[WonKyu] One Sh♥t

ตอนที่ 17 : แมวเมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    31 ส.ค. 61

ชเวชีวอนละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กที่ตั้งอยู่บนตัก ตาคมภายใต้กรอบแว่นสายตาเหลือบมองไปทางประตูคอนโดเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ขี้เกียจเกินกว่าจะนับ ชีวอนถอนหายใจยาวใส่ประตูไม้บานหนาหนักที่ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดออกเร็วๆ นี้ ชีวอนยกโน้ตบุ๊กที่ยังพิมงานได้ไม่ถึงไหนลงจากตัก ต่อให้ฝืนทำงานต่อก็มีแต่จะเกิดข้อผิดพลาดเพราะเขารู้ตัวเองดีว่าตอนนี้ไม่มีสมาธิ



ก็โจคยูฮยอนชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย


 ชีวอนหยิบโทรศัพท์มือถือที่นอนแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟามาตั้งแต่ช่วงสองทุ่มที่คยูฮยอนโทรมาหาบอกว่าจะออกไปกินข้าว(ซึ่งก็คือกินเหล้า)กับเพื่อนขึ้นมากดเบอร์โทรออกฉุกเฉินที่ถูกบันทึกไว้เบอร์แรก เสียงเพลงที่เจ้าตัวเป็นคนร้องไม่ได้ทำให้ชีวอนนึกพอใจเท่าไหร่นัก ยิ่งเมื่อเพลงจบแล้วระบบตัดเข้าสู่บริการรับฝากข้อความชีวอนก็ยิ่งไม่สบอารมณ์ เขารู้ว่าคยูฮยอนดูแลตัวเองได้ แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ อย่างน้อยถ้ายังไม่กลับก็ให้เขาขับรถออกไปรอรับก็ยังดี



ปลายนิ้วกดโทรออกอีกครั้ง เสียงหวานๆ ขับขานบทเพลงไพเราะดังต่อเนื่องยาวนานจนชีวอนนึกท้อใจ อยากจะลุกขึ้นยืนเดินไปคว้ากุญแจรถขับออกไปหาที่ร้านเสียให้รู้แล้วรู้รอดแต่ก็ทำไม่ได้ ถ้าเขาทะเล่อทะล่าไปหากลางวงเหล้าแล้วทำให้เด็กตัวแสบถูกเพื่อนแซวเขาก็จะโดนโกรธโดนงอนเอาอีก



"อยู่หน้าประตูแล้ว" เสียงอ้อแอ้จากปลายสายทำให้ชเวชีวอนดีดตัวผึงลุกขึ้นจากโซฟา ขายาวรีบก้าวเร็วๆ ไปทางประตูห้องพอดีกับที่บานประตูถูกเปิดเข้ามาจากด้านนอก ชีวอนรีบจับประคองไหล่คนที่เดินลากขาเข้ามาในห้อง กลิ่นบุหรี่และเหล้าฉุนกึกเข้าจมูก แขนขวาโอบรอบตัวเด็กที่พยายามถอดรองเท้าอย่างเก้ๆ กังๆ ในขณะที่มือซ้ายเอื้อมดันประตูปิด


 พอถอดรองเท้าได้คยูฮยอนก็ทำท่าจะก้มลงไปเก็บรองเท้าเข้าตู้อย่างที่ปกติไม่เคยทำแต่เพราะระดับแอลกอฮอล์ในเลือดที่เกินลิมิตไปมากโข หัวจึงปักลงกับพื้นตามแรงโน้มถ่วง โชคดีที่แขนชีวอนฮยองยังรั้งตัวไว้ ไม่งั้นโจคยูฮยอนคงได้จูบรองเท้าตัวเองแน่ๆ



"เดินไหวมั้ย?" ชีวอนเอ่ยปากถามแต่มือจับแขนคยูฮยอนให้มาพาดบ่าตัวเองเรียบร้อยแล้ว



"ไหวว ผมก็เดินจากลิฟต์ อือ มาหน้าประตูไง" คยูฮยอนบอกพร้อมกับดันตัวชีวอนฮยองออก วันนี้เขาดื่มไปเยอะก็จริงแต่เขายังมีสติดีอยู่ เขามองเห็นหน้าฮยองชัดเจน ไม่รู้สึกเหมือนจะอ้วก พื้นเอียงนิดหน่อยแต่ไม่เป็นไร



ชีวอนแอบถอนใจให้กับคนเมาที่ทำตัวดื้อด้าน เดินไหวอะไรแค่ยืนยังโงนไปเงนมาเลย ละที่เมื่อกี้บอกว่าเดินจากกลิฟต์มาหน้าประตูเองพนันได้เลยว่าเลาะกำแพงมา



"ห้ามจับกำแพง" คำสั่งเรียบๆ พร้อมกับอ้อมแขนที่ผละห่างออกไป ทำให้คนที่กำลังจะเอื้อมมือไปเกาะกำแพงชะงักกึก คยูฮยอนหันไปมองค้อนฮยองที่ยืนกอดอกทำหน้ายักษ์ ปากแดงยู่ยื่นขมุบขมิบบ่นคนใจร้าย แต่ไม่เป็นไรหรอก เขาไม่ได้เมาซักหน่อย ไม่เกาะกำแพงก็เดินได้ ไม่ง้อหรอก



คยูฮยอนกางแขนออกเพื่อช่วยในการทรงตัว นับหนึ่งถึงสามในใจแล้วก็ก้าวขาขวาออกไปวางเท้าบนพื้นเบื้องหน้าได้อย่างมั่นคง คยูฮยอนหันไปแสยะยิ้มใส่คนที่ยืนอยู่ด้านหลังทีนึงอย่างผู้ชนะแล้วก็หันกลับไปจดจ่อกับการเดินต่อ เท้าซ้ายวางบนพื้นได้อย่างมั่นคงอีกครั้ง แล้วก็ขวา ซ้าย ขวา



"เหวออออ"



โครม



คยูฮยอนล้มลงไปกองกับพื้นตามระเบียบแต่ชีวอนเดาเอาว่าคงไม่เจ็บนักหรอกเพราะเจ้าตัวยังส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากได้อยู่



"ฮยอง อุ้มหน่อย" สองแขนคนเมาชูขึ้นในอากาศเหมือนเด็กๆ ชีวอนได้แต่ส่ายหน้าเดินตรงไปอุ้มคยูฮยอนขึ้นมาจากพื้น สองแขนโอบรอบลำคอเขาโดยอัตโนมัติ เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากเปลี่ยนเป็นคิกคักฟังดูน่าหมั่นไส้



ชีวอนอุ้มคยูฮยอนเข้ามาในห้องนอน ปล่อยเด็กตัวโตลงกับเตียงแล้วก็จะผละไปหาน้ำเย็นๆ มาให้ดื่มแต่ติดวงแขนของอีกฝ่ายที่ยังค้างอยู่ตรงลำคอ



"ปล่อยก่อน เดี๋ยวฮยองไปหาน้ำมาให้" ชีวอนบอกสบตาแป๋วของลูกแมวตัวโตที่จ้องหน้าเขาอยู่ก่อนแล้ว



"ขมวดคิ้วแบบนี้เดี๋ยวหน้าแก่" คยูฮยอนบอกด้วยรอยยิ้มไม่รู้เรื่องรู้ราว ไล้นิ้วจากหลังคอ เลื่อนมาที่แก้มสาก แตะปลายนิ้วชี้ตรงกลางหว่างคิ้วนวดเบาๆ อย่างเอาใจ แต่ทั้งมือก็ถูกรวบจับโดยมือที่ใหญ่กว่า คยูฮยอนเอียงคอมองคนที่ยังทำหน้านิ่ง



"ฮยองโกรธผมเหรอ?" คยูฮยอนหรุบตาลงต่ำเมื่อรู้สึกได้ว่าฮยองกำลังอารมณ์ไม่ดี ตากลมมองแค่กระดูกไหปลาร้าที่โผล่พ้นคอเสื้อนอนของอีกฝ่าย รอยยิ้มที่เคยมีเริ่มจางหาย



"เปล่า ไม่ได้โกรธ" ชีวอนบอกอย่างอ่อนใจ กดริมฝีปากจูบหน้าผากคยูฮยอนเบาๆ ก็อยากจะโกรธอยู่หรอกแต่ก็โกรธไม่ลงซักที ยิ่งมาทำหน้าหงอยๆ แบบนี้ใครจะใจร้ายโกรธได้ลง



"ฮยองแค่เป็นห่วง"



คยูฮยอนช้อนสายตามองภาพสะท้อนของตัวเองในหน่วยตาคม เขาขยับยันตัวขึ้นวาดแขนโอบกอดรอบคอฮยองไว้แน่นๆ



รักฮยองชะมัด



"เลิกอ้อนได้แล้ว ไม่โกรธแต่ก็ไม่ได้แปลว่าชอบที่นายออกไปกินเหล้าแล้วนั่งรถกลับคนเดียวดึกๆ ดื่นๆ นะ" ชีวอนแกะแขนคยูฮยอนออกจากตัว จัดท่าให้เด็กตัวโตนอนดีๆ



"จะไปอาบน้ำมั้ย? หรือจะให้ฮยองเช็ดตัวให้?" ชีวอนถาม นั่งลงตรงพื้นที่ว่างของเตียง มือใหญ่ลูบหัวคยูฮยอนไปด้วย



"ฮยองทิ้งผมไว้อย่างนี้แหละ แต่ถ้าฮยองเหม็นผมออกไปนอนอีกห้องก็ได้" คยูฮยอนบอกเสียงเบา ก้มหน้าซุกกับหมอนใบโต ปากบอกว่าจะออกไปข้างนอกแต่มือกลับจิกกำผ้าห่มไว้แน่น



ก็อยากนอนกับฮยอง แต่ไม่อยากให้ฮยองนอนไม่สบาย คยูฮยอนรู้ว่าฮยองไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ เขาไม่ได้สูบก็จริงแต่ก็คงมีกลิ่นติดตัว



"คยูคยูเป็นอะไรไปครับ? ไหนหันมาคุยกับฮยองดีๆ ก่อน" ชีวอนต้องจับประคองแก้มกลมให้คนที่ก้มหน้างุดๆ ยอมเงยหน้าขึ้นมาคุยกัน



"แค่ฮยองทำงานก็เหนื่อยจะแย่ แล้วยังต้องมาดูแลผมอีก" 



ถึงจะเคยได้ยินมาบ้างว่าคนเมาจะอารมณ์อ่อนไหวง่ายแต่คยูฮยอนสาบานได้เลยว่าเขาไม่ได้เมา ก็แค่ตามันแห้งๆ น้ำตามันก็เลยไหลออกมาเอง แล้วพอน้ำตาไหลน้ำมูกก็ไหลเสียงมันก็อู้อี้ๆ




"ผมน่าจะกลับบ้าน ฮึก ไม่น่ามาหาฮยองเลย"



ชีวอนรีบรวบคยูฮยอนขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขน โยกตัวไปมาเหมือนเวลาปลอบเด็กเล็กๆ อยากจะหัวเราะแต่ก็ต้องกลั้นไว้ ถ้าเขาหลุดหัวเราะออกไปลูกแมวคงได้กางเล็บข่วนหน้าเขาจนเป็นแผลแน่ โจคยูฮยอนเวลาเมาน่ะอารมณ์แปรปรวน เดี๋ยวหัวเราะ เดี๋ยวโวยวาย เดี๋ยวงอแง แต่ที่เจอบ่อยที่สุดก็คือความขี้ใจน้อย เอะอะตัดพ้อ เอะอะร้องไห้ ชเวชีวอนไม่ได้เดือนร้อนหรอก ออกจะชอบด้วยซ้ำ เขาคิดว่าคยูฮยอนที่แสดงความรู้สึกของตัวเองอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้ก็น่ารักดี ไม่ต้องพยายามทำตัวเข้มแข็ง ทำเหมือนไม่อะไรเพื่อให้คนอื่นสบายใจ



"ฮยองไม่ได้เหนื่อยซักหน่อย คยูคยูได้ยินฮยองบอกว่าเหนื่อยหรอหื้ม?" ชีวอนแสร้งถามและก็ได้หัวกลมๆ ส่ายไปมาตรงอกเป็นคำตอบ



"งั้นก็ให้ฮยองเช็ดตัวให้ดีมั้ย? จะได้รีบนอนกันซักที" 



"แต่ว่า-"



"หรือคุณภรรยาคนดีไม่อยากนอนกับคุณสามีครับ?" ชีวอนขุดไม้ตายขึ้นมาพูด คยูฮยอนรีบส่ายหน้าพรืด เด็กตัวโตส่งเสียงร้องไห้โฮกว่าเดิม มือกำเสื้อนอนด้านหลังของเขาแน่น



"ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ผมจะนอนกับฮยอง ฮึก-ฮือ" คยูฮยอนร้องโวยวาย



"ถ้าจะนอนกับฮยองก็หยุดร้องไห้ได้แล้ว ฮยองไม่ชอบให้คยูคยูร้องไห้จำไม่ได้เหรอ" ชีวอนตะล่อมต่อ



"จำ ฮึก จำได้ โอเค ไม่ร้องแล้ว หยุดร้องแล้ว" คยูฮยอนดันตัวเองออกจากอกชีวอนฮยองรีบเช็ดน้ำตาออกจากหน้า ปากกระทบกันกึกๆ เพราะพยายามกลั้นสะอื้น



"เก่งมาก" ชีวอนเอ่ยชม เขาจับมือทั้งสองข้างของคยูฮยอนไว้แล้วช่วยจูบซับน้ำตาให้แทน ไล่จากตาโตที่หลับพริ้ม เลื่อนลงมาตามแก้มนิ่ม จบท้ายที่ริมฝีปากแดงจัด หวานช่ำ




คยูฮยอนไม่แน่ใจว่าหลังเขาแตะที่นอนตั้งแต่เมื่อไหร่ จากตอนแรกที่มั่นใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าตัวเองไม่เมา ตอนนี้คยูฮยอนชักจะไม่แน่ใจแล้ว สมองเขาเริ่มจะเบลอๆ เพราะเรียวลิ้นที่เกี่ยวรั้งกันอยู่ในโพรงปาก จูบของฮยองไม่เชิงว่าปลอบมันไม่ได้อ่อนโยนขนาดนั้น แต่ก็ไม่รุนแรงถึงขนาดสั่งสอน ฮยองทำให้เขาสับสน



"ฮยอง" คยูฮยอนครางสั่นเมื่อริมฝีปากถูกปล่อยให้เป็นอิสระ หน้าร้อนวูบเมื่อชีวอนฮยองแตะปลายลิ้นเลียเก็บคราบน้ำลายที่มุมปากให้



"เดี๋ยวฮยองเช็ดตัวให้นะ จะได้ 'นอน' ด้วยกันซักที" ชีวอนยกยิ้มร้าย กดจมูกฟัดแก้มแดงให้หายหมั่นเขี้ยวแรงๆ ไปหนึ่งที แล้วก็ต้องวิ่งหลบหมอนข้างอันใหญ่ที่คนบนเตียงปามาเพราะความเขิน



ทำให้เขาเป็นห่วงดีนัก สมน้ำหน้า



ชีวอนกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับอ่างใส่น้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนเล็ก เด็กตัวแสบที่เมื่อครู่ยังเขินกับพูดสองแง่สองง่ามของเขาผล็อยหลับไปแล้ว ชีวอนวางอ่างไว้ตรงข้างเตียง เอาผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆ ค่อยๆ เช็ดที่หน้าและลำคอให้ คยูฮยอนครางงึมงำ พยายามหันหน้าหนีผ้าขนหนูอุ่นๆ


 การจับเด็กตัวโตครึ่งหลับครึ่งตื่นเช็ดตัวไม่ใช่เรื่องง่าย



เช็ดหน้าให้เสร็จกำลังจะถอดเสื้อยืดเหม็นกลิ่นควันบุหรี่ออกให้ตาโตก็เปิดพรึ่บขึ้นมามองเขาตาแป๋ว ไม่รู้ทำไมที่ชีวอนกลายเป็นฝ่ายเขินสายตาของลูกแมว เขาพยายามไม่มองสบตาคยูฮยอนที่จ้องเขาตาไม่กระพริบ มือใหญ่รีบเช็ดตัวให้คยูฮยอนเร็วๆ



คยูฮยอนไม่ได้พูดอะไรเขาเพียงแต่จ้องฮยองอยู่เงียบๆ เมื่อกี้เขาหลับไปแล้วแต่เพราะผ้าเปียกๆ เขาก็เลยตื่น แล้วก็บังเอิญนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อกี้ฮยองแกล้งเขาและเขาสมควรที่จะเอาคืน ในจังหวะที่ฮยองจับตัวเขาให้ลุกขึ้นมานั่งเพื่อที่จะใส่เสื้อ คยูฮยอนก็เป็นฝ่ายปีนขึ้นไปนั่งบนตักแล้วกดตัวฮยองลงกับที่นอน



"ไหนบอกว่าจะ 'นอน' ด้วยกันไง ถ้าจะ 'นอน' ด้วยกันก็ไม่ต้องใส่เสื้อหรอกเนอะ" 



คยูฮยอนบอกหน้าซื่อและชีวอนก็ได้แต่หัวเราะเหอะ



เวลาเมาโจคยูฮยอนจะยั่วเป็นพิเศษ



แต่ชเวชีวอนไม่เดือดร้อนหรอก ออกจะชอบด้วยซ้ำ ก็คนที่ได้กำไรไปเต็มๆ คือเขาเองไม่ใช่เหรอ?



ต่อไปนี้จะยอมทนเป็นห่วงแล้วปล่อยให้ออกไปกินข้าว(ซึ่งก็คือกินเหล้า)กับเพื่อนบ่อยๆ ก็แล้วกัน



แล้วตอนเช้าอย่ามาบ่นว่าเขาใจร้ายล่ะ



.



.



.



End



.



.



.



Talk*~

ฟิคนี้อยู่ในซีรี่ส์เดียวกันกับ บีฟอร์ยูโก และอะไรต่อมิอะไรนั่นแหละค่ะ จำไม่ได้ 5555+
เป็นฟิคชั่ววูบที่ไม่มีสาระอะไรใดๆ ทั้งสิ้น เรื่องนี้แต่งให้พี่ฝนเป็นสินบนที่ช่วยปีตบตีกับบัตรเคคอนนะคะ ไม่รู้จะได้มาแต่งฟิควอนคยูอีกเมื่อไหร่เพราะน้ำแห้งมาก เอาเรือออกไม่ได้ แต่เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นค่าา เจอกันๆ

ปปฮม
180831
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. #103 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 21:02
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย
    น้องปีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    เหมือนกำลังยืนรอรับน้องคยูหน้าทางออก มสค. แล้วสรุปน้องออกอีกประตูกลับบ้านแล้ว กระชากอารมณ์สุดๆ เลยคะ 5555555
    ที่เหลือให้จินตนาการต่อเองใช่ไหมคะ -0-

    ยังไงก็ขอบคุณนะคะที่แต่งอิพ่อกะน้องคิยูววว ☆彡

    จริงๆ พี่แทบไม่ได้ช่วยอะไรเลย เนตกากสุดๆ 5555
    #103
    0