[WonKyu] 50 Shades of Choi (จบแล้ว)

ตอนที่ 4 : 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    22 ต.ค. 58

 
.
 
.
 
.
 
นี่ก็ผ่านไปเกือบสองอาทิตย์แล้วที่คยูฮยอนไม่ได้เจอกับคุณชีวอน...ก็มิสเตอร์ชเวนั่นแหละ หลังจากที่โดนบังคับให้ไปนั่งกินมื้อเที่ยงด้วยกันคราวนั้นมิสเตอร์ชเวก็บอกว่าให้เรียกว่าชีวอนก็ได้คยูฮยอนเลยเปลี่ยนไปเรียกมิสเตอร์ชเวว่าคุณชีวอนแทน ระหว่างที่คยูฮยอนนั่งกินสปาเก็ตตี้แต่คุณชีวอนแค่จิบกาแฟดำคยูฮยอนก็ถือโอกาสขอโทษเรื่องที่ไปตามถ่ายรูปและทำให้เดือดร้อน น่าแปลกที่คุณชีวอนไม่ได้ว่าอะไร และดูเหมือนจะไม่ติดใจอะไรด้วย
 
"เอ่ออ คือ..." คยูฮยอนวางส้อมลงกับจานแล้วเงยหน้ามองคนที่นั่งอยู่อีกด้าน กัดปากเบาๆ เรียกกำลังใจให้ตัวเอง
 
"จะบอกว่าผมขอโทษงั้นสิ" ชีวอนยกยิ้มแล้วยกกาแฟขึ้นจิบ
 
"คุณนี่น่าจะเป็นหมอดูมากกว่านักธุรกิจนะ" คยูฮยอนบ่น แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรนัก
 
"ไม่ต้องเป็นหมอดู แค่เห็นหน้านายฉันก็รู้แล้ว" 
 
คยูฮยอนทำปากยื่น นี่หน้าผากเขามีคำว่า 'สำนึกผิด' แปะอยู่รึไงกัน? แต่ก็นั่นแหละ เขาทำผิดจริงๆ นี่นา
 
"ผมขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ" ก้มหน้าลงด้วยความสำนึกผิดจริงๆ ไม่มีท่าทียียวนใดๆ อีก 
 
"ฉันรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ เพราะฉะนั้นก็ช่างมันเถอะ" ชีวอนวางแก้วกาแฟลงแล้วเอื้อมมือไปยีผมสีน้ำตาลนุ่มมือนั้นเบาๆ ทำให้ตากลมโตช้อนมองด้วยความขอบคุณ ชีวอนรีบละมือจากหัวกลม เบือนหน้าหนีไปทางอื่นและพูดประโยคถัดมารัวเร็ว
 
"ส่วนเรื่องฟ้องร้องก็ไม่ต้องกังวลนะฉันไม่ปล่อยให้นายเป็นอะไรหรอก"
 
แม้จะสะดุดใจกับประโยคหลัง แต่คยูฮยอนก็เลือกจะปัดมันทิ้งไปและก้มหน้าลงไปหาสปาเก็ตตี้ของตัวเองอีกครั้ง
 
"ขอบคุณนะครับ ตอนแรกผมคิดว่าคุณเป็นคนเย็นชา แต่คุณใจดีมากๆ เลย" คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมายิ้ม เป็นยิ้มจริงใจครั้งแรกที่คยูฮยอนมอบให้กับชีวอน ชีวอนกระพริบตาเพื่อเก็บรอยยิ้มนั้นไว้ในความทรงจำก่อนจะยิ้มขื่นและยกกกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง
 
"ฉันไม่ใช่คนใจดีหรอกนะเด็กน้อย ทุกสิ่งที่ฉันลงทุนฉันจะต้องได้ผลตอบแทนเสมอ"
 
คยูฮยอนมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ แต่เมื่อชีวอนไม่ได้พูดอะไรต่อคยูฮยอนก็ก้มหน้าก้มตากินสปาเก็ตตี้เงียบๆ
 
"อ๋อ แล้วก็เงินค่าจ้างของนายวันนี้ฉันจะให้เลขาโอนเข้าบัญชีนายตอนบ่ายนะ" พูดตอนที่คยูฮยอนกินเสร็จแล้วและกำลังเช็ดปาก
 
"เหอะ สืบรู้แม้กระทั่งเลขบัญชี ไม่สืบด้วยเลยล่ะว่าชอบสีอะไร" พูดประชดเบาๆ แต่คนหูดีที่ได้ยินหลุดหัวเราะเสียงดังและตอบว่า
 
"สีเขียว" 
 
คยูฮยอนตาโตมองชีวอนแบบไม่ไว้ใจขั้นสุด ปากแดงอ้ากว้างแต่ไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมา
 
"นี่ไม่ต้องมามองฉันแบบนั้นเลย ไม่ได้สืบหรอกน่าก็แค่เดาเอา ถึงนายจะใส่เสื้อผ้าคุมโทนขาวดำ แต่เคสโทรศัพท์แล้วก็ของใช้ส่วนใหญ่เป็นสีเขียวไม่ใช่รึไง" อธิบายยาวเหยียดชี้ไปที่กระเป๋าของคยูฮยอนที่เปิดอ้าอยู่ข้างตัวก่อนจะเอานิ้วดีดหน้าผากเด็กที่หุบปากฉับ แล้วยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเอง
 
"ใครจะไปรู้ว่าคุณสืบอะไรในชีวิตผมไปแล้วบ้างล่ะ" คิ้วขมวดหน้าบูดแสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจ
 
"เริ่มจากมหาลัยนายก็แล้วกันเดี๋ยวฉันไปส่ง มีเรียนไม่ใช่หรอ?" พูดพลางลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดข้างคยูฮยอนที่ยังไม่ยอมลุกจากเก้าอี้
 
"ผมไปเองได้ ขอบคุณ" ทำท่าจะลุกหนีไปอีกทาง แต่มือใหญ่กดลงที่ไหล่ทำให้คยูฮยอนลุกไปไหนไม่ได้
 
"อย่าดื้อกับฉัน" เสียงต่ำๆ และลมหายใจอุ่นร้อนแนบชิดริมหูทำให้คยูฮยอนตัวแข็งทื่อ ฟันขาวขบกัดริมฝีปากระงับความกลัวและหัวใจที่เต้นแรง
 
"แล้วก็อย่ากัดปากแบบนี้เพราะมันทำให้ฉันอยากจูบนาย" ปลายนิ้วโป้งแตะไล้ที่ริมฝีปากล่างทำให้คยูฮยอนยิ่งใจสั่นต้องรีบผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเดินหนีไปทางประตูที่มีคุณพี่หน้านิ่งยืนรออยู่ รู้สึกร้อนไปทั้งหน้าจนต้องยกมือขึ้นกุมแก้มและเม้มริมฝีปากแน่น และตลอดเวลาหลังจากนั้นที่ได้อยู่กับคุณชีวอน ก็ไม่มีใครพูดอะไรอีกเลย
 
ก็น่าแปลกที่พอไม่ได้เจอกันแล้วก็เหมือนว่าอีกคนจะโผล่เข้ามาในชีวิตของคยูฮยอนบ่อยเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นป้ายโฆษณาในซับเวย์ โทรทัศน์บนรถประจำทาง หรือนิตยสาร อะไรก็ตามแต่มักจะต้องมีชื่อหรือไม่ก็รูปของคุณชีวอนอยู่เต็มไปหมด และมันก็ทำให้คยูฮยอนรู้ว่าตอนนี้คุณชีวอนกำลังดูงานอยู่ที่เกาะเจจู
 
แล้วคยูฮยอนจะได้เจอกับคุณชีวอนอีกมั้ยนะ?
 
"นั่งเหม่อไร? รีบแดกข้าวดิจะได้ไปมหาลัยเดี๋ยวก็สายหรอก" เสียงชางมินเพื่อนสนิทที่ควบหน้าที่พ่อบังเกิดเกล้าเงยหน้ามาดุเมื่อเห็นว่าคยูฮยอนเขี่ยข้าวผัดกิมจิโดยไม่ตักเข้าปากนานเกินไปแล้ว
 
"มึงอย่าดุกูดิ" พูดเสียงหงอยแล้วตักข้าวเข้าปาก 
 
"เป็นไรเนี่ย? ป่วยป้ะ? ปกติไม่เคยง่อยอย่างนี้นะ" มือใหญ่แนบเข้าที่หน้าผากของเพื่อนตัวดีที่วันนี้มาแปลกกว่าทุกที ก็มีเรอะที่โจคยูฮยอนจะไม่ปริปากด่าชางมินปาวๆ น่ะ เถียงคำไม่ตกฟากก็ที่หนึ่ง
 
"ง่อยห่าไร? กูก็แค่ขี้เกียจด่ามึงที่ผัดข้าวไม่ได้เรื่องกลัวจะเสียน้ำใจ" พูดเหมือนเดิมแถมยักคิ้วหลิ่วตาก็พอให้ชางมินยิ้มออก
 
"คราวหน้ามึงผัดเองแดกเองนะ กูจะอธิษฐานให้มึงไม่ตาย"
 
"พี่ชางมินทำอาหารเก่งที่สุดในโลกเลยครับ น้องคยูฮยอนปลื้มมากจะกินให้หมดเลย"
 
เสียงหัวเราะดังลั่นห้องเล็กๆ ทำให้บรรยากาศดีขึ้นได้ไม่ยาก คยูฮยอนสนิทกับชางมินมาตั้งแต่เรียนไฮสคูลพอมาเข้ามหาวิทยาลัยก็ไม่ต้องคิดมากเลยที่จะมาเช่าห้องอยู่ด้วยกัน ชางมินน่ะรวยจะตายแต่ก็ยอมมาอยู่ห้องรูหนูนี่กับเขาเพราะรู้ว่าเขามีปัญหากับที่บ้าน ก็ที่บ้านอยากให้คยูฮยอนเรียนหมอแต่คยูฮยอนหนีมาเรียนดนตรี  แถมยังยอมไปทำงานพิเศษที่ร้านกาแฟด้วยกันอีก แล้วก็คอยดูแลเขามาตลอดจนเขาสถาปนาให้เป็นพ่อคนที่สองของเขาแล้ว
 
"เห็นมึงปากดีอย่างนี้กูก็สบายใจ วันนี้จะได้ไปแดกเหล้าด้วยกันได้" ชางมินพูดต่อขณะตักข้าวผัดใส่ปาก
 
"เออว่ะลืมไปเลย วันนี้คุณจองซูจะเลี้ยงเหล้าฉลองที่สาขาเราทำยอดขายเป็นอันดับหนึ่งช่ะ" ยิ้มระรื่นที่จะได้ไปเที่ยวฟรี แล้วก็รีบก้มหน้าก้มตากินข้าว ปัดเรื่องคุณชีวอนออกไปจากหัวให้หมด
 
.
 
.
 
.
 
"อ้าวเฮ้ยทุกคน ปรบมือให้พนักงานพาร์ทไทม์ที่ช่วยทำให้ยอดขายของสาขาเราพุ่งเอาพุ่งเอาหน่อยเว้ย" พี่กีจุนผู้จัดการสาขาพูดขึ้นทันทีที่ทั้งคยูฮยอนและชางมินเดินฝ่ามาถึงโต๊ะประจำจนได้ เสียงปรบมือรวมไปถึงเสียงแซวเกรียวกราวมาพร้อมแก้วผสมครื่องดื่มแอลกอฮอล์ถูกยื่นมาตรงหน้า คยูฮยอนกับชางมินรีบโค้งรับและหย่อนตัวลงนั่งตรงเก้าอี้ว่าง
 
"วันนี้คุณจองซูไม่มาหรอพี่?" เป็นชางมินที่ถามเพราะถึงแม้เจ้าของเฟรนไชส์อย่างปาร์คจองซูจะไม่ได้ลงมาคลุกคลีกับลูกจ้างบ่อยนัก แต่ถ้าเป็นปาร์ตี้แล้วล่ะก็ชางมินไม่เคยเห็นคุณจองซูจะพลาดซักครั้ง 
 
"มาๆ แต่เมื่อกี้เห็นพาแฟนออกไปดูดบุหรี่" พี่กีจุนหันมาตอบ พลางจับข้อมือคยูฮยอนที่กำลังจะยกแก้วเหล้าเข้าปาก ถามว่ากินอะไรรองท้องมารึยัง พอคยูฮยอนส่ายหน้า พี่กีจุนก็ยกจานเฟรนซ์ฟรายส์และผลไม้ไปตรงหน้าคยูฮยอนสั่งให้กินอะไรก่อนกินเหล้าจะได้ไม่เมาเร็ว
 
ทั้งโลกรู้ว่าพี่กีจุนชอบไอ้คยูฮยอน มีแต่ไอ้ควายคยูฮยอนนี่แหละที่ไม่รู้
 
"โหเมิงวันนี้แฟนคุณจองซูมาด้วยว่ะ อยากเห็นชะมัด แม่งต้องสวยโคตรๆ แน่เลย" หันไปพูดกับชางมินทั้งที่ผลไม้เต็มปาก 
 
"เออแต่คงจะเปรี้ยวน่าดูล่ะ ดูดบุหรี่ด้วย" ชางมินว่าไปตามเรื่องรู้สึกโชคดีที่โต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่บนชั้นลอยซึ่งห่างจากเวทีพอสมควรจึงไม่ต้องตะโกนแข่งกับเสียงดังๆ แต่นี่เพิ่งจะห้าทุ่มกว่าเท่านั้น พอล่วงเข้าวันใหม่เสียงเพลงคงดังกระหึ่ม
 
"อ้าว ชางมินคยูฮยอนมาแล้วหรอ" คำพูดของผู้มาใหม่ทำให้เจ้าของชื่อต้องเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็รีบลุกขึ้นมาโค้งทักทายแทบไม่ทัน มองเลยไปก็เห็นคุณจองซูจับมือกับใครอีกคนอยู่
 
"ฮีชอล นี่ชางมินคยูฮยอนพนักงานพาร์ทไทม์ที่ร้าน ชางมินคยูฮยอน นี่ฮีชอลแฟนฉันเอง" จองซูพูดรวดเดียวจบ เห็นเด็กมันก้มแล้วก้มอีกก็ยกยิ้มขัน
 
"เออๆ ไม่ต้องโค้งแล้ว นั่งๆ แดกเหล้า นี่ร้านกูเองแดกเยอะๆ ร้านกูจะได้กำไร" คำพูดเป็นกันเองหลุดจากปากแดงแบบขัดกับใบหน้าสวยหวานเกินผู้หญิงนั่นสุดๆ ทำให้จองซูหลุดหัวเราะ และฮีชอลก็ยกมือขึ้นเสยผมสีน้ำตาลอ่อนยาวเกือบจะถึงบ่าหันไปมองคนที่หัวเราะอยู่อย่างหาเรื่อง
 
"หัวเราะหาพ่อเมิง? ถ้าไม่มีปัญญาจ่ายค่าเหล้าร้านกูกูจะเอาเหรียญไปขีดรถมึงคอยดู"
 
"ฮีชอลอ่าา" จองซูหันไปอ้อนแฟนตัวเอง แต่ฮีชอลแค่ปัดแขนออกแล้วเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ว่างข้างคยูฮยอน
 
"เอ้า แล้วพวกมึงนี่ยืนกันให้เป็นเส้นเลือดขอดรึไง? นั่งดิ" หันมาเห็นชางมินกับคยูฮยอนยังยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่กก็ต้องบอกให้นั่งอีกรอบ
 
บรรยากาศตอนแรกก็มีตึงๆ อยู่บ้างเพราะความน่ากลัวของแฟนคุณจองซูอย่างคุณฮีชอล ที่ถึงแม้ว่าหน้าตาจะสวยมากจนผู้หญิงยังต้องอิจฉา แต่กริยาห่ามห้าวพูดจาโหดห้วนก็ทำให้ทั้งโต๊ะสะดุ้งกันได้เป็นระยะ รวมถึงคุณจองซูด้วยที่ต่อจากนี้คงมีเรื่องให้ล้อไปอีกยาว แต่เมื่อผ่านไปซักพักที่ทุกคนพอจะกรึ่มๆ กันแล้วทั้งโต๊ะก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ มีบ้างที่ลุกขึ้นเต้นหรือทำท่าประหลาดๆ โดยรวมก็สนุกสนานกันเต็มที่จนเวลาเลยเข้าวันใหม่ไปแล้วเกือบสองชั่วโมง
 
คยูฮยอนดื่มเหล้าเข้าไปเป็นแก้วที่เท่าไหร่แล้วก็จำไม่ได้ รู้แต่ว่าตอนนี้เขาสามารถยิ้มและหัวเราะให้กับทุกเรื่องได้ ได้ยินเพลงที่ชอบก็ลุกขึ้นกระโดดโลดเต้นร้องตาม จบแล้วก็กินขนมกินเหล้าอีก ไม่แน่ใจว่าใครเป็นคนชงเหล้าให้ แต่เหล้าที่เข้มและขมขึ้นเรื่อยๆ ก็ทำให้คยูฮยอนเบ้หน้า หันไปคว้าแก้วของชางมินขึ้นมาจิบแต่แค่นิดเดียวก็แทบสำลัก
 
"ขมชิบหาย มึงแดกเข้าไปได้ไงเนี่ย?" ตะโกนแข่งกับเสียงเพลงดังสนั่นแต่ชางมินแค่หันมาทำหน้างงแล้วก็เต้นต่อ เหอะ อย่าคิดว่ากูไม่เห็นผู้หญิงข้างๆ มึงนะไอ้เพื่อนเลว คยูฮยอนทิ้งตัวลงนั่งพลางหาน้ำแข็งมาอมแก้เมา
 
"เอ้า" ฮีชอลยื่นแก้วที่มีแต่น้ำแข็งมาตรงหน้าคยูฮยอนแถมขวดน้ำเปล่าให้อีกขวด เห็นดังนั้นคยูฮยอนก็หันไปยิ้มหวานขอบคุณ หยิบน้ำแข็งเข้าปากแล้วลุกเดินออกไปบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ
 
"เด็กไอ้ชีวอนน่ารักชะมัด"
 
"ปกติชีวอนมันควงเด็กผู้ชายด้วยหรอ?" จองซูถามดึงฮีชอลเข้ามาใกล้จนเกือบจะเป็นนั่งซ้อนตัก
 
"ไม่อ่ะ คนนี้คนแรก กูถึงอยากมาดูให้เห็นกับตาไง" ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความหาคนที่กำลังเป็นหัวข้อสนทนา
 
"เมียใหม่มึงน่ารักดีนะ กูชอบ"
 
.
 
.
 
.
 
คยูฮยอนเดินออกจากโต๊ะมาได้ก็เซๆ ไปตามทางสลัวๆ ที่มีคนโน้นคนนี้เต้นกันอยู่เต็มไปหมด บ้างก็คลอเคลียกันจนคยูฮยอนต้องเบือนหน้าหนี หลุดออกมาข้างนอกได้ก็รีบเดินตรงไปทางห้องน้ำ รู้สึกหัวหมุนติ้วๆ พื้นก็เอียงไปเอียงมา แต่สุดท้ายก็พาตัวเองไปนั่งแหม่ะอยู่ตรงโซฟาในห้องน้ำจนได้ จัดการธุระของตัวเองให้เสร็จแล้วก็กลับมานั่งแหม่ะที่โซฟาตัวเดิมต่อ รู้สึกว่าต้องตายแน่ๆ ถ้าจะให้เดินกลับไปที่โต๊ะตอนนี้ ไม่ล้มแล้วโดนเหยียบตาย ก็ตกบันไดคอหักตาย คยูฮยอนจึงเลือกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาชางมินบอกว่าจะรอที่ห้องน้ำแทน
 
"ครับ"
 
"ชางมินอ่ากูรอมึงในห้องน้ำนะ จะกลับแล้วมาเอากูกลับด้วย เดินไม่ไหวละเวียนหัวโคตร ฮัลโหล มึงได้ยินกูป่ะ? ทำไมมันเงียบจังวะ? นี่มึงไม่ได้อยู่ในผับอ่อ?"
 
คยูฮยอนดึงโทรศัพท์ออกจากหูเพ่งดูหน้าจอก็เห็นว่าเป็นเบอร์อะไรยาวเหยียด ไม่ใช่ชื่อเพื่อนคนสนิทก็หัวเราะแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูอีกครั้ง
 
"อ่าา ผมโทรผิด ต้องขอโทษด้วยนะครับที่โทรมาปลุก เอ้ะหรือว่าคุณยังไม่นอน ฮ่าๆๆๆ" หัวเราะแล้วก็กดวางสายไปซะอย่างนั้น พยายามเพ่งสายตาไถรายชื่อหาเพื่อนสนิทอีกครั้งแต่โทรศัพท์ก็ดังสวนขึ้นมาซะก่อน คราวนี้เป็นเบอร์อะไรอีกก็ไม่รู้ยาวเหยียดแต่คยูฮยอนก็เลือกที่จะกดรับ
 
"สวัส-"
 
"โจคยูฮยอน ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน?" เสียงทุ้มต่ำเกรี้ยวกราดดังอยู่ปลายสายแต่คยูฮยอนไม่รู้เรื่องซักนิด
 
"โจคยูฮยอน อ่า นั่นชื่อผมนี่ คิคิคิ ว่าแต่คุณเปนคราย?" ถามยานคาง พยายามสูดหายใจเข้าออกลึกๆ เผื่อจะมีสติขึ้นบ้าง
 
"นายอยู่ที่ผับของพี่ฮีชอลใช่มั้ย? ออกมารอข้างนอกเดี๋ยวนี้เดี๋ยวฉันไปรับ" ออกคำสั่งเด็ดขาดแต่คยูฮยอนแค่ขมวดคิ้ว
 
"เหอออออ ผมรู้แล้วว่าคุณเปนคราย มิสเตอร์ชเวชีวอน!! ฮ่าๆๆๆ" หัวเราะแล้วก็พยายามจะตั้งสติ คิดว่าเดินกลับเข้าไปในร้านน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด
 
"ใช่ฉันเอง ออกมารึยัง?"
 
"ไม่!! คุณอยู่ตั้งเจจู ทำไมผมจะต้องทำตามที่คุณสั่งด้วย พ่อเป็นเผด็จการหรอ อ่ะคุณจะทำอะไร?!" ยังไม่ทันจะเดินไปถึงหน้าห้องน้ำ คยูฮยอนก็ถูกผลักให้แผ่นหลังชิดกับผนัง กักคยูฮยอนไว้ด้วยสองแขนที่ท้าวลงตรงข้างศีรษะสองข้าง
 
"ฉันสนใจนายมาตั้งแต่อยู่ในร้านแล้ว ที่ออกมาเข้าห้องน้ำแบบนี้ก็เพราะจะให้ตามมาไม่ใช่เหรอ?" 
 
"ผมว่าคุณกำลังเข้าใจผิด" คยูฮยอนยกแขนขึ้นผลักคนที่เท้าแขนกักเขาไว้ออก ไม่สนใจโทรศัพท์ที่ตกไปบนพื้น แต่นอกจากจะไม่ถอยแล้วผู้ชายน่ากลัวตรงหน้ายังยึดข้อมือคยูฮยอนไว้แล้วกดลงกับกำแพง ไม่พอขายาวแทรกเข้ามาระหว่างขาเรียวไม่ให้คยูฮยอนได้ขยับขัดขืนได้ ใบหน้าน่าเกลียดขยับเลื่อนเข้ามาใกล้รวดเร็วพ่นลมหายใจน่าขยะแขยงติดชิดใบหู
 
"ถ้านายร้องฉันจะจูบนาย นิ่งๆ ไว้นะคนเก่ง" ริมฝีปากแตะลงตรงคอทำให้คยูฮยอนดิ้นพล่าน
 
"ปล่อย!!" ทันทีที่ร้องผู้ชายตรงหน้าก็เข้าประกบปากทันที คยูฮยอนเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดิ้นแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการน่ารังเกียจนี้ น้ำตาไหลลงอาบแก้มทั้งสองข้าง แต่อยู่ๆ ผู้ชายตรงหน้าก็ถูกกระชากไปด้านหลังแล้วถูกต่อยจนลงไปกองกับพื้น ผู้ชายคนนั้นตั้งท่าจะลุกหนีแต่ก็มีผู้ชายในชุดสูทอีกคนเหยียบหน้าอกเอาไว้
 
คุณพี่หน้านิ่ง 
 
งั้นคนที่มาช่วยเขาไว้ก็คือ
 
"คุณชีวอน!!"
 
ชีวอนอ้าแขนรับร่างที่โถมเข้ากอด มือเล็กยึดเสื้อยืดตรงช่วงเอวเขาเอาไว้จนแน่น สัมผัสเปียกชื้นตรงหัวไหล่ทำให้รู้ว่าคยูฮยอนกำลังร้องไห้ ปากหยักสบถหยาบแล้วยิ่งรวบคนเสียขวัญเข้ามากอดแน่นขึ้นอีก มือใหญ่ลูบหัวลูบหลังปลอบให้หายผวา แต่ยังไม่ทันไรคนในอ้อมแขนก็เป็นลมหมดสติไปซะก่อน ชีวอนช้อนคยูฮยอนขึ้นมาอุ้ม ก่อนจะหันไปออกคำสั่งเสียงเฉียบ
 
"จัดการเอาให้นอนโรงพยาบาลซักเดือนแล้วเรียกพี่ฮีชอลมาดู ส่วนคยูฮยอนถ้ามีใครถามก็บอกว่ากลับกับฉัน"
 
.
 
.
 
.
 
To Be Continued
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #264 Caramel405 (@Caramel405) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 20:34

    นอนรพ.เดือนเดียวไม่น่าพอนะแบบนี้ โถ..พ่อคุณเป็นลมไปเลยหรอเนี่ย ขวัญเอ้ยขวัญมานะ เดี๋ยวคุณชีวอนจะปลอบเองง

    #264
    0
  2. #212 Gae'Hae Elf (@gaekung-donghae) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 10:50
    คุณชเวโหดมาก แต่ก็นะบังอาจมาทำให้นุ้งคยูของพี่แกเสียขวัญนี่นา นอนโรงบาลสักสิบปีไปเลยลูกเพ่55555
    #212
    0
  3. วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 20:34
    คือคุณชเวหึงโหดมากกกกกกกกกกกกกก

    นี่ขนาดยังไม่ได้เป็นอะไรกันนะเนี่ย

    โหยยยยย  ดูท่างานนี้น้องยอนไม่รอดแล้วแน่ๆ

    เชียร์คุณชเวนะคะ  สบัดธง
    #145
    0
  4. วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 09:10
    โหดมากกกกเสี่ย
    #69
    0
  5. #23 sincere229 (@sincere229) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 01:49
    โอ้ว มาช่วยน้องไวมากกกกกกกก ดีแล้วค่ะ ไม่งั้นน้องคงโดนลวนลามอีกไม่น้อยเลย
    #23
    0
  6. #22 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 01:28
    เดี๋ยวๆๆๆ ไหนว่าไปเจจู แล้วทำไมมาเร็วงี้

    มีวิชาว๊าบบบมาได้หรออออ หรือยังไง ;;;;w;;;;
    #22
    0
  7. #17 whalenoi (@whalenoi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 00:03
    มิสเติร์เชวนี่มาไวเคลมไวมาก ทำธุรกิจประกันภัยใช่ปะคะเนี่ย
    #17
    0
  8. #13 MidNight (@ruk-wonkyu-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 13:17
    ดีนะมิสเตอร์ชเวมาช่วยไว้ทัน แต่มิสเตอร์ชเวไม่ได้ดูเป็นคนเย็นชาเลยนะ หรือเป็นเฉพาะกับน้อง
    #13
    0
  9. #6 Ben Cho (@1013_ben) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 00:20
    เมื่อไรจะ ซีวอนฮยองซะทีนะคิยู
    ไรเตอร์ดูหนังจริงแล้วยังค่ะ แล้วฉากบนเตียงนี้อิงหนังมาไหมค่ะ
    อิงหรือไม่อิง เราก้อชอบมว๊ากกกกก

    #6
    0