[WonKyu] 50 Shades of Choi (จบแล้ว)

ตอนที่ 27 : It's come to an END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 806
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    16 พ.ย. 58

.

.

.

ตอนนีี้คยูฮยอนกำลังยืนหันหน้าเข้าหากำแพงในห้องพักด้านหลังเวที​ มือขาวจับกันแน่นเพราะความตื่นเต้นและปากก็ส่งเสียงโน้ตดนตรีออกมาเรื่อยๆ เพื่อวอร์มเสียง​ แม้ว่าจะเคยขึ้นเวทีร้องเพลงมาไม่รู้กี่สิบกี่ร้อยรอบแต่วันนี้คยูฮยอนกลับรู้สึกตื่นเต้นมากกว่าทุกรอบรวมกันซะอีก​ สงสัยคงเพราะวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่คยูฮยอนจะได้ร้องเพลงในฐานะนักศึกษาปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยแห่งนี้​ และที่สำคัญกว่านั้นก็คือพ่อกับแม่จะมาดูคยูฮยอนร้องเพลง​เป็นครั้งแรก​หลังจากที่ไม่สนใจใยดีคยูฮยอนเลยตั้งแต่เมื่อสี่ปีีก่อนที่คยูฮยอนหนีมาเรียนดนตรีไม่ได้ไปเรียนหมออย่างที่พ่อกับแม่ตั้งความหวังไว้​

นอกจากพ่อแม่กับพี่อาราแล้ว อีกคนที่ได้รับบัตรเชิญสำหรับครอบครัวจากคยูฮยอนไปก็คือไอ้ชางมิน​ พ่อบังเกิดเกล้าคนที่สองของคยูฮยอนที่ตอนนี้กลับมาทำตัวปกติไม่หลบหน้าค่าตากันแล้ว​
แต่จะว่าไปจนถึงตอนนี้คยูฮยอนก็ยังไม่รู้ว่าคุณชีวอนไปทำอีท่าไหนให้ไอ้ชางมินยอมเปลี่ยนใจ คือไอ้ชางมินมันก็พูดว่าจะตัดใจๆ อยู่แล้วเพราะรู้ว่าคยูฮยอนเห็นมันเป็นแค่เพื่อน​ แต่ที่ชางมินไม่โอเคก็เพราะคนที่คยูฮยอนเลือกคือมิสเตอร์ชเวที่ดูท่าไม่น่าไว้ใจ​ อย่าว่าแต่มึงคิดว่าเขาไม่น่าไว้ใจเลย กูก็คิด!! ​ 

ลองถามชางมินดูว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไอ้เพื่อนชั่วก็บอกแค่ว่าคุยกันนิดหน่อย​ แล้วก็ไม่ยอมเปิดปากบอกอะไรอีก​​ พอวันต่อมาที่คยูฮยอนสอบเปียโนเสร็จแล้วคุณชีวอนมารับไปกินข้าวเย็น​ คยูฮยอนก็เห็นรอยช้ำสีม่วงๆ​ เขียว​ๆ​ ​ ที่มุมปากของคุณชีวอน​เหมือนไอ้ชางมินไม่มีผิด​ กำลังจะอ้าปากถามว่าไปโดนอะไรมา​ อีกฝ่ายก็พูดขัดขึ้นมาก่อนว่าอย่าแม้แต่จะคิด​แล้วก็เสริมอีกว่าเรื่องของผู้ชายเขาเคลียร์กัน​ 

เอ๊า!! ไอ้ห่า!! กูก็ผู้ชายมั้ย?! คุณชีวอนแม่งพูดจากวนตีน!!

ว่าแต่พวกมึงคงไม่ได้ต่อยกันแย่งกูหรอกนะ​ โว่ะ!! 

แล้วก็​นั่นแหละ​ สุดท้ายคยูฮยอนเลยไม่รู้เลยว่าคุณชีวอนไปคุยไปต่อยกับไอ้ชางมินยังไงไอ้ชางมินมันถึงได้กลับมาทำข้าวให้คยูฮยอนกินเหมือนเดิม

เฮ้อ... 

นับวันคยูฮยอนจะยิ่งสับสนกับเพศของตัวเองเข้าไปทุกที​ คยูฮยอนมั่นใจว่าตัวเองเป็นผู้ชาย​ เวลาอยู่กับเพื่อนหรืออยู่กับใครๆ​ แม้แต่กับไอ้ชางมิน​ คยูฮยอนก็ทำตัวห่ามเกรียนพูดจาหยาบคายอะไรไปตามเรื่องมีบ้างที่ชอบออดชอบอ้อน แต่มันก็เป็นแค่เรื่องตลกไว้ล้อเล่นกันขำๆ ในหมู่เพื่อน​ คยูฮยอนยังชอบมองสาวๆ น่ารัก​ๆ​ อยู่​ แล้วสเปคก็ยังเป็นผู้หญิงผมยาวตาโตเหมือนเดิม

แต่ไม่รู้สิเวลาถูกมองด้วยสายตาแบบเดียวกันจากผู้ชาย...ผู้ชายคนนั้น​ แค่คนเดียว​ คยูฮยอนกลับรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นสาวน้อยวัยไฮสคูลที่ต้องการการปกป้อง​เอาใจใส่ดูแล​

นี่กูเป็นเกย์เรอะ?! คุณพระ!!

ถ้าพ่อแม่รู้เข้าคยูฮยอนได้ถูกเมินอีกรอบไปตลอดชีวิตแน่!! น่ากลัวชะมัด!! 

แล้วก็นั่นแหละไม่ใช่แค่พ่อแม่พี่อาราแล้วก็ชางมินที่จะมาดูคยูฮยอนในวันนี้​ ใครบางคนที่คยูฮยอนไม่ได้เจอเลยตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเพราะว่ารายนั้นต้องไปทำงานที่จีนก็จะมาดูเหมือนกัน

แต่เพราะว่าบัตรสำหรับครอบครัวมีแค่สี่ใบและคยูฮยอนก็ไม่อยากเสี่ยงให้คุณชีวอนเจอกับพ่อแม่ด้วย​ เกิดรายนั้นไปพูดอะไรไม่เข้าหูพ่อขึ้นมา มิสเตอร์ชเวก็มิสเตอร์ชเวเถอะ​ เจอมิสเตอร์โจเข้าไป​ แบนแต๊ดแต๋แน่โดนพ่อกระโดดทับ 

คยูฮยอนต้องวิ่งเต้นหาบัตรอีกใบให้คุณชีวอน​ แต่จะให้ไปนั่งบนที่นั่งชั้นสอง​ที่เป็นที่นั่งสำหรับคนทั่วไป คยูฮยอนก็กลัวคุณชีวอนจะด่าเอา​ ลองไปขอให้ไอ้จงฮยอนใช้เส้นประธานนักศึกษาหาที่นั่งดีๆ ให้แต่รายนั้นบอกว่าตัวมันเองยังซื้อบัตรบนชั้นสองให้แฟนเพราะหาบัตรไม่ได้​ ไม่มีอาจารย์หรือสปอนเซอร์คนไหนที่จะไม่มาดูแล้วคืนบัตรไปที่ส่วนกลาง แล้วรายนั้นก็แนะนำให้คยูฮยอนไปดูในบอร์ดของมหาลัย​ 

นี่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าบัตรวีไอพีหลุดมาจากไหน? ​ ก็ไหนบอกว่า​อาจารย์กับสปอนเซอร์ทุกคนจะมาดูไง? ใครแม่งเป็นคนเอามาอ๊อกในเว็บวะ? บ่นไปก็เท่านั้นเพราะคยูฮยอนก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากไปอ๊อกแข่งกับเขา​ โอ้ย​!!!!!!!!!! บัตรคอนเสิร์ต​ Girls' Generation กูยังไม่สู้ขนาดนี้เลยเหอะ!! ไอ้คุณชีวอนนี่แม่งเป็นใคร?! ​แล้วกะอีแค่คอนเสิร์ตจบของนักศึกษาปีสุดท้ายทำไมบัตรมันถึงได้แพงขนาดนี้วะ? ​อะไรจะอยากได้กันขนาดนั้น? เดี๋ยวกูไปร้องให้ฟังที่บ้านเอามั้ย?

แล้วที่แย่ที่สุดก็คือคยูฮยอนมีเงินไม่พอ​ จะให้ขอเงินพ่อแม่หรือไอ้ชางมินคยูฮยอนคงได้โดนด่าว่าบ้าผู้ชายกันพอดี​ หรือจะให้ไปขอเงินคุณชีวอนมาซื้อบัตรให้คุณชีวอนเองก็คงตลกแปลกๆ​ สุดท้ายเมื่อคิดอะไรไม่ออก คยูฮยอนเลยต้องบากหน้าไปขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้าจากคุณจองซู​ ซึ่งรายนั้นก็แสนจะประเสริฐแตกต่างจากแฟนของเจ้าตัวลิบลับ​ ในที่สุดคยูฮยอนก็ได้บัตรของคุณชีวอนมาในราคาเกือบๆ​ จะแสนวอน

อยาก-จะ-ร้อง-ไห้-!-! 

ส่งข้อความไปบอกคุณชีวอนและเอาบัตรไปฝากไว้ที่โรงแรมเรีียบร้อยทั้งน้ำตาตั้งแต่เมื่อเย็นวาน​ และเมื่อเช้าคยูฮยอนก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณชีวอน​ บอกว่ามาถึงเกาหลีแล้วขอบคุณสำหรับบัตรคอนเสิร์ต​ ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบทั้งที่ไม่จำเป็นเพราะว่าก็วิดีโอคอลคุยกันอยู่ทุกวัน แล้วฝ่ายนั้นก็พูดทิ้งท้ายว่าคิดถึงก่อนจะกดตัดสายไปเพราะต้องเข้าประชุม

อืม​ม...คิดถึงเหมือนกัน

"คยูฮยอนมานี่!! มึงขึ้นต่อจากเพลงนี้" เสียงของเพื่อนคนนึงที่ทำหน้าที่เป็นแบ็กสเตจตะโกนเรียกคยูฮยอนมาจากตรงหน้าห้องพัก​ คยูฮยอนหันไปพยักหน้าแล้วเดินข้ามห้องเพื่อจะไปเตรียมตัวที่ด้านหลังเวที​ ตลอดทางก็มีคนโน้นคนนี้พูดให้กำลังใจบ้าง​ ตบไหล่บ้าง เล่นหัวบ้าง

ถ้าเรียนจบไปคยูฮยอนจะต้องคิดถึงบรรยากาศแบบนี้แน่ๆ

เมื่อมายืนอยู่ข้างๆ เวทีคยูฮยอนล่ะอยากจะโผล่หน้าออกไปดูตรงที่นั่งคนดูเสียให้รู้แล้วรู้รอด​ อยากเห็นหน้าพ่อกับแม่ที่ไม่ได้เจอกันเลยเกือบสี่ปี อยากเห็นหน้าพี่สาวคนสวยที่คอยให้ท้ายคยูฮยอนมาตลอด​ ส่วนไอ้ชางมินน่ะหรอ คยูฮยอนเพิ่งเจอมันเมื่อเที่ยงนี้​เอง​ ไม่ได้อยากเห็นหน้ามันขนาดนั้นหรอก ส่วนอีกคนที่อยากเจอมากๆ ก็... คุณชีวอน

​นี่กูคิดถึงคุณชีวอนมากขนาดนี้เลยเหรอ?

นี่กูคิดถึงสายตาหื่นกามตลอดเวลาของฝ่ายนั้นหรอ?​ คิดถึงกลิ่นน้ำหอมเท่ๆ ตอนที่ถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆ​ อย่างนั้นหรอ? คิดถึงลมหาย​ใจร้อน​ๆ​ กับจมูกที่กดลงมาตรงข้างแก้ม? แล้วก็ริมฝีปากนั้นที่ชอบจูบ​ ชอบกัดกูอ่ะนะ?​ 

นี่กูหลงคุณชีวอนมากขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่มีทาง!!!!!!!!!
แต่​ก็​นะ...ก็อยากให้กอดแล้วได้ยินเสียงฝ่ายนั้นพูดอย่างเย็นชาว่า​ "ถึงนายร้องเพี้ยนฉันก็ฟังไม่ออกหรอก​ ร้อง​ๆ​ ไปเถอะ" หรือไม่​ก็​ "ฉันอยากฟังเสียงนายตอนอยู่บนเตียงมากกว่า" 

เออะ!!!!!!!!! นี่กูคิดอาร๊ายยยยยยยยยย?!!!!!!!!!! 

คิดแล้วก็ได้แต่กัดฟันหน้าแดง ยืนกระโดดแด่วๆ​ มันอยู่ตรงข้างเวที​จนคนที่ยืนอยู่แถวนั้นต้องหันมามองด้วยความแปลกใ​จระคนละเหี่ยใจ เมื่อเห็นสายตาของเพื่อนๆ​ พี่​ๆ​ น้อง​ๆ​ แถวนั้นคยูฮยอนก็ยิ้มแหะแล้ว​กำลังจะหลบไปหาที่ทำสมาธิก่อนต้องขึ้นเวทีแต่โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นขึ้นมาเสียก่อน​ ล้วงมือไปหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นคุณชีวอนส่งข้อความมา

ดูคอนเสิร์ตอยู่แท้ๆ เอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นได้ยังไงกัน? ไม่มีมารยาทเลย​  ปากบ่นขมุบขมิบต่อว่าไปอย่างนั้นแต่คยูฮยอนกลับอดรู้สึกดีไม่ได้และนิ้วยาวก็กำลังกดเปิดข้อความขึ้นมาดู

"นี่ใช่เรื่องโรแมนติกที่นายเคยพูดถึงรึเปล่านะ? "

คยูฮยอนขมวดคิ้วเมื่ออ่านข้อความของคุณชีวอนจบ​ เรื่องโรแมนติกอะไรวะ?

"คุณหมายความว่ายังไง?" พิมพ์ถามกลับไปด้วยความรวดเร็ว ลืมนึกถึงเรื่องมารยาทไปเสียสนิท ป่านนี้คนที่นั่งข้างๆ คุณชีวอนคงกำลังแอบด่ารายนั้นอยู่ในใจแล้วล่ะมั้ง

"ก็มีเด็กน้อยคนนึงบอกว่าถ้าเขามีแฟน เขาจะร้องเพลงให้แฟนของเขาฟัง"

โอเค!! งั้นกูคงเป็นแฟนกับคนทั้งโรงละครละไอ้คุณชีวอน!!

"เสียใจด้วยนะครับมิสเตอร์ชเว แต่พอดีว่าเด็กน้อยที่คุณพูดถึงน่ะยังไม่มีแฟน" ตอบกลับ​ไปอย่างนั้น พยายามกลั้นยิ้มที่กำลังจะบานเต็มหน้า

"งั้นข้ามจากแฟนไปเป็นสามีเลยก็แล้วกันเพราะวันนี้ฉันจะทวงสัญญาที่นายให้ไว้กับฉัน"

สัญญาเหี้ยไร?

ไม่มี้!!

"ผมขอเวลาอีกสองอาทิตย์ได้มั้ยครับ? ถ้าถึงตอนนั้น... แล้วความรู้สึกของคุณยังไม่เปลี่ยน​ ผมจะยอมเป็นของคุณ"

เออ!!!!!!!!!!! กูรู้แล้วว่าสัญญานี้!! แต่ไม่ต้องคิดถึงได้มั้ยล่ะ?! ลืม​ๆ​ ไปบ้างก็ได้!! ทีจะเสียตัวละทำมาเป็นความจำดี เวลาอ่านหนังสือสอบไม่เห็นจะจำได้อย่างงี้มั่ง

​หมดคำจะพูดกับคนหน้าหนาไม่อายฟ้าดินอย่างคุณชีวอน​ สุดท้ายคยูฮยอนจึงแค่ส่งหน้าอีโมติค่อนแลบลิ้นกลับไปแล้วปิดโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋า​ ยืนทำสมาธิคนเดียวก่อนที่จะต้องขึ้นเวที​

โถ่!! วันนี้กูร้องเพลงเศร้านะ​ อย่ามาทำให้สติแตกแบบนี้ดิ

ไม่นานก็ถึงเวลาที่คยูฮยอนจะต้องขึ้นเวที​ วันนี้คยูฮยอนใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยสเวตเตอร์สีเทาแล้วสวมเสื้อสูทสีแดงยาวเลยสะโพกทับอีกทีหนึ่ง ถ้าใส่ชุดนี้ไปเดินตากแดดข้างนอกคงได้มีเป็นลมกันไปข้าง

แอบลอบยิ้มให้กับเวทีวันนี้ของตั​วเอง​ เพราะว่ามัน​สวยซะจนคยูฮยอนล่ะอยากจะลุกขึ้นปรบมือดังๆ​ ให้กับคนทำ ซุ้มโค้งสี่ซุ้มที่หากดูดีๆ​ จะเห็นว่าเป็นรูปต้นไม้วางเรียงกันลึกเข้าไปด้านหลังคยูฮยอน​ ไฟสีเหลืองทองดวงเล็ก​ๆ​ ดูสว่างสไวถูกประดับไว้แทบจะทั้งต้น ไม่นับหลอดไฟดวงเล็กๆ ที่กระจัดกระจายเต็มพื้น

นี่มึงลงทุนค่าเวทีกันไปเท่าไหร่? ไอ้คนทำเวทีมึงสารภาพมาดีๆ ว่ามึงเป็นคนเอาบัตรไปอ๊อกในบอร์ดมหาลัยแล้วเอาเงินที่อ๊อกได้มาทำเวทีใช่มั้ย? 

​คยูฮยอนลอบยิ้มบางเป็นครั้งสุดท้ายแล้วหลับตาลงเพื่อทำสมาธิ​ แต่ถึงจะลืมตาคยูฮยอนก็มองไม่เห็นใครอยู่ดีเพราะไฟดวงใหญ่ที่สองมาจากข้างหลังทำเอาแสบตาไปหมด​ แต่ก็ดีแล้วเพราะถ้าคยูฮยอนมองเห็นทุกคนที่มีความหมายกับคยูฮยอนมากเหลือเกินในเวลานี้​ น้ำตาก็อาจจะไหลออกมาเลยก็ได้

แต่คยูฮยอนไม่รู้​ และอาจไม่มีวันรู้ เพลงแสนเศร้าที่เจ้าตัวเลือก...ทำให้คนคนหนึ่งที่ได้ฟังถึงกับต้องเสียน้ำตา

.

.

.

ชีวอนรู้ว่าการแสดงต่อไปจะเป็นการแสดงของคยูฮยอนเพราะอ่านดูจากสูจิบัตรงาน​ แอบส่งข้อความไปหาฝ่าย​นั้นทั้ง​ๆ​ ที่รู้ว่ามันเสียมารยาท​ ก็แค่อยากหาเรื่องคุยไปอย่างนั้น​ ​ไม่รู้หรอกว่าปกติคยูฮยอนจะตื่นเต้นเวลาต้องขึ้นคอนเสิร์ตร้องเพลงหรืออะไรอย่างนี้รึเปล่า​ แต่ก็เผื่อว่าจะช่วยได้บ้าง​ และอีโมติค่อนแลบลิ้นที่ได้กลับมาก็ทำให้ชีวอนหลุดยิ้มกว้าง นึกออกเลยว่าคยูฮยอนกำลังทำหน้าแบบไหนอยู่​ เถียงไม่ออกไปต่อไม่ถูกแล้วก็ตัดจบบทสนทนาไปดื้อๆ

เตรียมตัวไว้ให้ดีเถอะ!! คืนนี้จะทำให้แสบไม่ออกเลยคอยดู!! 

ยิ้มกับตัวเองได้ไม่เท่าไหร่เพลงของนักศึกษาหญิงที่ชีวอนไม่ได้สนใจจะฟังเท่าไหร่นักก็จบลง​ เมื่อไฟดับชีวอนก็ยืดตัวขึ้นนั่งตรงและเพ่งมองไปตรงกลางเวที โชคดีที่ที่นั่งที่คยูฮยอนเลือกให้เป็นที่นั่งตรงกลางห่างจากหน้าเวทีมาแค่สี่แถวเท่านั้นจึงทำให้ชีวอนสามารถมองเห็นหน้าคนบนเวทีได้อย่างชัดเจน​ แต่จะว่าโชคดีก็ไม่ถูกเพราะคยูฮยอนถึงขั้นลงทุนไปประมูลบัตรใบนี้มาให้ชีวอน​ ถามว่ารู้ได้ยังไงน่ะเหรอ? ก็พี่ฮีชอลโทรมาเล่าให้ฟังน่ะสิ​ว่าคยูฮยอนมาข​อเบิกเงินเดือนล่วงหน้าจากพี่จองซู​ไปซื้อบัตรคอนเสิร์ตให้ชีวอน​ บัตรวีไอพีที่มีมูลค่าเท่ากับเงินเดือนเกือบทั้งเดือนของรายนั้น​

​ทั้ง​ๆ​ ที่แค่กระดิกนิ้วชีวอนจะดูคอนเสิร์ตวันนี้คนเดียวก็ยังได้ แต่บัตรใบนี้ ที่นั่งตรงนี้ที่คยูฮยอนไม่ยอมบอกไม่ยอมขอให้ช่วยและต้องพยายามแทบตายเพื่อให้ได้มันมา​ ชีวอนไม่รู้จะขอบคุณยังไง​​ ไม่รู้จะรัก...มากกว่านี้ได้ยังไง

เด็กปัญญาอ่อน

ไม่นานไฟบนเวทีก็ค่อยๆ สว่างขึ้นเริ่มจากไฟดวงเล็กๆ บนพื้น ตามด้วยไฟที่เกาะเลื้อยบนซุ้มโค้งทั้งสี่ซุ้ม​ เด็กน้อยของชีวอนยืนอยู่ตรงนั้น ลูกแมวตัวแสบของชีวอนยืนอยู่ตรงนั้น วันนี้คยูฮยอนแต่งตัวน่ารัก​ ผมสีน้ำตาลดัดเป็นลอนหน่อยๆ ก็​น่ารัก​​ และชีวอนก็อดจะยิ้มกว้างไม่ได้ ​

แต่ทำไมทำนองเพลงถึงได้ฟังดูเศร้านัก... 

뒷모습이 참 예뻤구나
So your back was really pretty

เพียงแค่คยูฮยอนร้องประโยคแรก​ ก็ราวกับมีใบมีดเล่มเล็กๆ หลายเล่มกรีดลงที่ใจของชีวอน

가는 널 보고서야 알게 되었어
I finally realized this after seeing you leave

ใช่... แผ่นหลังของคยูฮยอนบอบบางน่าทนุถนอม​ เพิ่งจะรู้ก็ในตอนที่คยูฮยอนพยายามจะจากไป

눈물 흘리니까 맘 아프구나
So my heart aches when tears fall

น้ำตาหยดลงโดยไม่รู้ตัวและชีวอนก็ตกใจที่มันเป็นอย่างนั้น มือใหญ่ยกขึ้นแตะข้างแก้มของตัวเอง

우는 널, 가는 널 보고서야 알았어
I finally realized this after seeing you cry, after seeing you leave
ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่ชีวอนมองเห็นแผ่นหลังเล็กๆ​ นั้นเดินจากไป กว่าจะรู้...คยูฮยอนต้องเสียน้ำตาไปเท่าไหร่?

이제 와서 미안해 진작 널 알아보지 못한 
It’s too late but I’m sorry, I didn’t realize how good you were

เพราะอคติและความทรงจำงี่เง่า​ ชีวอน​ไม่เค​ยรู้เลยว่าเวลาที่ได้อยู่กับคยูฮยอน​ คยูฮยอนนำพาความสุขมาให้ชีวอนเท่าไหร่

나 참 우습지 나 참 우습지
I’m such a fool, I’m such a fool

หึ

떠나가지 말아줘 붙잡아도 넌 가겠지만 
Don’t leave me, although you will leave even if I hold onto you
나 참 못났지 나 참 못났지
I’m so pathetic, I’m so pathetic

​ชีวอนคือคนโง่​ ช่างน่าสมเพช

왜 사랑은 이제서야 아는 걸까 
Why did I realize this love now?
왜 눈물은 이제서야 나는 걸까
Why are tears coming now?
왜 그렇게도 난 널 몰랐을까
Why didn’t I know you?
참... 사랑은, 참... 사람은 바보 같다
Love is so…  People are so foolish

นานแค่ไหนที่ไม่ได้รู้จักกับความรัก นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ร้องไห้​ 

แม้แต่ในตอนที่ต้องจากกันชเวชีวอนก็ไม่มีแม้ซักหยดน้ำตา​ แต่เวลานี้ที่ได้ฟังคยูฮยอนร้องเพลงนี้​ ภาพเหตุการณ์ต่างๆ​ ก็ค่อยๆ ย้อนกลับ​มา​ และน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

네 손은 참 따뜻했구나
So your hands were very warm

มืออุ่นๆ

늘 잡던 네 체온을 이제야 느껴
I finally feel your body warmth though I held you before

มือของคยูฮยอนอุ่น​ เวลาได้ดึงเด็กตัวนิ่มมาไว้ในอ้อมกอดก็อุ่นเพราะคยูฮยอนอบอุ่นและสว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์​ ทำให้หัวใจที่เคยเย็นชาค่อยๆ หลอมละลาย

너는 참 눈빛이 예뻤었구나
So your eyes were very pretty

ตาโตๆ​ คู่นั้น

늘 웃던, 날 보던 네 모습만 생각나
I can only think of you, who always smiled, who looked at me

ตาโตๆ ที่ไม่เคยปิดบังความรู้สึกใดๆ เอาไว้ได้ ตาโตๆ​ ที่ติดอยู่ในใจไม่ว่าจะยามหลับหรือยามตื่น​

이제 와서 미안해 진작 널 채워주지 못한 
It’s too late but I’m sorry, I didn’t fill you up before

อืม... 

나 참 우습지 나 참 우습지
I’m such a fool, I’m such a fool

ชเวชีวอนนี่มันโง่จริงๆ

떠나가지 말아줘 이미 네 맘은 떠났지만 
Don’t leave me, although your heart has already left
나 참 못났지 나 참 못났지
I’m so pathetic, I’m so pathetic

น้ำตายิ่งไหลออกมาเรื่อยๆ เจ็บราวกับว่าหัวใจกำลังจะแตกสลาย
โจค​ยู​ฮยอนช่าง​ร้ายกาจ​ เอาคืนกันง่ายๆ ด้วยการร้องเพลงแค่เพลงเดียว

น่าสมเพชจริงๆ

왜 사랑은 이제서야 아는 걸까 
Why did I realize this love now?
왜 눈물은 이제서야 나는 걸까
Why are tears coming now?
왜 그렇게도 난 널 몰랐을까
Why didn’t I know you?
참… 사랑은, 왜... 사랑은
Love is so… Why is love so…

ทำไมถึงได้รู้ตัวช้าขนาดนี้นะ กว่าจะรู้ตัวว่ารักก็เกือบจะเสียคยูฮยอนไป​ ชีวอนโชคดีแค่ไหนที่คยูฮยอนไม่ตัดใจจากกันไปเสียก่อน​ ชเวชีวอนโชคดีแค่ไหน

왜 사랑은 이제서야 아는 걸까 
Why did I realize this love now?

การลงทุนครั้งนี้ การลงทุนที่ชีวอนไม่เคยกล้าเสี่ยงลงทุนมาก่อน ความรักครั้งนี้ กับเด็กคนนี้

왜 눈물은 이제서야 나는 걸까
Why are tears coming now?

น้ำตานี้ที่ไม่เคยเสียให้ใครหรือแม้แต่เรื่องอะไร

왜 그렇게도 난 널 몰랐을까
Why didn’t I know you?

ฉันรักนาย

참... 사랑은, 내 사랑은 바보 같다
Love is so… My love is so foolish

โจคยูฮยอน

.

.

.

คยูฮยอนลดไมโครโฟนในมือลงพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนบาง​ เพลงเมื่อกี้เป็นเพลงเศร้า​ก็จริง ตอนที่ร้องคยูฮยอนก็รู้สึกเศร้า​แต่พอร้องจบก็เหมือนกับว่าทุกความเศร้าได้จางหายออกไปจากใจหมดแล้ว​ วันนี้คยูฮยอนจะได้เจอพ่อกับแม่​ จะได้กอดพี่อารา ชางมินกลับมาเป็นเพื่อนรักของคยูฮยอนเหมือนเดิม​ และคยูฮยอนก็กำลังจะมีแฟน
ตาโตพยายามเพ่งฝ่าความมืดในตอนที่ไฟดวงใหญ่จากด้านหลังดับลง​ มองตรงไปยังตำแหน่งที่นั่งที่คยูฮยอนใช้เงินเดือนล่วงหน้าของตัวเองจับจองไว้ให้กับใครบางคน​ จะด่าว่าคยูฮยอนเป็นลูกอกตัญญูก็ได้ที่ไม่พยายามมองหาพ่อแม่ของตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก​ ก็หาคุณชีวอนง่ายกว่านี่นา​ คุณชีวอนอยู่ห่างไปแค่​สี่แถวเอง

​ตอแหลสัตว์โจคยูฮยอน!!​

แต่แล้วก็ต้องหน้าเจื่อนเพราะเก้าอี้ตัวนั้นกลับว่างเปล่า​ อะไรกัน? คุณชีวอนไม่ได้มาดูคยูฮยอนอย่างนั้นเหรอ? ก็​เมื่อกี้ยังส่งข้อความคุยกันอยู่เลย... บัตรคอนเสิร์ตมูลค่าเกือบแสนวอนของกู!! ย่าห์!!!!!!!!!! ตาโตกวาดมองไปทั่วบริเวณพยายามมองหาคุณชีวอนอีกรอบและก่อนที่ไฟทั้งเวทีจะดับลง​ คยูฮยอนก็เห็นหลังของผู้ชายตัวสูงกำลังเดินไวๆ​ ไปยังประตูทางออก

นั่นมึงจะไปไหน?!!!!!!!!!! 

คยูฮยอนรีบหันหลังกลับทันที​ วิ่งลงจากเวทีแล้วคืนไมโครโฟนให้กับใครซักคนที่อยู่แถวนั้น​ คยูฮยอนยังเหลือการแสดงอีกหนึ่งชุด​ แต่ว่ายังพอมีเวลา คยูฮยอนต้องไปตามคุณชีวอนกลับมาดูคอนเสิร์ตต่อให้ได้!! บัตรคอนเสิร์ตกูซื้อมาแพงมากนะ!! นี่มึงยังดูไม่ได้ครึ่งนึงของราคาบัตรด้วยซ้ำ!! ไอ้บ้า!! 

คยูฮยอนวิ่งมาถึงบริเวณด้านหน้าโรงละครของมหาลัยซึ่งเป็นสถานที่จัดคอนเสิร์ตจบให้กับนักศึกษาดุริยางคศิลป์ในวันนี้​ แต่ว่า​มองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นวี่แววว่าคุณชีวอนจะอยู่แถวนี้​

เอ๊ะ!! หรือว่าคุณชีวอนจะปวดขี้?!

กำลังจะเดินไปดูทางห้องน้ำสายตาก็เหลือบไปเห็นแผ่นหลังคุ้นตาเพิ่งจะเดินพ้นประตูหน้าไปโดยบังเอิญ คยูฮยอนมั่นใจมากว่านั่นคือคุณชีวอน​ ขายาวก้าวเร็ว​ๆ​ จนเกือบจะเป็นวิ่งไปที่หน้าประตู เมื่อผลักประตูกระจกบานใหญ่เปิดออก​ คยูฮยอนก็เห็นคนที่อยากเจอกำลังเดินลงบันไดไปช้าๆ 

"คุณชีวอน!!"

คนถูกเรียกหยุดยืนอยู่กับที่แต่ไม่ยอมหันกลับมา​ คยูฮยอนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น​ และก่อนที่จะได้พูดหรือทำอะไร​คุณชีวอนก็ก้าวขาลงบันไดไปต่อ

มึง!!!!!!!!!!

คยูฮยอนก้าวลงบันไดเร็วๆ​ ตามคุณชีวอนไป​ เมื่อถึงตัวอีกฝ่ายคยูฮยอนก็วาดแขนกอดไว้ไม่ให้เดินต่อ​ ตอนนี้คยูฮยอนยืนอยู่บนบันไดเหนือกว่าคุณชีวอนสองขั้นวงแขนจึงกอดอยู่รอบลำคอของอีกฝ่ายพอดี​

"คุณ...จะไปไหน?" ถามเสียงเบาไม่รู้ว่าเผลอทำอะไรให้คุณชีวอนโกรธหรือไม่พอใจถึงขนาดเดินหนีแล้วไม่ยอมมองหน้ากัน

"ไปห้องน้ำ"

อ่อ...ปวดขี้จริงๆ ด้วยสินะ

"ห้องน้ำอะไรอยู่นอกตึก?" ถามย้อนงอแงแล้วคยูฮยอนก็รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังถอนหายใจ​

ชิบหายล่ะ!! ​

"ฉันก็แค่ออกมาสูดอากาศ" ชีวอนตอบไปแค่นั้น จริงๆ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าออกมาทำไม ชีวอนรู้แค่ว่าทนนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ได้ มันเจ็บ​ที่หัวใจแปลก​ๆ​ และตอนนี้เด็กน้อยที่กอดเขาเอาไว้ก็นำความเจ็บนั้นมาด้วย​

"ผมไม่รู้ว่าผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจ​ แต่ว่า... ผมขอโทษ" บอกเสียงเบาหวิวแล้วยิ่งกระชับกอดคุณชีวอนมากขึ้น​ แต่เมื่อคุณชีวอนถ​อนหายใจอีกรอบใจของคยูฮยอนก็ตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"เพลงรักมีเป็นร้อยเป็นพันเพลง ร้องเพลงเศร้าทำไม?" ชีวอนถามแล้วยกมือขึ้นจับแขนของคยูฮยอนที่โอบอยู่รอบคอตนเองไว้​ เลื่อนไปถึงข้อมือภายใต้เสื้อโค้ทที่ยังคงสวมสร้อยข้อมือของชีวอนไว้อยู่

"คุณไม่ชอบที่ผมร้องเพลงเศร้าหรอครับ?" คยูฮยอนถามซื่อ​ๆ​ ก่อนจะรีบอธิบายถึงที่มาที่ไปของเพลงที่ร้อง

"จริงๆ​ ตอนแรกผมก็จะร้องเพลงรักนะครับแต่ว่า...คือ...ตั้งแต่ตอนนั้นที่ผมทะเลาะกับคุณ​ ผมก็คิดว่าตัวเองคงไม่มีทางร้องเพลงรักได้​ ผมก็เลยเปลี่ยนเพลง​ จนเราเข้าใจกันผมจะเปลี่ยนกลับก็ไม่ทันแล้ว"

"ตอนนั้นฉันทำให้นายเสียใจมากใช่มั้ย?" ถามแล้วรวบมือบางขึ้นมาจูบ​ น้ำตายิ่งไหลลงมาอีกกับเหตุผลที่คยูฮยอนเพิ่งบอกและคยูฮยอนก็คงรับรู้ถึงหยดน้ำตาของชีวอนได้

"คุณชีวอน"

"ขอโทษนะ​"

คยูฮยอนรีบส่ายหน้าน้ำตาพาลจะไหลออกมาบ้าง​ แล้วทั้งตัวก็ถูกรวบไปกอดไว้โดยคนที่หุนหันหันกลับมา​ คุณชีวอนซบหน้าลงกับบ่าของคยูฮยอน​ คยูฮยอนรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้​ ไม่ใช่เพราะน้ำตาที่สัมผัสได้ผ่านฝ่ามือเมื่อกี้​ แต่เพราะน้ำหนักที่คุณชีวอนถ่ายลงมาที่คยูฮยอน​ น้ำหนักของหัวใจที่หนักอึ้ง

"การที่คุณร้องไห้กอดผมอยู่แบบนี้​แปลว่าผมไม่ได้เสียใจคนเดียวไงครับ​ คุณเองก็ต้องเสียใจเพราะความงี่เง่าของผมเหมือนกัน​ ขอโทษนะครับที่ผมรู้ใจตัวเองช้า​ ขอโทษที่คิดจะปล่อยมือจากคุณ" บอกแล้วลูบหลังปลอบอีกคนเบาๆ​ น้ำตาไหลลงมาเช่นกัน

ดูแล้วมันกลับโพซิชั่นกันยังไงชอบกลป้ะวะ? 

เพียงแค่แป๊บเดียวคุณชีวอนก็เหมือนจะเรียกสติตัวเองคืนกลับมาได้​ รายนั้นดันตัวเองออกจากกอดของคยูฮยอน​ สองมือยกประคองแก้มของคยูฮยอนไว้ช่วยเช็ดน้ำตาให้​ เอ่ยแก้ตัวว่าไม่ได้ร้องไห้ซักหน่อย​ไม่ได้สำเหนียกตัวเองเลยว่าหน้าก็เปรอะไปด้วยน้ำตาเหมือนกัน คยูฮยอนหัวเราะแล้วยกมือเช็ดน้ำตาให้คุณชีวอนบ้าง​ และรายนั้นก็ส่งสายตาดุๆ กลับมาให​้แต่สุดท้ายก็ยอมยิ้มให้คยูฮยอนจนได้

"ขอบคุณนะที่กลับมา​ ขอบคุณที่รักพี่"

คยูฮยอนตาโตกับประโยคที่ได้ฟัง​ คุณชีวอน...แทนตัวเองว่าพี่กับคยูฮยอนเป็นครั้งแรก​ ให้ตายเถอะคุณชีวอน!! นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ!! พยายามกัดฟันกลั้นยิ้มจนปวดแก้มแต่ก็รู้ว่าทำไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องปล่อยให้รอยยิ้มระบายเต็มแก้ม คยูฮยอนโน้มใบหน้าลงไปแนบหน้าผากกับคุณชีวอน​ แตะจมูกกับปลายจมูกโด่งของฝ่ายนั้น​ ซักพักจึงเลื่อนใบหน้าออก

"ผม...มีอะไรจะให้" ตากลมโตวิบวับเป็นประกายทำให้คุณชีวอนหรี่ตาลงอย่างจับผิด แต่คยูฮยอนไม่กลัวหรอก

"แต่คุณต้องหลับตาก่อน" คราวนี้คุณชีวอนเลิกคิ้วแถมให้อีกหนึ่ง​

"นะครับ" ขออ้อนๆ แล้วก็ต้องยิ้มกว้างเมื่อคุณชีวอนยอมหลับตา​

"ผมอาจจะร้องเพลงเศร้าให้คนเป็นร้อยฟัง แต่ผมจะร้องเพลงรักเพลงนี้ให้คุณฟังคนเดียวนะครับ" คยูฮยอนพูดชิดริมหูของฝ่ายนั้นก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวระบายความเขินแล้วค่อยๆ เปล่งเสียงร้องเพลงออกมา

오늘 밤 그대란 밀리언의 조각들로
Tonight you are a million pieces
내 가슴 가장 깊은 곳에 채우고 채우고 채우오
You fill, fill and fill my heart deeply
부서진 내 마음 그대만이 모아주오
You collect my broken heart
이 밤의 가장 깊은 곳에 그대의 빛으로 가득하게
Tonight in the most deep place, your light filled me fully

เสีย​งของคยูฮยอนหวานละมุนและอากาศเย็นก็ทำให้รู้สึกเบา ตัวนิ่ม​ๆ​ ที่ได้โอบกอดนั้นช่างอุ่นนัก อุ่นซ่านไปถึงหัวใจ ชีวอนยิ้มทั้งที่ยังไม่ลืมตา​ อยากจะซึมซับช่วงเวลานี้ให้มากขึ้นอีกซักหน่อย

"พี่ชีวอน...ผมรักพี่" คยูฮยอนบอกเสียงเบาหลังจากที่ปล่อยให้ความเงียบเป็นใหญ่อยู่นาน​ ถ้าจำไม่ผิด​ นี่เป็นคำบอกรักครั้งแรกของคยูฮยอน​ แอบเรียกฝ่ายนั้นว่าพี่ด้วย​ ก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ​ ปากนิ่มแตะที่แก้มของอีกคน​เร็ว​ๆ​ แต่ยังไม่ทันได้ขยับออก​ท้ายทอยก็ถูกจับไว้ด้วยมือใหญ่​ ริมฝีปากของอีกฝ่ายประกบลงมา​ มันนุ่มนวลกว่าครั้งไหนๆ ไม่มีความรู้สึกหรือความต้องการอื่นใด

มีแต่ความรัก

คยูฮยอนลอบยิ้มกับตัวเอง​ ปากแดงเผยออ้าเชิญชวนให้อีกฝ่ายเข้ามา​ และลิ้นเล็กก็ตอบสนองจูบของฝ่ายนั้น​

โจคยูฮยอนโชคดีจังน้า...มีแฟนหน้าตาดี หุ่นก็ดี ใจดี​ แถมยังรวยล้นฟ้าอีกต่างหาก

คยูฮยอนเป็นฝ่ายถอนจูบออกก่อนเพราะเริ่มจะหายใจไม่ทัน​ ถึงกระนั้นคุณชีวอนก็ยังไม่ยอมปล่อยให้ริมฝีปากที่เริ่มจะตึงช้ำได้เป็นอิสระ​ ดูดดึงจนคยูฮยอนต้องยกมือดันหน้าอีกฝ่ายออก

"ผมต้องไปแล้ว​"

"อืม" ชีวอนรับคำในลำคอด้วยรอยยิ้ม

"อืมอะไร? คุณต้องกลับเข้าไปดูผมด้วย​ ผมยังเหลืออีกเพลงนึงนะ" บอกหน้ายู่เมื่อไม่เห็นว่าคุณชีวอนจะมีท่าทีกระตือรือร้นที่จะกลับเข้าไปในโรงละครเท่าไหร่

"รู้แล้วหน่า​ เดี๋ยวฉันเดินตามเข้าไป"

"สัญญาก่อนว่าจะไม่หนี"

"อืม​"

ว่าแต่...คนปกติเขาเกี่ยวก้อยสัญญากันไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมกูถึงถูกจูบอีกแล้วล่ะ? 

เพราะคยูฮยอนส่งเสียงประท้วง​ คุณชีวอนถึงได้ยอมปล่อย​ เมื่อได้สบตากัน คยูฮยอนก็รู้สึกร้อน​​ ร้อนจนป่านนี้หน้าคงแดงกว่าเสื้อแล้วละมั้ง​ 

บางทีความรู้สึกอายมึงก็ทำงานช้าไปหน่อยนะครับ​

คยูฮยอนรีบหลบตาหันหลังเดินหนีขึ้นบันไดไปแล้วก็เกือบจะต้องล้มหน้าทิ่มเพราะประโยคสุดท้ายของคุณชีวอน

"นายก็อย่าลืมสัญญาที่นายให้ไว้เมื่อสองอาทิตย์ก่อนล่ะ​ วันนี้นายต้องเป็นของฉัน"

คยูฮยอนไม่กล้าหันกลับไปมองหน้าคุณชีวอนด้วยซ้ำ​ พูดเหี้ยอะไรของแม่ง!! ยางอายน่ะมีมั่งมั้ย? รีบวิ่งหัวซุกหัวซุนเข้าไปในโรงละคร​ แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังตามหลังมาให้ได้อายอีกรอบ

กูขอถอนคำพูดเมื่อกี้!! กูไม่รักมึงแล้ว!! กูเกลียดมึง!!!!!!!!!! 

.

.


อีกเพลงหนึ่งที่คยูฮยอนจะต้องร้องเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์รักซักเรื่อง​ที่คยูฮยอนก็ไม่เคยดูเหมือนกัน​ ห้าสิบ...ห้าสิบอะไรซักอย่างนี่แหละ​ ส่วนสาเหตุที่คยูฮยอนต้องมาร้องเพลงนี้ก็เป็นเพราะว่าน้องรหัสสุดที่รักจะเป็นตัวแทนทำการแสดงของรุ่นน้อง แล้วไอ้น้องรหัสตัวดีก็ดันอยากจะเต้นคอนเทมโพรารี่ขึ้นมา!!​ แต่จะให้เปิดเพลงแล้วเต้นเธอก็กลัวว่าจะไม่ปัง​ อยากได้นักร้อง อยากได้วงดนตรี​ กรรมเลยมาตกที่พี่รหัสอย่างคยูฮยอนที่ต้องไปติดต่อคนโน้นคนนี้มาให้น้อง​ และเพราะถูกอ้อนอย่างหนักคยูฮยอนเลยเผลอตกปากรับคำว่าจะร้องเพลงให้ ก็บอกแล้วว่าโจคยูฮยอนน่ะโคตรแมน​ เจอสาว​ๆ​ มาอ้อนหน่อยปฏิเสธไม่เป็นหรอก​ แต่ที่ติดอยู่ในใจนิดหน่อยก็คือเพลงที่ซอนมีเลือกนี่แหละ มึงก็ช่างสรรหาเพลงนะซอนมี!! เสือกเอาเพลงผู้หญิงมาให้กูร้อง!! แต่ก็ยังดีที่ซอนมีไปให้ใครซักคนช่วยทำดนตรีให้​ใหม่ก่อนจะเอามาให้คยูฮยอน​ร้อง​ รายนั้นบอกว่าอยากให้เพลงมันฟังดูเซ็กซี่ขึ้น​

จงหาความเซ็กซี่บนหน้ากู​ (100​ คะแนน) 

น้องบอกว่าดีคยูฮยอนก็ว่าดี​ ว่ายังไงก็ว่าตามกัน 

เพลงนี้คยูฮยอนแค่ถอดเสื้อโค้ทสีแดงกับสเวตเตอร์เหลือแค่เสื้อเชิ้ตตัวในขึ้นไปนั่งร้องเพลงอยู่บนเก้าอี้ด้านข้าง​เวทีแบบสบาย​ ปล่อยให้เจ้าของเวทีเขาเต้นแรงเต้นกาอยู่ตรงกลาง​ พอได้มาอยู่ข้างเวทีแบบนี้แล้วคยูฮยอนสามารถมองเห็นคุณชีวอนได้อย่างชัดเจน​ และคุณชีวอนก็กำลังมองมาที่คยูฮยอนเหมือนกัน​ เมื่อถูกจ้องมองด้วยสายตาแบบนั้นบวกกับคิดทบทวนถึงคำสัญญาที่ให้ไว้เมื่อสองอาทิตย์ก่อน​รวมไปถึงเนื้อเพลงที่ได้ร้อง

love me like you do. 
kiss me like you do. 
touch me like you do. 
what are you waiting for? 

อืมม...จะรออะไรอยู่ล่ะ?! เอาแส้ฟาดกูเลย!!

แค่คิดก็ขนลุก ถึงเวลาปกติคุณชีวอนจะใจดี​ มีกวนประสาทและหื่นกามไปบ้างเป็นบางช่วง​ แต่พอนึกถึงห้องที่คุณชีวอนพาไปดู​ กับที่ฝ่ายนั้นบอกว่าตัวเองมีรสนิยมแบบไหน​ คยูฮยอนก็ต้องลอบกลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก​ อย่าว่าแต่ถูกแส้ฟาดเลยแค่จะมีอะไรกัน... คยูฮยอนจะรับตัวตนอีกด้านที่ไม่เคยเห็นของคุณชีวอนได้มั้ยนะ? 

บรื๋ออออ​ ขนลุก

ไม่รู้ว่าขยับปากร้องจนจบเพลงได้ยังไงเพราะในหัวคยูฮยอนเอาแต่คิดถึงเรื่องอย่างว่ากับคุณชีวอน​ รู้สึกว่าร้อนไปทั้งตัวโดยเฉพาะตรงแก้ม​ และสายตารู้ทันที่มองมาแบบนั้นก็ยิ่งทำให้คยูฮยอนอยากจะขุดเวทีมุดหน้าหนีมันเสียเดี๋ยวนั้น​ จนน้องรหัสคนงามเดินมาลากแขนคยูฮยอนไปโค้งให้คนดูตรงหน้าเวทีแล้วพาเดินลงจากเวทีนั่นแหละคยูฮยอนจึงได้ลอบระบายลมหายใจด้วยความโล่งใจ

​ไปหมดแล้ว​กู!! สต่งสติ!!

เมื่องานจบลงนักศึกษาคณะดุริยางคศิลป์ทุกคนที่จะจบการศึกษาในปีนี้ก็ทะยอยเดินกันออกมาบริเวณด้านหน้าโรงละครเพื่อพบปะกับครอบครัวญาติพี่น้องและผองเพื่อน​ คยูฮยอนเดินยิ้มออกมากับกลุ่มเพื่อน ตาโตพยายามมองหาคนสำคัญในชีวิตของตัวเอง

น่ะ!! อย่าเพิ่งด่าว่าเป็นลูกอกตัญญูไม่ยอมสอดส่ายสายตาหาบุพการี​ คราวนี้คยูฮยอนไม่ได้มองหาคุณชีวอนเถอะ!! 

เมื่อตาโต​ๆ​ เหลือบไปเห็นหลังของเพื่อนตัวสูงที่ยืนอยู่กับครอบครัว คยูฮยอนก็ฉีกยิ้มกว้างแล้วเดินตรงไปทางนั้น​ พ่อแม่แล้วก็พี่อาราเองก็ยืนชะเง้อคอหาคยูฮยอนอยู่เหมือนกัน​ พี่อาราเป็นคนแรกที่หันมาเห็นคยูฮยอน​ พี่รีบสะกิดบอกแม่ก่อนที่ตัวเองจะเดินกึ่งวิ่งเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของคยูฮยอน

"คิดถึงอาราที่สุดในโลกเลยยยย" กอดรัดพี่ตัวเล็กแรงๆ จนพี่สาวหลุดหัวเราะแล้วตีเข้าที่ไหล่​ แต่คยูฮยอนไม่ยอมปล่อยหรอก​ยังกอดไม่หนำใจเลย​ ปกติคยูฮยอนไม่ได้เรียกพี่อาราว่าพี่ จะเรียกแค่อาราเฉยๆ​ ถ้าใครไม่รู้จักก็จะคิดว่าเป็นแฟนกัน​ และนั่นก็ทำให้พี่สาวของเขาโสดมาหลายปีจนได้มาเจอกับคุณพี่เขยที่วันนี้ไม่ว่างมาดูคอนเสิร์ตของคยูฮยอนเพราะต้องไปคุยงานที่ต่างจังหวัด​ กดปากกับแก้มสองข้างของพี่สาว​แล้วจึงยอมปล่อยให้อีกฝ่ายจูงมือเดินไปหาพ่อกับแม่​ 

ฮั่นแน่!! คยูฮยอนแอบเห็นนะว่าพ่อซ่อนช่อดอกไม้ไว้ข้างหลังด้วย​ หายโกรธคยูฮยอนแล้วอ่าดิ​

"คยูฮยอนนา เป็นยังไงบ้างลูก? กินอิ่มนอนหลับดีใช่มั้ย? ​ถึงได้อ้วนขนาดนี้" คนเป็นแม่พูดพร้อมกับยกมือขึ้นแตะที่แก้มสองข้างของคยูฮยอน แอบคิดในใจว่านี่โดนแม่หลอกด่าป่าววะแต่ก็พยักหน้าก่อนจะจุ๊บปากแม่ที่กำลังร้องไห้เบาๆ เหมือนที่เคยทำเมื่อก่อน

"เรียนจบแล้วนะเรา เฮ้อ...แม่ภูมิใจในตัวลูกจริงๆ" แม่น่ะไม่โกรธคยูฮยอนเท่าไหร่หรอก​ ปกติเวลาไปประกวดร้องเพลงก็ได้แม่นี่แหละคอยให้ท้าย​ ​มีแต่พ่อคนเดียวเท่านั้นแหละที่โกรธคยูฮยอนที่ไม่ยอมไปเรียนหมอ​ ยืนให้แม่กอดจนพอใจแล้วคยูฮยอนก็หันไปยิ้มเผล่ใส่พ่อของตัวเอง​ มิสเตอร์โจตีหน้านิ่งก่อนจะแกล้งกระแอมดังๆ​ แล้วเอาช่อดอกไม้ที่ซ่อนไว้ข้างหลังยื่นมาให้คยูฮยอน

"ร้องเพลงเพราะเหมือนกันนี่มึง" คยูฮยอนหัวเราะให้กับคำทักทายนั้นรับช่อดอกไม้มาถือไว้แล้วเดินไปกอดพ่อตัวเองแน่นๆ​ ทีนึง

"เอ๋า!! เรียนร้องเพลงไม่ได้เรียนหมอ ร้องเพราะก็ถูกแล้ว" ไม่วายจะกวนประสาทคนเป็นพ่อให้ได้คิ้วกระตุก และก่อนที่จะโดนมะเหงกโขกที่หัว​ ใครบางคนก็คว้าเอวคยูฮยอนไว้จากด้านหลังดึงให้ถอยไปชนกับอกกว้าง​ คยูฮยอนเอียงคอมองผู้มาใหม่ เมื่อเห็นหน้าคนที่กำลังยิ้มอยู่แล้วก็คิดในใจว่าซวยละ

"สวัสดีครับ ผมชเวชีวอนเป็นคนรักของคยูฮยอนครับ" คุณชีวอนพูดด้วยความมั่นใจแล้วโค้งให้กับพ่อแม่ของคยูฮยอนที่อ้าปากค้างไปแล้ว​ คยูฮยอนร้องเฮ้ยรีบดันตัวเองออกจากคุณชีวอนแล้ว​อยู่ๆ​ แม่ก็เกิดเข่าอ่อนจะเป็นลมขึ้นมา

"แม่!!" คยูฮยอนถลาไปหาแม่ของตัวเองที่โชคดีได้ไอ้ชางมินช่วยประคองไว้ไม่งั้นอาจจะมีหัวฟาดพื้นได้​ คยูฮยอนปรายสายตามองคุณชีวอนอย่างไม่พอใจแล้วขยับปากโดยไม่มีเสียง

"คุณพูดบ้าอะไรน่ะ?! เกิดแม่ผมหัวใจวายตายจะทำยังไง?!" ว่าแล้วก็หันกลับไปพัดให้แม่ตัวเองต่อ​ ในใจภาวนาว่าอย่าให้มีใครเชื่อคำพูดไร้สาระของคุณชีวอนเลยเถอะ​

"แม่เป็นไงมั่-"

"ไอ้คยูฮยอน!!"

ฮือออออ ชิบหายละ พ่อกูเสียงดังละ แงงงงงง​ ไอ้คุณชีวอนบ้า!! พูดอะไรรู้จักเวล่ำเวลามั่งมั้ย!! ไอ้ห่า!! 

คยูฮยอนรีบเก็บอาการสติแตกก่อนจะปั้นหน้ายิ้มหวานแล้วโผไปเกาะแขนพ่อสุดที่รักของตัวเอง

"มิสเตอร์โจ~~~~" ซบหน้าลงกับบ่าของพ่อแล้วส่งเสียงงอแงในคอแอบเห็นทางหางตาว่าไอ้คุณชีวอนแม่งกำลังหัวเราะอยู่

"พ่อคงไม่หลงเชื่อคำพูดของคนแปลกหน้าใช่เปล่า?" เอียงคอถามพลางทำหน้าปัญญาอ่อนแล้วก็โดนพ่อผลักหัวออกจากบ่าอย่างแรงจนเซแถ่ดไปหาคุณชีวอน

"มึงตามกูมานี่ไอ้ลูกเวร!! มึงด้วยไอ้ชีวอน!!" พ่อพูดเสียงดังแล้วเดินนำไปอีกทางที่คนน้อยกว่า คยูฮยอนเบะปากอยากจะร้องไห้​ หันไปหาแม่จะให้แม่ช่วยแต่รายนั้นแค่โบกมือหยอยๆ​ ให้คยูฮยอนแล้วบอกว่า

"จริงๆ​ แม่ก็​ว่าแกไม่เหมาะกับการมีเมียหรอก​ ดูแลตัวเองยังไม่ได้เลย เห็นแกเป็นฝั่งเป็นฝาแบบนี้ก็ค่อยเบาใจ​"

คยูฮยอนหน้าเหวอกับประโยคที่ได้ฟัง​ ปากแดงอ้าค้างก่อนจะหุบฉับแล้วถามกลับเสียงดัง

"ผมเป็นลูกชายคนเดียวของแม่นะ!! แม่ไม่หวงผมเลยรึไง?! โอ้ย!!" พูดจบแล้วก็ต้องร้องดังเมื่อโดนแม่ตีที่หัว​ คยูฮยอนยกมือจับหัวตัวเองลูบป้อยๆ​ ตวัดสายตามองแม่ตัวเอง

"รู้ว่าเป็นลูกชายคนเดียวแล้วชอบผู้ชายทำไมล่ะไอ้ลูกบ้า!! แล้วใครจะสืบทอดตระกูลโจห๊ะ?! ดีนะว่าคุณชีวอนเป็นคนดี​ ไม่งั้นพ่อกับแม่ตัดแกออกจากกองมรดกแน่!!"  แม่พูดเสียงดังทำเอาคยูฮยอนหน้าแห้งแต่ประโยคที่บอกว่าคุณชีวอนเป็นคนดีก็สะกิดใจคยูฮยอน

"แม่รู้ได้ไงว่าคุณชีวอนเป็นคนดี?!" ถามเสียงสะบัดเหล่มองคุณชีวอนที่กำลังยืนยิ้มขำอยู่แล้วก็ต้องหน้ายู่​ นิสัยดีบ้าอะไรกัน?! บ้าอำนาจ!! ​ เผด็จการ!! ​ หื่น​กาม!! แย่ที่สุด!! 

"คนหน้าตาดีก็ต้องนิสัยดีสิ"

"ห๊ะ​?!"

โอเค!! กูรู้แล้วว่ากูได้เชื้อบ้าผู้ชายมาจากใคร!! 
"แล้วเมื่อกี้แม่จะเป็นลมทำไมอ่ะ?"

"อ่อ...ก็ตกใจที่แกหาแฟนได้หล่อขนาดนี้"

"ห๊ะ?!" คยูฮยอนล่ะอยากจะบ้าตายไม่พอแม่สุดที่รักยังหันไปส่งยิ้มให้คุณชีวอนอีก​ รายนั้นก็เออออห่อหมก โค้งให้แม่คยูฮยอนอีกรอบแล้วเข้ามาจับมือแม่ก่อนจะกอดกัน

อารมณ์เสียขั้นสุดจะหันไปหาพี่อารา​ พี่สาวคนงามก็แค่ส่งยิ้มขำๆ มาให้​ ​ส่วนไอ้ชางมินแม่งยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับไปแล้ว คยูฮยอนจิ๊ปากเมื่อเหมือนว่าจะไม่มีใครเข้าข้าง​ เห็นคุณชีวอนยังยิ้มกว้างก็พาลจะอารมณ์เสียมากขึ้นไปอีก

สรุปนี่กูเป็นลูกบ้านนี้มั้ยเนี่ย?! 

"พ่อผมเรียกไปคุยด้วย!! ไปดิ!!" บอกห้วนๆ แล้วเป็นฝ่ายหันหลังเดินกระแทกส้นไปก่อน​ ชีวอนเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มและเดินตามคยูฮยอนไปอย่างสบายๆ

เมื่อมาหยุดอยู่หน้าพ่อตัวเองคยูฮยอนก็ออกอาการปอดแหก​ อุตส่าห์​ผ่านด่านพ่อคนที่สองอย่างชางมินมาได้ นี่คยูฮยอนต้องมาสู้รบปรบมือกับพ่อแท้ๆ​ ของตัวเองอีกเหรอ​ ถ้าพ่อไม่โอเคแล้วคยูฮยอนจะทำยังไงล่ะ? แค่เรื่องหนีออกจากบ้านไปเรียนดนตรีไม่ได้คุยกันเกือบสี่ปีก็หนักจะแย่​ จะให้หนีตามคุณชีวอนเหมือนนางเอกละครน้ำเน่าคยูฮยอนไม่เอาด้วยหรอก​ ถึงแม้ว่าอยู่กับคุณชีวอนจะสบายไปทั้งชาติก็เถอะ​  คุณชีวอนนี่ก็ยังไงนะ​ คำว่าสงบปากสงบคำอ่ะรู้จักป้ะ?! จะเก็บเป็นความลับไปก่อนไม่ได้รึไง?! หรือถ้าคิดจะบอกพ่อกับแม่คยูฮยอนจริงๆ​ ก็ควรจะบอกกันก่อนสิ

นั่น!! กูกำลังด่ามึงอยู่ไม่ต้องมาจับมือกู!! พ่อกูมองอยู่แหกตาดูมั่งมั้ย?! ฮือออออ

"พ่ออ่าา" เมื่อไม่รู้จะทำยังไงก็ได้แต่ส่งเสียงออกไปอย่างนั้น

"มึงบอกไม่ให้กูเชื่อคำพูดของคนแปลกหน้า​ แล้วจะให้กูเชื่อมึงที่บอกว่าจะไปสมัครสอบหมอแล้วก็หักหน้ากูด้วยการหนีไปเรียนดนตรีงั้นเหรอ?"​

คยูฮยอน​หน้าสลด​ ในสายตาของพ่อคยูฮยอนคงเป็นแค่เด็กเลวๆ​ คนนึงที่เชื่อถือไม่ได้

"ผมขอโทษ​​ แต่ผมเรียนหมออย่างที่พ่ออยากให้เรียนไม่ได้จริงๆ​ นี่ ผม...ผมกลัวว่าถ้าบอกพ่อแล้วพ่อจะไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ผมเลือก" บอกทั้งที่ก้มหน้า​ รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลออกมา

"รู้มั้ยว่ากูไม่ได้โกรธมึงที่มึงหนีไปเรียนดนตรี​ กูโกรธมึงที่มึงไม่เห็นกูเป็นพ่อ​ เหมือนกับว่าเกือบยี่สิบปีที่กูเลี้ยงมึงมาแม่งไม่ได้ช่วยให้กูเป็นพ่อมึงเลย" พ่อพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย​ เพียงแค่คยูฮยอนเหลือบตาขึ้นมองก็ต้องรีบก้มหน้าลงไปใหม่

"..."

"เอาล่ะ​ กูจะให้โอกาสมึงอีกครั้ง​ มึงบอกไม่ให้กูเชื่อคำพูดของคนแปลกหน้าใช่มั้ย? งั้นมึงบอกกูมาว่ามือที่จับกันอยู่นั่นหมายความว่ายังไง?"

คยูฮยอนสะดุ้งจะปล่อยมือแต่คุณชีวอนไม่ยอม มือใหญ่จับมือคยูฮยอนไว้แน่นขึ้น คยูฮยอนยิ่งตัวแข็งทื่อหัวใจเต้นรัวไม่รู้ว่าควรจะตัดสินใจยังไง จะยอมรับหรือว่าจะโกหก? ถ้าบอกว่ารักคยูฮยอนต้องโดนไล่ออกจากบ้านแบบถาวรแน่ แต่ถ้าบอกว่าไม่...คุณชีวอนจะเข้าใจคยูฮยอนมั้ย?

หันไปมองหน้าคุณชีวอน ฝ่ายนั้นจ้องหน้าคยูฮยอนอยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าหล่อคมไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ แต่ตาคู่นั้นฉายชัดว่ากำลังรอคำตอบของคยูฮยอนอยู่เช่นกัน คยูฮยอนรีบหลบตาก้มลงมองพื้น

พวกมึงจะกดดันอะไรกูกันนักกันหนา?! เส้นเลือดในสมองกูจะแตกแล้วโว่ะ!!

ชีวอนลอบสังเกตคยูฮยอนอยู่เงียบๆ เด็กน้อยกำลังกัดปากอย่างที่ชอบทำประจำเวลาใช้ความคิด ใบหน้าขาวเผือดซีดและแสดงออกได้ชัดถึงความกังวล ชีวอนถอนหายใจยาว มือใหญ่ปล่อยมือขาวให้เป็นอิสระ

ทั้งที่เมื่อกี้เพิ่งจะได้ฟังคำว่ารักจากปากคยูฮยอนแท้ๆ

"ผมไม่ใช่คนรักของคยูฮยอนหรอกครับ ผมเป็นเจ้านายของคยูฮยอน ขอโทษที่ล้อเล่นจนทำให้เกิดความเข้าใจผิดนะครับ"

คยูฮยอนตาโตเมื่อได้ยินประโยคนั้น ทั้งมือที่ว่างเปล่าและคำพูดของคุณชีวอน หัวใจเต้นผิดจังหวะไปแล้วน้ำตาก็รื้นขึ้นมา

โจคยูฮยอนคิดสิคิดจะเอายังไง?

ทันทีที่คุณชีวอนจะเดินไปคยูฮยอนก็คว้าแขนฝ่ายนั้นเอาไว้ มือสั่นเสียจนเล็บจิกผ่านสููทเนื้อดีของฝ่ายนั้น ยืนนิ่งให้น้ำตาไหลเป็นครู่จนคุณชีวอนเรียกชื่อคยูฮยอนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและมือที่จับทับมาบนมือของคยูฮยอน คยูฮยอนก็มั่นใจ

อยู่กับคุณชีวอนคงไม่อดตายละวะ!! 

"พ่อ...คือ"

โอ้ยเหี้ย!! ทำไมแค่จะบอกพ่อว่าตัวเองเป็นเกย์มันถึงได้ยากขนาดนี้วะ?! นี่กูเป็นเกย์จริงๆ เหรอ?! โอ้ย!!!!!!!!!!

"คือ..."

โอ้ย!!!!!!!!!!

"ผมรักเขา ผมรักคุณชีวอน ขอโทษที่ทำให้ผิดหวัง...อีกแล้ว" พูดรัวเร็วแทบจะจับใจความไม่ได้ ท้ายประโยคก็เบาลงจนแทบไม่ได้ยิน พูดจบก็เบะปากร้องไห้น้ำตาไหล เห็นพ่อยกมือขึ้นมาแบบนั้นก็คิดว่าจะต้องโดนตบหน้าแน่ๆ คยูฮยอนรีบหลับตากัดฟันแน่นเตรียมตัวรับความเจ็บ ในใจภาวนาให้คุณชีวอนแม่งเคยดูละครหลังข่าวที่พระเอกแม่งเอาหน้ามาบังนางเอกตอนจะโดนพ่อตบงี้คยูฮยอนจะได้ไม่เจ็บมาก แต่สัมผัสเบาๆ ที่แตะมาที่หัวก็ทำให้ต้องลืมตาขึ้นดู พ่อกำลังยิ้มแล้วลูบหัวคยูฮยอนอยู่

เออะ!! พ่อแดกยาอะไรผิดมาจากบ้านป่าววะ?

"ก็แค่นั้นไอ้ลูกเวร กูรู้อยู่ละ" พ่อบอกแล้วยิ่งยิ้มแถมยังหันไปยิ้มให้คุณชีวอนด้วย คยูฮยอนเบิกตากว้างปล่อยมือจากแขนไอ้คุณชีวอนทันทีแล้วละล่ำละลักถาม

"อะ-อะไร?! รู้ได้ยังไง?!

.

.

.

จริงๆ​ ก่อนที่จะ​มาที่คอนเสิร์ตชีวอนไปพบกับพ่อแม่ของคยูฮยอนมาแล้ว​ ทันทีที่ลงจากเครื่องชีวอนก็นั่งรถต่อไปที่บ้านของคยูฮยอนที่ต่างจังหวัด​ ไปกดกริ่งหน้าบ้านตั้งแต่แปดโมงเช้า​ พอได้เจอกับพ่อแม่ของคยูฮยอนแล้วก็อดจะเกร็งไม่ได้​ แต่เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าคยูฮยอนไม่เหมือนคนอื่น​​ ชีวอนจึงอยากจะทำให้มันถูกต้อง​

หลังจากแนะนำตัวและพูดคุยเรื่องสัพเพเหระทั่วๆ ไป​ ชีวอนก็รวบรวมความกล้าบอกว่าตัวเองตกหลุมรักลูกชายของบ้านนี้​ แน่นอนว่าไม่ได้หลุดปากบอกว่าคยูฮยอนรู้สึกยังไงกับตน​ เพราะถ้าหากการพูดคุยกันวันนี้ไม่เป็นไปอย่างที่ตั้งใจไว้​คยูฮยอนอาจจะยิ่งมีปัญหากับพ่อแม่​ 

ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งห้องนั่งเล่นทันทีที่ชีวอนขออนุญาตรักและดูแลคยูฮยอนอย่างเปิดเผย​ ฝ่ามือที่กุมถ้วยชาร้อนๆ​ ชื้นเหงื่อและชีวอนคิดว่ามือของตัวเองกำลังสั่นเพราะน้ำชาที่ส่ายไหวในแก้ว​ ชีวอนวางแก้วในมือลงไม่รู้ว่าจะจัดการกับความเงียบตรงหน้านี้ยังไง​ มันไม่เหมือนการเจรจาทางธุรกิจครั้งใดของชีวอน​ ชีวอนไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่เป็นต่อ​ แต่ตอนนี้ใบหน้านิ่งสนิทของพ่อคยูฮยอนและรอยยิ้มอ่อนโยนที่หายไปจากใบหน้าแม่ของคยูฮยอนกำลังทำให้ชีวอนกดดันจนแทบอยากจะหายไปเสียจากตรงนี้

เงียบกันเป็นสิบนาทีได้ ในที่สุดพ่อของคยูฮยอนก็ถอนหายใจยาวแล้วลุกเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป​ ชีวอนทำตัวไม่ถูกไม่เข้าใจว่าการเดินออกไปจากห้องแบบนั้นหมายความว่ายังไงและไม่นานพ่อของคยูฮยอนก็กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับปืนในมือ

ชีวอนไม่ได้สะทกสะท้านตอนที่ปืนนั้นเล็งตรงมาที่ตนผิดกับแม่ของคยูฮยอนที่ลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ

"กูจะให้โอกาสมึงออกจากบ้านนี้และออกไปจากชีวิตของคยูฮยอนซะ" เสียงนั้นเฉียบขาดไม่มีแววล้อเล่น​ แน่นอนว่าชีวอนเข้าใจเพราะคยูฮยอนเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน​

"​ทางเดียวที่จะทำให้ผมออกไปจากชีวิตคยูฮยอนคือคุณเหนี่ยวไกปืนแล้วฆ่าผมซะ" ชีวอนบอกพลางลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาพ่อของคยูฮยอน​ ไม่มีท่าทีเกรงกลัวเลยซักนิด

"กูจะให้โอกาสมึงอีกแค่ครั้งเดียว"

ชีวอน​หลับตาลง​ เฝ้ารอในความเงียบที่แสนทรมาน​ แต่แค่ไม่นานพ่อของคยูฮยอนก็ถอนหายใจอีกรอบชีวอนจึงค่อยๆ​ ลืมตา

"ลูกกูก็รักมึงใช่มั้ย? มึงถึงกล้ามาขอมันกับกูแบบนี้" คนสูงอายุกว่าเดินกลับไปนั่งที่โซฟาแล้วโยนปืนไปบนโต๊ะกระจกลวกๆ ชีวอนเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มออกแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม

"คยูฮยอนยังไม่เคยพูดว่ารักผมหรอกครับ" ชีวอนไม่ได้โกหก เพราะคยูฮยอนไม่เคยพูดว่ารัก...ก็แค่พยักหน้าเท่านั้นเอง

"คยูฮยอนเป็นลูกชายคนเดียวของแม่ เพราะฉะนั้นพ่อหนุ่มรู้ใช่มั้ยจ้ะว่ามันค่อนข้างทำใจยอมรับได้ลำบาก" แม่ของคยูฮยอนมีสีหน้าเป็นกังวลถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจออกมา

"ผมเข้าใจครับ"

"เข้าใจแล้วมึงมาทำไมวะ? ถ้าเข้าใจก็ต้องรู้สิว่าคำตอบของกูคือไม่!! ที่กูไม่ยิงมึงไม่ใช่เพราะกูอนุญาตให้มึงรักคยูฮยอนนะ กูแค่กลัวพรมจะเปื้อนเลือด ซักลำบาก สงสารเมียกู" พ่อของคยูฮยอนพูดแล้วกอดอก ไม่รู้ว่าทำไมชีวอนถึงอยากจะหัวเราะออกมาในสถานการณ์แบบนี้ แต่ภาพของคยูฮยอนที่ทับซ้อนขึ้นมาก็ทำให้ชีวอนไม่ต้องเดาเลยว่าคยูฮยอนได้ความกวนความดื้อมาจากใคร

"ผมเข้าใจว่าในฐานะพ่อแม่ คุณได้วาดฝันอนาคตของคยูฮยอนไว้อย่างสวยงาม แต่ผมอยากให้คุณทั้งสองยอมรับความรู้สึกของคยูฮยอน ผมไม่อยากต้องพาเขาหนีไปเหมือนอย่างตอนที่เขาหนีพวกคุณไปเรียนดนตรี" ชีวอนพูดยืดยาวและคำพูดของชีวอนคงสะกิดใจพ่อแม่ของคยูฮยอนไม่มากก็น้อย

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นอีกครั้งแล้วน้ำตาของคนเป็นแม่ก็ไหลออกมา ชีวอนมองภาพนั้นด้วยแววตาว่างเปล่า คยูฮยอนช่างน่าอิจฉาที่มพ่อแม่ที่รักตนเองมากขนาดนี้ ผิดกับชีวอน

คนตัวสูงลุกขึ้นยืนแล้วโค้งให้กับผู้ใหญ่ทั้งสองคน แม้ว่าผลการเจรจาในครั้งนี้จะยังคลุมเครือ แต่ชีวอนเชื่อว่าเขาคือฝ่ายชนะ

.

.

.

 "คุณชีวอนมาหากูกับแม่มึงเมื่อเช้า บอกว่าอยากได้มึง กูก็แค่อยากจะลองใจมึงดูเท่านั้นแหละว่ามึงจะเชื่อใจกูแล้วยอมบอกความจริงกับกูมั้ย"

"อะไรนะ?!!!!!!!!!!!" คยูฮยอนตะโกนถามเสียงดังแล้วยิ่งร้องไห้จนพ่อหน้าเหวอหันไปมองคุณชีวอนเลิ่กลั่กว่าจะเอายังไงกับไอ้เด็กที่แหกปากร้องไห้แบบไม่อายสายตาคนตรงนี้ดี

เหอะ!! ณ เวลานี้กูไม่อายแล่ว!! พ่อแม่งเล่นห่าอะไรไม่ได้ดูสภาพจิตใจกูเลย!! แค่นี้กูก็เครียดจะตายห่าอยู่ละ!! ไอ้คุณชีวอนนี่ก็อีก!! แม่ง!! กูโกรธมึง!! ไม่ต้องมากอดกู!! ฟาย!!

ทั้งตัวถูกรวบเข้าไปกอดโดยคนที่ยืนอยู่ข้างกัน คยูฮยอนทั้งตีทั้งทุบดิ้นไม่ยอมให้กอดง่ายๆ เสียงหัวเราะเบาๆ ข้างหูยิ่งทำให้อารมณ์เสียขึ้นไปอีกแต่สุดท้ายก็ยอมยืนนิ่งๆ ให้อีกฝ่ายกอดปลอบ ไถหน้าเปื้อนน้ำตากับอกของฝ่ายนั้น มือขาวยึดแขนเสื้อของคุณชีวอนแน่น พ่อเข้ามายีหัวคยูฮยอนแรงๆ ด้วยความหมั่นเขั่ยว ไม่นานคยูฮยอนก็ได้ยินเสียงแม่กับพี่อารา ทุกคนเข้ามารุมโอ๋รุมกอดคยูฮยอนกันยกใหญ่ทำให้คยูฮยอนยิ่งร้องไห้ ผละกอดจากคุณชีวอนแล้วก็กอดพ่อของตัวเองแน่น ปากบอกแค่ว่าขอโทษซ้ำไปซ้ำมา

นานทีเดียวกว่าที่คยูฮยอนจะหยุดน้ำตาตัวเองได้ เมื่อหยุดร้องไห้ทั้งหน้าก็ระบายด้วยรอยยิ้ม คยูฮยอนกอดพ่อกอดแม่และพี่อาราโดยมีชางมินกับคุณชีวอนยืนมองอยู่ แล้วสุดท้ายพวกเราก็ตกลงกันว่าจะยกโขยงกันไปเลี้ยงฉลองที่โรงแรมของคุณชีวอน แน่นอนว่าแฟนของคยูฮยอนซึ่งรวยมากเป็นคนออกตัง เสียดายที่ชางมินต้องกลับบ้านก่อนเพราะพ่อกับแม่เพิ่งกลับมาจากไปเที่ยวที่ญี่ปุ่น ไม่งั้นคงได้มากินข้าวด้วยกัน

ระหว่างที่กินข้าวน่าแปลกที่คุณชีวอนเข้ากับพ่อแม่ของคยูฮยอนได้ดีมาก เราคุยกันหัวเราะกัน พ่อแม่และพี่อาราเล่าเรื่องขายหน้าของคยููฮยอนสมัยก่อนให้คุุณชีวอนฟังเยอะมากๆ และคยูฮยอนก็โคตรอายได้แต่นั่งหน้าแดงจิ้มข้าวเข้าปาก ยิ่งเห็นสายตาแบบนั้นของคุณชีวอนก็ยิ่งอาย มันไม่ใช่สายตาอ้อล้อลวนลามหรืออะไร มันอบอุ่นเอ็นดูเสียจนคยูฮยอนทำตัวไม่ถูกเพราะไม่ค่อยได้เห็นสายตาแบบนี้จากคุณชีวอนบ่อยนัก

เมื่อกินข้าวกันเสร็จคยูฮยอนก็เดินไปส่งพ่อแม่และพี่อาราขึ้นรถ ถึงคุณชีวอนจะบอกให้พักที่โรงแรมซักคืนแต่พ่อหัวดื้อก็ยืนยันว่าจะขับรถกลับบ้าน คยูฮยอนเลยบังคับให้แม่ร้องเพลงไปตลอดทางเพื่อที่พ่อจะได้ไม่หลับ โบกมือตามหลังรถยนต์ที่ขับออกไปแล้วก็ถอนหายใจยาวก่อนจะยิ้มกว้างออกมา คยูฮยอนหันไปกอดเอวคุณชีวอนที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ข้างๆ รายนั้นหัวเราะแล้วรวบกอดคยูฮยอนไว้ กอดกันอยู่ซักพักคยูฮยอนจึงค่อยขยับตัวออก

"ขอบคุณนะครับคุณชีวอน ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเลย" บอกด้วยรอยยิ้มหันซ้ายหันขวาดูว่าไม่มีคนแน่นอนแล้วก็ยื่นหน้าขึ้นไปจุ๊บปากคุณชีวอนเร็วๆ ก่อนจะเม้มปากแล้วฝังหน้ากับบ่าของรายนั้นต่อ คุณชีวอนหัวเราะแล้วยิ่งกอดคยูฮยอนแน่นขึ้นจนคยูฮยอนแทบหายใจไม่ออก กอดกันอยู่อย่างนั้นอีกเป็นครู่คยูฮยอนจึงอุบอิบบอกว่าจะกลับหอแล้วแต่คุณชีวอนคลายกอดออกนิดหน่อยแล้วขมวดคิ้วมองคยูฮยอนดุๆ

"อะไร?"

"จะกลับหอได้ยังไง? แล้วสัญญาของเราล่ะ?"

สัญญา?

ชิบหายละ!!

คยูฮยอนรีบปล่อยมือจากเอวของคุณชีวอนหันหลังกลับจะเดินหนีแต่ฮู้ดของเสื้อโค้ทถูกดึงไว้โดยมือใหญ่ไม่พอคุณชีวอนยังลากให้คยูฮยอนเดินถอยหลังตามไปทั้งอย่างนั้น ลากคยูฮยอนเข้าลิฟต์ได้คุณชีวอนก็ปล่อยมือจากขนนิ่มๆ บนขอบเสื้อโค้ทของคยูฮยอน รายนั้นหันมาหาแล้วเดินเข้ามาเรื่อยๆ คยูฮยอนก็ถอยหลังไปเรื่อยๆ เช่นกัน จนหลังติดกับผนังลิฟต์คุณชีวอนก็เท้าแขนลงมาตรงข้างศีรษะพอดี

"อ่ะ-อะไร? ถอยไปยืนดีๆ ดิ อึดอัด" บอกแล้วเม้มปากเสหลบตาคมที่จ้องมา

โอย...กูกลัว มึงถอยออกไปห่างๆ กูเลย

ชีวอนเห็นเด็กตัวขาวเริ่มจะหน้าแดงก็แกล้งแตะข้อนิ้วเกลี่ยแก้มนิ่มเบาๆ ก้มหน้าลงไปหาอีกหน่อยจงใจพ่นลมหายใจอุ่นๆ ไปที่ใบหูให้เด็กน้อยได้สติแตกเล่น

"คืนนี้...ฉันก็จะได้เป็นเจ้าของนายแล้วสินะ โจคยูฮยอน" กระซิบด้วยเสียงแหบพร่าแล้วก็ลอบสังเกตรีแอคชั่นของคยูฮยอน ดูสิ ตากลมๆ เบิกกว้าง ปากอิ่มอ้าค้างไปแล้ว ตลกชะมัด
 
"ก็นี่ไง~ เป็นแล้วไง~ เป็นแฟนกัน ผมทำตามสัญญาแล้วเหอะ" คยูฮยอนบอกพร้อมกับยิ้มแป้นแบบโง่ๆ ทั้งที่เหงื่อแตกพลั่ก ยกมือดันไหล่คุณชีวอนให้ถอยออกไปห่างๆ แล้วแสร้งหัวเราะ วันนี้มึงต้องรอดสิวะ!! ขุดสกิลตอแหลขึ้นมาเร็ว!!

"ฮ่ะๆๆๆ คุณคิดว่าผมจะเป็นของคุณแบบไหนกัน? ฮ่ะ-อื้อ!!"

 ไอ้บ้า!!!!!!!!!! มึงมาจูบกูทำไม?!!!!!!!!!! ฮืออออ นี่กูจะโดนคุณชีวอนเอาจริงๆ หรอ? มึงรอเอากูซักเดือนหน้าได้มั้ย? ขอกูไปเข้าฟิตเนสลดความอ้วนก่อนนะ ฮืออออ

ไม่นานคยูฮยอนก็ตกเป็นทาสของคุณชีวอน นอกจากจะไม่มีแรงต่อต้านแล้วยังเผลอแลกปลายลิ้นกับฝ่ายนั้นซ้ำๆ อีก โจคยูฮยอนมึงอย่าพึ่งยอมแพ้สิ!! ห้ามตกหลุมพรางจูบหวานๆ ของคุณชีวอนนะ!! ย๊า!!!!!!!!!!

กว่าที่คุณชีวอนจะยอมถอนจูบออก กล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ก็พาทั้งคู่ขึ้นมาถึงห้องของคุณชีวอนพอดี คยูฮยอนกัดปากที่เพิ่งถูกจูบไว้ ตากลมไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าคุณชีวอน เมื่อมือข้างหนึ่งถูกจับไว้แล้วดึงให้เดินตามเข้าไปในห้อง คยูฮยอนก็ได้แต่อธิษฐานต่อพระเจ้าขอให้คยูฮยอนผ่านพ้นคืนนี้ไปได้แบบไม่ถูกแส้ฟาด

คุณชีวอนพาคยูฮยอนเดินไปที่ห้องนั่งเล่น ปล่อยให้คยูฮยอนนั่งลงกับโซฟาแล้วรายนั้นก็ตบหัวคยูฮยอนปุๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป คยูฮยอนหันมองตามหลังคุณชีวอนไป เมื่อเห็นว่าคุณชีวอนพ้นกำแพงไปแล้วก็ระบายลมหายใจยาว ลุกขึ้นยืนกระโดดเหยงๆ แล้วทิ้งตัวลงดิ้นปัดๆ บนโซฟา

ให้ตายเถอะ!! มึงตีความคำว่าเป็นของมึงแบบไหนกันครับคุณชีวอน?!

คยูฮยอนนั่งหน้างออยู่บนโซฟาขายาวถูกยกขึ้นมากอดจนแลดูคล้ายก้อนกลมๆ ชีวอนเดินเข้ามาในห้องแล้วส่งแก้วน้ำให้คยูฮยอนหนึ่งแก้วพร้อมกับซองกระดาษสีน้ำตาล

คยูฮยอนรับน้ำมาดื่มก่อนเป็นอันดับแรก อีกมือคว้าซองไว้มองคุณชีวอนด้วยความไม่เข้าใจ

"อะไรเหรอครับ?" ถามพลางเปิดซองแล้วหยิบเอกสารไม่กี่แผ่นในนั้นออกมา

"อ่านดูสิ" ชีวอนบอกแล้วนั่งลงข้างๆ คยูฮยอน ถ้าคยูฮยอนได้สังเกตสีหน้าของชีวอนซักนิดก็จะรู้ว่าชีวอนกำลังประหม่ามากแค่ไหน กลัวว่าคยูฮยอนจะปฏิเสธ กลัวว่าเด็กน้อยจะกลัวจนหนีไป

คยูฮยอนไล่สายตาอ่านตัวหนังสือไม่กี่ตัวบนหน้าปกแล้วก็ยิ่งขมวดคิ้ว

สัญญาอีกแล้วเหรอ?

ฟันขาวขบกัดกลีบปากล่างโดยไม่รู้ตัว หันมองคุณชีวอนอย่างจะขอความเห็นแต่รายนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรคยูฮยอนจึงเบนสายตากลับไปที่กระดาษในมืออีกครั้ง พลิกเปิดหน้าต่อไปก็เห็นว่าเป็นการทำสัญญากันระหว่างคุณชีวอนกับคยูฮยอน

สัญญาว่าคยูฮยอนจะเป็นของคุณชีวอน...

อ่านผ่านหน้าแรกคร่าวๆ คุณชีวอนยังพูดถึงเรื่องโดมิแนนท์และซับมิสซีฟที่คยูฮยอนไม่ค่อยเข้าใจ หน้าที่สองเป็นคล้ายๆ กฎในการคบหากัน คุณชีวอนจะเจอคยูฮยอนได้แค่ไม่กี่วันในหนึ่งสัปดาห์ คยูฮยอนจะได้มานอนค้างที่นี่เฉพาะวันพุธ ศุกร์และเสาร์ คยูฮยอนต้องทำตามที่คุณชีวอนบอก ห้ามดื่มเหล้า ห้ามใช้สารเสพติด ห้ามนอนกับคนอื่น ต้องไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลอย่างละเอียด ถ้าคยูฮยอนทำผิดกฎคยูฮยอนจะต้องถูกลงโทษ

นี่มันความสัมพันธ์แบบไหนกันเนี่ย?!

คยูฮยอนยิ่งไม่เข้าใจ คิ้วขมวดจนแทบจะชนกันแต่ไม่ได้ช่วยให้คิดอะไรออก ลำคอเริ่มจะแห้งผากจนต้องยกน้ำขึ้นดื่มเรื่อยๆ  มือขาวพลิกกระดาษไปอีกหน้าแล้วก็ต้องสำลักเมื่อเห็นถึงลิสต์สิ่งของบางอย่าง

"แค่กๆ" แก้วในมือถูกคุณชีวอนดึงไปถือไว้เองเพราะอีกฝ่ายคงจะเห็นว่าคยูฮยอนกำลังสำลักจนตัวโยน คยูฮยอนยกหลังมือขึ้นเช็ดปากแล้วทุบหน้าอกตัวเองเบาๆ กวาดสายตาอ่านตัวหนังสือบนแผ่นกระดาษตรงหน้าอีกครั้งเผื่อว่าเมื่อกี้จะตาฝาด

แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งชัด...คุณชีวอนบ้าไปแล้ว!!

"คุณ-แค่ก คุณจะให้ผมเซ็นให้คุณใช้ของพวกนี้กับผมเนี่ยนะ?! ไม่มีทาง!!" คยูฮยอนโวยเสียงดังแล้วคืนกระดาษทั้งชุดให้คุณชีวอน ผุดลุกขึ้นยืนแต่ข้อมือก็ถูกดึงเอาไว้ยื้อให้กลับลงไปนั่งเหมือนเดิม คยูฮยอนขยับตัวออกห่างแต่ไม่ได้ดึงข้อมือออก คุณชีวอนไล่สัมผัสไปที่มือก่อนจะเกี่ยวนิ้วจับมือคยูฮยอนไว้

"คุณชีวอน...ผมทำเรื่องพวกนี้กับคุณไม่ได้หรอก ผม-" คยูฮยอนละล่ำละลั่กบอก ถ้ามึงไม่ปล่อยกูกลับหอกูจะร้องไห้ใส่มึงเดี๋ยวนี้เลย!!

"ค่อยๆ คิดดูก่อนสิ ฉันไม่ได้จะบังคับให้นายเซ็นสัญญาวันนี้ซักหน่อย นายชอบไม่ชอบอะไรก็บอกฉันมา"

"ผมจะไปรู้ได้ไงว่าชอบไม่ชอบอะไร?! คุณจะบ้าเหรอ?! คุณคิดว่าในชีวิตนี้ผมเคยถูกลามโซ่แล้วโดนแส้ฟาดรึไง?!" คยูฮยอนว่าหน้าง้ำยิ่งถอยหนีไปจนหลังชนกับพนักโซฟาอีกด้าน เห็นคุณชีวอนขยับเข้ามาใกล้คยูฮยอนก็แทบจะปีนขึ้นไปนั่งบนที่วางแขนของโซฟา

"มันก็ต้องมีอะไรที่นายชอบหรือไม่ชอบบ้างสิ อย่างชอบให้ใช้ปาก ชอบอยู่ข้างบน อะไรแบบ-"

"เฮ้ย!!!!!!!!!!"

ชีวอนถอนหายใจให้กับคนที่ยกมือขึ้นปิดหู หน้าที่เคยขาวแดงจัดและชีวอนก็ไม่รู้ว่าควรจะตะล่อมเด็กไร้เดียงสาตรงหน้านี่ยังไง กำลังจะอ้าปากอธิบายต่อคยูฮยอนก็โพล่งพรวดขึ้นมาก่อน

"คุณคิดว่าผมเคยมีอะไรกับผู้ชายรึไง?! หยาบคายที่สุดเลย!!"

"ฉันเชื่อว่าฉันจะเป็นผู้ชายคนแรกของนาย" คุณชีวอนตอบด้วยความมั่นใจทำให้คยูฮยอนหน้าเหวออ้าปากค้างเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันก็ไม่รู้

"คุณนี่มัน-"

"แล้วกับผู้หญิงนายชอบแบบไหนล่ะ?"

"คุณชีวอน!!!!!!!!!!" คยูฮยอนร้องแล้วรีบยกมือขึ้นปิดหูอีกรอบ ไม่เอาแล้ว!! ไม่คุยแล้ว!! กูอยากกลับหอ!! ฮือออออ

"นี่อย่าบอกนะว่า...นายไม่เคยมีอะไรกับใคร" ชีวอนจับข้อมือของคยูฮยอนทั้งสองข้างดึงออกให้เด็กดื้อยอมฟังสิ่งที่เขาจะพูด คยูฮยอนเม้มริมฝีปากแน่น ตากลมๆ ช้อนมองชีวอนเพียงเสี้ยววิก่อนที่หน้าแดงๆ นั้นจะก้มลงต่ำ และชีวอนก็เข้าใจ ไม่ใช่แค่ผู้ชายคนแรก ชีวอนจะเป็นคนแรกที่ได้เห็นตัวตนอีกด้านหนี่งของเด็กคนนี้

"นายไปอยู่ที่ไหนมาเนี่ย?" ชีวอนถามแตะแก้มให้เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมามองกัน แต่คยูฮยอนแค่สะบัดหน้าออกจากมือของชีวอน ถอยหน้าไปด้านหลังแล้วยกแขนขึ้นกอดอก

"ก็อยู่บนโลกนี่แหละครับ แต่ผมไม่ได้หมกหมุ่นกับเรื่องพวกนี้แบบคุณนี่" ลอยหน้าลอยตาตอบทำให้ชีวอนส่ายหน้า

"นี่มันไม่ถูกต้อง" ชีวอนพูดเพียงเท่านั้นคล้ายจะรำพึงกับตัวเองเสียมากกว่า คนตัวสูงลุกขึ้นยืนแล้วคว้าข้อมือคยูฮยอนที่นั่งอยู่ให้ลุกขึ้นยืมตามแล้วพาเดินไปตามทาง

"นี่!! คุณจะพาผมไปไหน?! คุณชีิวอน!!" คยูฮยอนถามแต่ไม่ได้รับคำตอบเป็นคำพูด แต่การที่คุณชีวอนพาคยูฮยอนขึ้นบันไดมายังชั้นลอย จุดหมายก็มีอยู่แค่ไม่กี่แห่ง...ไม่ห้องนอน ก็ห้องนั้น

และที่ๆ คุณชีวอนพาคยูฮยอนมาก็คือห้องนอนของคุณชีวอนเอง

"คุณพาผมมาที่นี่ทำไม?" คยูฮยอนถามเสียงเบาเมื่อถูกพามายืนอยู่หน้าเตียงหลังใหญ่ ลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากแล้วก็ช้อนตาขึ้นสบกับอีกฝ่ายอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"พามาทำให้มันถูกต้องน่ะสิ นายอายุ 22 แล้วนะ ถึงเวลาต้องโตแล้วนะ" คุณชีวอนว่าไม่พอยังปลดเสื้อโค้ทของคยูฮยอนออกอีก และคยูฮยอนก็ทำได้แค่กระพริบตาปริบๆ ตอนที่ฝ่ายนั้นไล่ปลายนิ้วแตะกระดุมเสื้อเชิ้ตแต่ละเม็ดของคยูฮยอน

"โตบ้าอะไรกันเล่า?! ผมไม่-"

เมื่อไม่อยากฟังชีวอนก็แค่กดริมฝีปากปิดปากเด็กน้อย สอดลิ้นรวดเร็วจนฝ่ายนั้นไม่ทันได้ตั้งตัว คยูฮยอนส่งเสียงครึมครางเมื่อชีวอนเบียดตัวเองเข้าไปจนชิด มือขาวทำท่าว่าจะผลักอกของชีวอนออกแต่สุดท้ายก็ทำได้แค่จับยึดเสื้อสูทของชีวอนไว้ ขโมยลมหายใจจนคยูฮยอนหายใจติดขัดชีวอนจึงได้ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายได้อ้าปากหาอากาศ

"บอกสิว่านายไม่พร้อม แล้วฉันจะปล่อยนายไป คยูฮยอน" กระซิบบอกกับกลีบปากแดงตึงช้ำช่ำน้ำจนวาววับ แกล้งกัดเบาๆ ให้เด็กน้อยครางอือหันหน้าหนี ชีวอนลอบยิ้มไล่ปากและจมูกไปตามเนื้อแก้มนิ่มๆ มือใหญ่ถอดเสื้อสูทและปลดเน็กไทด์ของตัวเองออก

"ผมไม่-"

ชีวอนไม่ให้โอกาสคยูฮยอนได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น ไม่อยากฟังคำว่าไม่พร้อมก็เก็บกลืนคำปฏิเสธของคยูฮยอนด้วยปลายลิ้นซะ จูบนี้ชีวอนตั้งใจให้มันร้อนขึ้น อีกไม่นานคยูฮยอนจะหลอมละลายอยู่ในอ้อมกอดของชีวอน

คนแก่กว่าถอนจูบออกเมื่อคยูฮยอนเริ่มจะยืนไม่อยู่ถ้าไม่ติดวงแขนของคุณชีวอนที่รวบเอวของคยูฮยอนไว้ หอบแฮ่กเพราะหายใจไม่ทัน หัวใจเต้นรัวเร็วและแรงจนกลัวว่าคุณชีวอนจะได้ยิน คยูฮยอนหรุบตามองกระดุมเสื้อเชิ้ตของฝ่ายนั้น นี่มึงถอดสูทกับเน็กไทด์ออกไปแล้วเรอะ?! อะไรจะเร็วขนาดนั้น?!

"คยูฮยอน"

"ผมไม่- นี่!!" คยูฮยอนรีบยกมือขึ้นมาปิดปากคุณชีวอนทันทีเมื่อรายนั้นทำท่าว่าจะจูบคยูฮยอนอีก เหล่มองคุณชีวอนตาขวางแต่รายนั้นแค่หัวเราะหึแล้วจับมือคยูฮยอนไว้แลบลิ้นแตะปลายนิ้วของคยูฮยอน คยูฮยอนหน้าร้อนวาบรู้สึกเหมือนไฟช็อตไล่จากปลายนิ้วขึ้นมาถึงสมอง

กูกลัวมึงจนเยี่ยวกูย้อนขึ้นมาถึงหัวกูละไอ้คุณชีวอนบ้า!!

"คุณก็ฟังผมพูดก่อนได้มั้ย?! ผมไม่ได้จะบอกว่าไม่พร้อมซักหน่อย!! ก็แค่จะบอกว่าไม่เคย!! เข้าใจอารมณ์คนไม่เคยป้ะ?! ขอเวลาทำใจแป๊บดิ ไม่ใช่เอะอะก็จูบเอาจูบเอา" คยูฮยอนโวยวายทั้งที่หน้าแดงก่ำและคุณชีวอนก็หลุดหัวเราะออกมา

มึงคงจะมีความสุขมากสินะ เหอะ

"จะบอกว่าผมเคยดูแต่หนังโป๊ผู้ขายกับผู้หญิงนะ ผู้ชายมีอะไรกันยังไงผมไม่รู้ด้วย!!" บอกหน้ามุ่ยแล้วจมูกโด่งๆ ก็กดมาที่แก้มแรงๆ    

"อะไรเล่า?!"
 
"รู้มั้ยว่านายน่ารัก น่ารักมากๆ" ชีวอนพูดด้วยรอยยิ้มยกมือประคองสองข้างแก้มของคยูฮยอนไว้แล้วแตะจมูกคลอเคลียปลายจมูกของฝ่ายนั้น​ ตาโตๆ​ ราวกับลูกแมวน้อยสบกลับมาและเราก็จูบกันอีกครั้ง

เราจูบกันเนิ่นนานกว่าที่ต่างฝ่ายจะผละออกจากกัน​ เราสบตากันนิ่งๆ สื่อสารกันโดยไม่มีคำพูด​ และเมื่อชีวอนแตะปลายนิ้วกับกระดุมเสื้อเชิ้ตของคยูฮยอน​ คยูฮยอนก็ไม่ได้เอ่ยปากห้าม​ เด็กน้อยแค่กัดปากหน้าแดงเท่านั้น กระดุมค่อยๆ ถูกปลดออกไปทีละเม็ดจนหมด

"คยูฮยอน​ นายเป็นคนแรกที่ได้หัวใจของฉัน​ เป็นคนแรกที่ฉันจะกอดด้วยความรักทั้งหมดที่ฉันมี" ชีวอนบอกก่อนจะเลื่อนสายตาลงมองผิวกายที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน​ ปากหยักแต้มจูบปลายคางแล้วค่อยๆ​ ไล่ไปยังลำคอ มือใหญ่แตะผ่านสาบเสื้อที่แยกออกไปจนถึงเข็มขัดหนังสีดำค่อยๆ ปลดออกแล้วโยนทิ้งไปบนพื้น

คยูฮยอนกำลังสั่นชีวอนรู้ ถึงกระนั้นถ้าจะให้หยุดตอนนี้ชีวอนก็ทำไม่ได้แล้ว คนตัวสูงค่อยๆ ย่อตัวลงลิ้มชิมผิวเนื้อหวานๆ จากอกลงไปถึงหน้าท้อง เหลือบตามองเด็กน้อยที่จะเป็นลมแหล่ไม่เป็นลมแหล่แล้วก็ยกยิ้ม มือปลดกระดุมก่อนที่ฟันคมจะกัดซิปแล้วรูดลง

คยูฮยอนไม่กล้ามองในตอนที่กางเกงค่อยๆ ถูกถอดออก อยากจะด่าคุณชีวอนว่าเหี้ยซักร้อยทีที่มาทำให้คยูฮยอนใจสั่นได้ขนาดนี้ แต่ถ้าเปิดปากคยูฮยอนต้องหลุดเสียงครางให้รายนั้นได้ใจแน่

"อย่ากัดเซ่!!" ว่าเสียงดังเมื่อฟันของรายนั้นกัดเข้ากับต้นขาด้านใน คุณชีวอนยืดตัวขึ้นมายืนตรงอีกครั้ง เมื่อเห็นอีกฝ่ายยิ้มคยูฮยอนก็ไม่กล้าสบตาคุณชีวอน

แม่ง!! กูจะยืนไม่อยู่แล้วไอ้บ้า!!

"คุณชีวอน"

"ว่าไงครับ?" มือใหญ่ประคองให้คยูฮยอนนั่งลงกับขอบเตียงส่วนตัวเองก็เท้าเข่าข้างหนึ่งไว้ข้างตัวคยูฮยอนในตอนที่ฝ่ายนั้นโน้มตัวลงมา ไอ้ห่ามึงช่วยสนใจจะฟังกูนิดนึงได้มั้ย?!

"คืนนี้ช่วยใจดีกับผมหน่อยนะครับ"

.

.

.

End

.

.

.

Special

.

.

.

คยูฮยอนฝืนลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกแห้งผากไปทั้งลำคอ แสงสว่างที่เล็ดลอดผ้าม่านเข้ามาทำให้รู้ว่าเวลานี้เป็นเวลาเช้าแล้ว​ ว่าแต่... ผ้าม่านหอกูใหญ่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ? 

เหี้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

คยูฮยอนรีบขยับตัวแต่​ความปวดร้าวที่แล่นไปทั้งร่างก็ทำให้ต้องอยู่นิ่งๆ​ แล้วส่งเสียงร้องโอดโอย​ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนค่อยๆ​ ย้อนเข้ามาในสมอง​ มึงไม่ต้องคิดแล้วไอ้คยูฮยอน!! แขนคุณชีวอนพาดทับพุงมึงอยู่เนี่ย!! 

​นี่เมื่อคืนกูมีอะไรกับคุณชีวอนจริงๆ​ เรอะ?! ย๊า!!!!!!!!!! โจคยูฮยอนไอ้บ้า!! ไอ้เด็กบ้า!! ไอ้เด็กใจแตก!! ฮืออออออออออ​ แล้ว... แล้ว... แล้วรอบสุดท้ายที่ถูกจับไปนั่งอยู่บนตักของฝ่ายนั้นแล้ว... 

เมื่อคืนนี้กูทำอะไรลงป๊ายยยยยยยยยย?! แม่งไม่เอาแล้ว!! กูไม่อยู่ที่นี่แล้ว!! 

คยูฮยอนขยับตัวไปทางขอบเตียงไม่ลืมที่จะดึงผ้าห่มติดมือไปด้วย​ ตาโตสอดส่ายมองหาเสื้อเชิ้ตที่ถูกทอดทิ้งไว้เมื่อวานและ... นั่นไง!! คยูฮยอนยิ้มกว้างเมื่อมองเห็นเป้าหมาย​ ขยับตัวไปชิกขอบเตียงมากขึ้น แขนขาวยื่นออกไปหมายจะคว้าเสื้อเชิ้ตของตัวเอง

"ทำอะไรน่ะ?"

"เหวอ" ทั้งคนทั้งผ้าห่มลงไปกองอยู่ที่พื้น จากเดิมที่ก็ปวดไปทั้งตัวอยู่แล้วตอนนี้คยูฮยอนยิ่งระบมเข้าไปใหญ่ ไอ้คุณชีวอน​บ้า!! เมื่อคืนมึงไม่ได้ยินที่กูบอกให้มึงใจดีกับกูหน่อยเหรอ?! ไอ้เลวววววววววว ฮืออออออออออ

แต่จะว่าไม่ใจดีก็ไม่เชิงเพราะคุณชีวอนก็ไม่ได้ใจร้ายกับคยูฮยอน​ อย่างน้อยก็ไม่โดนแส้ฟาดล่ะวะ​ เพราะว่าเป็นผู้ชายทั้งคู่แถมคยูฮยอนยังไม่เคย​ อะไร​ๆ​ มันก็เลยไปเร็วไปหน่อย คุณชีวอนไม่ได้อ่อนโยนนักแต่ก็อ่อนหวานมากพอที่จะทำให้คยูฮยอนตกอยู่ภายใต้การควบคุมของฝ่ายนั้น​ คุณชีวอนแม่งโคตรจะร้ายกาจ! 

"ถามว่าทำอะไรไม่ได้ยินรึไง?"

"เฮ้ย!!!!!!!!!!" คยูฮยอนสะดุ้งร้องดังเมื่ออยู่ๆ​ คุณชีวอนก็มานั่งอยู่ตรงหน้า​ คุณชีวอนดูเหมือนจะยังไม่ค่อยตื่นดี​ ผมสีดำยุ่งไม่เป็นทรงและไรหนวดเขียวครึ้มก็ทำให้คยูฮยอนต้องหรุบตาลงต่ำ​ แต่แล้วก็ยิ่งหน้าร้อนเมื่อเห็นว่าคุณชีวอนไม่ได้ใส่เสื้อผ้า​ รายนั้นแค่พันผ้าเช็ดตัวกับสะโพกไว้เท่านั้น

คยูฮยอนรีบหลับตาเม้มปากแล้วถอยหลังไปจนชิดกับเตียงมือขาวดึงผ้าห่มมห้คลุมจนถีงคอ​

"ผม เอ่อ.. ค่ะคอแห้งก็-ก็เลยจะไปหาน้ำ" ละล่ำละลั่กบอกทั้งที่ยังไม่ยอมลืมตาแล้วอยู่ๆ​ ริมฝีปากเย็นๆ​ ก็ประกบลงมา ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธจูบที่ทำให้รู้สึกดี​ ใบหน้าขาวแหงนเงยพิงไปกับเตียงเมื่อคุณชีวอนเบียดจูบลึกขึ้น​

"เมื่อคืนร้องดังขนาดนั้นไม่คอแห้งก็บ้าแล้ว"

"คุณชีวอน!!"

.



Real End




Talk*~
กว่าจะฝ่าฟันมาจนถึงตอนนี้ทุกคนคงเหนื่อยกันมากใช่ไหมคะ ^^ 
รู้สึกว่าตอนนี้มันยาวมากๆๆๆๆ ยาวเกินจนจะแบ่งเป็นสองตอนได้
แต่ก็ไม่อยากแบ่งเพราะว่ามันควรจะจบได้แล้ว
ถ้ายืดออกไปอีกมีหวังได้จบเดือนหน้า​ 555+
ไม่ใช่เฉพาะตอนนี้ที่ทุกคนต้องอดทนรอ​ แต่ยังรวมไปถึงอีก 20 กว่าตอนด้วย
ขอบคุณนะคะที่มอบความรักให้กับ​ 50 Shades of Choi มากมายขนาดนี้
หวิดๆ จะไม่แต่งต่อก็หลายหน แต่สุดท้ายก็เข็นมาจนถึงตอนจบจนได้

ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร... รู้สึกใจหายเบาๆ เหมือนกันที่มันเดินทางมาถึงตอนจบ

ฟิคเรื่องนี้ทำให้เราได้รู้จักคนหลายๆ คน​ ได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่าง
หลังจากนี้ก็คงจะเหงาอยู่เหมือนกัน :)
ถ้ามีโอกาสเราอาจจะได้เจอกันอีกครั้งในภาคต่อของฟิคเรื่องนี้นะคะ

สุดท้ายนี้​ หากฟิคเรื่องนี้มีข้อผิดพลาดประการใด​ หรือทำให้ใครไม่พอใจต้องขออภัยมา ณ​ ที่นี่ด้วยนะคะ

ขอบคุณทุกคนแลพรักทุกคนมากๆ​ ค่ะ​

good bye for now
pepohimma
151116


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #246 Kungpassa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 14:27
    ขอบคุณไร้เตอร์น้องปีที่มีฟิคดีๆคูยอนน่ารัคคคคกวนประสาทเป็นบางครั้ง และสื่อให้เห็นว่าพี่ซีวอนรักน้องมากๆๆๆๆพชวซาดิสแต่จบแล้วดีงามไม่เอาสิ่งเหล่านั้นมาใช้กับแมวน้อยของพี่ รอเรื่องใหม่นะคะ
    #246
    0
  2. #245 Kungpassa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 17:21
    จบแล้วลูกสาวออกเรือนมีสามี. คูยอนน่ารัคคคคกวนๆชอบมากคะ
    #245
    0
  3. #244 whalenoi (@whalenoi) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 21:33
    ตอนนี้ยาวมากกกก นึกว่าจะอ่านไม่จบแล้วนะเนี่ย 5555  ในที่สุดก็ถึงตอนจบซะแล้ว
    เปิดตอนมาทีแรกเรานึกว่าเวลาผ่านไปเป็นปี แบบว่างานเรียนจบของน้องคยูงี้ ปรากฎว่าผ่านไป2อาทิตย์เองจ้าาา. แต่ในที่สุดก็ลงเอยด้วยดี แถมคุณพ่อคุณแม่ยังเปิดทางอีก คุณเชวเลยเอาเด็กอ้วนไปกอดสบายเลยยย
    #244
    0
  4. #243 Gae'Hae Elf (@gaekung-donghae) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 21:12
    ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆนะคะ ประทับใจมาก รักทุกตัวละคร ไม่รู้จะอธิบายยังไงเลย
    อ่านแล้ว ทำให้นั่งยิ้ม นั่งขำ นั่งร้องไห้ คือมีความสุขที่เปิดอ่าน
    อยากให้มีภาคต่อนะคะ ชอบการเขียนการบรรยายการเล่าเรื่อง มีสอดแทรกมุกตลกให้ได้ขำได้หัวเราะ

    ชอบมากๆเลยค่ะ สู้ๆนะคะ

    ปล.รอรวมเล่มนะคะ อิอิ
    #243
    0
  5. #242 P-Three (@praew-paween29) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 20:00
    แอบขำแต่ละประโยคของคยู ไม่แอบล่ะ555555555555เฮ้ยเรื่องนี้มันใช่ ชอบๆค่ะ ทุกอย่างดีตัวละครลงตัว คยูไม่มีคาแรคเตอร์ที่หญิงจ๋าเกินไปมันทำให้ดูไม่ขัดมาก ส่วนมิสเตอร์ชเวก็แทบไม่ต้องอิมเมจอะไรมากมันเป๊ะมาก จริงๆอยากให้มีต่อจริงๆนะคะ แอบนอยด์เบาๆเพราะมารอฟิตไรเตอร์ทุกวัน จบแล้วจะอ่านอะไรเนี่ย5555 เรื่องนี้เริ่มแรกที่เข้ามาอ่านเพราะเป็นวอนคยูและเป็น50 shadesภาพยนตร์เรื่องโปรด ไม่ลังเลที่จะเข้ามาอ่านเลย ที่นี้ชื่อเรื่องมันเป็น50shadesเนอะ อยากให้มีspecial ให้มันมีความเป็น50 shades อีกนิดนึงแต่โดยรวมไรเตอร์เก่งมากค่ะ ว่างๆไรเตอร์มาเขียนฟิคเรื่องต่อไปอีกนะคะ จะติดตาม ขอบคุณนะคะที่สร้างผลงานดีๆให้อ่าน จุ๊บแก้ม(^3^)
    #242
    0
  6. #241 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 19:17
    น้องหมอปีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ซีนสเปหายอะ ลืมแนบลิงค์ป่ะ 
    ไม่ชอบเลยกับคำว่า "จบ"
    พี่ขอเมนท์เท่าที่จำได้ว่าจะเขียนว่าไรนะคะ พอดีวันนี้มึนๆ 5555
    ครั้งแรกที่อ่านเรื่องนี้ นึกว่าจะคล้ายในหนัง ออกแนวเซะซี่และดาร์ค 
    แต่อ่านไปอ่านมา เอิ่มมม ไม่ใช่ละ 5555

    แต่พี่ชอบนะ สไตล์และบุคลิก รวมถึงนิสัยของตัวละครในเรื่อง
    ขอบอกว่าชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกก
    อ่านแล้วมันจินตาม ยิ้มตาม และหน่วงตาม ดีนะไม่ค่อยดราม่า
    ไม่อยากให้ให้มีมาม่ามาก เพราะชอบแนวอ่านแล้วยิ้ม มากกว่าอ่านแล้วคิ้วมัดกัน
    ตัวละครทุกตัวก็น่ารักดี ไม่มาก ไม่น้อย ชอบฮีนิม นางเป็นตัวชงชั้นดี
    ส่วนตอนสุดท้ายนี้ ชอบตอนร้องเพลงที่น้องคูนางคอยส่องหาแฟนนาง
    อ่านแล้วฮาอะ เขียนได้น่ารักดี
    ส่วนตอนที่พี่วอนปล่อยมือนาง ตอนนั้น รู้สึกแว้บบบไปเหมือนกัน 
    เข้าใจฟีลเสี่ยนะ เอ๊ะ หรือเสี่ยตั้งใจแกล้งให้น้องเผยเผิดความรู้สึก แต่คนอ่านหน่วงแทน 555
    ช่วงท้ายๆ เรื่องของตอนนี้ จะเป็นบทคล้ายในหนังนะ ซึ่งพี่ว่าน้องปีไม่ต้องทำเหมือนในหนังหรอก
    เอาสไตล์ตัวเองเลย เพราะสไตล์น้องปีสนุกกว่าในหนัง 

    และสุดท้ายทีจะบอกอีกครั้ง และจากที่บอกหลายๆ ครั้งแล้ว คือ
    น้องหมอปีแต่งฟิคสนุกมากกกกกกกก อย่าเลิกแต่งนะคะ
    หายบ้าง อัพบ้าง แต่รีดเดอร์คนนี้ก็จะยังรออ่านน้าาาาาาาาาาาาาา

    P.S. รอภาคสองนะคะ รอเป็นแม่นมน้องคูยอน 

    #241
    0
  7. #237 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 15:17
    ง๊ากกกกกกก อ่านจนจบ ใช้เวลาอ่าน นานมากกกก
    ไม่ใช่ฟิคยาวนะ ยาวๆๆนะดี เค้าชอบ ชอบยาวๆๆๆๆ
    แต่ที่ช้าก็อย่างที่บอกคือ อ่านไม่ปะติดปะต่อเพราะ
    วอกแวกทำนู้นนี่นั่นไปเรื่อย กว่าจะจบ ซะที

    บอกตรง เรื่อง นี้ที่เป็นหนังไม่เคยดู เลยไม่รู้ว่ามันแนวไหน
    ยังเรื่องเป็นไง แต่มาอ่านฟิคน้องแล้วอ่อออออ แต่คงไม่
    เหมือนทั้งหมดชะมะ ถึงรู้ว่า อ้อ พระเอกนางแนวซาดิส
    ชอบความรุนแรงทางเพศปะ?? แต่ก็ดีนะ ที่น้องเอามาเป็น
    ฟิคแล้วไม่ให้เป็นแบบนั้น ไม่งั้นสงสารนายเอกพี่แย่แน่ 555

    อ่านจนมาถึงตอนนี้ อยากบอกว่า เร็วดีรวบรัดตัดใจความพอเข้าใจ
    ไม่ยื้ดเยื้อ สนุกมากก น่ารักตอนจบ แต่เสียดาย พี่หาลิงค์ตอน
    น้องเสียตัวคืนแรกไม่ได้ง่ะ ไม่ได้ซ่อนไว้ชะป่ะ พี่หาไม่เจอ -..-

    ชอบการเขียนค่ะ ชอบการบรรยายความคิดของนายเอก ให้ฟิล
    เข้าใจตัวละครดี ชอบมุขความคิดที่แทรกเข้ามาให้ฮา ทั้งที่บางตอน
    มันดราม่า แต่ก็ทำให้ขำในความดราม่า เก่งอ่าาาาา ทำได้ไงงงงง

    สุดท้ายยย อยากบอกว่า ชอบนะ อ่านได้ไม่สะดุด อยากอ่านเรื่องอื่นอีก
    เรื่อย ๆ แต่งฟิคมาให้พี่อ่านอีกนะ ขอบคุณกับฟิคดีๆเรื่องนี้ที่ทำให้พี่
    ไม่ต้องไปหาหนังเรื่องนี้มาดู กร๊ากกกกกกกก

    ปล.สเปหรือภาคต่อเรื่องนี้ คือ ตอนที่ใช้อุปกรณ์ชะปะ -.,-

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 พฤศจิกายน 2558 / 16:17
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 18 พฤศจิกายน 2558 / 16:25
    #237
    0
  8. #231 sincere229 (@sincere229) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 10:28
    คุณชีวอนใจกล้ามาก ไปหาพ่อแม่น้องด้วยตัวคนเดียวเลย อยากได้ลูกเขาก็ต้องไม่กลัวตายสินะ
    แต่ตอนนี้ก็สมหวังแล้วเนอะ ได้คบกันโดยไม่ต้องระแวงหลบซ่อน
    แล้วอิหนูคยูฮยอนนี่ยังไง สัญญาไม่ยอมเซ็นแต่ยอมให้เขาฟหกด่าสวเฉยเลย น่าตีจริงๆเด็กคนนี้
    ปล. รอภาคสองนะคะะะะะะ
    #231
    0
  9. #230 himsentiny (@iloveboyband) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 03:25
    โอ้ยยยยยยย คยูฮยอนน่ารักตลอดเลยฮือ ทุกอย่างมันลงตัวมากจริงๆ ความกวนตีนบ้าบอของคยูฮยอนกับความเอาแต่ใจของมิสเตอร์ชเว จบแล้วจริงๆหรอแงงงงงงงงงง ;-;
    #230
    0
  10. #229 _ = kyuye = _ (@shenall) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 22:16
    จบแย้ว
    #229
    0