[WonKyu] 50 Shades of Choi (จบแล้ว)

ตอนที่ 25 : 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 935
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 พ.ย. 58


.

 

.

 

.

 

ชเวชีวอนขยับตัวอย่างเกียจคร้านเพราะเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นอย่างตรงเวลาทุกวัน ตารางชีวิตเดิมๆ ที่จะต้องเจอทำให้ไม่อยากจะลุกขึ้นจากเตียงเท่าไรนัก กำลังจะขยับแขนไปกดปิดเจ้านาฬิกาที่กำลังส่งเสียงร้องทำลายประสาททั้งที่ยังไม่ลืมตาแต่ว่าชีวอนยกแขนขวาไม่ได้ ความรู้สึกหนักตรงต้นแขนกับกลิ่มหอมของแชมพูตรงปลายจมูกทำให้ชีวอนต้องยอมลืมตา

 

เด็กตัวอ้วนกำลังขมวดคิ้วแล้วขยับตัวด้วยความรำคาญอยู่ในอ้อมแขนของชีวอน

 

ชีวอนแค่นยิ้มแล้วรีบเอื้อมแขนที่ว่างไปกดปิดเสียงเจ้านาฬิกาปลุกไม่ให้รบกวนเวลานอนอืดของคยูฮยอน เมื่อห้องทั้งห้องเงียบสนิทเด็กน้อยก็ค่อยคลายปมที่คิ้วแล้วกลับไปนอนยิ้มบางๆ โดยมีแขนขวาของชีวอนเป็นหมอน

 

ไม่เคยมีใครได้นอนร่วมเตียงกับชีวอนจนถึงเช้ามาก่อน และไม่เคยมีใครที่ชีวอนแค่นอนกอดไว้เฉยๆ โดยไม่ทำอะไรตลอดทั้งคืน

 

มิสเตอร์ชเวได้สูญเสียความเป็นตัวของตัวเองทั้งหมดไป...เพราะความรัก

 

ตกหลุมรักเด็กน้อยในอ้อมกอดนี้จนยอมกลายเป็นเพียงคนธรรมดาเพื่อที่จะโอบประคองคนคนนี้เอาไว้

 

ความรัก...ช่างน่ากลัวมากจริงๆ

 

มือใหญ่ปัดผมที่ปรกหน้าผากให้พ้นไปจากใบหน้าขาว เวลานอนหลับก็น่ารักดี ไม่กวนประสาท ไม่โวยวาย ไม่ตื่นตูม ปากหยักจูบแผ่วเบาที่หน้าผากแล้วค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากลงไปตามแนวจมูกโด่งก่อนจะหยุดที่ริมฝีปากนิ่มที่ได้กัดกินกี่ครั้งก็ไม่พอ

 

ตัดใจผละจูบคนที่กำลังหลับสบายแล้วค่อยๆ ขยับลุกขึ้นจากเตียง หมอนใบใหญ่สอดรองใต้หัวกลมแทนแขนของตน เมื่อลุกจากเตียงได้ ชีวอนก็จัดผ้าห่มขึ้นคลุมให้จนถึงไหล่ แต่ผ้านวมหนาๆ คงอุ่นไม่เท่ากอดของชีวอนเพราะเด็กน้อยยิ่งขดตัวเองจนเป็นก้อนกลมๆ แล้วส่งเสียงงึมงำที่ชีวอนก็จับใจความไม่ได้

 

ภาพที่เห็นทำให้ยิ้มได้ ถึงอย่างนั้นชีวอนก็ยังรู้สึกแปลกๆ และประหม่าอยู่ดี อยากจะนอนกอดเอาไว้ให้นานอีกซักหน่อย แต่เพื่อให้วันนี้มีเวลาอยู่กับเด็กน้อยคนนี้ทั้งวัน ชีวอนคงต้องยอมปล่อยให้คยูฮยอนนอนคนเดียวไปก่อน

 

หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาแล้วก็เลี่ยงไปโทรศัพท์หาจองฮุน ไม่รู้ว่าวันนี้คยูฮยอนจะอยู่ซ้อมเปียโนที่นี่รึเปล่า แต่ชีวอนอยากเปลี่ยนบรรยากาศมาทำงานที่นี่บ้าง และถึงเด็กน้อยคิดจะหนีไปมหาลัยชีวอนก็รู้ว่าจะทำยังไงให้คยูฮยอนยอมอยู่ต่อ

 

ก็แค่...ให้รูมเซอร์วิสเอาขนมขึ้นมาส่งที่ห้องเยอะๆ

 

.

 

.

 

.

 

เสียงเปียโนจากที่ไกลๆ ทำให้คยูฮยอนค่อยๆ ลืมตา เตียงนิ่มๆ กับผ้าห่มนุ่มๆ ทำให้รู้สึกสบายจนต้องเหยียดแขนเหยียดขาบิดขี้เกียจด้วยรอยยิ้ม อยากจะนอนต่ออีกซักหน่อยแต่ก็ต้องสะดุ้งรีบลุกขึ้นมานั่งเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่หอของตัวเอง

 

เมื่อคืน...คยูฮยอนนอนค้างที่ห้องของคุณชีวอน!!

 

มือรีบจับผ้าห่มออกจากตัวแล้วสำรวจเสื้อผ้าของตัวเองว่ายังอยู่ครบดีรึเปล่า?

 

โอเคเสื้อยังใส่อยู่ กระดุมติดครบทุกเม็ด กางเกงล่ะกางเกง โอเค กางเกงก็ยังใส่อยู่ กางเกงใน โอเคยังอยู่เหมือนกัน โอเค...โจคยูฮยอนยังคงรักษาความบริสุทธิ์ผุดผ่องราวสาวน้อยวัยกำลังแรกแย้มไว้ได้ เย่!!


เดี๋ยวนะ!!

 

มึงแม่งเป็นมนุษย์ที่ใจง่ายที่สุดในโลกและจักรวาลเลยโจคยูฮยอน!!!!!!!!!!

 

คิดแล้วก็ทิ้งตัวลงกับเตียงดิ้นจนผ้าห่มและหมอนข้างกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ถ้าแม่รู้แม่ต้องด่าคยูฮยอนเหมือนที่ด่าพี่อาราตอนหนีไปนอนค้างที่บ้านแฟนแน่ๆ แม่พูดว่าอะไรนะ? อ้อ..ไม่มีความรักษ์นวลสงวนตัวเลยใช่มั้ย?! ไอ้ลูกไม่รักดี!! เหอๆ ทุกวันนี้นี่มีแต่คยูฮยอนนี่แหละที่เข้าหาคุณชีวอนก่อน ลวนลามเขาก่อนตลอด โว่ะ!! แต่คยูฮยอนเป็นผู้ชายนี่ ผู้ชายนอนกับผู้ชายด้วยกันไม่เป็นไรหรอกแล้วคุณชีวอนก็ไม่ได้ทำอะไรคยูฮยอนด้วย 

 

หรือว่าทำวะ?

 

ย่าห์!!!!!!!!!! เอาหมอนปิดหน้าแล้วกลั้นใจตายตอนนี้ไปเลยดีมั้ย?!!!!!!!!!!

 

คยูฮยอนรีบเอาหมอนขึ้นมาปิดหน้า กลัวว่าจะไม่ตายเลยเอาผ้าห่มตลบคลุมตัวเองอีกทีนึง

 

โอ๊ะ!! เสียงเปียโน!!

 

คิดถึงสาเหตุที่ทำให้คยูฮยอนตื่นขึ้นมาแล้วก็รีบขุดตัวเองออกจากกองผ้าห่ม ที่นี่มีแค่คยูฮยอนกับคุณชีวอน ถ้าคยูฮยอนยังนอนอยู่ตรงนี้แล้วใครเป็นคนเล่นเปียโนล่ะถ้าไม่ใช่คุณชีวอน

 

หมามั้ย? ขนาดผูกคอตายแม่งยังทำเป็นเลย เล่นเปียโนแค่นี้ เบเบ

 

พักเรื่องที่จะกลั้นใจตายไว้ก่อนแล้วรีบลงจากเตียงวิ่งไปนอกห้องลงบันไดแล้วรีบเดินต่อไปยังห้องนั่งเล่นที่มีแกรนด์เปียโนหลังใหญ่ตั้งอยู่

 

คยูฮยอนถูกตรึงให้หยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าห้องเพราะภาพที่ได้เห็น ไม่ ไม่ใช่ภาพหมากำลังเล่นเปียโน แต่เป็นคุณชีวอนต่างหาก คุณชีวอนกำลังเล่นเปียโนอยู่


ดู-ดี-เหี้ย-ๆ

 

อยากจะหยิบดีเอสแอลอาร์ลูกรักที่หอมากดถ่ายรูปเก็บไว้ชะมัด คุณชีวอนวันนี้เหมือนมิสเตอร์ชเววันนั้นเลย วันที่บังคับให้คยูฮยอนไปเป็นตากล้องเพื่อแลกกับเงินค่าเทอมและการไม่ถูกฟ้องร้อง

 

คุณชีวอนไม่ได้เซ็ตผม ตาคมที่ชอบทำให้คยูฮยอนหวั่นไหวหลับสนิท เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวปลดกระดุมลงมาถึงอก กางเกงขาสามส่วนสีดำ นิ้วยาวที่จรดลงบนลิ่มและทำให้เกิดเสียงเพลงไพเราะ แต่เพลงที่คุณชีวอนเล่นทำไมถึงได้เศร้านักนะ พอรวมๆ กับภาพเบื้องหลังคือหน้าต่างทุกบานที่เปิดม่านไว้ทำให้เห็นตึกรามบ้านช่องไกลสุดลูกหูลูกตาแล้ว...เหมือนคุณชีวอนอยู่คนเดียวบนโลกนี้เลย ดูเหงา ดูอ้างว้างและโดดเดี่ยว

 

"ทำไมไม่เข้ามาล่ะ?"

 

คำถามจากคนที่นั่งอยู่ทำให้คยูฮยอนสะดุ้งไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเห็นตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่หรือเสียงเปียโนหยุดไปตอนไหน แต่คุณชีวอนที่เขยิบตัวไปนั่งที่ด้านหนึ่งของที่นั่งแทนที่จะนั่งตรงกลางก็ทำให้คยูฮยอนยิ้มแหะแล้วเดินเข้าไปหา

 

"ผมกลัวว่าจะรบกวนก็เลย เอ่อ...ไม่กล้าเดินเข้ามา" พูดแล้วก็หย่อนตัวลงนั่งกับเก้าอี้ข้างที่ว่าง ตากลมจับจ้องอยู่ที่ลิ่มสีขาวดำของเปียโน

 

"คุณเล่นเปียโนเป็นด้วยหรอครับ? ผมนึกว่าคุณซื้อมาไว้ประดับห้องเฉยๆ ซะอีก" หันไปยิ้มให้คนที่นั่งข้างๆ กันแต่สีหน้าเฉยชาและแววตาเจ็บปวดของคุณชีวอนทำให้คยูฮยอนค่อยๆ หุบยิ้มแล้วเปลี่ยนไปกัดริมฝีปากไว้แทน

 

นี่กูพูดอะไรผิดไปป่าววะ? เปียโนเคยล้มทับแมวที่บ้านมึงตายรึไง? ทำไมต้องทำตาอย่างนั้นด้วย?

 

"เคยเรียนสมัยยังเป็นเด็กน่ะ...ช่างเถอะ" บอกพลางหันไปปิดฝาครอบเปียโนแล้วหันมายิ้มให้คยูฮยอน

 

คุณชีวอนแม่งเคยแอบชอบครูสอนเปียโนแหงๆ

 

"เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่ากัดปากแบบนี้เพราะมันทำให้ฉันอยากจูบนาย" แตะนิ้วโป้งกับกลีบปากล่างกำลังจะโน้มหน้าเข้าไปจูบอรุณสวัสดิ์แต่คยูฮยอนก็ยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองซะก่อน

 

"ผมยังไม่ได้แปรงฟันเลย" บอกอายๆ แล้วก็โดนดีดที่หน้าผากทำให้ต้องยกมืออีกข้างขึ้นลูบตรงที่โดนดีด

 

"แล้วทำไมถึงไม่แปรง? หน้าก็ไม่ได้ล้างด้วยใช่มั้ย?"

 

"ก็ผมกลัวลงมาไม่ทันดูคุณเล่นเปียโนนี่" บอกแล้วทำหน้ามุ่ย กูรีบลงมาก็เพราะมึงเถอะ มึงควรจะรู้สึกซาบซึ้งนะครับ ไม่ใช่มาตีกูที่กูไม่ล้างหน้าแปรงฟัน

 

"แล้ววันนี้นายจะอยู่ซ้อมเปียโนที่นี่รึเปล่า?" ชีวอนถามเปลี่ยนไปเรื่องอื่นแล้วลุกขึ้นยืน ไม่ลืมจับมือขาวให้ลุกตามจะพาเดินกลับไปที่ห้องจะได้อาบน้ำแล้วค่อยลงมากินอาหารเช้ากึ่งเที่ยงด้วยกัน

 

"อยากให้อยู่รึเปล่าล่ะครับ?" กระตุกมือใหญ่ให้คนที่เดินนำหันมาหาแล้วถามหน้าทะเล้น ชีวอนเห็นดังนั้นก็ยกมืออีกข้างขึ้นดึงแก้มนิ่มๆ จนยืดแล้วตอบนิ่งๆ

 

"ไม่อยากให้อยู่หรอก"


คยูฮยอนหน้าง้ำเมื่อได้ยินดังนั้น ดึงมือคุณชีวอนออกจากแก้มจะเดินเลยเข้าห้องตัวเองแต่ประโยคถัดมาของคุณชีวอนก็ทำให้คยูฮยอนเกือบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่


"แต่ก็เสียดายขนมที่บอกให้รูมเซอร์วิสเอาขึ้นมานะ ฉันไม่ชอบกินของหวานซะด้วย"

 

"จริงๆ ผมก็กะว่าจะไปซ้อมเปียโนที่มหาลัย แต่ไหนๆ คุณสั่งขนมขึ้นมาแล้วงั้นผมอยู่ช่วยคุณกินก็ได้ เดี๋ยวจะเสียของเปล่าๆ" หันกลับมาหาลอยหน้าลอยตาตอบทำให้คุณชีวอนเลิกคิ้วมองมาคยูฮยอนจึงยิ้มแฉ่งให้แล้วหัวเราะเสียงดัง

 

"กวนนักนะ" ล็อกคอเด็กขี้กวนเข้ามาแล้วยีหัวกลมแรงๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว คยูฮยอนร้องแล้วดิ้นจะให้หลุดแต่เด็กตัวอ้วนวันๆ เอาแต่กินกับนอนสู้แรงชีวอนไม่ได้หรอก

 

"คุณกวนผมก่อนเหอะ นี่!! คุณ!! ผมหายใจไม่ออก เหวอ" ไม่รู้ว่าทำอีท่าไหน สะดุดขาตัวเองหรือว่าขาคุณชีวอน แต่ว่าตอนนี้คยูฮยอนล้มลงไปนอนหงายกระพริบตาปริบๆ กับพื้นโดยมีคนที่เพิ่งจะแกล้งตัวเองเมื่อกี้คร่อมทับอยู่ด้านบน เหมือนเวลาหยุดนิ่งในตอนที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นขยับเข้ามาใกล้จนเลยจุดโฟกัสมที่จะมองเห็นได้ชัด ริมฝีปากเย็นๆ แตะลงที่ปลายคางผ่านเลยไปถึงลำคอ


"ทำไมฉันถึงต้องยอมนายขนาดนี้ด้วยนะ ยอมให้นอนบนเตียง ยอมให้กอดไว้ทั้งคืน ยอมบังคับตัวเองไม่ให้ปล้ำนาย นายมันร้ายกาจที่สุดเลยโจคยูฮยอน" บอกกับหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอกข้างซ้าย แล้วกัดเนื้อนิ่มๆ ผ่านเนื้อผ้าเป็นการลงโทษ


"คุณนั่นแหละที่ร้ายกาจ ในหัวคุณมีแต่เรื่องอย่างว่ารึไงกัน?" บ่นเสียงเบาทำให้คุณชีวอนเงยหน้าขึ้นจากอกของคยูฮยอนแล้วสบตาอย่างตั้งคำถาม


"เมื่อก่อนคุณก็แค่อยากได้ผม ตอนนี้ที่คุณบอกว่ารักผม คุณก็แค่อยากมีเซ็กส์กับผม"


เจ็บ...ทั้งคนพูดและคนฟัง


เมื่อพูดออกไปแล้วคยูฮยอนก็ไม่กล้าสบตาคุณชีวอน รู้ว่าพูดไปแบบนั้นก็เหมือนไม่เชื่อว่าคุณชีวอนรักคยูฮยอนทั้งๆ ที่ฝ่ายนั้นก็ลงทุนทำอะไรเพื่อคยูฮยอนตั้งเยอะ แต่มันก็อดจะน้อยใจไม่ได้นี่ที่เอะอะอะไรก็จะเอากูตลอดเนี่ย!!


"นายคิดว่าฉันบอกรักนายเพราะฉันอยากมีเซ็กส์กับนายอย่างนั้นเหรอ?" ชีวอนถามเสียงเครียดขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วดึงคยูฮยอนที่นอนอยู่กับพื้นให้ลุกตาม


"เปล่า..." 


"ฉันขอโทษ" จูบอุ่นแตะเบาๆ ที่หน้าผากพร้อมกับมือใหญ่แตะประคองแก้มทั้งสองข้าง 


"ถ้าฉันแค่อยากมีเซ็กส์กับนาย ฉันฉวยโอกาสตอนที่นายเมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งใช้กำลังบังคับขืนใจนายไม่ง่ายกว่าเหรอ ฉันยอมรับว่าตอนแรกในหัวฉันก็มีแค่เรื่องอย่างว่า เพราะนายน่ารัก น่ากอด น่าจูบ น่าจับมาทำให้แสบไม่ออก แต่เมื่อเวลาผ่านไป ฉันมีความสุขแค่มีนายอยู่ใกล้ๆ ฉันเพิ่งมารู้ตัวก็ตอนนั้น ตอนที่นายบอกว่าจะจากฉันไป ฉันรักนาย รักอย่างที่ไม่เคยรักใครมาก่อน ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่านายพิเศษกว่าใคร ไม่เคยมีใครได้นอนบนเตียงของฉัน ไม่เคยมีใครได้หนุนแขนฉันแทนหมอน ฉันไม่เคยหอบงานมาทำที่บ้านแต่วันนี้ฉันต้องให้จองฮุนเอางานมาให้เพราะฉันอยากจะใช้เวลาอยู่กับนาย"


"รู้แล้ว!! รู้แล้ว!! ไม่ต้องพูดแล้ว!! เขินจะตายอยู่แล้ว!!" สะบัดหน้าออกจากมือของอีกคนแล้วโผกอดคออีกฝ่ายไว้ซุกหน้าลงกับบ่า แม่ง!! หน้ากูร้อนจนจะทอดไข่ได้แล้ว ไอ้คุณชีวอนบ้า!!


"รู้ก็ดีแล้ว งั้นก็เลิกคิดว่าตัวเองเป็นแค่ตุ๊กตายางของฉันได้แล้ว โอ้ย!!" ชีวอนร้องเสียงดังเมื่อถูกเด็กตัวดีอ้าปากงับฟันเข้าที่บ่าจนเจ็บจี๊ด


"ตุ๊กตายางอะไรกันเล่า?!" คยูฮยอนโวยวายเสียงดังแล้วจะคลานหนีผ่านตัวคุณชีวอนไปเข้าห้อง


"ถ้าอยากให้ฉันรอก็อย่ามายั่วกันให้มาก ถึงฉันจะรักนายแต่ความอดทนฉันมีไม่เยอะเท่าไหร่หรอกนะ" ตะโกนตามหลังประตูที่กระแทกปิดเสียงดังแล้วหัวเราะให้กับท่าทางตลกๆ ของคยูฮยอน ต่อให้คยูฮยอนบอกให้รออีก 2 เดือน หรือ 2 ปี ชีวอนก็เชื่อว่าตัวเองรอได้ เพราะถึงยังไงชีวอนก็รู้วิธีที่จะทำให้เด็กอ้วนตบะแตกแล้วเป็นฝ่ายรอไม่ไหวเอง หึหึ



.


.


.


คยูฮยอนอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเดิมกับเมื่อวานที่คุณชีวอนส่งซักรีดให้เรียบร้อยแล้ว ยืนทำใจอยู่หน้ากระจกเป็นเวลาค่อนข้างนานกว่าที่จะตัดสินใจออกจากห้องและเดินลงไปข้างล่างเพราะว่าหิว เมื่อโผล่หน้าเข้าไปในห้องอาหาร คุณชีวอนก็นั่งรออยู่แล้วพร้อมกับอาหารเกาหลีหน้าตาน่ากิน รายนั้นส่งยิ้มกวนประสาทมาให้ในขณะที่สายตาเจ้าเล่ห์โลมเลียก็ไล่สำรวจคยูฮยอนตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูก็รู้ว่าจงใจแกล้ง คยูฮยอนขมุบขมิบปากกด่าอีกคนพลางหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้อีกด้านเห็นว่าคุณชีวอนหัวเราะน้อยๆ แล้วเริ่มกินข้าวคยูฮยอนจึงหยิบตะเกียบขึ้นมากินด้วย บรรยากาศอึดอัดแบบแปลกๆ ทำให้กินอะไรไม่ค่อยจะลง และคยูฮยอนก็กินน้อยมากๆ จนคนที่นั่งตรงข้ามทักขึ้นด้วยความแปลกใจ และคยูฮยอนก็เลี่ยงตอบยิ้มๆ ว่าเก็บท้องไว้กินชนม


เก็บท้องไว้กินขนมพ่อมึงเถอะ!! กูกลัวมึงฉี่จะราดแล้ว!! กูอยู่เฉยๆ ของกูดีๆ ก็มาหาว่ากูไปยั่วแม่ง!! กูเปล่ายั่วเถอะมึงนั่นแหละหื่นกาม!!


เมื่อกินข้าวกันเสร็จแล้ว คุณชีวอนก็เลี่ยงไปคุยงานกับคุณพี่หน้านิ่งที่อีกห้องเดาว่าน่าจะเป็นห้องทำงาน และคยูฮยอนก็ได้แต่ยืนง่อยๆ อยู่ตรงหน้าเปียโนไม่กล้าเล่นเพราะกลัวจะเสียงดังรบกวน จนผ่านไปเกือบๆ สิบนาทีคุณชีวอนก็เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ


"ทำไมไม่ซ้อมเปียโนล่ะ?" ถามพลางทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟาแล้วเริ่มเปิดแฟ้มอ่านเอกสารที่จะต้องเซ็นชื่ออนุมัติ


"ผมว่าผมไปซ้อมเปียโนที่มหาลัยดีกว่า อยู่ที่นี่จะกวนคุณทำงานเปล่าๆ" บอกแล้วทำท่าจะแบกกระเป๋าเดินหนีออกไปนอกห้องแต่ชีวอนเร็วกว่าเพราะคนตัวโตเดินเข้ามารวบตัวคยูฮยอนไปกอดจากข้างหลัง


"ก็บอกไปแล้วไงว่าฉันอยากอยู่กับนาย"


โอเค!! กูยอมอยู่ต่อก็ได้!!


คยูฮยอนยอมเดินตามคุณชีวอนไปที่เปียโน แล้วก็ต้องตกใจเมื่อฝ่ายนั้นนั่งลงกับเก้าอี้แล้วดึงให้คยูฮยอนนั่งลงไปบนตัก ไม่พอแขนยาวยังกอดเอวไว้ให้ทั้งหลังแนบไปกับตัวของอีกฝ่ายและคางแหลมๆ ก็กดลงมาตรงบ่า พร้อมกับริมฝีปากประทับลงมาที่คอ


ย่าห์!!!!!!!!!! มึงจะให้กูซ้อมเปียโนแบบนี้เนี่ยนะ?! กูจำโน้ตไม่ได้หรอก!!


"ค-คุณ ไปทำงานดิ ผมจะซ-ซ้อมเปียโน" บอกตะกุกตะกักเพราะมือที่ลูบอยู่ตรงเอว คยูฮยอนเกร็งไปหมดจะขยับตัวก็ทำไม่ได้ และเสียงหัวเราะทุ้มต่ำข้างหูก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย


"ก็ซ้อมสิ ฉันอยากดูนายเล่นเปียโน" บอกไม่พอฟันคมๆ ยังกัดเข้าที่ใบหูของคยูฮยอนอีก


กูขนลุก!!


ฮืออออออออออ กูเปลี่ยนใจไปซ้อมเปียโนที่มหาลัยตอนนี้ทันมั้ย? ไอ้คุณชีวอนบ้า!! ไอ้คนร้ายกาจ!! ไอ้ตาแก่ตัณหากลับ!!


.


.


.


หลังจากที่ขุดวิชางอแงงอกง่อยปัญญาอ่อนออกมาใช้อ้อนให้คุุณชีวอนปล่อยคยูฮยอนลงจากตัก ในที่สุดคุณชีวอนก็ยอมกลับไปทำงานและปล่อยให้คยูฮยอนซ้อมเปียโนดีๆ ซ้อมอยู่เกือบสองชั่วโมงก็เริ่มเบื่อจึงไปนอนเกลือกกลิ้งอยู่ตรงหน้าโซฟาเป็นฝ่ายดูคุณชีวอนทำงานบ้าง คุณชีวอนใส่แว่นสายตาแล้วก็แปลกดี ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย เห็นฝ่ายนั้นทำหน้าเครียดจนคิ้วแทบจะผูกกันเป็นโบว์ก็นึกอยากแกล้งขึ้นมาบ้างคยูฮยอนจึงปีนขึ้นไปนั่งเบียดคุณชีวอนบนโซฟา เอาคางเกยกับไหล่ของฝ่ายนั้นแล้วจ้องใบหน้าด้านข้างของคุณชีวอน


"มีอะไร?" รายนั้นหันมาถามแล้วยกมือที่ยังถือปากกาอยู่ขึ้นมายีหัวคยูฮยอน


"อยากดูคุณทำงานมั่ง" บอกแล้วก็ยิ้มกว้างเลยได้ปากกาเคาะที่หัวเบาๆ คุณชีวอนหันกลับไปสนใจเอกสารตรงหน้าต่อแต่ดูเหมือนรายนั้นจะไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่เพราะตาคมภายใต้กรอบแว่นเหล่มองคยูฮยอนเป็นระยะและก็เหมือนว่ารายนั้นจะอ่านเอกสารได้ไม่ถึงไหนซักทีสังเกตจากที่ไม่ยอมเซ็นชื่อตรงท้ายกระดาษแล้วก็ไม่ยอมเปลี่ยนไปหน้าต่อไป เห็นแบบนั้นแล้วคยูฮยอนก็หลุดหัวเราะแล้วยอมกลับลงไปนอนบนพื้นพรมนิ่มๆ เหมือนเดิมทำให้คุณชีวอนมองมาอย่างตั้งคำถาม


"คุณไม่มีสมาธิใช่มั้ยล่ะ? นั่นแหละความรู้สึกของผมตอนต้องนั่งตักคุณซ้อมเปียโน" บอกเจื้อยแจ้วแล้วยิ้มกว้างเห็นคุณชีวอนส่ายหน้าน้อยๆ แล้วชี้นิ้วมาคาดโทษก็ยิ่งยิ้ม นอนเล่นจนหายเมื่อยแล้วก็ว่าจะกลับไปซ้อมเปียโนต่อซักที แต่สิ่งมีชีวิตหน้าตาประหลาดเหมือนหมูมีเขี้ยวกำลังฉีกยิ้มกว้างอยู่เหนือใบหน้าของคยูฮยอน ตาโตเหลิอกถลนและ อี๋...ลิ้นเปื้อนน้ำลายกำลังเลียมาที่หน้าผาก


"เหี้ย!!!!!!!!!!"


ร้องลั่นแล้วผุดลุกขึ้นนั่งทันทีไม่พอยังปีนขึ้นไปนั่งคุกเข่าตัวลีบอยู่บนโซฟาตัวเดียวกับคุณชีวอน หมา!! หมาประหลาดของคุณชีวอนอีกแล้ว โอ้ย!!!!!!!!!! มึงจะจองเวรจองกรรมอะไรกับกูนักหนา ไปเล่นกับพ่อมึงดิ!! พ่อมึงนั่งหัวเราะเยาะกูอยู่เนี่ย!! แล้วนั่นอะไร? หมาใส่กางเกงในสีชมพู? คุณพระ น่าเกลียดกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ตัวยาวๆ ขนโล้นๆ แล้วก็มีกางเกงในตัวย้วยสีชมพูแปะก้นไว้งี้ เป็นภาพที่อุจาดตาที่สุดในโลก!!


"บั๊กซี่มานี่"


"เฮ้ย!!!!" คยูฮยอนร้องดังลั่นแล้วรีบเขยิบตัวหนีไปนั่งกอดเข่าชิดกับที่วางแขนอีกด้านเมื่อคุณชีวอนตบที่เบาะระหว่างคยูฮยอนกับคุณชีวอนเหมือนจะให้หมาน่าเกลียดกระโดดขึ้นมา และคุณชีวอนก็ยิ่งหัวเราะเสียงดังเมื่อเห็นท่าทีของคยูฮยอน


"มันกระโดดขึ้นมาไม่ได้หรอกหน่า มานี่" พูดแล้วก็ดึงข้อเท้าของคยูฮยอนจะให้ขยับกลับไปนั่งใกล้ๆ เหมือนเดิมแต่คยูฮยอนไม่ยอม


"คุณเอาหมาคุณไปเก็บเลย ผมจะไปซ้อมเปียโนแล้ว" บอกเสียงเขียวแล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำลายที่หน้าผาก เห็นคุณชีวอนลุกขึ้นยืนแล้วยกหมาขึ้นมาอุ้มก็ค่อยเบาใจแล้วอยู่ๆ รายนั้นก็กดปากกับจมูกมาที่แก้มของคยูฮยอนอย่างแรงทำให้คยูฮยอนร้องเฮ้ยต้องดันหน้าอีกฝ่ายออกเพราะว่าเจ็บ


"โทษฐานที่พูดคำหยาบ" ทิ้งท้ายไว้เท่านั้นแล้วก็อุ้มหมาใส่กางเกงในเดินออกจากห้องไป คยูฮยอนยกมือขึ้นลูบแก้มที่ระบมไปหมดแล้วก็เดินกลับไปที่แกรนด์เปียโนหลังใหญ่ แก้มกูช้ำแล้วเนี่ย!!


ไม่รู้ว่านั่งเล่นเปียโนอยู่นานเท่าไหร่แต่ความเมื่อยขบที่ไหล่ทั้งสองข้างก็ทำให้คยูฮยอนต้องหยุดแล้วยกมือขึ้นนวดไหล่ตัวเอง แต่แค่ไม่นานมือใหญ่ก็เข้ามาแทนที่ คยูฮยอนแหงนหน้าขึ้นให้หัวพิงกับท้องของคุณชีวอนแล้วส่งยิ้มให้


"ไปนั่งกินขนมตรงระเบียงกันเถอะ บ่ายสามกว่าแล้ว" บอกด้วยรอยยิ้มแล้วก็เปลี่ยนไปจับมือขาวดึงให้ลุกเดินตามไปด้วยกัน


ชุดน้ำชากับขนมอะไรต่อมิอะไรบนชั้นวางทำให้คยูฮยอนตาโต เมื่อก่อนก็เคยอยากกินแบบนี้แต่ว่าจมันแพงมากๆ แล้วจะให้ไปนั่งกินกับชางมินสองคนก็ใช่เรื่อง


ชางมิน...


"คุณชีวอน" เรียกเสียงอ่อนในตอนที่เพิ่งจะกลืนก้อนสโคนลงคอไป


"หื้ม?" ส่งเสียงรับในลำคอแล้ววางแก้วกาแฟของตัวเองลง


"ที่คุณบอกว่าจะทำให้ชางมินยอมรับเรื่องของเรา...คุณจะทำยังไงหรอครับ?" ถามโดยไม่มองหน้าอีกฝ่ายเพราะจริงๆ คยูฮยอนไม่ควรเอาเรื่องชางมินมาเป็นปัญหาของคุณชีวอน เพราะชางมินรักคยูฮยอน คยูฮยอนก็ควรจะจัดการเรื่องของชางมินเอง


"ง่ายๆ ก็แค่เอาปืนจ่อหัวแล้วบังคับให้ออกไปจากชีวิตนายซะ ถ้าไม่ยอมก็ค่อยๆ ตัดนิ้วไปทีละนิ้ว"


"นี่คุณพูดเล่นใช่มั้ย?!" คยูฮยอนเบิกตากว้างอ้าปากค้างขมวดคิ้วมองหน้าคุณชีวอนอย่างไม่อยากจะเชื่อ และเมื่อรายนั้นหัวเราะคยูฮยอนก็รู้ตัวว่าถูกแกล้ง


"พูดเล่นสิ จะไปทำอย่างนั้นจริงๆ ได้ยังไง" ชีวอนบอกกลั้วหัวเราะแล้วเอื้อมมือมาแตะปลายนิ้วชี้หว่างคิ้วของคยูฮยอน


"แล้วคุณจะทำยังไง? ชางมินดุมากนะ" ถอยหน้าหนีแล้วเลี่ยงหยิบเอแคลร์ช็อกโกแลตเข้าปาก คิดไม่ออกเลยว่าชางมินจะยอมรับได้ยังไง ถึงไม่นับเรื่องที่ชางมินรักคยูฮยอน แต่ชางมินก็ดูจะไม่ชอบคุณชีวอนเอามากๆ อยู่ดี


"ฉันมีวิธีของฉัน นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" ดูจะเป็นคำตอบที่คยูฮยอนไม่น่าจะพึงพอใจเพราะเด็กตัวขาวยังทำหน้ายู่เหมือนคนคิดอะไรไม่ตก  ถึงกระนั้นคยูฮยอนก็ไม่ได้ถามอะไรชีวอนอีก ชีวอนจิบกาแฟอีกครั้งช่างใจว่าจะถามหรือไม่ถามสิ่งที่อยู่ในใจออกไปดี


"ถ้าสมมติว่าเพื่อนนายไม่โอเค ถ้าหากว่านายต้องเลือก...ระหว่างฉันกับเพื่ือนของนาย นายจะเลือกใคร" ถามน้ำเสียงเรียบเรื่อยราวกับไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร แต่ตาคมกลับไม่กล้าสบตาคยูฮยอน เพราะจากที่ชีวอนรู้จักคยูฮยอนมา ชีวอนก็พอจะเดาคำตอบได้


"คุณต้องทำให้เพื่อนผมโอเคสิ!!"


"รู้แล้วล่ะหน่า! ฉันก็แค่สมมติดูเท่านั้นแหละ! ตอบมาสิว่านายจะเลือกใคร" บอกเสียงดุทำให้คยูฮยอนยิ่งยู่หน้าแล้วก็เริ่มทำหน้าเครียด


"ไม่ตอบ!!" หลังจากที่คยูฮยอนเงียบไปนานเพราะกำลังใช้ความคิด ปากแดงก็โพล่งคำตอบว่าไม่ตอบออกมา มือรีบหยิบจานขขนมเค้กว่าจะหนีเข้าไปกินข้างในเพราะคยูฮยอนร้อน ร้อนแล้วก็อึดอัดด้วย


"ที่ไม่ตอบเพราะกลัวว่าฉันจะไม่ชอบคำตอบของนายใช่มั้ย?" ถามด้วยแววตาตัดพ้อ และรอยยิ้มหยันบนใบหน้าก็ทำให้คยูฮยอนแทบสะอึก


"ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ" คยูฮยอนรีบแก้ตัว


"ฉันรู้อยู่แล้วล่ะว่านายจะเลือกเพื่อนนาย"


"ผมไม่ได้จะเลือกชางมินนะครับ ผมเลือกไม่ได้หรอก ผมรับความรู้สึกของชางมินไม่ได้แต่ถึงยังไงเขาก็เป็นเพื่อนสนิทของผม ผมรู้จักเขามาตั้งหลายปีจะให้ผมทำเป็นไม่แคร์แล้วทิ้งเพื่อนมาอยู่กับคุณอย่างสบายใจผมทำไม่ได้หรอก แต่จะให้ผมตัดใจจากคุณผมก็ไม่อยากทำเหมือนกัน ผมคงโกรธชางมินมากๆ ถ้ามันไม่ยอมรับความรู้สึกของผม เพราะฉะนั้นคุณห้ามให้ผมเลือกนะครับ คุณต้องทำให้ชางมินโอเคให้ได้!!"


"อืม...ฉันสัญญา"


.


.


.


หลังจากกินขนมและจิบขากาแฟกันเงียบๆ คยูฮยอนก็กลับไปซ้อมเปียโนอีกรอบในขณะที่ชีวอนกลับไปทำงานเหมือนเดิม จนตกเย็นก็กินข้าวเย็นด้วยกันแล้วชีวอนก็ขับรถไปส่งคยูฮยอนที่หอ ก่อนที่จะลงจากรถ คยูฮยอนก็บังคับให้ชีวอนเกี่ยวก้อยสัญญาเรื่องที่จะทำให้ชางมินยอมรับความสัมพันธ์ของคยฺูฮยอนกับชีวอนอีกรอบ ชีวอนเกี่ยวก้อยแล้วยิ้มให้เด็กน้อยที่ยังคงใส่สร้อยข้อมือของชีวอนไว้ ปล่อยให้เด็กน้อยลงจากรถแล้วก็ถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะขับรถตรงไปยังสถานที่ที่นัดใครบางคนไว้


ชีวอนจอดรถไว้บริเวณริมถนน เมื่อลงมาจากรถก็เห็นว่าคนที่นัดเอาไว้มาถึงแล้ว


"คุณให้ผมมาเจอคุณทำไม?" ชางมินถามทันทีที่เห็นมิสเตอร์ชเวเดินลงจากรถและกำลังเดินเข้ามาหา


"มีเรื่องจะคุยด้วย เข้าไปข้างในก่อนสิ" บอกสบายๆ แล้วก็เดิินนำเข้าไปในร้านซึ่งดูไม่ออกว่าเป็นร้านอะไร ชางมินไม่อยากจะทำตามคำสั่งของมิสเตอร์ชเวแต่เพราะรู้อยู่แล้วว่าที่รายนั้นนัดตัวเองออกมาคุยก็คงหนีไม่พ้นเรื่องของคยูฮยอน ชางมินถึงได้ยอมมา


เมื่อเดินเข้ามาในร้านชางมินก็พบว่าที่นี่...จะเรียกว่าอะไรดีล่ะ? เป็นที่ที่มีเครื่องยิงลูกเบสบอลอัตโนมัติเอาไว้ให้พวกลูกคนรวยที่ไม่รู้จะจัดการกับอารมณ์ของตัวเองยังไงออกมาเหวี่ยงไม้ระบายอารมณ์หรือไม่ก็เอาไว้อวดสาว ชางมินเดินตามคุณชีวอนเข้าไปอย่างงงๆ แล้วก็ต้องรับไม้เบสบอลที่ถูกโยนมาให้ รายนั้นเดินเข้าไปในห้องหนึ่งแล้วกดเปิดเครื่อง เมื่อมีลูกเบสบอลยิงออกมา มิสเตอร์ชเวก็แค่ตีลูกเบสบอลพวกนั้นออกไปใส่ตาข่ายเหล็กที่อีกด้าน ชางมินถอนหายใจแล้วเดินไปกดเปิดเครื่องบ้าง มือจับไม้ไว้มั่นแล้วก็เหวี่ยงออกไปอย่างแรงในตอนที่ลูกเบสบอลถูกยิงมา


จะคุยกันเลยไม่ได้รึไงวะ? ทำไมจะต้องทำอะไรให้มันยุ่งวุ่นวายด้วย? แต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะทุกลูกที่ยิงมาชางมินจินตนาการว่ามันคือหน้าของมิสเตอร์ชเว และแขนยาวก็เหวี่ยงออกไปสุดแรงหวดไม้ใส่ลูกเบสบอลพวกนั้นด้วยอารมณ์คุกรุ่น


จนผ่านไปเกือบๆ ครึ่งชั่วโมง ลูกเบสบอลเป็นร้อยๆ ลูกก็กองเกลื่อนพื้น และก็ไม่มีลูกบอลถูกยิงออกมาจากเครื่องอีก ชางมินแค่นยิ้มแล้วมองไม้ในมือทั้งที่หายใจหอบ


"คุณนัดผมมาที่นี่เพราะอยากให้ผมเอาไม้เบสบอลตีหัวคุณหรอ?


"เปล่า ฉันแค่กะจะให้นายหมดแรงไปกับการตีลูกเบสบอลจนไม่เหลือแรงมาต่อยหน้าฉันมากกว่า" ชีวอนตอบกลับไปหายใจหอบไม่แพ้กัน แล้วก็แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อชางมินทิ้งไม้ลงกับพื้นแล้วต่อยเข้าที่ครึ่งปากครึ่งจมูกของชีวอน


"นี่สำหรับที่คุณทำให้คยูฮยอนร้องไห้" เมื่อพูดจบกำปั้นของมิสเตอร์เชวก็กระแทกมาที่หน้า รู้สึกได้ถึงเลือดขมปร่าที่มุมปาก


"นี่สำหรับที่นายทำให้คยูฮยอนร้องไห้เหมือนกัน"


ชางมินยิ้มหยันแล้วปราดเข้าประชิดตัวมิสเตอร์ชเวมือกำรวบคอเสื้อเชิ้ตของฝ่ายนั้นที่ก็ปากแตกไม่แพ้กัน จ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร สุดท้ายก็เป็นชางมินที่ยอมปล่อยคอเสื้อของมิสเตอร์ชเวก่อน


"ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ" พูดเพียงเท่านั้นแล้วก็เดินเลี่ยงไปหยิบกระเป๋าเป้ที่วางอยู่ที่พื้น


"ฉันก็ไม่ได้อยากจะคุยกับนายนักหรอกถ้าไม่ใช่เพราะคยูฮยอน" พูดแล้วก็เดินไปเปิดตู้เครื่องดื่มหยิบเบียร์ออกมาสองกระป๋อง กระป๋องนึงโยนให้ชางมิน​แล้วตัวเอง​ก็นั่งลงกับพื้นเปิดกระป๋องเบียร์ขึ้นจิบ​ เมื่อเห็นดังนั้นชางมินก็นั่งลงกับพื้นบ้างมือเปิดกระป๋องเบียร์และยกขึ้นกรอกปากทีเดียวเกือบครึ่งกระป๋อง


"คุณมีอะไรจะพูดก็พูดมา" ชางมินบอกอย่างไม่สบอารมณ์​ แล้วดื่มเบียร์ต่อจนหมดกระป๋อง


"ฉันรักคยูฮยอน​และฉันก็รู้ว่านายเองก็รักคยูฮยอนเหมือนกัน​ แต่คนที่คยูฮยอนรักคือฉัน" ชีวอนบอกนิ่งๆ และสีหน้าไม่พอใจระคนเจ็บปวดของชางมินก็ทำให้เรื่องมันยากขึ้น


"ต้องการจะเยาะเย้ยเหรอ?" ถามแล้วบีบกระป๋องเบียร์ที่อยู่ในมือจนบี้​ ไม่เข้าใจว่าจะมานั่งฟังเรื่องพวกนี้ให้เจ็บทำไม


"ฉันไม่ได้ต้องการจะเยาะเย้ย​ ฉันแค่อยากให้นายยอมรับความรู้สึกของทั้งฉันและคยูฮยอน​ และฉันอยากให้นายจัดการความรู้สึกของตัวเอง"


"ผมไม่มีทางยอมรับความรู้สึกของคุณ​ เพราะคุณไม่ได้รักคยูฮยอน​ คุณก็แค่เข้ามายุ่งวุ่นวายกับเขา พอคุณเบื่อคุณก็จะทิ้งเขา​ คุณจะทำให้เขาเสียใจ" บอกอย่างไม่พอใจ ใช่!! ชิมชางมินไม่เชื่อ และจะไม่มีวันเชื่อว่ามิสเตอร์ชเวอะไรนี่จะรักคยูฮยอนไปตลอด​ ถ้าคยูฮยอนไม่ตัดใจ​ คยูฮยอนนั่นแหละที่จะต้องเจ็บปวด​ ไม่ต้องรักชางมินก็ได้ ไม่ต้อง​ เพราะความรักของชางมินไม่ได้ต้องการสิ่งใดตอบแทน แค่อย่ารักผู้ชายคนนี้ได้มั้ย?  อย่ารักผู้ชายน่ากลัวคนนี้ได้มั้ย? 


"ฉันไม่รู้ว่าในอนาคตคยูฮยอนจะต้องเสียใจเพราะฉันมั้ย​ แต่ตอนนี้​นาย​นั่น​แหละที่กำลังทำให้คยูฮยอนเสียใจ" ชีวอนเองก็เริ่มจะโมโหขึ้น​มาบ้าง​ ภาพที่คยูฮยอนเดินเข้ามาหา​ มาอ้อนให้กอด มาขอให้จูบ แววตาเหงาหงอยและเสียงกลั้นสะอื้นในตอนที่บอกว่าทะเลาะกับเพื่อน น้ำตาที่มาพร้อมกับคำบอกเล่าที่ว่าชางมินไม่ยอมรับเรื่องของเขาและคยูฮยอน


"คยูฮยอนแคร์นายมากนะ​ ถ้านายยืนยันจะไม่ให้เขารักฉัน​ เขาก็จะตามใจนายเพราะเขาไม่อยากเสียนายไป"


"งั้นก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอครับ?" ชางมินยิ้มเยาะแล้วเขวี้ยงกระป๋องเบียร์​บุบบิบบู้บี้ในมือไปชนกำแพง​ ลุกขึ้นยืนจะเดินออกจากร้าน หมดเวลาจะคุยกันแล้ว


"แล้วความสุขของคยูฮยอนล่ะ?" ชีวอนถามกลับทำให้คนที่คิดจะเดินออกไปถึงกับหยุดชะงัก


ความสุขของคยูฮยอนอย่างนั้นเหรอ? 


"เขารักฉันนั่นคือความสุขของเขา​ แต่เขาก็รักนายและเขาไม่สบายใจที่ตัวเองเป็นสาเหตุให้นายต้องเป็นแบบนี้"


"ที่ฉันอยากจะคุยกับนายก็มีเท่านี้​ หวังว่าความรักที่นายมีให้คยูฮยอนจะมากพอทีนายจะยิ้มให้เขาได้อย่างบริสุทธิ์ใจนะ" พูดเท่านั้นแล้วก็ยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มจนหยดสุดท้ายก่อนจะเป็นฝ่ายลุกขึ้นยืนและเดินนำออกไปจากร้านก่อน


.


.


.


คยูฮยอนนอนเล่นอยู่ที่ฟูกตรงหน้าโต๊ะกินข้าว​ ถึงจะมีเวลาอ่านหนังสือทั้งวันเสาร์และวันอาทิตย์แต่คยูฮยอนไม่อยากหยุดงานที่ร้านกาแฟคุณจองซูอีก​ เดี๋ยวจะมีคนบางคนเดือดร้อนต้องไปทำงานพิเศษที่ร้านกาแฟแทนคยูฮยอนอีก​ จริงๆ คยูฮยอนก็ไม่ค่อยอยากกลับหอเท่าไหร่แต่จะให้อยู่กับคุณชีวอนไปตลอดก็ไม่ได้​ จะกลับบ้านก็กลับไม่ได้ และไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายของคยูฮยอนที่ชางมินไม่อยู่​หอ​ เพราะถ้ารายนั้นอยู่คยูฮยอนก็ไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงเหมือนกัน


เสียงกดรหัสเปิดประตูจากภายนอกทำให้คยูฮยอนดีดตัวลุกขึ้นมานั่ง​ มือเก็บหนังสือลวกๆ กำลังลังเลว่าจะหนีเข้าห้องนอนตัวเองไปดีหรือจะสู้อยูเผชิญหน้ากับชางมินให้รู้แล้วรู้รอดไปดี​ แต่ยังไม่ทันที่ตัวจะไปถึงประตูประตูหน้าก็เปิดออกซะก่อนพร้อมกับคนที่คยูฮยอนไม่ได้เห็นหน้าเกือบๆ​ จะสองวันเต็ม


"หน้ามึงไปโดนอะไรมาน่ะ?!" คยูฮยอนร้องดังเมื่อเห็นรอยช้ำสีม่วงๆ​ เขียว​ๆ​ ตรงมุมปากของชางมิน​ คนตัวขาวในชุดนอนวิ่งปรี่เข้าไปหาเพื่อนแล้วแตะนิ้วเข้ากับรอยแตกที่ดูแล้วน่าจะเจ็บใช่ย่อยเพราะคยูฮยอนได้ยินเสียงไอ้เพื่อนตัวดีซี้ดปากตอนที่คยูฮยอนแตะแผล


"โดนผัวมึงซ้อมมา" บอกหน้าทะเล้นแล้วเดินผ่านตัวคยูฮยอนไปที่อ่างล้างจานเพื่อจะเปิดน้ำใส่ผ้าเช็ดหน้าแล้วเช็ดเลือดที่แห้งกรังออกจากมุมปากของตัวเอง


คยูฮยอนเดินตามมาข้างๆ​ แล้วกระโดดเหยงๆ​ ด้วยความร้อนรน ผัวกู? ผัวกูอะไรกัน? 


เดี๋ยวนะ!! 


"นี่คุณชีวอนทำมึงหรอ?! เขาทำอะไรมึงบ้าง?! มึงเป็นอะไรมากมั้ย?! มึงบอกกูดิ!! มึงต้องเจ็บตัวเพราะกูใช่มั้ย? กูขอโทษ" ไม่พูดเปล่าเพราะมือขาวกำลังเขย่าเสื้อเพื่อนและน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว สุดท้าย​ก็​ยืน​ร้องไห้​เป่า​ปี่​เป็น​เด็ก​ๆ​ ไม่สนใจชางมินที่ยืนทำหน้าเอ๋อกับรีแอคชั่นเกินคาดของคยูฮยอนอยู่


"เฮ้ยมึง!! ร้องไห้​ทำไม? กูล้อเล่น" ชางมินบอกแล้วจับหน้าคยูฮยอนเงยขึ้นแล้วดึงแก้มชื้นน้ำตาให้ยืดออก


"ห๊ะ?!" น้ำตาเหมือนจะหยุดไหลไปได้ซักสามวินาทีก่อนที่จะกลับมาไหลใหม่แบบยิ่งกว่าน้ำป่าไหลหลาก


"มึงล้อกูเล่นหรอ? ตลกมากนักใช่ป้ะ? นี่กูคิดว่ามึงโดนคุณชีอนเอาปืน​จ่อหัวแล้วตัดนิ้วมึงไปให้หมาแดกจริงๆ นะ​ ไอ้เพื่อนชั่วอย่าทำให้เป็นห่วงได้มั้ย? ฮือออออ" ร้องไห้ใส่จนชางมินอ่อนใจไม่รู้จะปลอบยังไงได้แต่บอกว่าขอโทษแล้วรอให้ไอ้คยูฮยอนมันหายงอแงเอง​ กว่าที่เพื่อนจะกลับสู่ภาวะปกติชางมินก็ต้องทำปลอบ ทั้ง​กอด​ บอกว่าไม่เป็นอะไร โดนคยูฮยอนตีไปก็หลายทีแต่ไม่เจ็บเท่าที่โดนคุณชีวอนต่อยหน้ามาหรอก


"สรุปจะบอกได้รึยังว่าหน้าไปโดนอะไรมา? " ถามเสียงอู้อี้เพราะถูกชางมินเอากระดาษมาโปะที่หน้าเพื่อจะให้สั่งขี้มูก


"โดนคุณชีวอนต่อยมา​ โทษฐานที่กูทำให้มึงร้องไห้" บอกด้วยรอยยิ้มจริงใจ​ บางทีนี่อาจจะเป็นยิ้มอย่างบริสุทธิ์ใจที่มิสเตอร์ชเวพูดถึงก็ได้


"มึงไม่ได้ทำให้กูร้องไห้นะ กูไม่ได้ร้องไห้เพราะมึงซักหน่อย" แก้ตัวไปอย่างนั้นแต่ความจริงที่ฟ้องอยู่บนใบหน้าขาวก็คือน้ำตาที่หยดลงมาอีกรอบ


"นี่ไง​ มึงร้องไห้เพราะกูอีกแล้ว" มือใหญ่ช่วยเช็ดน้ำตาให้แผ่วเบา​ แต่คยูฮยอนก็เอาแต่ส่ายหน้า


"กูขอโทษนะที่ทำให้มึงต้องคิดมาก​ กูรู้ว่ามึงไม่เคยคิดกับกูเกินเพื่อนแต่กูก็ยังหน้าด้านบอกความรู้สึกของกูให้มึงรู้ ทำให้มึงสับสน​ กูรู้ว่ามึงรักมิสเตอร์ชเว​ กูรู้มาตลอด กูแค่ไม่อยากยอมรับความจริง กู​มอง​เขาในแง่ร้าย​ คิด​แค่​ว่า​เขา​จะ​ทำ​ให​้มึงเสียใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่ากูนั่นแหละที่เป็นคนทำให้มึงอึดอัดและเสียใจอยู่ตอนนี้​ กูขอโทษนะ"


"กูต่างหากล่ะที่ต้องขอโทษ​ ทั้ง​ๆ​ ที่​กู​รู้​ว่า​มึง​รู้​สึก​ยัง​ไง​ แต่กูก็ยัง" ร้องไห้แล้วโผเข้ากอดเอวเพื่อนไว้ด้วยความรู้สึกผิดทั้งหมดที่มี


"เราเลิกคุยเรื่องนี้กันดีมั้ย? มึงร้องไห้เยอะขนาดนี้ไม่เหนื่อยรึไง? หรืออยากให้มิสเตอร์ชเวมาต่อยกูอีกรอบ?"


คยูฮยอนรีบผละจากอกของชางมินแล้วส่ายหน้าเร็วๆ​ จนผมเส้นเล็กกระจายไม่เป็นทรง และนั่นก็ทำให้ชางมินยิ้มออกมา


"กูไม่รู้ว่าจะตัดใจจากมึงได้ตอนไหนนะ แต่บางทีกูคงเหมาะจะเป็นพ่อมึงมากกว่า กูไม่รู้ว่าอนาคตมึงกับมิสเตอร์ชเวจะเป็นยังไง​ แต่ถ้าเขาทำให้มึงเสียใจเมื่อไหร่ พ่อมึงคนนี้จะเอาไม้ไปตีกบาลแม่งเองดีมั้ย?"


คราวนี้คยูฮยอนพยักหน้าเร็วๆ​ แล้วพยายามหยุดน้ำตาของตัวเองก่อนจะโผเข้าไปกอดเอวชางมินเอาไว้อีกรอบ


"ห้ามไล่กูไปไกลๆ ตีนมึงอีกนะ กูเหงา"


"รู้แล้วครับ รู้แล้วครับ​ ไอ้เด็กขาดความอบอุ่น"


"ขอบคุณนะ​ กูรักมึงโคตรๆ​ มึงแม่งเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตกูเลย"


"กูรู้​ กูก็รักมึงเหมือนกันไอ้เพื่อนเวร"


.


.



To Be Continued





Talk*~

ตอนหน้าก็อาจจะจบแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม​ 50 Shades of Choi มาอย่างยาวนานค่ะ รักทุกคนมากกกกกกกกกกกกกกก ไม่รู้จะพูดยังไง เจอกันตอนหน้าค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #240 Gae'Hae Elf (@gaekung-donghae) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 17:37
    อยากได้พ่อแบบชางมิน 5555 แอบน้ำตาไหลตามน้องคยูเลยง่ะ แง่ม
    #240
    0
  2. วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 07:07
    ชางมินเคลียร์ตัวเองได้สักที เมื่อไหร่จะได้กันสักทีล่ะคะชเวววว
    #210
    0
  3. #208 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 23:00
    ตกลงชางมินเปลี่ยนสถานะเป็นพ่อน้องไปละ ดีงาม 555555555

    คุณชเว รอบนี้ทำดีขึ้นมานิด เอาไป ยี่สิบบาท IoI
    #208
    0
  4. #206 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 17:19
    เสี่ยช่างหล่อและแมนมาก
    ถึงกะไปต่อยปากชางมินให้สำนึกตัว 555
    อินู๋ยอนนางช่างทำบุญมาดี
    ว่าที่สามีหล่อ รวย เอาใจ เซะซี่อีกตะหาก
    นึกภาพตามที่น้องไปอ้อนเสี่ย แล้วมันดูน่าย้ากกกกกกกกกกกกก
    ตัวกลมๆ ตาดำๆ ปากน่าจุ้บ
    ว่าละก็อยากแย่งมาเลี้ยงเอง
    ไม่อยากยกลูกคูยอนให้ละคะน้องหมอปี 
    ลูกเค้าน่ารัก น่าฟัดเอง 
    *รอซีนน้องคูยอนปล้ำเสี่ยอยู่นะคะ มาไวๆ น้าาาาาาาาาาาาา

    #206
    0
  5. #205 Chutint (@ploychu) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 15:43
    #TeamSiwon เสี่ยแคนแมน ว๊ายยยยย โดนต่อยเลย ว๊ายยย แบบนี้ดิถึงจะแบบลูกผู้ชายตัวจริงกระทิงแดงสองขวด กิกิ
    ชวัง แกนะ ความสุขของอ้อยนะแกกกกกกก 

    อิหมาใส่กางเกงในตัวนั้นมันน่าเกลียด!
    ทำไมนี่มโนได้ภาพตอนไปนั่งเท้าคางมองเสี่ยทำงาน ฮอลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล

    มานั่งมองพี่บ้างสิน้อง งืออออ
    #205
    0
  6. #204 sincere229 (@sincere229) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 10:53
    ชางมินจะตัดใจแล้วใช่มะ มารักกับเราได้นะ เราว่าง อิอิ
    ตอนหน้าจะจบแล้วเหรอคะ ฮื่อ ยังไม่อยากให้จบเลย
    #204
    0
  7. #203 B Specail YKR (@sweet-bb) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 03:04
    สงสารชางมินจัง เอาหนูไปคู่กับชางมินเร็ว 555555555
    #203
    0
  8. #202 Lkim_หล่อลื่น (@ifn_l) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 14:48
    เสร็จแน่คยู -เสร็จพี่ซีวอนแน่ๆ
    #202
    0
  9. #200 sincere229 (@sincere229) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 23:58
    อะไรคือคุณชีวอนจับน้องมานั่งตัก งับใบหูเบาๆอีก จะได้ซ้อมเปียโนหรือได้อย่างอื่นกันแน่คะเนี่ย55555555555555555
    #200
    0
  10. #199 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 23:53
    555555 ตายละน้องคูยอนนนนน นู๋จะรอดหรือจะโดนปล่ำคาเปียโยเนี้ยย เอาใจช่วยให้โดนปล้ำไวๆ #อุ้ปส์
    #199
    0
  11. #198 himsentiny (@iloveboyband) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 21:56
    แหม่ มาทำเป็นเล่นตัว เห็นอีกทีก็ยั่วเขาซะ หมั่นส้ายยยย
    #198
    0
  12. #197 ซีวอนซีบาท (@iloverebornkung) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 20:59
    ตกใจมากมีแค่ 50% 5555555 กลับมาต่อไวๆ นะคะ
    #197
    0