[WonKyu] One Sh♥t

ตอนที่ 3 : [Kai x Kyu] Black & White

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 ก.ค. 59

คยูฮยอน​เดินเร็วๆ เข้าซอยที่ร้างผู้คนด้วยเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว วันนี้เขามัวแต่นั่งค้นคว้าหาข้อมูลทำวิจัยอยู่ในห้องสมุดของมหาลัยจนลืมดูเวลา รู้ตัวอีกทีฟ้าก็มืดและท้องก็ร้องประท้วงบอกว่าหิวเสียแล้ว กำลังจะเดินถึงบ้านอยู่ๆ ก็มีกระป๋องเบียร์เปล่าๆ กลิ้งมาตรงหน้า คยูฮยอน​หันหาที่มาแล้วก็ต้องถอนหายใจเมื่อเห็นคนที่ยืนพิงกำแพงอีกฝั่งหนึ่ง

"ทำไมวันนี้กลับดึกนักล่ะ? ยืนรอตั้งนาน" คิมจงอินเดินล้วงกระเป๋ามาหาเขา รอยยิ้มของฝ่ายนั้นเป็นสิ่งที่คยูฮยอนไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นัก เพราะมันดู... จะว่ายังไงดี? ร้ายกาจ? 

"วันนี้ไม่ต้องไปตีกับใครรึไง?" คยูฮยอน​ถามไปอย่างนั้น เขาก้าวเลี่ยงไปอีกทางจะเดินกลับบ้านของตัวเองแต่ข้อมือถูกมือใหญ่ของเด็กที่อายุน้อยกว่าเขา 6 ปีจับไว้

"หิวข้าว"

คยูฮยอน​หยุดเดิน หันกลับไปมองหน้าคนที่เสมองไปทางอื่นอย่างวางท่า คยูฮยอน​ช่างใจก่อนจะถอนหายใจ เขาปลดมืออีกฝ่ายออกแล้วเดินกลับไปทางเดิม จงอินเดิมตามเขามาห่างๆ เขารู้เพราะเสียงฝีเท้าก้าวเดินสลับกับเสียงฝีเท้าของเขา เมื่อเดินมาถึงร้านสะดวกซื้อ คยูฮยอน​ก็เปิดประตูนำเข้าไป เขาไม่ได้มีอะไรที่อยากซื้อเป็นพิเศษจึงเลือกยืนรอคนที่เดินผ่านเขาไปด้านในตรงแถวๆ เคาทน์เตอร์จ่ายเงิน

ตาโตลอบสังเกตคิมจงอินระหว่างที่รายนั้นกำลังพิจารณารามยอนหลายยี่ห้อ ดูแต่งตัวเข้าสิ หมวกแก๊ป​ เสื้อยืด กางเกงยีนส์ขาดๆ กับรองเท้าผ้าใบ เจ้าเด็กนี่ได้ไปโรงเรียนเหมือนเพื่อนวัยเดียวกันบ้างมั้ยนะ?

คยูฮยอนรู้จักจงอินได้เกือบสองเดือนแล้ว วันแรกที่เราเจอกันมันออกจะค่อนข้างแปลกและน่าอายไปซักหน่อย

เขากลับจากมหาลัยในเวลาเกือบๆ จะสี่ทุ่มเหมือนวันนี้ เขาเดินเข้าซอยจากถนนใหญ่มาเรื่อยๆ โดยไม่คิดระวังอะไร กำลังจะเดินเลี้ยวเข้าซอยเล็กๆ ซึ่งเป็นที่ตั้งบ้านของเขาอยู่ๆ ก็มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้วิ่งสวนออกมาจากในซอยแล้วชนเขาเข้าอย่างจังจนล้มลงไปกองกับพื้นทั้งคู่ ยังไม่ทันได้พูดหรือทำอะไรผู้ชายที่ชนเขาก็ฉุดให้เขาลุกขึ้นแล้วลากเขาเข้าไปในซอยด้านตรงข้ามซึ่งเป็นซอยเล็กๆ แคบๆ แถมยังมืดสนิท คยูฮยอนร้องโวยวายพยายามยื้อตัวไว้ทำให้ผู้ชายคนนั้นตวัดตามามอง แววตาก้าวร้าวดุร้ายทำให้คยูฮยอนรู้สึกกลัว ทั้งตัวถูกผลักกระแทกกับกำแพงจนเจ็บร้าวไปทั้งหลัง มือใหญ่ยกปิดปากเขา คยูฮยอนยิ่งดิ้นเมื่อได้กลิ่นคาวเลือดและสัมผัสเหลวๆ จากฝ่ามือนั่น คยูฮยอนได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่วิ่งเร็วๆ มาทางนี้ เขาหลับตากลั้นใจอ้าปากกัดฝ่ามือของผู้ชายคนนั้นทำให้ผู้ชายคนนั้นปล่อยมือจากปากเขา คยูฮยอนกำลังจะร้องขอให้คนช่วยแล้วก็ต้องตกใจจนแทบสิ้นสติเมื่อฝ่ายนั้นสอดลิ้นเข้ามาในปาก ปิดปากเขาด้วยจูบรุนแรงขมกลิ่นเลือด

คยูฮยอนน้ำตาไหล เขาพยายามผลักไหล่ผลักอกอีกฝ่ายออกแต่ไม่เกิดประโยชน์ ฝ่ายนั้นแทรกตัวเข้ามาระหว่างหว่างขาเขาทำให้เขาไม่สามารถเตะหรือทำอะไรได้ คยูฮยอนดิ้นรนอย่างไร้หนทาง เขารู้สึกหายใจไม่ออกและหูก็อื้อไปหมด จนวินาทีที่เขารู้สึกเหมือนจะเป็นลมฝ่ายนั้นก็ปล่อยริมฝีปากเขาให้เป็นอิสระ คยูฮยอนร่วงลงไปกองกับพื้น เขาหายใจไม่ทันและน้ำตาที่แตกทะลักก็ยิ่งทำให้หายใจไม่ออก

"ขอโทษที่ทำให้ตกใจแต่ผมให้พี่ร้องไม่ได้จริงๆ"

"คยูฮยอน!!"

เสียงเรียกดังๆ ทำให้คยูฮยอนสะดุ้ง หันไปมองก็เห็นจงอินยืนรออยู่ที่เคาทน์เตอร์ คยูฮยอนรีบเดินไปจ่ายเงินให้ฝ่ายนั้น จงใจไม่มองหน้าเพราะความคิดบ้าๆ เมื่อซักครู่ทำให้เขารู้สึกร้อนที่หน้า กำลังจะเอื้อมมือไปรับบัตรทีมันนี่ของตัวเองคืนมาจากพนักงานจงอินก็ชิงคว้าบัตรไปก่อน คยูฮยอนจะอ้าปากท้วงแต่จงอินส่ายหน้าแล้วชี้ให้เขาไปรอที่บาร์ คยูฮยอนถอนหายใจเขาก้มลงดูนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้สี่ทุ่มกว่า เขาหิวข้าวแล้วก็ง่วงนอนแต่จงอินไม่ยอมให้เขากลับบ้าน ถึงเขาจะไม่สนใจทีมันนี่แล้วเดินหนีไปเจ้าเด็กตัวโตนั่นก็ต้องหาทางยื้อเขาไว้ด้วยวิธีอื่น คยูฮยอนลากขาไปนั่งรอที่บาร์ ตากลมมองออกไปยังถนนด้านนอก พยายามที่จะไม่สนใจสาเหตุที่เขาต้องมาอยู่ที่นี่ รอไม่นานจงอินก็เดินกลับมาพร้อมกับรามยอนสองกระป๋องและถุงร้านสะดวกซื้อห้อยอยู่ตรงข้อมือ เมื่อกี้ที่เขาจ่ายเงินเขาก็ไม่ได้ดูซะด้วยว่าจงอินซื้ออะไรมาบ้าง นี่กะซื้อพอเลี้ยงตัวเองไปทั้งอาทิตย์เลยรึไง?

"หิวมากถึงขนาดต้องกินรามยอนสองถ้วยเลยเหรอ?" คยูฮยอนถามด้วยความสงสัยและจงอินก็ตอบคำถามเขาด้วยการเลื่อนรามยอนถ้วยหนึ่งมาตรงหน้าเขาพร้อมกับตะเกียบไม้หนึ่งคู่

"พี่ยังไม่ได้กินอะไรไม่ใช่เหรอ?" จงอินพูดเท่านั้นแล้วก็หันไปค้นของในถุงหยิบกิมจิกับไส้กรอกแล้วก็น้ำอัดลมสองกระป๋องออกมา

"รู้ได้ยังไงว่ายังไม่ได้กินอะไร?" ถามพลางยื่นมือไปรับน้ำมาเปิด แล้วก็ช่วยแกะห่อไส้กรอกในขณะที่จงอินแกะห่อกิมจิแล้วคีบแบ่งให้เขา

"วันนี้พี่เดินเร็ว" จงอินบอกยิ้มๆ แล้วคีบเส้นรามยอนเข้าปาก

คยูฮยอนขมวดคิ้ว แค่เพราะเขาเดินเร็วแปลว่าเขาหิวอย่างนั้นเหรอ? เขาอาจจะปวดฉี่ก็ได้เถอะ

"กินได้แล้วเดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อยนะ"

คยูฮยอนหันไปกินรามยอนส่วนของตัวเองเงียบๆ เท่าที่เขารู้มาจากคนแถวบ้านพ่อแม่ของจงอินประสบอุบัติเหตุรถยนต์เสียชีวิตเมื่อสามเดือนก่อนจงอินต้องย้ายมาอยู่กับยายซึ่งเป็นญาติห่างๆ ที่อาศัยอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ แถวบ้านเขา เหมือนว่าพ่อกับแม่จะไม่ได้ทิ้งสมบัติอะไรไว้ให้จงอินมากนัก หรือไม่ก็ถูกญาติคนอื่นๆ แย่งไปหมด จงอินต้องเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย และงานที่เจ้าเด็กนี่ทำก็ดูจะไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่ มีหลายครั้งที่จงอินดักรอเขาโดยที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแผล

"คยูฮยอน!!"

เสียงเรียกดังๆ ทำให้คยูฮยอนสะดุ้งอีกครั้ง เขาหันไปหาคนเรียกเลิกคิ้วถาม

"วันนี้ทำไมเหม่อบ่อย? เหนื่อยเหรอ? หรือว่าไม่สบาย?" พูดไม่พูดเปล่ามือใหญ่ยื่นมาจับหน้าผากเขาดูว่าตัวร้อนรึเปล่า

"เปล่า แค่คิดอะไรนิดหน่อย" หันหน้าหนีพลางตอบเลี่ยงๆ คยูฮยอนก้มมองรามยอนที่พร่องไปไม่ถึงครึ่งถ้วยแล้วก็ถอนหายใจ เขาชักไม่รู้สึกอยากอาหารแล้วสิ

"คิดเรื่องอะไร?"

คยูฮยอนเม้มปาก เขาวางตะเกียบลงแล้วหันไปมองหน้าเด็กไฮสคูลปีสองที่ไม่เคยจะพูดสุภาพกับเขาเลยชัดๆ

"คิดเรื่องจงอิน"

คราวนี้เป็นจงอินที่หันหน้าหนีเขาด้วยคงรู้ว่าเขาจะพูดเรื่องอะไร เด็กตัวโตก้มกินรามยอนต่อทำเป็นไม่สนใจเขา

"เลิกทำได้มั้ยงานพวกนั้นน่ะ?" ถามพลางแตะปลายนิ้วกับแผลฟกช้ำตรงหัวคิ้วที่เป็นผลจากงานของจงอินเมื่อไม่กี่วันก่อน

"ถ้าไม่ทำงานแล้วจะเอาเงินที่ไหนกิน?"

"แล้วที่กินอยู่นี่เงินตัวเองรึไง?"

"คยูฮยอน" จงอินกดเสียงปรามทำให้คยูฮยอนเม้มปากลงแต่ตาโตฉายแววดื้อดึง

"ทำงานอื่นก็ได้นี่ งานที่ไม่อันตรายแบบนั้น แล้วก็ตั้งใจเรียน จะได้สอบเข้า-"

"เลิกพูดเถอะ ผมไม่คิดจะเรียนต่อหรอก ผมเรียนไม่เก่ง เรียนไปก็เท่านั้น ที่ทำอยู่นี่ก็ดีแล้ว เงินดีแลกกับเจ็บตัวนิดหน่อย" จงอินพูดอย่างไม่ใส่ใจ มือคีบกิมจิส่งให้เขาอีก คยูฮยอนเป็นฝ่ายยื้อข้อมือจงอินไว้บ้าง ตาโตสบกับแววตาล่องลอยติดจะประชดประชันตัวเองของอีกฝ่าย

"นอกจากเรื่องต่อยตีก็น่าจะมีอย่างอื่นที่นายทำได้ดีไม่ใช่เหรอ?" คยูฮยอนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง เพราะมันไม่ใช่แค่เจ็บตัวนิดหน่อยอย่างที่จงอินว่า จงอินเคยถูกแทงมาแล้วและคยูฮยอนไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก

"อืมมม จริงๆ ก็มีอย่างนึงที่ผมทำได้ดีนะ" จงอินพูดพลางยกยิ้มทำให้เขาตั้งใจฟังอย่างมีความหวัง อะไรก็ได้ที่เจ้าเด็กนี่ทำได้ดี ไม่ว่าอะไรก็ดีกว่ามีเรื่องทะเลาะวิวาททั้งนั้นแหละ

"อะไร?"

"จูบ"

คยูฮยอนรู้สึกร้อนวูบที่หน้าทันทีที่ได้ยินคำตอบของจงอิน ยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องริมฝีปากของเขาอยู่คยูฮยอนก็ยิ่งรู็สึกร้อน คนแก่กว่าเบือนหน้าหนีกลับไปทางเดิม มือปล่อยข้อมือจงอินแล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบรามยอนเข้าปากต่อแสร้งทำเป็นไม่สนใจ

"พี่ก็น่าจะรู้นี่ว่าผมจูบเก่ง หรือผมควรจะเลิกทำงานใช้กำลังแล้วเปลี่ยนไปขายตัวดี?"

คยูฮยอนถึงกับสำลักเมื่อได้ยินจงอินพูดอย่างนั้น เด็กตัวโตที่อายุน้อยกว่าเขาแต่ดันสูงกว่าเขาหัวเราะลั่น คยูฮยอนคิดว่ามันไม่ตลดซักนิด มือปล่อยตะเกียบคว้ากระเป๋าเป้สีดำแล้วลุกขึ้นเดินลิ่วออกจากร้าน ไม่สนใจแม้แต่จะเก็บถ้วยรามยอนไปทิ้งด้วยซ้ำ

"คยูฮยอน!!" จงอินตะโกนเรียกไล่หลังแต่คยูฮยอนแกล้งทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยิน สองเท้ารีบก้าวเร็วๆ จนเกือบจะเป็นวิ่ง เจ้าเด็กบ้านั่นคิดบ้างมั้ยว่าพูดอะไรออกมา?! ขายตัวอย่างนั้นเหรอ?! ถ้าคิดได้แค่นี้ก็ไปตายซะไปคิมจงอิน!!

"คยูฮยอน!!"

เสียงเรียกดังอยู่ไม่ไกลและคยูฮยอนก็รู็ดีว่าต่อให้เขาวิ่งเร็วแค่ไหนอีกไม่นานมือใหญ่ๆ นั่นก็จะต้องคว้าข้อมือเขาเอาไว้อยู่ดี แล้วก็เป็นอย่างที่คิดเมื่อจงอินคว้าข้อมือของเขาดึงให้เขากลับไป ฝ่ายนั้นใช้แขนอีกข้างรวบกอดเอวเข้าไว้ แล้วปากหยักนั่นก็ประกบลงมา คยูฮยอนฝืนเม้มริมฝีปาก ไม่อยากให้จูบ ไม่อยากยอมแพ้ แต่ข้อมือที่ถูกไขว่ไปด้านหลังจนทำให้รู้สึกเจ็บแปล๊บแล่นขึ้นมาจนถึงไหล่ทำให้เขาหลุดเปิดปากต้อนรับลิ้นชื้นให้เข้ามากวาดต้อนตัวตนของเขา

เขาไม่รู้หรอกว่าจงอินจูบเก่งรึเปล่าเพราะเขาไม่เคยจูบกับใครมาก่อน คยูฮยอนเป็นเด็กเรียนมาตลอดชีวิต ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยออกเดท คนแรกที่จูบเขา คนเดียวที่สอนจูบให้เขา ก็คือจงอิน

คยูฮยอนตอบรับจูบรุนแรงไปโดยอัตโนมัติ ลิ้นเล็กแตะเกี่ยวลิ้นของอีกฝ่ายแลกความหวานหอมและมันคงทำให้จงอินพอใจมือใหญ่ถึงได้ปล่อยข้อมือเขาให้เป็นอิสระแล้วเปลี่ยนไปโอบกอดไว้ทั้งตัวแทน เมื่อจูบแรงค่อยคลายความร้อนเหลือเพียงความอบอุ่นอ่อนโยน คยูฮยอนก็คล้องกอดรอบลำคอของอีกฝ่ายไว้อย่างหาที่พึ่ง เสียงลมหายใจหอบถี่ของเขาทำให้จงอินค่อยๆ ถอนจูบออกแต่ก็ไม่วายจูบซ้ำที่ริมฝีปาก จูบย้ำๆ จนคยูฮยอนต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีไปเอง

"ไม่-ไม่มีเงินจ่ายหรอกนะ" คยูฮยอนพูดเสียงเบา จังหวะการหายใจยังไม่กลับเป็นปกติดี

"จ่ายแล้ว" จงอินบอกด้วยรอยยิ้มคลายวงแขนออกนิดหน่อยแล้วล้วงมือเขาไปในกระเป๋ากางเกงหยิบทีมันนี่ของเขาออกมาโชว์ เจ้าเด็กตัวโตแกล้งแตะสะโพกเขาแล้วสอดบัตรทีมันนี่เข้าไปในกระเป๋ากางเกงด้านหลัง คยูฮยอนตวัดตามองค้อนถึงกระนั้นก็ไม่ได้เอ่ยปากว่าอะไร

"คยูฮยอน"

"ปล่อยเถอะจะกลับบ้าน" คยูฮยอนละมือที่กอดคออีกฝ่ายไว้ ตอนนี้เขาควรจะกลับบ้าน จงอินเองก็เช่นกัน

"คยูฮยอน"

คนถูกเรียกลอบถอนหายใจ เขาเงยหน้ามองคนที่ไม่แม้แต่จะคลายอ้อมกอดของตัวเองลงตามคำขอของเขา

"อะไร?"

"สัญญาว่าจะเลิก แต่ขอเวลาอีกนิดได้มั้ย? ขอให้หางานอื่นทำได้ก่อน"

"งานเหรอ?" คยูฮยอนย้อนถามลอบยิ้มเมื่อนึกอะไรดีๆ ออก

"งั้นก็ขายตัวสิ พี่จะซื้อเอง" วงแขนไต่โอบรอบลำคอจงอินอีกครั้ง รอยยิ้มหวานหยดถูกแต่งแต้มบนใบหน้า

"คยูฮยอน" จงอินเอ่ยปราม

"ว่ายังไง? งานใหม่ของนาย ขายตัวให้พี่ โอเครึเปล่า?" คยูฮยอนยังถามต่อ

"ไหนบอกว่าไม่มีเงินจ่ายไง" จงอินถามเย้าเมื่อเห็นว่าเขาเล่นไม่เลิกแน่ๆ

"ตอนแรกคิดว่าไม่มี แต่มันก็ไม่แพงมากนี่ หนึ่งจูบแลกกับรามยอนหนึ่งถ้วย ซื้อซักร้อยจูบก็ยังได้ อือ..." พูดจบจงอินก็กดจูบลงมาและคราวนี้คยูฮยอนก็ตอบรับจูบนี้อย่างเต็มใจ ถ้ามันจะยื้อจงอินไว้ให้อยู่กับเขา เลิกทำงานกับพวกอันธพาล เลิกเจ็บตัว

ตอนนี้เราเลิกจูบกันแล้ว จงอินเพียงแต่กอดเขาไว้ เขาเองก็กอดจงอินไว้เหมือนกัน เรากอดกันในความเงียบ แต่เหมือนมีคำพูดหลายอย่างที่ส่งผ่านถึงกันได้

ผมรู้ว่าผมไม่มีค่าพอที่จะกอดพี่อย่างนี้ด้วยซ้ำ แต่ผมก็ยังอยากจะเป็นคนเดียวที่กอดพี่ได้ เป็นคนเดียวที่จูบพี่ได้ ผมไม่รู้ว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่ วันที่ผมกลายเป็นคนที่พร้อมและควรค่าพอที่จะยืนข้างพี่ ดูแลพี่ ถึงแม้ว่ามันจะนาน อาจจะนานมากๆ แต่พี่ช่วยรอผมได้มั้ย?

อืม... รอ









End

สวัสดีค่ะ
ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคสนองนี้ดของเราเองล้วนๆๆ
มีที่มาจาก Fancam SM Town Osaka เมื่อวานที่พี่เยซองพาน้องจงอินไปจับมือพี่คยูฮยอน
เห็นละมันหัวหน้าแก๊งอันธพาลม.ปลายกับพี่ปีสุดท้ายมหาลัยเอกชนชื่อดังม้ากมาก
ก็เลยออกมาเป็นฟิคเรื่องนี้โดยประการฉะนี้ ^^

ปปฮม
160717


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. #102 Kyuric (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 19:02
    คือดีอ่ะไรต์ 5555
    #102
    0
  2. #9 원규 love (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 20:08
    งื้ออออ ทำไมยั่วงี้อ่ะ เขินนนนน

    คนขายควรยั่วไม่ใช่หรอ นี่คนจะซื้อยั่วอ้ะะะ ใช่หรอ 555555

    ชอบๆ น้องไคพี่คยู ฮิฮิ
    #9
    0
  3. #7 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 00:00
    โอยยยย พล๊อตเรื่องดีอ่ะ ชอบบ คือแบบ คยูนี่ตอนแรกก็ดูเฉยชานะ
    แต่แหมมมมม ตอนจบไหงเป็นนายเอกช่างยั่วไปได้เนี่ย อุอุ ชอบๆๆๆ
    ละแบบตกลงพระเอกทำงานอะไร 555555 นี่อ่านไปก็นึกว่าทำพวกผิด
    กฎหมายป่าวหว่า อ่านแล้วก็ฉงฉานเพิ่งเห็นพระเอกตกยากก็เนี่ยแหละ IoI

    ปล. ไม่ได้ชอบที่พระเอก แต่ชอบอ่านทุกเรื่องที่ คยูฮยอน เคะ กร๊ากกกกกก
    ขอบคุณที่แต่งฟิคเปลี่ยนพระเอกบ้าง พล๊อตเลยแปลกดีเวลาอ่าน สนุกค่าาาา :D
    #7
    0