[WonKyu] One Sh♥t

ตอนที่ 14 : Welcome Back

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 318
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ส.ค. 60

ชีวอนมองตัวเลขดิจิตอลสีแดงที่กระพริบเปลี่ยนตัวเลขเพิ่มขึ้นทีละหนึ่ง รู้สึกหวิวๆ ที่หัวใจแปลกๆ และมุมปากทั้งสองข้างก็คอยแต่จะยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม มือของเขาชื้นเหงื่อจนต้องเช็ดเอากับขากางเกง

ไม่คิดเหมือนกันว่าจะตื่นเต้นขนาดนี้

ทั้งๆ ที่เขาเองก็เจอคยูฮยอนอยู่บ่อยๆ

ตัวเลขสีแดงหยุดนิ่งพร้อมกับเสียงที่ดังขึ้นบ่งบอกว่าชีวอนมาถึงชั้นที่ต้องการแล้ว ชีวอนมองภาพสะท้อนของตัวเองบนประตูลิฟต์จัดผมและเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่เป็นครั้งสุดท้าย เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ขณะที่ประตูลิฟต์แยกออกจากกัน

ชีวอนก้าวไปตามทาง ตั้งแต่เมื่อเช้าที่ออกจากกรมตำรวจมาเขาก็ยังไม่ได้พูดคุยกับคยูฮยอนอย่างจริงๆ จังๆ เขาเพียงแต่ส่งข้อความไปหารายนั้นว่าออกมาแล้วนะคยูฮยอนไม่ได้อ่านข้อความเขาในทันที เขารู้ว่าคยูฮยอนไม่ชอบใช้โทรศัพท์ในเวลาทำงานและไม่ชอบให้ตัวเองถูกรบกวนในเวลาทำงานด้วย หลังจากนั้นเขาต้องแวะเข้าไปที่บริษัทเพื่อเจอกับสมาชิกในวง เราพูดคุยกันเรื่องงานกับบรรดาผู้จัดการและทีมงาน ทั้งอัลบั้มคัมแบ็กของซูเปอร์จูเนียร์ ทั้งงานแสดงส่วนตัวของเขา คยูฮยอนโทรกลับมาหาเขาตอนเที่ยงแต่เป็นเขาเองที่ไม่ได้รับเพราะกำลังติดพันคุยงานอยู่ คยูฮยอนฝากข้อความเอาไว้ว่า 'เดี๋ยวผมไปหา เคลียร์พื้นที่ให้ด้วย'  ชีวอนหัวเราะออกมาทันทีที่ได้ยินข้อความ เขารู้ว่าคยูฮยอนจะมาหาเขาที่คอนโดและที่บอกว่าให้เคลียร์พื้นที่ให้ด้วยก็คือให้เขาจัดการกับเจ้าลูกชายของเขา

แมวน่ะ...ไม่ว่ายังไงก็ไม่ถูกกับหมาอยู่ดี

ชีวอนกลับมาที่คอนโดในช่วงเย็นเพื่อพาบั๊กซี่กลับบ้านเคลียร์พื้นที่ให้ตามที่แมวตัวใหญ่ต้องการ วันนี้เขาต้องทานมื้อค่ำกับที่บ้านก่อน เหมือนว่าพ่อกับแม่จะจัดปาร์ตี้ต้อนรับให้เขาด้วย ก็คงจะมีพวกญาติๆ ที่เขาไม่สนิท คนจากบริษัทของพ่อ เพื่อนแม่ ก็คงต้องใช้เวลาอยู่เหมือนกันกว่าที่จะได้กลับมาหาคยูฮยอน

ถ้าถามว่าพ่อกับแม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของเขากับคยูฮยอนมั้ย?

เขาคิดว่าพ่อกับแม่รู้

รู้...แม้ว่าเขาจะไม่เคยบอกออกไปตรงๆ

รู้เพราะสายตาของเขาที่มองคยูฮยอนมันฉายความรักออกมาชัดเจน รู้เพราะเขาดูแลหวงแหนคยูฮยอนมากเกินกว่าเพื่อนร่วมงาน มากเกินกว่าพี่น้อง รู้เพราะเขาแสดงออกมากมายเหลือเกิน

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากบอกแต่คยูฮยอนเป็นคนขอเขาไว้ไม่ให้บอกเพราะชื่อเสียงหน้าที่การงานของพ่อแม่เขา

ชีวอนกดรหัสเปิดประตู ทันทีที่เข้าไปในห้องแล้วพบรองเท้าผ้าใบไนกี้สีดำคุ้นตาบนพื้นก็เผลอยิ้มออกมา เขารีบถอดรองเท้าของตัวเองแล้วเปลี่ยนเป็นรองเท้าใส่ในบ้าน เสียงโทรทัศน์แว่วๆ มาจากส่วนของห้องนั่งเล่นทำให้ชีวอนรู้ว่าคยูฮยอนอยู่ที่ไหน เขารีบเดินไปหาแล้วก็ต้องส่ายหน้ายิ้มๆ เมื่อเห็นว่าแมวตัวใหญ่นอนขดอยู่บนโซฟา ชีวอนหยิบรีโมทที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกเล็กๆ หน้าโซฟาขึ้นมากดปิดโทรทัศน์แล้วจึงนั่งยองๆ ลงตรงหน้าคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่อง มือใหญ่แตะแก้มขาว ผิวเนื้อนิ่มยังอุ่นอยู่แสดงว่าคยูฮยอนเพิ่งจะผล็อยหลับไปไม่นาน

คิ้วขมวดเข้าหากันเมื่อถูกรบกวนการนอน มือกำลังจะยกปัดสัมผัสที่แก้มทิ้งไปถ้าไม่ติดว่านึกขึ้นได้ว่าก่อนที่จะหลับไปตนกำลังรอใครอยู่ ตาโตเปิดพรึ่บหายง่วงเป็นปลิดทิ้งเมื่อได้เห็นใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า

"ฮยอง!!"

ชีวอนอ้าแขนแทบไม่ทันเมื่อคนบนโซฟาโถมตัวลงมากอดเขาที่นั่งยองๆ อยู่บนพื้นจนล้มก้นจ้ำเบ้าหงายไปด้านหลัง ลูกแมวตัวใหญ่ซุกซบใบหน้ากับบ่า แขนที่กอดรอบคอเขาก็รัดแน่นเข้า ชีวอนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ปากหยักกดจูบผมสีดำที่ยาวขึ้นมากว่าเมื่อสองสามเดือนที่แล้วหน่อย วงแขนกระชับกอดคนที่ทำให้เขารู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้แน่นๆ เช่นเดียวกัน

"คิดถึงฮยองมากเลย" พูดแล้วก็รู้สึกว่าน้ำตาซึมออกมาจนต้องไถหน้าเช็ดน้ำตากับเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่าย 

"ฮ่ะๆ อาทิตย์ก่อนก็เพิ่งเจอกันเอง ไม่เอาไม่ร้องสิ" ชีวอนลูบหลังปลอบ ทั้งๆ ที่คยูฮยอนกำลังร้องไห้แต่เขากลับยิ้มกว้างขึ้นกว่าเก่า

"ฮยองพูดแบบนี้ไม่คิดถึงผมใช่มั้ยห๊ะ?" คยูฮยอนว่าเสียงอู้อี้เพราะปากและจมูกยังแนบอยู่กับบ่าของชีวอนฮยอง แกล้งสั่งขี้มูกใส่เสื้อคนเป็นพี่ เสียงหัวเราะของชีวอนฮยองทำให้ยิ่งนึกโมโหขึ้นมาตะหงิดๆ ฟันคมเลยได้งับคอฮยองให้อีกซักที แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรอยแดงๆ ตรงลำคอต่ำลงมากว่าใบหูคยูฮยอนก็ค่อยๆ ยันตัวออกแล้วกระพริบตาจ้องหน้าฮยองนิ่ง

ชีวอนสบตาลูกแมวตัวโตที่อยู่ๆ ก็เปลี่ยนท่าทีอย่างไม่เข้าใจ

"มีอะไรรึเปล่า?"

"มีรอยลิปสติกอยู่ที่คอฮยอง" 

เสียงแผ่วๆ ที่แฝงไว้ด้วยความไม่พอใจทำให้ชีวอนต้องรีบรวบเอวคยูฮยอนมากอดไว้แล้วแตะจูบปลายจมูกคยูฮยอนเบาๆ

"รอยลิปสติกเหรอ?"  ชีวอนลองเอามือแตะที่คอ ถูๆ แล้วก็มองดูที่มือ ไม่เห็นมีอะไรเลย

"คยูคยูไม่เชื่อใจฮยองเหรอครับ?" ชีวอนถามหยั่งเชิง เขารู้ว่าจริงๆ แล้วคยูฮยอนเชื่อใจเขาแต่เจ้าแมวนี่ขี้หึง เวลาหึงแล้วก็พาลจะหงุดหงิดอารมณ์เสียจนบางครั้งก็เผลอพูดหรือทำอะไรไม่คิด อย่างคราวก่อนที่หึงเขาเรื่องยอนจูก็ขึ้นเสียงใส่เขาแล้วก็หลบหน้าเขาไม่ยอมคุยกับเขาอยู่เป็นอาทิตย์ๆ

"ไม่ใช่ไม่เชื่อใจแต่ไม่ชอบใจฮยองเข้าใจมั้ย? ตัวฮยองเป็นของผมจะไปให้ใครทิ้งรอยจูบไว้สุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ได้ยังไง?" คยูฮยอนว่าหน้าหงิก แต่กริยาที่นั่งกอดอกทับตักเขาแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาวก็ทำให้ชีวอนอดจะหัวเราะออกมาอีกไม่ได้

"นี่ผมจริงจังนะ!!" คยูฮยอนคลายแขนที่กอดอกออกมือหยิกเข้าที่เอวของฮยองด้วยความหมั่นไส้

"โอ๊ย รู้แล้วครับว่าจริงจัง ฮยองก็ไม่ได้ให้ใครจูบสุ่มสี่สุ่มห้าซักหน่อย คงเลอะมาตอนกอดกับแม่หรือไม่ก็จีวอนนั่นแหละ คยูคยูไม่ต้องคิดมากนะ" ชีวอนว่า ปากหยักประกบจูบปากแดงอย่างเอาใจ คยูฮยอนจิ๊ปากนิดแต่ก็ยอมให้เขาเข้าไปฉวยโอกาสในโพรงปากเล็ก แขนเพรียวไต่โอบขึ้นรอบคอ เรียวนิ้วแทรกไปตามเส้นผม ลิ้นชื้นตอบสนองจูบเขาอย่างดี

เป็นอันว่าชเวชีวอน... รอด

"ว่าแต่ฮยองเถอะ ตัวนายเองก็เป็นสมบัติของฮยองเหมือนกัน ทำไมถึงได้ปล่อยให้ใครมาทำอะไรรุ่มร่ามขนาดนั้นหื้ม?" ชีวอนว่าเมื่อถอนจูบออก ใบหน้าหวานที่ดูกวนอารมณ์มากกว่าแต่ก่อนเพราะผมที่สั้นลงกำลังขึ้นสีระเรื่อ ปากอิ่มแดงจัดฉาบเคลือบด้วยน้ำสีใสดูวาววับ

"ฮยองพูดถึงอะไร? ไม่เห็นรู้เรื่องเลย?" คยูฮยอนบอกทั้งที่ยังหอบน้อยๆ

"รายการที่ไปถ่ายที่เวียดนาม จำเป็นต้องขนาดนั้นมั้ย?" ชีวอนแกล้งทำเสียงดุ รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนที่ถือไพ่เหนือกว่าขึ้นมาในทันที

"มันเป็นสคริปต์เหอะ ไม่ได้เต็มใจจะถ่ายแบบนั้นเลยซักนิดนะ" คยูฮยอนแก้ตัวเสียงดัง

เอาจริงๆ คือรู้ว่าตัวเองผิดเต็มๆ และที่พูดไปนั่นก็โกหกทั้งเพ เขามันพวกชอบอ้อน เจอใครใจดีตามใจเขาหน่อยก็อ้อนไปหมดนั่นแหละ แล้วก็เป็นโรคชอบเกาะอ่ะ เกาะแขนไรงี้ ชอบกอดด้วย อุ่นๆ กับพี่ๆ ในวงเขาก็เป็นแบบนี้ พี่เมเนเจอร์เขาก็เป็นแบบนี้ พี่ๆ ในวงการคนอื่นๆ เขาก็เป็นแบบนี้ เขาก็อุตส่าห์คิดว่าตัวเองจะรอด ไปออกรายการไหนก็ไม่เห็นฮยองจะเคยว่าอะไรเลย ที่ไปถ่ายที่จีนคราวก่อนก็ไม่ได้พูดอะไรด้วย

"ฮยองไม่เชื่อใจผมเหรอ?" คยูฮยอนลองถามประโยคเดียวกับที่ฮยองถามเขา ถามมันหน้าตายๆ แบบนี้เลยนี่แหละ

ชีวอนถอนหายใจ เขาจะเอาชนะคยูฮยอนได้ซักครั้งนึงมั้ยเนี่ย?

"ไม่ใช่ไม่เชื่อใจแต่เพราะฮยองรู้นิสัยนายดีต่างหากล่ะ" ชีวอนบอก ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าที่เห็นผ่านรายการนั่นเป็นตัวจริงของโจคยูฮยอนซักกี่เปอร์เซ็นต์

"ฮยอง... โกรธผมเหรอ?" คยูฮยอนลองถามอีกเริ่มจะใจแป้วขึ้นมา ยิ่งเห็นฮยองถอนหายใจอีกรอบคยูฮยอนก็ยิ่งใจแป้ว

"ไม่ได้โกรธแต่หวง หวงมาก เข้าใจมั้ย?" ชีวอนบอกแล้วก็ต้องส่ายหน้าเมื่อแมวหงอยเมื่อซักครู่เริ่ทจะยิ้มออก เห็นแก้มกลมดันขึ้นเป็นลูกแล้วก็อดจะกดจมูกหอมทั้งซ้ายทั้งขวาไม่ได้ทำให้เด็กตัวโตบนตักส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากด้วยความชอบใจ

"แก้มเนี่ยของฮยอง ห้ามให้รุ่นพี่จีวอนหอมเข้าใจมั้ย"

คยูฮยอนรีบพยักหน้าหงึกหงัก แล้วก็ต้องรีบหดคอเมื่อจมูกโด่งแตะลงมาที่คอ

"คอนี่ก็ของฮยอง แจฮยอนไม่มีสิทธิ์กัดเข้าใจมั้ย?"

"อ่ะ-อือ ไม่กัด" คยูฮยอนบอกพยายามหันหนี รู้สึกจั๊กจี้เพราะลมหายใจร้อนๆ ที่รินรดอยู่ตรงกกหู

"ตัวนิ่มๆ นี่ก็ด้วย ของฮยองทั้งหมด" กระซิบบอกชิดริมหู มือใหญ่สอดเข้าใต้เสื้อบีบเฟ้นช่วงเอวเรียกเสียงครางเบาหวิวจากคนบนตัก

"ฮยอง อือ... ไม่เอา" คยูฮยอนพูดได้ไม่เต็มเสียงนักเพราะมือของอีกฝ่ายเคลื่อนขึ้นมาถึงแผ่นอกของเขาแล้ว ปลายนิ้วเขี่ยสะกิดจุดไวสัมผัสทำให้เขาเกิดอารมณ์

"ก็ไม่ได้จะให้คยูคยูเอา"

"..."

"ฮยองจะเอา"

"หื่ออออ ไอ้ฮยองทะลึ่ง!!"

กำปั้นทุบปั่กเข้าที่อก บ่า ไหล่ และต้นแขนของชีวอนฮยองไม่ยั้ง พลางดิ้นขลุกขลักลงจากตักของคนที่ยังวาดแขนโอบรอบเอวเขาไว้อยู่ เกือบจะเคลิ้มอยู่แล้วถ้าไม่ติดว่าสิ่งที่ฮยองพูดมันตรงเกินไปจนเขารู้สึกอายขึ้นมาน่ะ

ชีวอนหัวเราะร่วน เขาเอามือลูบต้นแขนตัวเองที่ช้ำไม่ใช่น้อย มองหน้าแดงๆ กับท่าทีราวกับลูกแมวขู่ฝ่อของคยูฮยอนแล้วก็อยากจะรวบมาหอมมาจูบมากอดให้หายหมั่นเขี้ยว แต่ดูท่าถ้าเขายื่นมือเข้าไปคงได้โดนตะปบแน่

"ทะลึ่งแต่คุณภรรยาก็ชอบไม่ใช่รึไงครับ?" ชีวอนเอ่ยเย้า มือเสยช่อผมที่ตกลงมาให้พ้นจากใบหน้า

"ใครบอกว่าชอบ?" คยูฮยอนถามเสียงแข็ง ยิ่งกระถดตัวไปจนชิดกับโซฟา

"ก็คยูคยูไง แต่ไม่ได้บอกด้วยปากนะ บอกด้วยยยย" ชีวอนแกล้งลากเสียงยาว สายตาไล่ช้าๆ ตั้งแต่ตากลมโตลงมาที่ปากแดง ลำคอขาว แผ่นอกที่สะท้อนขึ้นลงเร็วและจบด้วยหว่างขาเรียว

"ไอ้ฮยองทะลึ่ง!!" คยูฮยอนว่าเสียงดัง มือคว้าหมอนอิงที่อยู่บนโซฟาเขวี้ยงใส่คนขี้แกล้ง

"ฮ่าๆๆ"

เสียงหัวเราะของฮยองยิ่งทำให้คยูฮยอนรู้สึกอาย อายหนักเข้าก็ทำได้แค่หนี คยูฮยอนลุกขึ้นยืนจะหนีไปทางห้องนอนแต่โดนชีวอนฮยองช้อนตัวเขาขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว

"เฮ้ย!! ฮยองปล่อยผมลงนะ!!"

"อยากไปทำที่เตียงก็ไม่บอก" ชีวอนยิ้มชื่น ขายาวก้าวพาคยูฮยอนที่ยังดิ้นไม่เลิกเข้าไปในห้องนอน

เมื่อวางคยูฮยอนลงกับเตียง ชีวอนก็รีบคร่อมตัวกักเด็กดื้อไว้ ตาโตมองเขาตื่นๆ

"ฮยอง... เอ่อ... จะเอาจริงอ่ะ?" คำว่า 'เอา' เบาแทบจะไม่ได้ยิน เหมือนเจ้าตัวเขาแค่ขยับปากโดยไม่มีเสียงพูดออกมาเท่านั้น

"อยากเอา"

คยูฮยอนกลืนน้ำลายเอื๊อก บางทีก็เกลียดความตรงไปตรงมาของชีวอนฮยองชะมัด

"ไป เอ่อ ไปอาบน้ำก่อนนะครับ นะ จะได้ตัวหอมๆ" คยูฮยอนฉีกยิ้มหวาน ตากลมหลุกหลิกซ้ายขวา ก็ไม่ได้จะเล่นตัวหรืออะไรหรอกนะ ใจนึงก็อยากให้ฮยองเอานะเพราะมันก็นานแล้วตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เรามีอะไรกัน แต่ตอนนี้มันเขินมากอ่ะ เขินไม่ไหว

"อาบให้หน่อยสิ หื้ม?" ปลายจมูกแตะไซ้พวงแก้มทำให้คยูฮยอนอดจะใจอ่อนไม่ได้

แต่ความเขินก็ยังมีมากกว่า

เพราะฉะนั้น...

"ไม่-ไม่อาบอ่ะ ผมอาบแล้ว ฮยองอาบเลย ฮยองไปอาบเลยนะ อาบคนเดียวเร็วกว่า อาบเสร็จเร็วๆ จะได้-" คยูฮยอนพูดต่อไม่ออก และสีหน้ารู้ทันของชีวอนฮยองก็ทำให้คยูฮยอนต้องพลิกตะแคงตัวหนี

"โอเคครับ งั้นเดี๋ยวฮยองจะรีบอาบน้ำเร็วๆ แล้วออกมา..." ชีวอนแกล้งลากเสียงคำว่ามายาวๆ ทั้งปากทั้งจมูกกดแก้มนิ่มแรงๆ หนึ่งทีก่อนจะยันตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ เมื่อไม่ถูกตัวเขากักไว้คยูฮยอนก็คว่ำหน้าคลานไปมุดตัวเองอยู่ในผ้าห่ม ชีวอนหัวเราะเบาๆ 

เอาเป็นว่า... เขาจะรีบอาบน้ำก็แล้วกัน

ใช้เวลาอาบน้ำสระผมไม่นานชเวชีวอนก็นุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำและเด็กที่บอกว่าจะให้เขาเอาก็ชิงหลับไปซะแล้ว ชีวอนไม่รู้ว่าจะพูดว่าอะไรดีเลย ให้ตายเถอะ

เรือนร่างสูงใหญ่เดินไปหย่อนตัวลงนั่งบนที่นอนข้างก้อนผ้าห่มกลมๆ มือใหญ่ลูบเส้นผมที่ไม่ได้ยาวเหมือนอย่างแต่ก่อน เพ่งมองใบหน้าของคนที่บอกว่าตัวเองหล่อขึ้นตั้งแต่เข้ากรมแล้วก็หลุดยิ้มออกมา

"ถ้าได้เห็นหน้านายก่อนนอนทุกวันก็ดีสิ"

"..."

"คยูคยูย้ายมาอยู่กับฮยองได้มั้ยครับ? คุณภรรยาคนดีย้ายมาอยู่กับคุณสามีนะครับ"

ก็คงพูดได้แค่ตอนที่อีกฝ่ายหลับเท่านั้นล่ะ

.

.

.

Talk*~

เป็นฟิคที่ไม่มีพอยนท์อะไรเลย
พยายามจะหาพอยนท์ให้มันแล้วแต่ว่าสุดท้ายก็ไม่มี
อะไรก็ไม่รู้ 555+
ช่วงนี้เรามีโอกาสได้ไปอ่านฟิคของวงอื่นซึ่งมันดีมากๆๆๆๆๆ
เนื้อเรื่องก็ดี ภาษาก็ดี อ่านแล้วแบบมันดีมากๆๆๆๆๆๆๆ
พอมาย้อนดูงานก่อนๆ ของตัวเองแล้วก็เกิดอาการช็อตขึ้นมา 555+
อยากจะแต่งอะไรที่มันดีๆ ดีขนาดนั้นบ้างแต่ในหัวคือว่างเปล่า
ก็รู้สึกเฟลตัวเองเหมือนกันที่แต่งฟิคไม่ได้เลย
เฮ้อ...

ปปฮม
170823
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. #85 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 20:49
    น่ารักอ่าาาา นี่คิดว่าตอนนี้คือความจริงเลยนะ ฮือออ
    มโนเรื่องได้เหมือนกันเลยยย ว่าต้องเป็นงี้ กรีดดดดด
    #85
    0
  2. #84 ladda_k (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 23:22
    น่ารักดีค่ะ ^^
    #84
    0
  3. #82 whalenoi (@whalenoi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 23:19
    แง อ่านแล้วคิดถึงอิน้องงง
    #82
    0
  4. #81 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 17:00
    น่ารักอะ อิน้องอ้อนอิพี่
    แต่ทำไมเหมือนอิพี่มีเมียน้อยเลยอะ
    ไม่ค่อยอยากจะเชื่อเรื่องลิปสติกเลย

    คืนนี้น้องหลับไปก่อน
    พรุ่งนี้เช้าจัดการกินแมวเป็นอาหารเช้ากน่าจะแซ่บนะคะพี่ตำหนวด 
    #81
    0
  5. #80 pisilla (@pisilla) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 10:01
    หลับก็ปลุกเลย
    #80
    0
  6. #79 Kung-passa (@Kung-passa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 23:33
    ขอบคุณคะน้องปีสำหรับsF wellcomeback อิพ่อขรา เสียดายไปนิด รอยลิปน่าจะให้น้องคยูฟาดหน้าอิพ่อขราสักที????????????????
    #79
    0