[WonKyu] One Sh♥t

ตอนที่ 13 : Sudden Impulse

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 ส.ค. 60

ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสีดำละจากหน้าจอโน้ตบุ๊กเครื่องหรูบนตักหันไปตามเสียงเปิดประตูที่ดังมาจากห้องนอนทางฝั่งขวามือของห้องนั่งเล่นปรากฏภาพร่างโปร่งในชุดนอนตัวโคร่งเผยให้เห็นผิวขาวตรงซอกคอและแผ่นอกบาง ผมสีน้ำตาลเข้มนั้นฟูไปคนละทิศละทางคงเพราะเจ้าตัวเพิ่งจะเป่าผมจนแห้ง เมื่อฝ่ายนั้นหันมาสบตาคมเข้มที่มองจ้องอยู่ก่อนแล้วใบหน้าหวานก็รีบก้มต่ำ


“ขอโทษครับ คุณซีวอน” คยูฮยอนบอกเสียงเบา กลัวว่าเจ้าของห้องคนนี้จะโกรธที่เขาไม่ได้อยู่รอต้อนรับ ไม่พอยังเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามารบกวนเวลาทำงานของอีกฝ่ายอีก แต่ที่ทำให้คยูฮยอนสั่นอยู่แบบนี้คงเป็นเพราะสายตานั้นมากกว่า สายตาที่เหมือนจะมองทะลุทุกอย่างแบบนั้น


“ไปเอาเบียร์มาให้ฉันกระป๋องนึงสิ” ซีวอนสั่งเพียงเท่านั้นก็กลับไปสนใจงานตรงหน้าต่อ ไล่กวาดสายตาไปตามตัวอักษรยาวเหยียดที่เขาจะต้องพิจารณาอนุมัติก่อนที่จะขอเบิกงบประมาณ


อ่านไปได้ไม่เท่าไร คยูฮยอนก็เดินมาหยุดอยู่ฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะหน้าโซฟาหนังสีดำที่เขาอาศัยทำงานอยู่ ซีวอนคิดเอาเองว่าคยูฮยอนคงตั้งใจจะรักษาระยะห่าง และมันก็เกือบจะดีถ้าไม่ติดว่าตอนที่คยูฮยอนก้มตัวลงมาเพื่อวางกระป๋องเบียร์คอเสื้อนอนจะไม่หย่อนลงจนเผยให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นไปถึงไหนต่อไหน


“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผม...” คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมาตั้งใจจะขออนุญาตกลับไปพักผ่อนที่ห้องแต่ก็ต้องรีบรวบคอเสื้อนอนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมองอะไรอยู่


“เอ่อ... ผมขอตัวครับ” คยูฮยอนโค้งเล็กน้อย ตั้งใจจะเลี่ยงออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด


แต่...


“มานั่งนี่สิ” เสียงทุ้มฟังดูสบายๆ แต่กับคนที่อยู่ด้วยกันมาซักพักอย่างคยูฮยอนก็พอจะรู้ว่านั่นคือคำสั่งซึ่งคงไม่เป็นการดีเท่าไหร่หากจะไม่ทำตาม คยูฮยอนสูดหายใจเข้าลึกๆ เล็งที่นั่งตรงโซฟาหนังสีดำที่ห่างจากอีกฝ่ายมากที่สุด แต่ขณะที่กำลังก้าวไปคนตัวสูงที่ถอดแว่นกรอบดำออกพร้อมกับเลื่อนโน้ตบุ๊กออกจากตักไปวางไว้บนโต๊ะด้านหน้าก็ทำให้คยูฮยอนต้องลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ


ที่นั่งของคยูฮยอนคงไม่ใช่บนโซฟาสีดำแล้วล่ะ แต่เป็นบนกางเกงสแลคสีดำนั่นต่างหาก


เมื่อเดินเข้าไปใกล้มือใหญ่ก็คว้าจับข้อมือคยูฮยอนดึงให้คยูฮยอนทิ้งตัวลงนั่งบนตักกว้าง แขนแข็งแรงข้างหนึ่งโอบเอวคยูฮยอนไว้ไม่ให้หนีไปไหน แผ่นหลังแนบกับแผงอกแกร่งยามเมื่อคนด้านหลังโน้มตัวลงมาหยิบกระป๋องเบียร์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ความเย็นจากกระป๋องเบียร์แตะผ่านคอราวกับจงใจแกล้ง คยูฮยอนได้แต่นั่งเกร็งไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร


“อ่ะ!!” คยูฮยอนสะดุ้งหลุดอุทานเมื่อจมูกโด่งฝังลงมาตรงซอกคอ แล้วค่อยๆ เลื่อนขึ้นช้าๆ


“หอมจัง” เสียงทุ้มต่ำกระซิบอยู่ข้างหูทำให้คยูฮยอนเผลอหดคอหนี แต่อีกคนคงเห็นเป็นเรื่องขบขันเพราะคยูฮยอนได้ยินเสียงหัวเราะต่ำๆ ในลำคอ


“คุณ... คุณซีวอน” คยูฮยอนเริ่มขยับตัวอย่างอึดอัดเมื่อปากหยักขบเม้มใบหูบาง อาการขัดขืนนั้นทำให้ทั้งตัวยิ่งถูกกอดแน่นจนแนบไปกับร่างกายของอีกฝ่าย


คยูฮยอนพยายามนั่งนิ่งแต่ก็ทำได้ยากเย็นเพราะจากปากที่แค่ขบเม้มตอนนี้ฟันคมกำลังไล่กัดไปตามใบหู ลิ้นอุ่นชื้นแลบเลียให้เสียววูบไปทั้งช่องท้อง ลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดให้ปั่นป่วนจนเผลอยกมือขึ้นจิกตรึงท่อนแขนที่โอบรอบเอวนั่นไว้


“เอาเบียร์มาให้แต่ไม่เอากับแกล้มมาด้วย แย่จริงๆ โจคยูฮยอน” ซีวอนว่าพลางถอยหลังไปพิงโซฟาให้คนในอ้อมกอดได้พักหายใจหายคอ ยกกระป๋องเบียร์ขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ มีความสุขที่ได้แกล้งให้เด็กน้อยเรียบร้อยไร้เดียงสาคนนี้ต้องเป็นบ้าเพราะเขา


“ขอโทษครับ ผมจะไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้” คยูฮยอนพูดทั้งที่ลมหายใจยังสั่น ใช้มือดันแขนอีกคนออกเบาๆ เป็นสัญญาณให้ปล่อย แต่คนที่นั่งเป็นเบาะให้คยูฮยอนไม่ยอมตาม


“คุณซีวอน...”


“นายนั่นแหละ อยู่เป็นกับแกล้มให้ฉัน”


ประโยคเอาแต่ใจร้ายกาจจบลงพร้อมกับมือสากที่สอดเข้ามาในเสื้อ ลูบเบาๆ อยู่ตรงหน้าท้อง คยูฮยอนหลุดเสียงอุทานเพราะตกใจจะยกมือขึ้นปิดปาก กระป๋องเบียร์ที่อยู่ในมือใหญ่อีกข้างก็ถูกยกขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากซะก่อน คยูฮยอนไม่เคยพิศวาสรสขมของเบียร์ แต่คยูฮยอนปฏิเสธไม่ได้ ก็เหมือนกับคนๆ นี้ที่คยูฮยอนต้องยอม


ปากแดงเผยอออกให้อีกฝ่ายได้รินน้ำสีอำพันนั้นลงคอ แค่อึกแรกก็สัมผัสได้ถึงความขมจนแทบอาเจียน คยูฮยอนรีบเบือนหน้าหนี ไอค่อกแค่ก เรียกเสียงหัวเราะจากอีกฝ่ายได้อีกรอบ


ซีวอนยกกระป๋องเบียร์ขึ้นจิบเป็นครั้งสุดท้าย น้ำมึนเมาพร่องไปไม่ถึงครึ่งแต่เขากลับรู้สึกมัวเมาจนแทบคุมสติไม่อยู่ คงเป็นเพราะเด็กน้อยหน้าหวานตัวขาวบนตักคนนี้ละมั้ง


“คุณซีวอน!!” คยูฮยอนร้องอย่างตกใจเมื่ออยู่ๆ เบียร์เย็นเฉียบก็ถูกเทราดลงบนหัวไหล่ไล่เข้าหาลำคอเลยไปยังแผ่นอกทำให้เสื้อนอนสีเขียวอ่อนเปียกเป็นวงกว้างจนแนบเนื้อ คราวนี้คยูฮยอนขืนตัวจะออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายด้วยกลัวว่าจะพลอยทำให้เสื้อผ้าของอีกฝ่ายเลอะไปด้วย แต่แขนนั้นกลับยิ่งรัดแน่นพร้อมกับมือใหญ่ที่เข้ามาจับตรึงใบหน้าของคยูฮยอนไว้ น้ำเสียงเย็นๆ ที่ข้างหูทำให้คยูฮยอนรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งร่าง


“คิดจะหนีฉันงั้นหรอ?”


“เปล่า... เปล่าครับ ผมไม่ได้จะหนี ผมแค่กลัวว่าเสื้อผ้าคุณซีวอนจะเลอะไปด้วย” คยูฮยอนรีบบอกพลางส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่รู้ว่าคำตอบจะพอใจคนฟังหรือไม่ แต่ตอนนี้คยูฮยอนถูกผลักให้ลงมายืนบนพื้นหันหลังให้กับคนที่ผลักเขาลงมา คยูฮยอนหันกลับไปมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ


“ถ้างั้นก็ถอดเสื้อออกสิ” สายตาติดเหย้าแหย่กับรอยยิ้มมุมปากถูกส่งมาพร้อมกับคำสั่งที่ทำให้คยูฮยอนหน้าขึ้นสีต้องรีบหันกลับไป ปลายนิ้วขาวซีดที่โผล่พ้นแขนเสื้อค่อยๆ ยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อนอนที่เหม็นคลุ้งไปด้วยกลิ่นเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ ทั้งๆ ที่มือสั่นแต่ก็ไล่ปลดกระดุมจนหมดแถว ลังเลที่จะถอดเสื้อออกจากกาย หัวใจเต้นระรัวอยู่ในอก รู้สึกร้อนจากข้างในสลับกับหนาวเพราะความเย็นจากของเหลวที่ชุ่มไปทั้งไหล่ ยังไม่ทันได้ตัดสินใจว่าจะเอายังไงต่อ ทั้งตัวก็ถูกจับให้หันกลับไปเผชิญหน้ากับคนที่สูงกว่าไม่เท่าไหร่ แต่กลับมีอำนาจซะจนเขานึกกลัว


“ฉันจะกอดนาย ถ้านายไม่ถอดเสื้อออกเสื้อของฉันก็จะเลอะ” บอกพร้อมกับปลายนิ้วยาวเชยคางของคยูฮยอนขึ้น สายตาจับจ้องอยู่ที่ดวงตากลมโต กายกำยำขยับเข้าใกล้ ใบหน้าหล่อเหลานั่นก็เช่นกัน คยูฮยอนหลับตาแน่นสูดหายใจลึกกลั้นใจบอกถ้อยคำน่าอาย


“ครับ... ผมจะถอด”


ซีวอนลอบยิ้มเจ้าเล่ห์เผยให้เห็นรอยบุ๋มที่ข้างแก้ม คนตัวโตขยับออกห่างคนที่ก้มหน้างุด คยูฮยอนจับเสื้อของตัวเองแน่นก่อนจะ ค่อยๆ คลายมือออกและถอดเสื้อนอนที่เปียกไปเกือบค่อนออกจากตัว ความหนาวตรงเข้าทำร้ายผิวเนื้ออุ่นทันทีที่เสื้อหลุดไป ผิวขาวเนียนที่ถูกแต่งแต้มด้วยร่องรอยสีกุหลาบจางๆ จากบทรักครั้งก่อนชวนมองและชวนให้สัมผัส มือแกร่งไม่รั้งรอที่จะดึงคยูฮยอนเข้ามาในอ้อมกอด มือหนึ่งประคองอยู่ตรงหลังเอว อีกมือจับท้ายทอยบังคับให้ใบหน้าหวานเงยขึ้น


ไม่ได้จูบในทันทีแต่กลับหยุดพิจารณาความงามบนใบหน้านี้ คิ้วเข้ม ดวงตาไหวระริกที่หลบลงทันทีที่สบตากับเขา แพรขนตาหนา แก้มนิ่มๆ น่าฟัด จมูกโด่งรั้นแอบซ่อนความดื้อ และริมฝีปากแดงที่หวานกว่าริมฝีปากใดที่เคยได้ลิ้มลองมา


ปากหยักกดจูบแผ่วเบาที่เปลือกตาบาง หน้าผากของคนตัวสูงกว่าแนบลงมา ลมหายใจรินรดกันและกันก่อนที่ปากนั้นจะจูบลงบนกลีบปากอิ่มแดง ค่อยๆ ลิ้มชิมจากภายนอก ขบเม้มดูดเบาๆ เรียวลิ้นชื้นแตะไล้ให้คยูฮยอนยอมเปิดปากให้เขาได้เข้าไปตักตวงลมหายใจ คยูฮยอนครางอือในลำคอเมื่อลิ้นร้ายไล่ต้อนลิ้นเล็กอยู่ภายในโพรงปาก เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดทั้งที่ไม่ตั้งใจ รู้สึกถึงรสและกลิ่นของเบียร์นอกที่คนตรงหน้าเพิ่งจะดื่มไป คยูฮยอนหายใจไม่ออก รู้สึกเหมือนตัวเบาคล้ายจะลอยได้ แข้งขาไม่มีแรงจะหยัดยืนจึงต้องเกาะยึดเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่น


จูบร้อนยังดำเนินต่อไป เมื่อไหร่ที่คยูฮยอนครางประท้วง คนจูบก็จะถอยห่างให้คยูฮยอนได้หายใจ แต่แค่ไม่นานก็กลับมาประกบจูบใหม่ จูบนั้นรุนแรงแต่ก็เจือความอ่อนหวานที่คยูฮยอนเลือกจะปัดมันทิ้งด้วยกลัวว่าจะเป็นการคิดเข้าข้างตัวเอง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คยูฮยอนมานั่งคร่อมตักคุณซีวอนบนโซฟาหนังสีดำแบบนี้


ปากหยักละจากปากแดงตึงช้ำจนแทบปริเพราะถูกจูบอย่างยาวนาน ลมหายใจร้อนผ่าวไล่ละไปตามผิวแก้มสูดดมความหอมเรื่อยไปจนถึงขมับและกลุ่มผมนิ่ม คยูฮยอนยังคงหอบสั่นซุกซบอยู่กับไหล่ของเขา แต่เพียงแค่ปลายนิ้วสอดผ่านขอบกางเกงนอนคยูฮยอนก็รีบดันตัวออกมองเขาด้วยสายตาตื่นตระหนก


“คุณซีวอน... ผม”


“ถอดเสื้อให้ฉัน” ไม่รอให้คยูฮยอนได้พูดจบอีกฝ่ายก็พูดสวนขึ้นมา


“ค... ครับ?” คยูฮยอนตอบรับอย่างงงๆ ไม่แน่ใจว่าที่ตนได้ยินนั้นถูกต้องหรือไม่ และซีวอนก็ยืนยันคำพูดของตัวเองด้วยการดึงมือทั้งสองข้างของคยูฮยอนไปวางแปะอยู่ที่หน้าอกตรงตำแหน่งของกระดุมเสื้อ


“ฉันบอกให้นายถอดเสื้อให้ฉัน โจคยูฮยอน” เสียงทุ้มติดจะดุออกคำสั่งอีกครั้งทำให้คยูฮยอนลอบถอนหายใจและเพ่งสมาธิไปที่กระดุมเสื้อเชิ้ตของฝ่ายนั้น มือเรียวสั่นยิ่งกว่าตอนปลดกระดุมเสื้อของตัวเองซะอีก งานง่ายๆ แค่การแกะกระดุมเสื้อจึงใช้เวลานานเกินความจำเป็นไปซักหน่อย เมื่อคยูฮยอนปลดกระดุมทั้งหมดเสร็จแล้วก็ชักมือกลับแต่ก็ถูกมือใหญ่นั้นรวบข้อมือไว้


“ถอดสิ”


คยูฮยอนยิ่งก้มหน้าลงต่ำจนคางแทบจะชิดอก มือบางค่อยๆ แหวกสาปเสื้อของคนที่นั่งนิ่งคอยบงการทุกอย่างผ่านเสียง แค่เสื้อสีขาวเผยให้เห็นผิวสีแทนคยูฮยอนก็รู้สึกร้อน ตอนนี้ทั้งตัวเขาคงจะกำลังแดงอวดคนที่มองมาอยู่แน่ๆ มือขาวรั้งเสื้อลงจากไหล่ของคุณซีวอนโดยเลี่ยงที่จะไม่มองและไม่สัมผัสถูกตัว แต่คนที่ให้เขาถอดเสื้อให้ก็เข้าใจแกล้งไม่ยอมขยับตัวช่วยเขาจนเขาต้องโน้มตัวลงไปหาแทบจะกลายเป็นกอด กว่าจะถอดเสื้อให้คุณซีวอนสำเร็จก็เล่นเอาคยูฮยอนเหนื่อย


ถอดเสร็จยังไม่ทันได้ผละตัวออกห่างก็โดนวงแขนนั้นรวบเอวผลักให้คยูฮยอนลงไปนอนหงายกับโซฟาโดยมีคนตัวโตคร่อมอยู่ด้านบน คยูฮยอนไม่รู้จะหลบตาไปทางไหน ไม่อยากมองหน้า ไม่อยากมองช่วงไหลกว้าง ไม่อยากมองแผ่นอก ไม่อยากมองหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อนั้นด้วย สุดท้ายเลยเลือกที่จะหันหน้าหนีและหลับตาลง ไม่นานก็รู้สึกถึงนิ้วมือที่ปัดผมของเขาออกจากหน้าผาก ก่อนที่ทั้งมือจะประคองแก้มของเขาบังคับให้หันกลับไปหา


“ลืมตาสิ?” เสียงทุ้มที่ฟังดูอ่อนโยนทำให้คยูฮยอนยอมลืมตา นัยน์ตาหวานวาววามไปด้วยหยาดน้ำที่เอ่อคลอ


“กลัวหรอ?” ถามพร้อมกับใช้ข้อนิ้วเกลี่ยหยดน้ำที่ขอบตาแผ่วเบา


“ครับ” คยูฮยอนตอบเสียงเบา หลับตาห้ามไม่ให้น้ำตาไหลลงมาแสดงความอ่อนแอ


ใจหนึ่งก็อยากเป็นของคนๆ นี้ อยากอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นนี้จนถึงเช้า แต่อีกใจก็ไม่อยากถูกคนๆ นี้รังแกอีกแล้ว ไม่อยากเป็นแค่ของเล่น ที่ระบายอารมณ์ หรืออะไรก็ตามแต่ที่มีค่าแค่ตอนกลางคืน


“วันนี้ฉันจะอ่อนโยนกับนาย” คำกระซิบแผ่วหวานข้างหูทำให้น้ำตาไหลวืดลงจากหางตา มือเรียวขาวยกขึ้นปิดริมฝีปากเมื่อฟันคมกัดเบาๆ สลับกับดูดเม้มให้เป็นรอยแดงตรงลำคอ มือหยาบกร้านไล่สำรวจผิวเนื้อนวลเนียน ไม่ว่าถูกแตะตรงไหนก็ร้อนไปหมด


“อ่ะ!!” หลุดเสียงครางน่าอายเมื่อปลายนิ้วยาวแตะเข้าที่ติ่งไตบนยอดอกข้างขวาพร้อมๆ กับที่ริมฝีปากงามเข้าครอบครองติ่งไตบนยอดอกซ้าย คยูฮยอนบิดกายหนีความเสียวซ่าน แต่ยิ่งดิ้นคนด้านบนก็ยิ่งย้ำสัมผัสลงจนเขาแทบกรีดร้อง นิ้วยาวบดขยี้กับปลายลิ้นชื้นเลียเบาๆ สลับกับดูดดึง


“อ๊า...า” คยูฮยอนรีบกัดนิ้วของตัวเองไว้ไม่ให้หลุดเสียงไปมากกว่านี้เมื่อคนด้านบนกัดลงมาที่ยอดอกอย่างไม่ค่อยจะเบานัก แกล้งกระตุ้นจุดไวสัมผัสจนพอใจคนตัวโตก็ผละออกทำให้เห็นว่าคยูฮยอนกำลังกิดนิ้วของตัวเองเพื่อกลั้นเสียง


“กัดนิ้วแบบนั้นไม่เจ็บรึไง?” ซีวอนดึงมือของคยูฮยอนออกมาดูก็เห็นรอยฟันจางๆ ที่ข้อนิ้ว ร่างสูงถอนหายใจก่อนที่ริมฝีปากหยักจะแตะจูบเบาๆ บนรอยแผลนั้น คยูฮยอนเบิกตากว้างตกใจกับความอ่อนโยนที่ได้รับรีบชักมือหนีและเบือนหน้าไปอีกทาง


“ไม่ต้องฝืนหรอก ถ้ารู้สึกดีก็ร้องออกมา เสียงนายทำให้ฉันยิ่งมีอารมณ์” คยูฮยอนหันมามองคนที่อยู่ด้านบนตาขวาง แต่ซีวอนแค่ยิ้มขำๆ และเปลี่ยนเป้าหมายไปที่กลางลำตัวภายใต้กางเกงนอนตัวบาง


“อ่ะ!! คุณซีวอน!! ถึงจะบอกว่าให้ร้องได้ตามใจ แต่คยูฮยอนก็ยังอายอยู่ดี แล้วเรื่องอะไรจะต้องร้องให้คุณซีวอนยิ่งมีอารมณ์ด้วยล่ะ


“อะอาาา...”


มือใหญ่ค่อยๆ นวดคลึงเบาๆ จนรู้สึกได้ถึงความต้องการปลดปล่อยที่ขยายขนาดอยู่ภายใน  ซีวอนยกยิ้มมุมปากมองหน้าเด็กน้อยที่แดงซ่าน ปากอิ่มเผยอหอบหายใจไม่เป็นจังหวะ น่ารักน่าเอ็นดูจนอดไม่ได้ที่จะกดจูบแก้มนิ่มแรงๆ


มือใหญ่ช้อนแขนคนตัวเล็กกว่าดันให้แผ่นหลังชิดกับที่วางแขนของโซฟา ทำให้คยูฮยอนมาอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน ตากลมโตมองมาอย่างไม่เข้าใจแต่ซีวอนไม่ได้สนใจขยับตามไปดึงกางเกงนอนของอีกฝ่ายถอดไปทางปลายเท้า ไม่เว้นแม้แต่ชั้นในสีขาวก็ถูกดึงตามออกไปด้วย คยูฮยอนทั้งเขินทั้งอายที่ต้องเปลือยเปล่า ใบหน้าขาวหันเข้าหาโซฟาหนังสีดำสนิท


“คยูฮยอน” เสียงทุ้มแหบพร่าเรียก พร้อมกับมือที่กอบกุมส่วนกลางลำตัวไว้หลวมๆ


“อืออ...”


“โจคยูฮยอน” เรียกอีกครั้งพร้อมกับค่อยๆ ขยับมือขึ้นลง


“ค... ครับ คุณซีวอน” คยูฮยอนตอบทั้งที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นจากโซฟา เสียงหวานกระเส่าชวนให้คนฟังเตลิด


“ฉันอยากให้นายมอง... สิ่งที่ฉันกำลังจะทำ”


คยูฮยอนเบิกตากว้าง ส่ายหน้าปฏิเสธ น้ำตาไหลลงมาอีกรอบ


กลัว...


“ฉันสั่ง... ให้นายมอง... สิ่งที่ฉันกำลังจะทำ โจคยูฮยอน”


คยูฮยอนสะอื้น ลองออกจากปากว่าเป็นคำสั่งแบบนี้คยูฮยอนไม่ทำก็เท่ากับขัดคำสั่งเจ้านาย คยูฮยอนพยายามกลั้นน้ำตาผินใบหน้ามาหาคนที่รออยู่ก่อนแล้ว ฝ่ายนั้นยกยิ้มอย่างผู้ชนะ มือใหญ่ยกต้นขาของคยูฮยอนขึ้นพาดบ่า ใบหน้าหล่อคมคายอยู่ห่างจากความต้องการของคยูฮยอนไม่เท่าไหร่ ท่าทางล่อแหลมแบบนี้ทำให้คยูฮยอนเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว


“อ๊าาาาา... าาา...” คยูฮยอนกรีดร้องเมื่อถูกกัดที่ส่วนปลาย พยายามถอยสะโพกหนีแต่ก็ถูกมือใหญ่จับเอวไว้จนขยับไม่ได้ อยากจะหลับตาไม่มอง แต่เพราะเป็นคำสั่งคยูฮยอนจึงต้องฝืนลืมตาไว้ทั้งที่หน้าร้อนจนแทบไหม้ ฟันคมกัดไล่ไปตามความยาว ลิ้นชื้นไล้เลียแรงๆ พร้อมกับปากหยักดูดเม้มเป็นระยะ คยูฮยอนเกร็งไปทั้งตัว น้ำตายิ่งไหลเอ่อจากตากลมโตที่เริ่มแดง


ซีวอนสนุกกับการได้เห็นอาการตื่นๆ ของคยูฮยอน ถูกบังคับให้มองเรื่องน่าอายแบบนี้ก็ไม่แปลกที่คยูฮยอนจะออกอาการอย่างที่เห็น อยากแกล้งก็ส่วนหนึ่งแต่ที่มากไปกว่านั้นคืออยากให้คยูฮยอนเรียนรู้เพราะเขาอยากให้ปากแดงๆ นี้ครอบครองความต้องการของเขา แค่จินตนาการภาพใบหน้าหวานๆ ขยับเข้าออกอยู่ตรงหว่างขากับริมฝีปากอิ่มที่คงจะยิ่งแดงเข้าไปใหญ่เมื่อต้องรับความใหญ่โตของเขา แค่คิดก็มีอารมณ์จนอึดอัดอยากจะปลดปล่อยมันซะเดี๋ยวนี้


“คุณ... คุณซีวอน ยะ...หยุดเถอะครับ ได้โปรด” เสียงหวานครางขอดึงให้ซีวอนหลุดจากห้วงความคิด เหลือบสายตาขึ้นเล็กน้อยก็เห็นคยูฮยอนมองมาอย่างอ้อนวอนขอความเห็นใจ น่าสงสาร แต่ก็ยิ่งน่าทรมานให้ขาดใจตาย


“ดูและจำสิ่งที่ฉันทำให้นายไว้คยูฮยอน เพราะครั้งต่อไปฉันจะให้นายใช้ปาก” พูดจบก็ครอบครองความความต้องการที่สั่นระริกทันที คยูฮยอนเบิกตากว้างร้องครางเพราะความซ่านกระสัน ตกใจกับสิ่งที่คุณซีวอนจะให้เขาทำ ตกใจกับภาพตรงหน้า สับสนด้วยความรู้สึกป่วนมวนในท้องที่ทำให้หายใจไม่สะดวก ใบหน้าหล่อคมที่ขยับเข้าออกเทียบไม่ได้เลยกับลิ้นชื้นที่กระหวัดรัดอยู่ภายใน


“อา... อะอา... อืม” คยูฮยอนยกหลังมือขึ้นแตะริมฝีปาก ยอมแพ้ปล่อยเสียงครางน่าอายให้หลุดออกมาทุกครั้งที่อีกฝ่ายขยับ


เมื่อใกล้จะปลดปล่อยคยูฮยอนก็ฝืนทนดูภาพตรงหน้าไม่ไหว เปลือกตาบางปิดลง กายขาวบิดเร่าบนโซฟาหนังสีดำสวยงามจนซีวอนยิ่งเร่งจังหวะ มือใหญ่ช่วยขยับให้คยูฮยอนรู้สึกดี


“คุณซีวอน... ห่ะ!!


เพียงไม่นานคยูฮยอนก็ปลดปล่อย ความหอมหวานอุ่นร้อนยังอยู่ในโพรงปาก ซีวอนค่อยๆ ถอนใบหน้าออกยืดตัวขึ้นเพื่อมองดูคนที่นอนหอบหายใจสั่นและกระตุกเกร็งเป็นระยะ คยูฮยอนคู้ตัวยกแขนขึ้นกอดตัวเอง จนเมื่อลมหายใจของคยูฮยอนเริ่มกลับสู่ปกติซีวอนก็ดึงแขนคยูฮยอนให้ลุกขึ้นนั่งแล้วกอดไว้ ปากหยักฉกจูบกลีบเนื้อนิ่มคายน้ำรักที่ยังไม่ได้กลืนลงคอให้คยูฮยอนได้ลิ้มลอง คนตัวเล็กกว่าดิ้นพล่านเมื่อรับรู้ถึงรสชาติหวานเฝื่อนกับกลิ่นคาว ลิ้นเล็กพยายามดันลิ้นของอีกฝ่ายออกแต่กลับกลายเป็นยิ่งทำให้จูบนั้นรุนแรงขึ้น คราบใคร่คละอยู่ในปากเพราะคนบังคับจูบกวาดลิ้นไปทั่ว ลิ้นร้ายแทรกเข้ามาลึกจนคยูฮยอนแทบสำลัก สุดท้ายคยูฮยอนก็ต้องยอมแพ้ ยอมกลืนทั้งน้ำรักทั้งน้ำตาลงคอ


คยูฮยอนหลุดเสียงสะอื้นทันทีที่คนใจร้ายยอมปล่อยริมฝีปากเขาให้เป็นอิสระ เพราะถูกจูบทั้งที่ร้องไห้ทำให้ทันทีที่อากาศเข้าปอดคยูฮยอนก็สำลัก อยากจะอาเจียนสิ่งที่กลืนลงไปออกมาแต่ก็คงไม่มีประโยชน์เพราะรสชาติน่าสะอิดสะเอียนนั้นยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น


“อย่าร้องสิ หื้ม... ฉันยังไม่เคยรังเกียจนายเลย นายออกจะ... หวาน” ถ้อยคำร้ายๆ ขัดกับปากอุ่นที่ไล่จูบซับน้ำตาทำให้คยูฮยอนยิ่งร้องไห้ มือบางยกขึ้นทุบแขนอีกฝ่ายขืนตัวออกจากกอดอุ่น


ซีวอนลอบถอนหายใจลองคนเก็บอารมณ์เก่งอย่างคยูฮยอนถึงขั้นลงไม้ลงมือกันขนาดนี้ก็แปลว่าอาการหนักอยู่ ซีวอนละกอดเอื้อมไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองที่ถอดทิ้งไว้อีกฝั่งของโซฟา คลุมให้คนที่ยังคงนั่งร้องไห้จนไหล่บางสั่นสะท้าน มือใหญ่ลูบผมสีน้ำตาลเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเก็บชุดนอนของคยูฮยอนที่ถอดทิ้งระเกะระกะส่งให้


“ไปอาบน้ำแล้วก็นอนซะ” ออกคำสั่งเสียงเรียบทำให้คยูฮยอนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นยกหลังมือปาดน้ำตาออกลวกๆ ตากลมแดงช้ำมองความต้องการภายใต้กางเกงสแลคสีดำแล้วก็ต้องรีบหรุบตาลงต่ำ


“แต่...” ไม่เคยเลยซักครั้งที่คุณซีวอนจะทำให้คยูฮยอนฝ่ายเดียวแบบนี้ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ต้องการแต่กลับไล่ให้คยูฮยอนไปอาบน้ำนอน

“ทำตามที่ฉันสั่ง โจคยูฮยอน” ซีวอนยืนหันหลังให้คยูฮยอนจึงไม่ได้เห็นสายตากังวลปนเป็นห่วงที่ถูกส่งมา คยูฮยอนโค้งให้คนตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไปทั้งน้ำตา


ซีวอนเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูแล้วก็สบถหยาบ ก้มมองความต้องการของตัวเองที่ยังไม่ได้ปลดปล่อยก็ต้องถอนหายใจแรงๆ ออกมา คนตัวสูงกระแทกเท้าเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไม่ลืมที่จะปิดประตูเสียงดังเพื่อระบายอารมณ์


เขาชักจะยอมให้โจคยูฮยอนมากเกินไปแล้ว


End

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. #104 candlelight1013 (@praew-paween29) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:10
    ต้องมีต่อแล้ว555555
    #104
    0
  2. #83 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 07:11
    ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟอิน้องงอนพี่ก็อดเบยยซินะ
    พโถ่วววว น่าฉงฉานใครละเนี่ย แต่คนอ่านฟิน
    #83
    0
  3. #78 Amour (@e-l-f-sj) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 23:49
    ง่าาาาาา ยิ่งอ่านยิ่งเขิน

    ยอนร้องไห้ขนาดนี้ ดีนะที่ยังหยุด ไม่งั้นล่ะก็ ฮึ่ม 😤😤😤

    จะเป็นยังไง อยากได้ภาคต่อมากกกกกกกก *กระพริบตาปริปๆ ใส่ไรท์*
    #78
    0
  4. #77 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 23:22
    อ่านละบั่บบบบบบบบ

    เสี่ยชเวหื่นแรง 
    ส่วนอิน้องคูยอนก็บรรยายซะน่ากิน 😋😋😋
    อ่านไปอ่านมา กำลังร้อนแรง
    ไหงมาตัดจบแบบนี้อะ
    ค้างเหมือนอิพี่วอนเลย 🙄🙄🙄
    ใจร้ายยยยยยยยยยย 😒😒😒




    ปูลู: หลังๆ น้องปีถนัดด้านนี้นะคะ
    สงสัยมาถูกทางละ 
    #77
    0
  5. #76 whalenoi (@whalenoi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 20:59
    อีหนูถูกส่งมาขัดดอกหรือเปล่าลูก ดูมีความจำยอมปนสมยอมกับเสี่ยเบาๆ
    #76
    0
  6. #75 Jaa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 19:38
    เสี่ยดูใจร้าย แต่สุดท้ายก็ยอมอ่อนให้เด็กน้อย
    #75
    0
  7. #74 pisilla (@pisilla) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 22:47
    มาแนวอีหนูของเสี่ย อิอิ จะมีต่อมั้ยนะ
    #74
    0
  8. #73 Lkim_หล่อลื่น (@ifn_l) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 21:49
    ไม่มีฟิคตกถึงท้องเป็นอาทิตย์แล้ว ฮืออออใจจะขาด ขอบคุณไรท์ที่อัพฟิคค่าาา ;___;
    #73
    0
  9. #72 Kung-passa (@Kung-passa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 21:33
    อารัยเด่วนี้น้องหมอพัฒนางานNC ขึ้นนาจา สงสารสาวน้อยโดนพี่วอนบังคับข่มแหงกายใจ????????????????

    ขอบคุณคะน้องปี
    #72
    0