[WonKyu] 50 Shades of Choi (จบแล้ว)

ตอนที่ 3 : 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 ต.ค. 58

 
.
 
.
 
.
 
หลังจากคิดจนหัวแทบแตกมาตลอดทั้งคืนว่าควรจะทำยังไง search นั่น search นี่ดูว่าไอ้มิสเตอร์ชเวนี่คือใครและเพิ่งจะได้นอนตอนตีสี่กว่าๆ คยูฮยอนก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังลั่นห้อง โผล่หัวยุ่งๆ มาจากกองผ้าห่มเพื่อควานหาโทรศัพท์มือถือแต่แค่เห็นตัวเลขบนหน้าจอคยูฮยอนก็แทบจะน็อกลงไปกองอีกรอบเพราะนี่มันแปดโมงกว่าแล้ว
 
"ทำไมมึงไม่ปลุกกู?!" คยูฮยอนแทบจะตะโกนใส่โทรศัพท์เพราะเพื่อนสนิทและรูมเมทตัวดีที่เรียนคนละคณะชิ่งออกจากห้องไปไม่เห็นแม้แต่เงา
 
"เอ้า กูต้องปลุก?" เสียงหัวเราะมาพร้อมกับประโยคคำถามกวนประสาททำให้คยูฮยอนแทบอยากจะพ่นไฟ วิ่งเข้าห้องน้ำไปแล้วก็ต้องวิ่งออกมาหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าไปใหม่ อะไรๆ ก็ไม่เป็นใจจนพาลให้อารมณ์เสียไปหมด
 
"จำไว้เลยนะมึง" คยูฮยอนว่าพลางบีบยาสีฟันใส่แปรงและเริ่มแปรงฟันไปพร้อมกับที่ยังถือโทรศัพท์ไว้แนบหู
 
"นี่กูก็อุตส่าห์เป็นห่วงโทรมาถามว่าสรุปมึงจะไปถ่ายรูปให้มิสเตอร์ชเวมั้ย ด่ากูอย่างนี้นี่คงจะไปสินะ"
 
"ต้อปาดิ แม่สื่อโจรู้ทุ่อย่าในชีวิกูโหมะละ กูม่าปาแม่โคะตามาฆ่ากูถือหอ" พูดไปทั้งที่ฟองอยู่เต็มปาก ได้ยินเสียงชางมินหัวเราะมาตามสายก็ยิ่งอารมณ์เสีย
 
"เออ ไปก็ระวังตัวดีๆ แล้วกัน เสร็จแล้วโทรหากูด้วย กูเป็นห่วง"
 
"อือๆ" คยูฮยอนรีบกดตัดสาย และก้มลงไปบ้วนปากล้างหน้า ก่อนจะอาบน้ำด้วยความเร็วสูงเสร็จแล้วก็ออกมาแต่งตัวด้วยชุดสุภาพ และวิ่งออกจากหอไปยังป้ายรถเมล์ด้วยความรวดเร็ว 
 
และคงจะเพราะความดีที่คยูฮยอนพอจะมีอยู่บ้างทำให้พระผู้เป็นเจ้าเห็นใจคยูฮยอนถึงได้วิ่งมาหยุดอยู่หน้าโรงแรมของชเวกรุ๊ปตอนเก้าโมงยี่สิบแปดนาทีพอดิบพอดี คยูฮยอนรีบกดเบอร์โทรที่เขียนอยู่บนนามบัตรของโรงแรมทั้งที่ยังหอบ รอไม่นานก็มีคนกดรับ แต่เสียงที่ตอบกลับมานั้นไม่ได้มาจากเครื่องมือสื่อสารที่แนบอยู่ที่หู แต่กลับมาจากด้านข้างของคยูฮยอน
 
"คุณโจคยูฮยอน"
 
พยายามบังคับลมหายใจตัวเองให้เป็นปกติก่อนจะหันไปตามเสียงเรียก แล้วคยูฮยอนก็เจอกับชายหนุ่มรูปร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิท หันไปโค้งให้น้อยๆ แต่คนตรงหน้าไม่สนใจเขาด้วยซ้ำกลับเดินเข้าไปในโรงแรมทำให้คยูฮยอนต้องรีบเดินตาม พอเข้าไปแล้วก็อดจะทึ่งกับความหรูแบบเรียบๆ ดูไม่เยอะไปไม่น้อยไปของโรงแรมไม่ได้ และคงจะสำรวจรอบตัวนานไปหน่อยคุณพี่หน้านิ่งถึงได้เรียกให้เขาเข้าไปในลิฟต์ด้วยกัน
 
"ตอนนี้มิสเตอร์ชเวกำลังให้สัมภาษณ์อยู่" 
 
"อ่อครับ"
 
แล้วก็ยืนเงียบกันทั้งคู่จนลิฟต์พามาถึงที่หมาย คุณพี่หน้านิ่ง(คยูฮยอนขอเรียกว่าอย่างนี้ก็แล้วกันเพราะไม่รู้จักชื่อ)ก็เดินนำคยูฮยอนออกไปยังโถงทางเดินขนาดใหญ่ ซึ่งดูแล้วชั้นนี้น่าจะเป็นพวกห้องจัดเลี้ยง และก็ไม่ผิดไปจากที่เดานักเมื่อคยูฮยอนเดินเข้าไปในห้องขนาดใหญ่ปูพรมอย่างดีและที่ตรงกลางห้องก็คือมนุษย์บ้าอำนาจนิสัยไม่ดีที่ทำให้คยูฮยอนต้องตาลีตาเหลือกมาที่นี่ตั้งแต่เช้า
 
ชีวอนหันไปมองคยูฮยอนเพียงนิด ก่อนจะโบกมือเบาๆ เป็นสัญญาณให้จองฮุนเลขาคนสนิทที่ควบตำแหน่งบอดี้การ์ดพาคยูฮยอนไปหาอะไรกินรองท้องก่อน เพราะการสัมภาษณ์นี้คงจะยืดเยื้อออกไปอีกอย่างน้อยก็ห้านาทีเพราะคนสัมภาษณ์นั่งบิดไปก็บิดมาจนชีวอนรำคาญ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากปั้นหน้านิ่ง
 
"ขอถามเรื่องส่วนตัวนิดนะคะ ไม่ทราบว่ามิสเตอร์ชเวมีความสัมพันธ์ยังไงกับนางแบบปาร์คคะ?"
 
หันไปมองเด็กน้อยที่เพิ่งจะสำลักน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไปก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก 
 
"จริงๆ ผมเป็นเพื่อนสนิทของคู่หมั้นของคุณปาร์คครับ ที่มีรูปออกมาว่าผมพาคุณปาร์คเข้าโรงแรมก็แค่ไปส่งเธอน่ะครับ ถ้าคุณช่างภาพรอนานกว่านั้นอีกซักหน่อยก็คงจะได้รูปตอนผมออกจากโรงแรมนะครับ"
 
คราวนี้หันไปสบตาคยูฮยอนที่นั่งกัดปากสำนึกผิดอยู่ชัดเจนเล่นเอาคยูฮยอนถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง รีบก้มลงตักโจ๊กใส่ปาก โจ๊กห่านี่ก็ร้อนเหลือเกิน หยิบน้ำเย็นข้างๆ มากินแทบไม่ทัน
 
"อ๋ออออ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เองนะคะ แล้วที่มีข่าวออกมาว่าคุณปาร์คจะฟ้องนิตยสาร gossip ฉบับนั้นเป็นเรื่องจริงมั้ยคะ?"
 
"แค่กๆๆ" สำลักน้ำอีกรอบ แต่ก็รีบเงยหน้ามาฟังคำตอบของมิสเตอร์ชเว
 
"เท่าที่ทราบมาคุณปาร์คบอกว่าจะให้คู่หมั้นฟ้องน่ะครับ แต่อันนี้คงต้องไปถามเธอเอง"
 
อิชิบหายละ เผ่นตอนนี้ยังทันป้ะวะ? หนีไปนอนบ้านเพื่อนต่างจังหวัดซักวันสองวัน ถ้านิตยสารโดนฟ้องแล้วตัวเขาจะรอดมั้ยล่ะ ว่าแล้วก็รีบบอกคุณพี่หน้านิ่งว่าจะออกไปเข้าห้องน้ำ เห็นคุณพี่จะเดินตามคยูฮยอนก็รีบปฏิเสธขอแค่บอกทางไปก็พอ ไม่ได้สังเกตตอนที่คุณพี่หน้านิ่งหันไปสบตากับมิสเตอร์ชเวแล้วมิสเตอร์ชเวพยักหน้าให้ทีหนึ่ง เพราะพอคุณพี่บอกทางคยูฮยอนก็ยิ้มแป้นเดินออกไปทันที พ้นประตูปุ๊บก็รีบวิ่งไปหน้าลิฟต์กดเครื่องหมายลง รอให้เจ้าตู้สี่เหลี่ยมขึ้นมารับเขาไปจากที่นี่ซักที
 
"โรงแรมของฉันมีห้องน้ำทุกชั้นนะ"
 
คยูฮยอนสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงทุ้มดังอยู่ไม่ไกล หันไปยิ้มแห้งให้คนที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ฝั่งเดียวกับลิฟต์ก็กลับลำแทบไม่ทัน
 
"พอดีผมหาไม่เจอหน่ะครับ เลยว่าจะไปเข้าข้างล่าง"
 
ติ๊ง~
 
ได้ยินเสียงลิฟต์เปิดก็อยากจะพุ่งตัวเข้าไปใจจะขาด ติดก็แต่มิสเตอร์ชเวที่เดินเข้ามาหานี่แหละ
 
"ฉันให้สัมภาษณ์เสร็จแล้ว กำลังจะถ่ายรูป ถ้าตากล้องหายไปก็คงจะเสียหายน่าดูนะว่ามั้ย" พูดไม่พูดเปล่าปลายนิ้วยาวยังเกี่ยวเข้ากับปอยผมตรงขมับทำให้คยูฮยอนเหล่มองอย่างไม่ไว้ใจ หน้าร้อนผ่าวกับการถึงเนื้อถึงตัวจึงแกล้งก้าวถอยหลังแล้วยิ้มเผล่แบบโง่ๆ
 
"แหม่ ผมก็ลืมไปเลยครับว่าฉี่มาจากที่บ้านแล้ว ไม่ปวดเลยครับ แฮะๆ เราไปถ่ายรูปกันเลยนะครับ" หัวเราะง่อยๆ ปิดท้ายแล้วรีบเดินหนีคนตัวสูงกว่าเข้าไปยังห้องจัดเลี้ยงห้องเดิม ไม่วายยกมือทึ้งหัวตัวเองให้คนที่เดินตามต้องยกมือขึ้นปิดปากปิดบังรอยยิ้ม
 
ชเวชีวอนไม่ได้เจอคนแบบนี้นานแล้ว คนที่ใสซื่อบริสุทธิ์และไม่หวังอะไรจากเขานอกจากจะหนีไปให้ไกลๆ แล้วทำยังไงถึงจะได้มาล่ะทีนี้
 
ชีวอนเข้ามาถึงก็เห็นว่าทั้งกองได้จัดฉากสำหรับถ่ายรูปเสร็จเรียบร้อยแล้ว และคยูฮยอนกำลังลองกล้องอยู่โดยมีจองฮุนเป็นแบบให้ ชีวอนมองภาพนั้นอย่างไม่ค่อยจะพอใจ กระแอมดังๆ ให้เลขารู้ตัว และก็เรียกสายตาจากคยูฮยอนด้วย 
 
ท่วงท่าสง่างามตั้งแต่ใส่สูทไปจนถึงเดินเข้ามาในฉากที่เซ็ตไฟไว้แล้วทำให้คยูฮยอนอดที่จะมองอย่างทึ่งๆ ไม่ได้ ผู้ชายตรงหน้าเขาคนนี้หล่อมากจริงๆ จากที่คยูฮยอนอ่านประวัติมาก็อายุ 28 เป็นเจ้าของชเวกรุ๊ปที่มีธุรกิจครอบคลุมตั้งแต่โรงแรม ห้างสรรพสินค้า ทั้งในเกาหลีแล้วก็ประเทศในแถบเอเชีย ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุ 25 แบบที่ว่าให้คยูฮยอนเกิดใหม่สามชาติก็ยังทำไม่ได้
 
"ลองยิ้มหน่อยได้มั้ยครับ?" คยูฮยอนพูดขณะกดชัตเตอร์เป็นรูปที่เกือบสามสิบ ยอมรับว่าคนตรงหน้านี่ดูดีมากจริงๆ แต่คยูฮยอนจำได้ว่าลักยิ้มที่สองข้างแก้มนั้นดูดีกว่าใบหน้าเรียบตึงแบบนี้ซะอีก แต่มิสเตอร์ชเวก็แค่เลิกคิ้วและไม่ได้ยิ้ม คยูฮยอนจึงค่อยๆ ลดกล้องลง
 
"ถ้าอยากให้ฉันยิ้มก็ทำให้ฉันยิ้มสิ" พูดเพียงแค่นั้นแล้วชีวอนก็เดินออกจากฉากไปคิดว่าคงได้รูปเพียงพอสำหรับชุดแรกนี้แล้ว ทิ้งไว้ก็แต่คยูฮยอนที่ยืนงงว่าจะทำให้มิสเตอร์ชเวยิ้มได้ยังไง
 
การถ่ายรูปเป็นไปด้วยดีจนมาถึงรูปเซ็ตสุดท้ายที่คยูฮยอนนั่งรออยู้ข้างหน้าต่างบานใหญ่ กำลังเช็กแสงอยู่ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงกรี๊ดกร๊าดอะไรกันเสียงดังคยูฮยอนจึงเงยหน้าขึ้นมองบ้าง แล้วก็แทบช็อกเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังเดินมาอยู่ในชุดคลุมยาวแต่ข้างในไม่มีอะไรเลยนอกจากสร้อยคอที่ตรงปลายมีขนนกกับกางเกงขายาวตัวโคร่งเหมือนกางเกงนอน
 
ชีวอนเห็นปฏิกิริยาของเด็กตรงหน้าแล้วก็ยกยิ้ม คยูฮยอนทำให้เขายิ้มได้จริงๆ สิ เห็นหน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศก็อยากจะแกล้ง เดินเข้าไปใกล้ใช้ตัวเองบังคนทั้งกองไว้แล้วกดริมฝีปากลงกับแก้มแดงรวดเร็วก่อนจะรีบผละออกไปยืนตรงตำแหน่งข้างหน้าต่าง หลุดเสียงหัวเราะเรียกสติคยูฮยอนให้หันมามองเขาอีกครั้ง 
 
ทันทีที่สบตากันคยูฮยอนก็รีบยกกล้องขึ้นมารัวชัตเตอร์คนที่กำลังหัวเราะอย่างอารมณ์ดีอยู่ ในใจก็แทบอยากจะกรีดร้องว่า เมื่อ-กี้-นี้-มัน-อา-ร๊ายยย หอมแก้มหรอ? นี่คยูฮยอนถูกผู้ชายด้วยกันหอมแก้มหรอ? แล้วทำไมใจถึงเต้นแรงขนาดนี้ล่ะ? โอ้ย!! มัวแต่รัวชัตเตอร์แบบไม่ได้สนใจดูคนตรงหน้าด้วยซ้ำ
 
"คยูฮยอนภาพมันเบี้ยวนะ แล้วก็ถ่ายให้มันเต็มตัวด้วย" เสียงตะโกนของคนที่นั่งอยู่หน้าจอที่อีกมุมหนึ่งของห้องทำให้คยูฮยอนได้สติ และหันไปโค้งขอโทษที่ทำให้เสียเวลา ยอมมองภาพมิสเตอร์ชเวผ่านเลนส์อีกครั้งแล้วคยูฮยอนก็แทบจะหยุดหายใจไปจริงๆ เพราะภาพที่ได้เห็นนั้นสวยงามมากๆ เงาของกระจกบานใหญ่สลับกับแสงแดดสีทองพาดผ่านใบหน้าและลำตัวของคนที่กำลังยิ้มและมองออกไปด้านนอก ทุกอย่างดูลงตัวไปหมด
 
"มิสเตอร์ชเว" อุทานเสียงเบาทำให้คนที่เบือนไปมองนอกหน้าต่างเพื่อสงบสติอารมณ์หันมา รอยยิ้มอบอุ่น อ่อนโยนถูกส่งมาให้เห็นผ่านเลนส์กล้อง คยูฮยอนถ่ายรูปต่ออีกไม่กี่รูปก็รู้สึกว่าตัวเองจะไม่ไหวแล้ว จึงลดกล้องลง หลบสายตาอ่อนหวานแล้วเดินเลี่ยงไปที่กองที่คนอื่นๆ กำลังดูรูปกันอยู่
 
"ว้าวว เพิ่งจะเคยเห็นมิสเตอร์ชเวยิ้มแบบนี้เป็นครั้งแรกนะ หล่อมากเลย"
 
"เสร็จแล้วล่ะคยูฮยอน เก่งเหมือนกันนะเรา"
 
คยูฮยอนยิ้ม โค้งขอบคุณและกำลังจะขอตัวกลับ
 
แต่
 
"คุณโจคยูฮยอน" หันไปตามเสียงเรียกก็เจอคุณพี่หน้านิ่งคนเดิม
 
"มิสเตอร์ชเวเชิญคุณคยูฮยอนที่ร้านอาหารอิตาเลี่ยนของโรงแรมนะครับ"
 
"เอ่อ ไม่รบกวน-"
 
"ช่วยตามผมมาทางนี้ด้วยครับ"
 
คยูฮยอนถอนหายใจและยอมเดินตามคุณพี่หน้านิ่งไปในที่สุด คยูฮยอนไม่อยากเจอมิสเตอร์ชเวแล้ว มิสเตอร์ชเวน่ากลัว ทั้งสายตา ท่าทาง รอยยิ้ม แล้วก็ที่ฉวยโอกาสกับเขาอีก คยูฮยอนกลัวความไม่เป็นตัวของตัวเองที่เกิดขึ้นเวลาได้อยู่ใกล้มิสเตอร์ชเว คยูฮยอนประหม่า หายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจก็เต้นรัวแรงจนแทบทะลุอก
 
ไม่ชอบความรู้สึกที่ว่าตัวเขานั้นพ่ายแพ้ต่อมิสเตอร์ชเวแทบทุกอย่าง
 
.
 
.
 
.
 
To Be Continued
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #263 Caramel405 (@Caramel405) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 20:24

    ไม่ทันไรก็รุกไปหอมแก้มน้องแล้ว ไวจริงๆ

    #263
    0
  2. #211 Gae'Hae Elf (@gaekung-donghae) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 10:16
    หื้ออ หอมแก้มน้องด้วยย สาบานว่าพึ่งเจอกันไม่กี่ครั้งชเวรุกซะจนน้องคยูเราเขินไปหมดแล้ว

    ปล.ชอบภาษาวิธีการบรรยายของไรท์นะคะ สู้ๆ
    #211
    0
  3. วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 20:20
    ย๊าาาาาาาาาาา  พี่ชเวเขารุกแรงมากเลยข่ะคุณขาาาาา

    น้องโจของอิชั้นขาสั่นพั่บๆแล้วมั้งนั่น 55555555555

    ทำไมเพิ่งได้มาอ่านเรื่องนี้เนี่ยยยย  ห๊าาาา

    เราไปอยู่ไหนมา?  ชอบอ่ะ
    #144
    0
  4. #91 lucky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 23:24
    มิสเตอร์ชเว 55555



    คยูคงได้บ่นคำๆๆนี้ในใจไปอีกนานอ่ะ

    #91
    0
  5. วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 08:12
    รุกหนักมากเลยมิสเตอร์ชเวววววว
    #68
    0
  6. #21 sincere229 (@sincere229) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 01:14
    น่านนนนน ไม่ทันไรก็โดนแต๊ะอั๋งแล้วง่ะ แล้วนี่ไปทานอาหารกันต่อจะเป็นไงน้าาาาาา
    #21
    0
  7. #20 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 01:03
    แหมะะะะะะะ คนหล่อแอคแทคใส่แค่นี้ ก็ไปไม่ถูกแล้วอ่ะะะ

    น่ารักเฟออออออ นี่โดนจีบอยู่ยังไม่รู้ตัวด้วยนะนางนะ 555
    #20
    0
  8. #12 MidNight (@ruk-wonkyu-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 12:51
    ยังไม่ทันไรคุณน้องโดนหอมแก้มซะแล้ววว

    จะพ้นวันนี้ไม๊เนี่ย 5555
    #12
    0
  9. #5 kingofmoonlight (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 14:14
    กรี้ดดดดดดดด >///< มิสเตอร์ชเว



    รุกน้องโจวเร็วมากกกกกก



    เขิลไม่ทน
    #5
    0