[WonKyu] 50 Shades of Choi (จบแล้ว)

ตอนที่ 5 : 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    22 ต.ค. 58

 
.
 
.
 
.
 
คยูฮยอนสะดุ้งตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่ไหนไม่รู้ ความปวดพุ่งจู่โจมเข้าที่หัวทันทีจนต้องยกมือขึ้นกุมแล้วล้มตัวลงไปนอนอีกครั้ง ปิดเปลือกตาแน่นหวังจะบรรเทาอาการปวดที่หัว และเพราะแสงสว่างที่เข้ามาแยงตา คยูฮยอนค่อยๆ ลืมตาช้าๆ ก่อนจะกระพริบปริบเพื่อปรับให้ชินกับแสง เพดานห้องสีนวลเป็นเพดานห้องที่คยูฮยอนไม่คุ้นเคย นอนกระพริบตาเฉยๆ อยู่เกือบนาทีจึงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากที่นอน 
 
เห็นว่าตัวเองยังอยู่ในชุดเดิมก็ค่อนข้างโล่งใจ แต่เมื่อนึกถึงสัมผัสน่ารังเกียจที่ประสบพบเจอเมื่อคืน แม้ว่าจะเมาจนจำเรื่องอื่นๆ ไม่ค่อยได้ แต่กลิ่นลมหายใจเหม็นแอลกอฮอล์กับบุหรี่และริมฝีปากที่แตะตรงคอกับปากก็ทำให้คยูฮยอนตัวสั่นจนต้องดึงผ้าห่มสีขาวสะอาดขึ้นมาคลุมตัวและน้ำตาก็รื้นอยู่ที่ขอบตาจนพาลจะไหลลงมาอีกรอบ
 
สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูมาจากอีกด้านของห้อง น้ำตาหยดลงโดยไม่รู้ตัว
 
"ตื่นแล้วหรอ?" ชีวอนหยุดมือที่กำลังเช็ดผมตัวเองเมื่อเห็นว่าคยูฮยอนลุกขึ้นมานั่งแล้ว แต่ตาแดงกับน้ำตาตรงข้างแก้มก็ทำให้ชีวอนลอบถอนหายใจและเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะนั่งลงตรงพื้นที่ว่างข้างๆ ก้อนผ้าห่มที่ห่อเด็กน้อยของเขาไว้ นั่งหันหน้าเข้าหาคยูฮยอนมือข้างหนึ่งเท้าที่นอนกักคยูฮยอนไว้ในอ้อมแขนอีกข้างยกขึ้นเช็ดน้ำตาให้แผ่วเบา
 
"ไม่เป็นไรแล้วนะ ฉันอยู่นี่ หยุดร้องซะ" อดไม่ได้ที่จะแต้มจูบซับน้ำตาที่เปลือกตาบาง แต่ยิ่งได้รับสัมผัสอ่อนโยนคยูฮยอนก็ยิ่งร้องไห้
 
คำถามหนึ่งผุดขึ้นในใจ
 
ทำไมถึงไม่รังเกียจคุณชีวอน?
 
คยูฮยอนเบี่ยงหน้าหนีและพยายามหยุดร้องไห้ ตั้งใจจะหลบไปที่อื่นแต่ก็ติดที่คนตัวใหญ่เท้าแขนคร่อมตัวเองไว้ทำให้คยูฮยอนติดอยู่ระหว่างหัวเตียงที่มีพื้นที่น้อยนิดกับแผงอกสีแทนที่มีแค่ผ้าผืนเดียวพาดไว้ตรงไหล่ คยูฮยอนจึงทำได้แค่ถอยห่างแล้วก้มหน้างุด
 
"เอ่อ คุณชีวอนไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนดีกว่ามั้ยครับ" บอกเสียงเบาบวกกับใบหน้าหวานที่เริ่มจะแดงเรื่อทำให้ชีวอนยกยิ้มและลุกไปยืนข้างเตียง ไม่ได้ตั้งใจจะลวนลามหรืออะไรแต่เพราะเห็นคยูฮยอนร้องไห้เขาถึงไม่ทันคิดว่าตัวเองยังไม่ได้ใส่เสื้อ
 
"อยากอาบน้ำรึเปล่า? หรือว่าอยากกินอะไรมั้ย?" เดินกลับมาถามเมื่อคว้าเสื้อยืดสีเทาเข้มมาสวมเรียบร้อยแล้ว เห็นคยูฮยอนหยุดร้องไห้ก็ค่อยเบาใจ 
 
"ผมขอใช้ห้องน้ำได้มั้ยครับ?" ยังก้มหน้าอยู่ เพราะความรู้สึกร้อนตรงแก้มไม่ยอมหายไปซักที
 
"เอาสิ พวกของใช้อยู่ตรงอ้างล่างหน้านั่นแหละ อยากใช้อะไรก็หยิบเอา ส่วนเสื้อผ้า" ชีวอนเดินไปหยิบถุงกระดาษสองใบมาวางไว้ตรงหน้าคยูฮยอน คยูฮยอนจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตากับอีกฝ่ายเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
 
"ไปซื้อมาเมื่อเช้าน่ะ แต่ส่งซักให้แล้วนะ" หลบตากลมแล้วรีบบอกก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง 
 
"ผมใส่ชุดเดิมก็ได้ครับ" คยูฮยอนมองถุงสองใบตรงหน้า แค่เห็นชื่อร้านก็รู้แล้วว่าราคาแพงหูฉีก
 
"ใส่ไปเถอะหน่า ถึงนายไม่ใส่ฉันก็ใส่ไม่ได้หรอก รีบไปอาบน้ำได้แล้ว จะได้กินข้าว ไม่หิวรึไง?" พูดจบก็รีบเดินออกไปจากห้องเหลือแต่คยูฮยอนที่ยังนั่งอยู่บนเตียงและยิ้มให้กับถุงสองใบตรงหน้า
 
ชีวอนเดินไปกระแทกตัวลงนั่งที่โซฟา หยิบรีโมตมากดเปิดโทรทัศน์เปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจมากพอที่จะทำให้ชีวอนหยุดฟุ้งซ่านได้ เอาจริงๆ ว่าชีวอนไม่เคยทำเพื่อใครขนาดนี้มาก่อน คยูฮยอนเป็นคนแรกที่เขาขับรถไปหาดึกดื่น เป็นคนแรกที่ยอมให้นอนบนเตียง เป็นคนแรกที่นั่งเฝ้าจนไม่ได้นอน เป็นคนแรกที่เขาออกไปเดินเลือกซื้อเสื้อผ้าให้ 
 
เป็นคนแรกที่ทำให้ชีวอนรู้สึกแบบนี้
 
เป็นห่วงจนแทบบ้า เสียใจที่เห็นอีกคนร้องไห้
 
เมื่อคืนชีวอนก็แค่เอะใจที่พี่ฮีชอลส่งข้อความมาตอนตีสองกว่าๆ บอกว่าคยูฮยอนน่ารัก คิดในใจว่าคยูฮยอนไปเจอกับพี่ฮีชอลได้ยังไง? โทรกลับไปหาพี่ฮีชอลก็เสียงดังจนฟังไม่รู้เรื่อง รู้แน่ว่าวันนี้คงเข้าไปที่ผับ สังหรณ์ใจไม่ดีจึงรีบลุกขึ้นหยิบแจ็กเก็ตและกำลังจะเดินออกจากห้อง ก็เป็นจองฮุนที่โทรเข้ามา น้ำเสียงร้อนใจของฝ่ายนั้นบอกเล่าว่าคยูฮยอนโทรผิดมาที่เบอร์ของตน ฟังเสียงแล้วเมามาก บอกว่าจะรออยู่ในห้องน้ำที่ผับอะไรซักแห่ง แค่ได้ยินว่าคยูฮยอนเมาชีวอนก็เปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่งออกจากห้องไปยังลานจอดรถ บอกจองฮุนให้ตามไปที่ผับของฮีชอลให้เร็วที่สุด 
 
เมื่อมาถึงก็พุ่งตรงไปที่ห้องน้ำของผับ เห็นคยูฮยอนถูกกดติดกับกำแพงก็แทบจะบ้าตายเสียตรงนั้น รีบกระชากไอ้ระยำออกจากตัวคยูฮยอนแล้วก็ปล่อยหมัดขวาเต็มแรง ใจจริงอยากจะลงไปซ้ำให้เลือดตก แต่เพราะเสียงเรียกของคยูฮยอนทำให้ชีวอนละความสนใจจากคนที่นอนกองอยู่ที่พื้น หันไปหาก็ต้องรีบอ้าแขนรับคนที่โถมเข้ามากอด ร้อนใจและเจ็บใจที่สัมผัสได้ถึงน้ำตาที่ซึมผ่านเสื้อ ยิ่งเห็นคยูฮยอนเป็นลมไปต่อหน้าต่อตาก็ยิ่งอยากจะฆ่าไอ้เลวที่มันทำร้ายคนของเขา แต่เพราะคยูฮยอนสำคัญกว่าชีวอนจึงเลือกพาคยูฮยอนมาที่โรงแรมของตน ดูแลเช็ดหน้าให้เสร็จก็นั่งเฝ้าอยู่ที่โซฟาข้างเตียงจนถึงเช้า รีบออกไปซื้อเสื้อผ้ามาให้โดยใช้สิทธิเจ้าของห้างเข้าไปเดือนเลือกซื้อก่อน ส่งซักอะไรเรียบร้อยถึงได้มีเวลานอนพักเกือบสองชั่วโมงในช่วงสายของวัน
 
ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยให้ตายสิ
 
เสียงเปิดประตูที่อีกด้านของห้องทำให้ชีวอนละสายตาจากโทรทัศน์เครื่องใหญ่ที่เปิดทิ้งไว้แต่ไม่ได้สนใจ เห็นคยูฮยอนเดินออกมาในชุดที่ตัวเองซื้อให้ก็พอใจไม่น้อย เสื้อไหมพรมแขนยาวไม่หนามากสีเทาอ่อนกับกางเกงยีนส์ขายาวที่เจ้าตัวพับขากางเกงขึ้นไป หัวยุ่งเล็กน้อยเพราะผมสีน้ำตาลเข้มยังไม่แห้งดี น่ารักจนอยากจับมากอดจับมากัดให้หายหมั่นเขี้ยว
 
"เอ่อ คุณชีวอนเห็นโทรศัพท์ผมมั้ยครับ? ผมต้องโทรบอกเพื่อนที่หอ" บอกเสียงเบาทั้งที่ก็ยืนอยู่ตั้งไกล
 
"โทรศัพท์นายตกที่ผับเมื่อคืนหน้าจอแตก ฉันเลยให้จองฮุนไปซื้อให้ใหม่อยู่ ตอนบ่ายคงได้" พูดพลางเดินไปหาคนที่ยังยืนหลบอยู่หน้าประตูห้องนอน
 
"ผมไม่มีเงินจ่ายหรอกนะครับ เสื้อผ้าพวกนี้ก็ด้วย" คยูฮยอนพูดก้มหน้าลงกว่าเดิมเมื่อเงาของอีกคนเข้ามาทาบทับตัวเขาไว้
 
"ไม่ใช่ความผิดของนายนี่ ไม่ต้องห่วงหรอก พี่ฮีชอลจะเป็นคนหาเงินมาใช้ฉันเอง" มือใหญ่แตะข้างแก้มดันให้ใบหน้าขาวเชิดขึ้นขณะบอกเล่าให้คยูฮยอนสบายใจ 
 
"แต่ว่า-"
 
"ปากไปโดนอะไรมา?" ถามเสียงเครียดเมื่อเห็นว่าปากเล็กบวมช้ำผิดปกติ คยูฮยอนรีบหันหน้าหนีทันทีจะหันหลังเดินกลับเข้าห้องนอนแต่ถูกมือของชีวอนดึงแขนลากไปทางห้องนั่งเล่นที่สว่างกว่าตรงหน้าประตู จับให้คยูฮยอนหันหน้าเข้าหาแล้วก็ยิ่งตกใจเพราะริมฝีปากแดงจัดตึงช้ำ แถมยังมีรอยแดงที่คอเป็นปื้นอีก
 
"ไม่ได้ยินที่ฉันถามหรอโจคยูฮยอน?" น้ำเสียงเข้มติดจะดุทำให้คยูฮยอนกลัวจึงต้องกลั้นใจตอบ แม้จะไม่ค่อยตรงกับคำถามเท่าไหร่ก็เถอะ
 
"ก็มันสกปรก"
 
ชีวอนล่ะอยากจะยกมือขึ้นตบหน้าผาก นี่อย่าบอกนะว่า...
 
"เมื่อคืนมันใช้ลิ้นรึเปล่า?" ข่มเสียงต่ำถามด้วยความใจเย็น ทั้งที่ภายในกายร้อนด้วยความโกรธ
 
"อะ อะไร?" คยูฮยอนเบิกตากว้าง ไม่เข้าใจว่าชีวอนถามอะไร แต่สมองก็สั่งให้ร่างกายถอยร่นโดยอัตโนมัติ แต่ชีวอนที่เร็วกว่าก็รวบเอวคยูฮยอนเข้ามาจนชิด มือบางทำได้แค่ดันแขนอีกฝ่ายไว้ แต่ก็ไม่ได้ช่วยเพิ่มระยะห่างซักเท่าไร
 
"เมื่อคืน... ตอนที่ถูกจูบ... มันใช้ลิ้นรึเปล่า?"
 
"หม่ะ ไม่ ผมเม้มปากไว้ก็เลยอื้อ" พูดไม่ทันจบท้ายทอยก็ถูกยึดไว้พร้อมกับริมฝีปากเย็นแนบลงมาหา คยูฮยอนตกใจจนแทบสิ้นสติ ความกลัวดังเช่นเมื่อคืนย้อนกลับมาจนเรี่ยวแรงหดหาย จะขืนตัวออกก็ยิ่งถูกกอดไว้ รู้สึกหวิวเหมือนจะเป็นลมจึงจิกเล็บเข้ากับเนื้อแขนของอีกฝ่ายยึดไว้แล้วหลับตาแน่น แต่ยิ่งหลับตาสัมผัสเปียกชื้นที่ริมฝีปากก็ยิ่งชัดเจน และมันก็ทำให้รู้ในวินาทีถัดมาว่าความกลัวในตอนนี้นั้นไม่เหมือนกับเมื่อคืน
 
คยูฮยอนไม่ได้รังเกียจสัมผัสของคุณชีวอน
 
ชีวอนค่อยๆ บดคลึงกลีบปากนิ่มละเลียดชิมรสหวานที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มแดงช้ำโดยการแตะลิ้นไล้แค่ภายนอก รับรู้ถึงแรกจิกที่ต้นแขนกับกายสั่นสะท้านในอ้อมกอดจึงดูดดึงขบเม้มแผ่วเบาปลอบโยน
 
สัมผัสปลอบประโลมที่ไม่ได้หยาบคายและไม่พยายามยัดเยียดทำให้คยูฮยอนยอมยืนนิ่งกลืนก้อนสะอื้นลงคอ แต่อีกปัญหาที่ตามมาคือคยูฮยอนกำลังจะขาดอากาศเพราะกลั้นหายใจไว้ตั้งแต่เมื่อครู่ มือยิ่งเกร็งจิกเล็บลงอีกโชคดีที่ชีวอนถอนใบหน้าออกไปคยูฮยอนจึงได้สูดอากาศเข้าปอดแต่ก็ต้องสำลักแค่กหอบจนตัวโยนอยู่ในอ้อมแขนของชีวอน
 
ชีวอนนั่งลงกับโซฟาไม่ลืมที่จะดึงให้คยูฮยอนผู้ที่สติยังไม่อยู่กับร่องกับรอยนั่งตามลงมา ก็ถ้าคยูฮยอนมีสติชีวอนคงไม่ได้เด็กตัวขาวมานั่งคร่อมตักอยู่แบบนี้หรอก
 
"นิ่งๆ ไว้นะ เด็กน้อย" พูดพลางจับแขนทั้งสองข้างของคยูฮยอนให้คล้องคอตนเองไว้ ก่อนจะกดริมฝีปากกับซอกคอที่แดงเป็นทาง
 
"ไม่!" ปฏิเสธเสียงสั่นเพราะตอนนี้คยูฮยอนกำลังสั่นไปทั้งตัว รู้สึกเหมือนถูกไฟช็อตยิ่งกว่าจูบเมื่อกี้ซะอีก จะถอยห่างมือใหญ่ก็จับยึดเอวไว้ ยิ่งคยูฮยอนดิ้น เสื้อไหมพรมราคาแพงก็ยิ่งเลิ่กขึ้น
 
"กอดฉันไว้คยูฮยอน" กระซิบบอกกับผิวกายกรุ่นกลิ่นสบู่ ลากริมฝีปากเอื่อยๆ อย่างย่ามใจ พอใจกับร่างกายของคนตรงหน้าจนอยากจะทำมากกว่านี้
 
"ไม่เอา"
 
ติ๊ง~ ต่อง~
 
เสียงกริ่งที่หน้าประตูทำคยูฮยอนผลักชีวอนออกอย่างแรง พอเห็นว่าตัวเองอยู่ในท่าทางหล่อแหลมแค่ไหนก็รีบปีนลงจากตัวอีกฝ่ายวิ่งหนีเข้าห้องนอนห้องเดิม ซึ่งเป็นห้องเดียวที่คยูฮยอนรู้จักในสถานที่แห่งนี้ เข้ามาได้ก็พุ่งเข้าห้องน้ำเปิดก๊อกกวักน้ำล้างหน้าลดความร้อนที่มันเห่อขึ้นมาจนจะระเบิดอยู่รอมร่อ พอเงยหน้ามาเห็นตัวเองในกระจกสายตาก็มองจ้องที่ริมฝีปากแดงช้ำของตัวเองเลยไปถึงซอกคอซ้ายที่ถูกจูบเมื่อครู่ แล้วหน้าก็ร้อนขึ้นมาอีกจนต้องกวักน้ำใส่อีกรอบ
 
"คยูฮยอน มึงมันบ้า บ้าไปแล้ว" บ่นพึมพำกับตัวเอง มือคว้าผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดหน้าจงใจเลี่ยงที่จะไม่มองกระจกอีก
 
ออกมาจากห้องน้ำได้ก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อ จะออกไปตอนนี้ก็ไม่ได้ หันซ้ายหันขวาก็ไม่เห็นทางหนี จึงปีนขึ้นเตียง คว้าผ้าห่มมาคลุมตัว พันจนเป็นก้อนขยุกขยุยเหลือแต่ตากับแก้มแดงปลั่งสองข้างโผล่พ้นออกมา
 
"เมื่อกี้นี้มันอะไรวะ มึงจูบกับคุณชีวอนหรอ? นี่มึงชอบผู้ชายรึไง? เป็นเด็กใจแตกเรอะ? ไอ้บ้าโจคยูฮยอน มึงมันโคตรบ้า" บ่นยาวเหยียด โชคดีที่แขนถูกห่ออยู่ในผ้าห่มจนดึงออกมาไม่ได้ ไม่งั้นคยูฮยอนคงได้ยกมือขึ้นมาทึ้งผมจนหมดหัวแน่
 
ก๊อกๆ 
 
เสียงเคาะประตูทำให้ตาโตเบิกกว้าง ยังไม่ทันได้คิดทำอะไรประตูก็เปิดออก
 
"ทำอะไรน่ะ?" ชีวอนถามทันทีเมื่อเปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นคยูฮยอนนั่งอยู่กลางเตียงโดยมีผ้าห่มพันตัวจนเป็นก้อนกลมๆ โผล่มาแต่จมูกแดง แก้มแดง ตาโตน่ามอง และผมยุ่งเปียกน้ำนิดหน่อย
 
"คุณอย่าเข้ามานะ!" เด็กน้อยตะโกนลั่น ไม่ได้น่ากลัวซักนิดในสายตาชีวอน
 
"ขอโทษที แต่นี่มันห้องนอนฉัน แล้วที่นายนั่งอยู่ก็เตียงของฉัน" พูดเรียบๆ ทั้งที่กลั้นขำแทบตายยิ่งเห็นคยูฮยอนดูเหมือนจะอึ้งไปและเห็นด้วยกับคำพูดของเขาก็ยิ่งตลก
 
"อ่อ" คยูฮยอนพูดด้วยเสียงอ่อยๆ เขยิบจะก้าวลงจากเตียงแต่เพราะผ้าห่มที่พันมั่วไปหมดอยู่บนตัวทำให้...
 
โครม!
 
หล่นลงพื้นมาทั้งคนทั้งผ้าห่มจนชีวอนหัวเราะลั่นจะเดินเข้าไปช่วยแต่คยูฮยอนรีบถอยไปชิดขอบเตียงแล้วตะโกนอีกรอบ
 
"คุณห้ามเข้ามาใกล้ผมนะ!! ถอยไปเลย!!"
 
ชีวอนไม่ได้สนใจ เดินเข้าไปช่วยเอาผ้าห่มออกจากตัวให้เห็นแขนยาวในเสื้อไหมพรมสีเทาโผล่พ้นออกมาข้างหนึ่งก็ดึงแขนแล้วจับคยูฮยอนให้นั่งบนเตียงดีๆ คยูฮยอนยิ่งลนลานเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะทำยังไง ใจนี่ก็เต้นเร็วจนกลัวว่าจะวายในไม่ช้า
 
"กลัวหรอ?"
 
"กลัวสิ!! คุณจะบ้าหรออยู่ๆ ก็มาจูบ-" คยูฮยอนรีบยกมือตะครุบปากตัวเองแล้วมองเมินไปทางอื่น
 
"แล้วโกรธรึเปล่า?" 
 
น่าแปลกที่คำตอบคือไม่
 
คยูฮยอนส่ายหน้าสองสามทีแต่ก็ยังไม่ยอมมองหน้าชีวอนอยู่ดี
 
"ขอโทษนะ ฉันจะไม่จูบนายอีกถ้านายไม่อนุญาตตกลงมั้ย?"
 
คราวนี้คยูฮยอนหันขวับมามองชีวอนเต็มตาแล้วก็ร่ายยาวเป็นชุด
 
"นี่คุณยังคิดจะจูบผมอีกหรอ?! แล้วคิดว่าผมจะอนุญาตรึไง?! เมื่อกี้ผมไม่ได้อนุญาตคุณก็จูบผม ฉวยโอกาส บ้าอำนาจ เผด็จการ นี่!!" กำลังจะว่าต่อแต่เพิ่งรู้สึกตัวว่าใบหน้าอยู่ใกล้กันเกินไปและอีกคนกำลังจ้องปากของเขาอยู่คยูฮยอนก็รีบยกมือปิดปากอีกรอบแล้วถอยร่นไปด้านหลัง
 
"เชื่อเถอะว่าฉันจะได้จูบนายอีก" พูดแล้วก็ลุกขึ้นยืนและโยนอะไรบางอย่างไปให้คยูฮยอน
 
"โทรไปบอกเพื่อนซะ แล้วออกไปกินข้าว เข้าใจมั้ย?"
 
"โทรศัพท์ผมไม่ใช่รุ่นนี้นี่" คยูฮยอนทำปากยู่แล้วยกโทรศัพท์สีขาวรุ่นใหม่ล่าสุดในมือขึ้นมาดู
 
"ฉันไม่ได้เป็นคนซื้อ ถ้าจะว่าอะไรก็ไปว่าจองฮุนเลขาฉันก็แล้วกัน" ชีวอนว่าแล้วก็เดินออกไปจากห้อง ยกมือกุมขมับกับเด็กแสบในห้องที่จะตะล่อมยังไงถึงจะยอมเซ็นสัญญากับเขาได้นะ
 
.
 
.
 
.
 
To Be Continued
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #265 Caramel405 (@Caramel405) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 20:43

    จูบลบรอยสินะ..แต่ถามเจ้าตัวไหมว่าตกใจขนาดไหน 55555

    #265
    0
  2. #213 Gae'Hae Elf (@gaekung-donghae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 19:51
    ชเว~~~~~ พี่มันคนฉวยโอกาส แน่จริงจับกดลงเตียงไปเลย อุ๊บส์!!
    #213
    0
  3. #178 ยุงคาบช้าง (@484334106) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 12:45
    พี่เชวหลอกเด็ก
    พี่เชวหลอกเด็ก
    พี่เชวหลอกเด็ก
    #178
    0
  4. วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 20:43
    ดูท่านะ  น้องยอนรอดยากว่ะค่ะ

    555555555555555555555555555
    งานนี้คุณชะเวทุ่มสุดตัวแน่ๆ
    กร๊ากกกกกกกก  แล้วที่บอกว่าสัญญา
    สัญญาอะไรอ่ะ?  เง้ออออออ  อยากรู้
    #146
    0
  5. วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 11:04
    ชีวอนเหมือนตาแก่หลอกเด็กเลยอ่ะ 555555555
    #70
    0
  6. #28 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 00:30
    เดี๋ยวๆๆๆ เขินเขาแต่ไปนอนรอที่เตียง คืออะไรยะ แหมมมม
    พี่วอนก็ลุก เอ้ยยย รุกไวไปนิดดด เด็กซื่อเดียงสาต๊กใจหมด
    ดูซิ 555555 โอออยยยย น่ารักเฟอออออออ
    #28
    0
  7. #24 sincere229 (@sincere229) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 01:59
    มั่นใจในตัวเองมากกกกกกกกก ว่าจะได้จูบน้องอีก แหม555555555555555
    #24
    0
  8. #14 MidNight (@ruk-wonkyu-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 13:22
    มิสเตอร์ชเวรุกน้องเร็วมาก แต่น้องคยูก็นะ ใจให้เค้าไปแล้วเหมือนกันแหละ ^^ จะรอดออกจากห้องได้อย่างปลอดภัยไม๊คะเนี่ย
    #14
    0