารักจริง ๆ มีความอ้อน
     มีความอ่อยพี่แรงมาก  ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารัก ๆ แบบนี้นะคะ
    ในวันที่เครียด ๆ ได้อ่านอะไรแบบนี้แล้วช่วยให้อารมณ์ดีมากค่ะ  

    ปล.รออ่าน อยู่นะคะ  

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 ตุลาคม 2559 / 13:25
    #23
    0
  8. #22 Kung-passa (@Kung-passa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 12:31
    โอ๊ยยยยยยยน้องปีแต่งเรื่องนี้ได้นั่ลร้ากกกกสุดๆพี่มาปฏิบัติธรรมยังอดอ่านไม่ได้. แก้มกลมของแม่อ่อยสามีแรงอ่อยสามีสุดๆไปเลยตอนนี้


    ชอบแน่าน่ารักมากกกกกกค่าน้องปี
    #22
    0
  9. #21 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 08:21
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยย
    อ่านละมีความเขิลแรงงงงงงงงงงงงงงง🙊🙈🙊🙈🙊🙈🙊🙈🙊🙈🙊🙈
    น้องปีเก่งมากคะที่เอาจุดนี้มาเป็นพลอตได้ ไม่กินกาแฟ แต่คิดถึงพี่เลยเอามาจิบงี้เหรอ

    แต่อิพี่นี้ก็แอบหื่นนะเนี้ยยยยยยยยยย
    เห็นบอกพูดไม่ได้ละได้ทีกันทีเดียว
    อ่านละมีความหน้าแดงตามน้องแมวอ้วน
    #21
    0