[WonKyu] 50 Shades of Choi (จบแล้ว)

ตอนที่ 18 : 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 ก.ค. 58

 
.
 
.
 
.
 
คยูฮยอนถูกลากขึ้นบันไดไปที่ชั้นลอยทั้งที่น้ำตายังไหลพราก จะยื้อไว้ไม่ยอมตามก็เหนื่อยเกินจะสู้แรงคุณชีวอนได้ สุดท้ายก็ถูกพามานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ตรงโซฟาพร้อมกับข้อความที่บอกว่า
 
"รออยู่นี่ก่อน นายต้องเซ็นสัญญาฉันถึงจะพาไปดูได้"
 
เหอะ!! คยูฮยอนไม่อยากดูอะไรทั้งนั้นอ่ะ!! ไม่อยากเซ็นสัญญาบ้าบออะไรนั่นด้วย!! อยากกลับบ้าน!! อยากกลับไปหาแม่!! มาขอให้จูบลบรอยไอ้ชางมินแค่นี้เล่นล่อซะหลังกูติดโซฟา!! จะเอากูให้ได้แต่มาห้ามไม่ให้กูรัก!! บ้าบอที่สุด!!
 
ขายาวยกขึ้นมาชันเพื่อกอดไว้ เกยคางลงกับเข่าของตัวเองแล้วถอนหายใจยาว บทสนทนาเมื่อครู่ยังตามมาหลอกหลอนให้ปวดใจ
 
"ถ้าผมเป็นของคุณ คุณต้องทิ้งผมแน่ๆ"
 
"ถ้านายไม่รักฉัน ฉันสัญญาว่าจะทำให้นายมีความสุข"
 
"แล้วถ้าผมรักคุณ..."
 
"ถ้านายต้องการความรัก นายก็ควรจะกลับไปหาเพื่อนของนาย"
 
คุณชีวอนไม่เข้าใ คยูฮยอนไม่ใช่เด็กใจแตกที่จะเที่ยวมีอะไรกับใครง่ายๆ นะเว่ย จะให้มีอะไรกันทั้งที่ไม่รักแบบนั้นจะไปมีความสุขได้ยังไง? คยูฮยอนจะมีอะไรกับคนที่รักเท่านั้นเหอะ
 
ถ้าคยูฮยอนยอมเป็นของคุณชีวอนเมื่อไหร่ เมื่อนั้นคงเป็นวันที่คยูฮยอนรักคุณชีวอนจนหมดหัวใจ และคยูฮยอนก็จะถูกทิ้งเพราะทำผิดข้อตกลงในความสัมพันธ์ที่คุณชีวอนตั้งไว้
 
แต่คยูฮยอนไม่อยากถูกทิ้ง
 
ปากบอกไม่ให้รัก ห้ามรัก แต่มาทำให้หวั่นไหวแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน!! มาใจดีใส่ มาอบอุ่นใส่ กูเป็นผู้ชายกูก็แพ้นะ!! หรือคนแก่ๆ เขาเป็นกันแบบนี้หรอ? แยกเรื่องหัวใจกับร่างกายออกจากกันได้อย่างชัดเจนหรอ? ชาติที่แล้วเป็นไส้เดือนรึไง?!
 
ที่แย่ที่สุดคือการไล่ให้กลับไปหาไอ้ชางมินนี่แหละ ถ้ากูอยากรักไอ้ชางมินกูจะมาหามึงทำไมครับ? คิดสิครับคิด!! 
 
น้ำตาหยดแหมะลงอีก ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ นี่มันหนีเสือปะจระเข้ชัดๆ คอยดูนะ!! กลับหอได้จะไปกาปฏิทินตัวใหญ่ๆ เลยว่าวันนี้แม่งเป็นวันซวยแห่งชาติ!!
 
แต่ถ้าคยูฮยอนไม่ยอมมีอะไรกับคุณชีวอน รายนั้นจะเบื่อกันแล้วทิ้งกันไปมั้ย? ลงทุนไม่ได้สิ่งตอบแทนแล้วจะยังลงทุนกับคยูฮยอนอยู่รึเปล่า?
 
คุณชีวอนแม่งใจร้ายอ่ะ!! มองยังไงสุดท้ายคยูฮยอนก็ถูกทิ้งแน่ๆ อยู่ดี!!
 
ฮือออ กูไม่อยากถูกทิ้ง
 
ถึงเมื่อวานจะเพิ่งบอกไปว่าไม่ได้คาดหวังอะไรกับความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับคุณชีวอนก็เถอะ แค่อยากคุยกันกินข้าวด้วยกัน แต่พอวันนี้ที่ถูกชางมินจูบ สัมผัสเย็นชืดเฝื่อนขมก็ทำให้คยูฮยอนได้รู้
 
คยูฮยอนจูบคนอื่นไม่ได้ 
 
นี่กูชอบคุณชีวอนมากขนาดนี้เลยหรอวะ?
 
เอาจริงๆ กูก็แค่เด็กใจแตกละวะ!! แถมใจง่ายด้วยห่าเอ้ย!! รู้สึกแย่โคตรๆ เลยแม่ง
 
ได้ยินเสียงคนเดินมาคยูฮยอนก็ปาดน้ำตาลวกๆ แล้วเบือนหน้าหนีพยายามจะไม่ร้องไห้อีก มือใหญ่แตะที่ข้างแก้มหมายจะช่วยซับน้ำตาแต่คยูฮยอนปัดมือนั้นออกทันที
 
อย่ามาแตะแก้มกูฟาย!! กูโกรธมึงอยู่!!
 
"อย่าดื้อ" ว่าเสียงเครียดเมื่อเห็นเด็กตัวอ้วนเริ่มจะไม่ยอมโอนอ่อน ชีวอนคว้าจับข้อมือขาวยึดไว้และคยูฮยอนก็มองมาตาขวางก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกรอบ
 
กูต้องเป็นฝ่ายขึ้นเสียงมั้ย?!
 
"อ่านสัญญาซะ" ชีวอนปล่อยมือและส่งกระดาษแผ่นหนึ่งที่หยิบมาให้คยูฮยอน
 
"ผมไม่เซ็น"
 
"โจคยูฮยอน!"
 
คยูฮยอนจิ๊ปากอย่างไม่ชอบใจ หันกลับมาดึงกระดาษที่มีตัวหนังสืออะไรเต็มไปหมดมาถือไว้ สายตาไล่อ่านตั้งแต่หัวกระดาษ
 
สัญญาห้ามเปิดเผยทุกเรื่องเกี่ยวกับคุณชีวอนไม่ว่าจะกับใครก็ตาม
 
เอิ่ม... มึงเป็นผู้ก่อการร้ายข้ามชาติหรอครับ?
 
คยูฮยอนลดกระดาษในมือลงเมื่ออ่านจบพร้อมๆ กับที่ปากกาสีดำราคาแพงถูกยื่นมาตรงหน้า คยูฮยอนรับปากกามาถือไว้แล้วเริ่มหมุนเล่น
 
"ถ้าผมเซ็น...คุณจะมีเซ็กส์กับผมหรอ?" เงยหน้ามาถามตรงจนชีวอนแทบจะหน้าหงาย ตาโตๆ ใสซื่อ กับปากแดงๆ ที่ขยับเป็นคำว่าเซ็กส์ 
 
เหอะ มีเซ็กส์กันอาจจะน้อยเกินไปด้วยซ้ำสำหรับชเวชีวอน
 
"ถ้านายเซ็นสัญญาฉันจะพานายไปดูอะไรบางอย่างที่เป็นความลับของฉัน มันจะช่วยให้นายตัดสินใจอะไรได้ง่ายขึ้น" ชีวอนบอกอย่างใจเย็น พยายามสงบสติและอารมณ์ไม่ให้คิดถึงผิวขาวจัดเนียนละเอียดนิ่มมือยิ่งกว่าผู้หญิง
 
คยูฮยอนก็แค่รับคำในลำคอแล้วหมุนปากกาในมือต่อยังไม่ยอมจรดปากกาเซ็นสัญญาซักที ชีวอนจึงโน้มตัวเข้าไปใกล้
 
"เซ็นซะคยูฮยอน ถึงตอนนั้นนายค่อยคิดอีกทีก็แล้วกันว่าจะมี 'เซ็กส์' กับฉันมั้ย" ย้ำคำว่าเซ็กส์ด้วยเสียงแหบพร่าชิดริมหูทำให้คยูฮยอนสะดุ้งสุดตัวกระเถิบหนีแทบไม่ทัน เด็กอ้วนตัวนิ่มคลานไปนั่งแปะที่ริมสุดของโซฟาอีกด้านแล้วถามต่อเสียงแข็ง
 
"แล้วถ้าผมไม่เซ็นล่ะ?"
 
"ก็กลับไปหาเพื่อนของนายไง"
 
"นี่คุณล้อผมเล่นใช่มั้ย?! เซ็นก็ได้!! เซ็นแล้ว!! ทำไมต้องบังคับกันอย่างนี้ด้วย!!" บ่นไปก็เซ็นชื่อตัวเองไป เซ็นซะแรงจนกระดาษแทบทะลุ เซ็นเสร็จก็ส่งกระดาษให้คุณชีวอนที่ยืนยิ้มกริ่มพอใจอยู่ คยูฮยอนจิ๊ปากอีกรอบแล้วมือก็ถูกดึงให้ทั้งตัวลุกจากโซฟา
 
"ดีมากเด็กน้อย" กดจมูกกับแก้มนิ่มแรงๆ เป็นรางวัลให้เด็กดีที่ยอมเซ็นชื่อลงในสัญญาแต่คนโดนขโมยหอมแก้มกลับโวยวายแล้วขยับออกห่างไม่เหมือนกับเมื่อกี้ที่มาอ้อนจะให้จูบเลยซักนิด
 
ซีวอนยิ้มขำให้คนอารมณ์แปรปรวน คยูฮยอนอายุตั้ง 22 แล้วแต่กลับเด็กจนชีวอนอ่อนใจ 
 
หัวใจบริสุทธิ์ดวงนั้นจะรับสิ่งที่ชีวอนต้องการได้อย่างไรกัน มองไม่เห็นทางเลย ถึงจะไม่อยากปล่อยคยูฮยอนไป แต่ชีวอนก็คงต้องยอมรับการตัดสินใจของคยูฮยอน เพราะชีวอนชอบคยูฮยอนมาก รู้สึกกับคยูฮยอนมาก ถ้าคยูฮยอนไม่ไหวและอยากจะหยุด ชีวอนจะยอม
 
เหรอ?
 
หึ
 
ก็แค่ปล่อยไปก่อนเท่านั้นล่ะ รอเด็กขี้ตกใจหายแตกตื่นแล้วค่อยหาทางตะล่อมกลับมาอีกที
 
เจ้าของห้องพาคยูฮยอนเดินไปตามทางเดินบนชั้นลอย คยูฮยอนมองซ้ายมองขวาด้วยความระแวดระวัง เมื่อมาหยุดอยู่หน้าประตูสีขาวบานหนึ่งชีวอนก็ปล่อยมือคยูฮยอนแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบกุญแจสีทองดอกเล็กออกมา
 
"พร้อมมั้ย?" ชีวอนหันมาถามในตอนที่สอดกุญแจเข้าไปในช่องเรียบร้อยแล้วและคยูฮยอนก็เพียงแต่ทำหน้างงเท่านั้น
 
"พร้อมอะไร? คุณจะพาผมเข้าห้องผีสิงรึไง?" กอดอกลอยหน้าลอยตาถาม เห็นคุณชีวอนหันไปบิดกุญแจเปิดประตูคยูฮยอนก็ชะโงกหน้าตามไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในห้องมืดสนิททำให้ไม่เห็นอะไรคยูฮยอนจึงเดินตามคุณชีวอนเข้าไปในห้องไม่พอยังเดินเลยอีกฝ่ายที่หยุดอยู่แค่หน้าประตูเข้าไปยืนรอในความมืด แต่ทันทีที่ไฟสีเหลืองนวลบนเพดานสว่างขึ้น ตาโตก็เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา
 
ไอ้เหี้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
ให้คยูฮยอนไปเกิดใหม่ที่ดาวอังคารซักสามชาติแล้วไม่ต้องกลับมาผุดมาเกิดบนโลกเลยเถอะ!!!!! ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้านี่มันสยดสยองยิ่งกว่าหนังผีทุกเรื่องที่เคยดูรวมกันซะอีก!!!!!
 
ห้องขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่มากนักมีผนังเป็นสีแดงเข้ม บนผนังมีอุปกรณ์อะไรต่อมิอะไร กุญแจมือหลากหลายรูปแบบ เชือกหลายขนาด แส้อีกไม่รู้กี่ชนิด ถัดไปที่มุมหนึ่งของห้องคือเตียงนอนหนังสีดำสนิท กลางห้องมีชั้นวางไม้อะไรซักอย่าง ดูเหมือนจะเป็นไม้เรียว โต๊ะและเก้าอี้ที่มีกุญแจยังไม่น่ากลัวเท่าตะแกรงขนาดใหญ่บนฝาผนังที่มีเชือกและโซ่ห้อยลงมา
 
คยูฮยอนพูดไม่ออก ทุกคำอุทานหยาบคายที่คิดออกขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอยแต่เปล่งเสียงออกไปไม่ได้ ความพะอืดพะอมเข้าจู่โจมจนจะหน้ามืด คำพูดในอดีตของคุณชีวอนค่อยๆ ไหลย้อนเข้ามาในความทรงจำ
 
"ที่ฉันลงทุนทุกอย่างไปกับนาย ก็เพราะฉันอยากได้นาย อยากจูบ อยากกอด แล้วก็ทำอะไรที่มากกว่านั้น"
 
มึงจะเอาแส้ฟาดกูหรอ?!!!!!!!!!! ไม่เอา!!!!!!!!! โจคยูฮยอนจะกลับบ้าน!!!!!!!!!
 
ขาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติแต่แผ่นหลังชนเข้ากับแผงอกของอีกฝ่ายในชุดสูททำให้คยูฮยอนสะดุ้งหันไปหาคุณชีวอนสบตามองด้วยความหวาดกลัว
 
"นี่คุณเป็นซาดิสม์หรอ?!!!" ถามตรงๆ พลางก้าวถอยหลังไปด้วยเพราะอีกฝ่ายก้าวเข้ามาหา 
 
"ฉันชอบคำว่าโดมิแนนท์มากกว่าซาดิสม์นะ ฉันเป็นเจ้านาย และถ้านายตกลง นายจะเป็นซับมิสซีฟของฉัน เป็นบ่าวของฉัน" ชีวอนเห็นคยูฮยอนหน้าซีดไปก็หยุดเดินเว้นระยะห่างให้
 
"บ่าวอะไรกัน?! ผมไม่ใช่มาโซคิสม์นะจะได้ให้คุณล่ามโซ่แล้วตีผมน่ะ?!" คยูฮยอนโวยวายน้ำตารื้นขึ้นมาอีกรอบ แขนสองข้างยกกอดตัวเองแน่น
 
นี่กูกำลังเจอกับอะไรอยู่วะ?!!!!!!!!!!! นักธุรกิจหนุ่มพันล้านหล่อลากกระชากใจที่แท้แล้วเป็นพวกซาดิสม์ชอบทรมานคู่นอน!!!!!!!!!!! โอยยยยย โจคยูฮยอนอยากจะบ้าตาย!!!!!!!!!!!
 
"ฉันจะลงโทษนายก็ต่อเมื่อนายทำผิดเท่านั้น แต่ถ้านายทำได้ดีฉันก็จะให้รางวัล" ชีวอนบอกเริ่มจะเครียดเมื่อเห็นว่าคยูฮยอนกำลังจะร้องไห้อีกรอบ
 
"รางวัลอะไร?" คยูฮยอนถามต่อ 
 
"ฉัน"
 
"ห๊ะ?!"
 
คำตอบแสนจะมั่นหน้าของคุณชีวอนทำให้คยูฮยอนต้องอ้าปากค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ
 
กูจะเอาคุณชีวอนไปทำอะไรวะ?!!!! เอาไปเป็นคนขับรถเรอะ?!!!!
 
"ใครๆ ก็อยากจะนอนกับฉันทั้งนั้น ฉันแน่ใจว่าจะทำให้นายมีความสุข"
 
"คุณจะบ้าเรอะ?! นี่!! หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!!" คยูฮยอนโวยลั่นรีบชี้นิ้วไปที่พื้นตรงตำแหน่งที่คุณชีวอนยืนอยู่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้
 
"เราไปคุยกันข้างนอกดีมั้ย?" ชีวอนบอกอย่างเหนื่อยใจ เห็นคยูฮยอนพยักหน้าเร็วๆ รีบเดินผ่านตัวเองออกไปด้านนอกก็ลอบถอนหายใจ
 
ไม่เคยมีใครทำให้ชีวอนต้องหัวหมุนแบบนี้มาก่อนเลยให้ตายสิ
 
.
 
.
 
.
 
คยูฮยอนเดินออกมาจากห้องได้ก็รีบตรงลิ่วไปยังห้องนั่งเล่นห้องเดิม ใจจริงอยากจะออกไประเบียงเลยด้วยซ้ำไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีผนังสี่ด้านแล้วก็ไม่มีหลังคาแต่ขาดันอ่อนไม่มีแรงซะก่อนเลยต้องทรุดลงนั่งกับพื้นมันทั้งอย่างนั้น หัวใจเต้นแรงเร็วเหมือนเพิ่งไปเต้นเพลงโบนามานาของวงซูเปอร์จูเนียร์ที่มีนักร้องผอมๆ หล่อๆ อยู่คนนึง คยูฮยอนยกมือขึ้นลูบหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองเบาๆ ขาอ่อนเปลี้ยทำได้แค่กระเถิบตัวไปพิงหลังกับโซฟาในห้องนั่งเล่นเท่านั้น
 
นี่มันเหี้ยห่าเหวอะไรวะ?!
 
ให้เวลาตัวเองได้พักทำใจไม่เท่าไหร่คุณชีวอนก็เดินตามออกมา คยูฮยอนพลันหน้าแดงหูแดง ในหัวคิดเรื่องอัปมงคลไปแล้วล้านแปด
 
ให้ตายเถอะ!! ในหัวกูตอนนี้มีภาพคุณชีวอนในชุดเกาะอกหนังสีดำมันแผล็บกับถุงน่องตาข่ายและรองเท้าบู้ตหนังสีดำยาวถึงเข่ากำลังถือแส้อยู่ 
 
โอยยย จะอ้วก!!!! สยดสยองชิบหาย!!!!
 
ชีวอนเห็นคยูฮยอนนั่งอยู่ที่พื้นก็เดินเข้าไปใกล้จะประคองอีกคนให้ลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาดีๆ แต่ทันทีที่มือแตะแขนคยูฮยอนก็ส่ายหน้าขวับแล้วรีบแกะมือชีวอนออก
 
"คุณห้ามแตะตัวผมเลยนะ ห้ามเข้าใกล้ผมเกิน 5 เมตรด้วย โน่นเลยไปนั่งตรงโน้น" คยูฮยอนบอกเร็วๆ รีบกระเถิบตัวออกห่างคุณชีวอน ขายาวถูกงอขึ้นมาจนชิดอก นิ้วชี้ไปที่โซฟาอีกตัวที่อยู่ห่างจากตน
 
"เฮ้ย!! บอกว่าห้ามแตะตัวไง!!" ร้องดังกว่าเก่าเมื่อทั้งตัวถูกอุ้มขึ้นจากพื้น คยูฮยอนดิ้นจะลงแต่อีกฝ่ายยิ่งกอดไว้แน่นขึ้น
 
"อยู่นิ่งๆ สิเดี๋ยวก็ตกหรอก" ชีวอนบอกเด็กอ้วนที่ดิ้นจนเขาจะอุ้มไว้ไม่ไหวอยู่แล้ว
 
"ก็แล้วมาอุ้มทำไมเล่า?! ปล่อยเด้!! เฮ้ย!! เข้ามาในห้องนอนทำไม?! ปล่อยๆๆๆ เหวอ!!!!!!!!!" โวยวายอยู่ไม่เท่าไหร่ก็ต้องร้องเสียงหลงหลับตาปี๋เมื่อทั้งตัวถูกปล่อยจากที่สูง กลัวมากว่าจะหล่นลงไปกับพื้นให้ได้เจ็บตัวอีกรอบ แต่แค่เสี้ยววินาทีที่กลั้นใจรอรับความเจ็บคยูฮยอนก็ได้รู้ว่าที่ที่ตัวเองหล่นลงมามันน่ากลัวยิ่งกว่าพื้นซะอีก!!
 
เมื่อกี้แค่หลังติดโซฟา... ตอนนี้โจคยูฮยอนหลังติดเตียงแล้วจ้า!! ฮาเลลูยา!!
 
ตาโตเปิดพรึ่บทันทีที่หลังแตะกับฟูกนิ่มๆ แล้วก็ต้องยิ่งเบิกตากว้างเมื่อเห็นคุณชีวอนกำลังดึงเน็กไทด์ออกจากคอ ถ้าเป็นเวลาอื่นคยูฮยอนอาจจะลุกขึ้นปรบมือแล้วตะโกนว่าเซ็กซี่คาริสม่ามากครัช!! แต่กับสถานการณ์ตอนนี้...ใครก็ได้เอาเน็กไทด์แขวนคอคุณชีวอนให้หายใจไม่ออกตายแล้วพาคยูฮยอนออกไปจากที่นี่ที!!!!
 
"คุณ... คุณจะทำอะไร?" รีบยันตัวขึ้นนั่งถอยหลังกรูดไปชิดหัวเตียงเมื่อเห็นอีกฝ่ายถอดสูทตัวนอกออกโยนไว้กับพื้น จะคลานลงจากเตียงอีกด้านข้อเท้าก็ถูกดึงจนล้มลงไปนอนกับเตียงอีกรอบไม่พอทั้งตัวยังถูกคร่อมไว้ด้วยคนตัวใหญ่กว่าอีก
 
ชิบหาย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
คยูฮยอนพลิกตัวนอนหงายมือยกดันไหล่คุณชีวอนโดยอัตโนมัติแต่ข้อมือสองข้างถูกจับไว้แล้วกดลงกับเตียง คยูฮยอนพยายามบิดข้อมือให้หลุด ดิ้นไม่ยอมให้คุณชีวอนได้ทำตามใจง่ายๆ
 
ไหนมึงบอกจะให้กูคิดอีกทีไงว่าจะมีอะไรกับมึงรึเปล่า!!!!! นี่กูยังไม่ได้คิดเลยนะ!!!!! มึงจะปล้ำกูเหรอ?!!!!!
 
พูดไม่ออกเมื่อคุณชีวอนโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ตรงปลายจมูก ฟันขบกัดริมฝีปากแดงด้วยความกลัว น้ำตาเริ่มกลับมาคลอเบ้าอีกรอบ
 
นี่มันจะล่อแหลมเกินไปแล้วนะ!!!!!!!!!!!!!!!
 
"ไม่อ้อนให้จูบอีกล่ะ?" ถามล้อๆ เมื่อคยูฮยอนในตอนนี้ต่างจากคยูฮยอนคนเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง เด็กน้อยเสียขวัญที่มาออดอ้อนให้แตะต้องกลายเป็นเด็กแสบกวนประสาทหวงตัวคนเดิมซะแล้ว
 
"อ้อนให้จูบบ้าอะไรล่ะ?! อื้อออ!!"
 
ย่าห์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เดี๋ยวนี้จะจูบนี่ไม่ต้องขออนุญาตกันแล้วใช่มั้ย?!!!!! คิดจะจูบก็จูบใช่มั้ย?!!!!! โจคยูฮยอนพลาด!!!!! โคตรพลาด!!!!! โทษมึงคนเดียวเลยไอ้ชางมิน!!!!!
 
ถูกจูบหนักๆ เข้าเรี่ยวแรงก็ค่อยๆ หดหายไปตามอากาศหายใจที่ถูกริดรอน จนเมื่อคยูฮยอนยอมอยู่นิ่งๆ ชีวอนจึงผละจูบออก
 
"ค-คุณชีวอน ลุกออกไปก่อน หนัก" ในเมื่อโวยวายไม่ได้ผลคยูฮยอนก็เอ่ยขออีกฝ่ายเสียงเบา ตาโตเสหลบไม่ยอมสบตาคมที่มองมา
 
ถ้ามึงไม่ลุกออกไปกูจะร้องไห้ใส่แล้วนะ!!
 
"อย่าเพิ่งดื้อแล้วฟังที่ฉันจะพูดให้ดีๆ เข้าใจมั้ย?"
 
"ก็แล้วทำไมต้องมาพูดบนเตียง-" โวยกลับไม่ทันจบปากแดงตึงช้ำก็ถูกจูบอีกรอบ
 
เอออออ จูบให้ตายไปเลย!!!!
 
คยูฮยอนมองคุณชีวอนตาขวางทั้งที่ตาฉ่ำปรอย เห็นคุณชีวอนแค่ยิ้มก็ยิ่งอารมณ์เสียและประโยคถัดมาของคุณชีวอนก็ทำให้ยิ่งอารมณ์เสียเข้าไปใหญ่
 
"ที่ต้องมาพูดบนเตียงก็เพราะว่ามันจะทำให้นายไม่ดื้อกับฉันไง จริงๆ เป็นที่โซฟาก็ได้นะแต่เผื่อนานตัดสินใจได้ว่าจะมีอะไรกับฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาย้ายที่" ชีวอนบอกขำๆ รู้ว่าพูดแบบนี้แล้วคยูฮยอนจะต้องโมโหแน่ๆ แต่ก็อย่างที่บอกรีแอคชั่นของคยูฮยอนน่ะสุดยอด แกล้งแล้วสนุกดี
 
"คุณนี่มัน!!" กำลังจะด่าต่อแต่ริมฝีปากหยักที่โน้มลงมาทำให้คยูฮยอนรู้ว่าถ้าพูดอะไรไม่เข้าหูคนข้างบนจะต้องโดนจูบอีก คยูฮยอนเลยหันหน้าหนีแล้วบอกอีกฝ่ายส่งๆ จะได้ไม่ต้องเปลืองตัวไปมากกว่านี้
 
"โอเค! ยอมแล้ว! อยากจะพูดอะไรก็พูดสิ!"
 
"ฉันรู้ว่าที่นายมาหาฉันมาอ้อนให้ฉันจูบยอมให้ฉันกอดก็เพราะว่านายหวั่นไหวที่ถูกเพื่อนนายสารภาพรัก แต่นายกำลังจะทำให้ฉันเป็นบ้า ฉันอยากจะกอดนาย อยากได้ยินนายร้องอยู่ใต้ตัวฉัน อยากทำให้แปดเปื้อน"
 
คำพูดตรงไปตรงมาทำให้คยูฮยอนหน้าร้อนด้วยความอาย ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งรู้ คุณชีวอนก็แค่อยากได้คยูฮยอน เป็นได้แค่ที่ระบายความใคร่
 
ปวดใจชะมัด มึงมันโคตรจะไร้ค่าเลยโจคยูฮยอน
 
น้ำตาหยดลงจากหางตา แน่นอนว่าคนด้านบนต้องเห็น ลิ้นชื้นเลียเก็บคราบน้ำตาจนคยูฮยอนสะดุ้งขยับตัวอย่างอึดอัด
 
"ฉันรู้ว่านายตกใจเรื่องห้องนั้น... แต่รสนิยมของฉันเป็นแบบนี้ ฉันไม่ใช่ซาดิสม์และนายก็ไม่ต้องเป็นมาโซคิสม์ มันไม่ได้เจ็บอย่างที่นายคิด นายก็แค่ปล่อยให้ฉันนำทางนาย แล้วเราจะมีความสุขไปด้วยกัน ฉันชอบนายจริงๆ นะคยูฮยอน" ชีวอนบอกแตะจมูกกับแก้มนิ่ม นิ่งรอว่าคยูฮยอนจะว่ายังไง แต่แววตาตัดพ้อเหมือนตอนนั้นที่คยูฮยอนร้องไห้ที่โซฟาก็ทำให้ชีวอนหนักใจไม่น้อย
 
"คำว่าชอบของคุณนี่หมายถึงอะไรหรอครับ?"
 
"..."
 
"ผมคิดว่า...ผมคงไม่ใช่คนในแบบที่คุณต้องการ" คยูฮยอนบอกเสียงเบาหันมาสบตาคุณชีวอนตรงๆ
 
ในเมื่อไม่อยากถูกทิ้ง...
 
"ผมขอโทษที่พอสับสนก็มาหาคุณแบบนี้ ผมคิดอะไรไม่ออกแต่ผมกลับคิดถึงคุณ คุณอาจจะคิดว่าผมมาอ่อยคุณมายั่วคุณ แต่ผมไม่ใช่คนแบบนั้น"
 
ก็เป็นฝ่ายเดินออกมาเองซะ...
 
"ถ้าเราคุยกันธรรมดาไม่ได้ ไปกินข้าวกันธรรมดาไม่ได้ ถ้าคุณแค่อยากจะนอนกับใครซักคน ผมคิดว่าคุณควรไปหาคนอื่นนะครับ คุณพูดเองนี่ว่ามีคนอยากจะนอนกับคุณตั้งเยอะ ฮ่ะๆ"
 
คยูฮยอนหัวเราะทั้งที่มันไม่ขำซักนิด ไม่กล้าสู้สายตาเจ็บปวดที่ดิ่งลึกลงของคุณชีวอนก็เลือกที่จะหลับตาลงและน้ำตาก็ไหลออกมาอีก มือถูกปล่อยให้เป็นอิสระเมื่อไหร่ไม่รู้แต่ตอนนี้คยูฮยอนสามารถยกมือเช็ดน้ำตาตัวเองได้แล้ว
 
"โจคยูฮยอน" เสียงเรียกชื่อทำให้คยูฮยอนลืมตาขึ้นอีกครั้ง
 
"คุณเคยบอกผมว่าถ้าผมไม่ไหวเมื่อไหร่ คุณจะยอมปล่อยผมไป"
 
"อย่าพูดมันออกมานะคยูฮยอน" เสียงเครียดขึงของคุณชีวอนไม่สามารถหยุดประโยคต่อมาของคยูฮยอนได้เลย
 
"ผมว่ามันถึงเวลานั้นแล้วล่ะครับ"
 
ชีวอนนิ่งไปราวกับคำพูดของคยูฮยอนคือหอกขนาดใหญ่ที่ปักตรึงร่างของเขาเอาไว้ ไม่เคยมีใครปฏิเสธชีวอนมาก่อน... แล้วทำไมคนที่ปฏิเสธชีวอนจะต้องเป็นเด็กคนนี้? เด็กที่ชีวอนชอบมากที่สุด อยากได้มากที่สุด ที่บอกว่าจะยอมปล่อยไปนั่นมันตั้งนานแล้วมั้ย? ตั้งแต่ยังไม่ได้ชอบมากขนาดนี้มั้ย? ทั้งๆ ที่วันนี้ชีวอนตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ปล่อยไป แล้วทำไมคยูฮยอนถึงปฏิเสธกันแบบนี้?
 
ความคิดสะดุดไปเพราะแรงสั่นของโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงแต่ชีวอนไม่ได้สนใจและไม่คิดจะรับ
 
"โจคยูฮยอน"
 
"โทรศัพท์ของคุณสั่น คุณควรจะรับโทรศัพท์นะครับ บางทีอาจจะเป็นเรื่องงาน" คยูฮยอนบอกเฉยชาแต่ในน้ำเสียงสั่นๆ ก็บอกความรู้สึกของคยูฮยอนได้
 
"คยูฮยอน"
 
"มิสเตอร์ชเว"
 
ไม่มีคุณชีวอนอีกต่อไปแล้ว มีก็แต่มิสเตอร์ชเวนักธุรกิจหนุ่มแสนเย็นชากับโจคยูฮยอนนักศึกษามหาลัยธรรมดาๆ 
 
โทรศัพท์ในกระเป๋ายังสั่นไม่หยุดทำให้ชีวอต้องยอมยืดตัวขึ้นแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ คยูฮยอนเองก็ลุกขึ้นมานั่งเช่นกัน ค่อยๆ ขยับตัวลงจากเตียง แม้จะคุยโทรศัพท์แต่สายตาของชีวอนจับจ้องอยู่ที่คยูฮยอน เมื่อคยูฮยอนจะเดินออกจากห้อง มือใหญ่ก็ยึดข้อมือของคยูฮยอนไว้อีกรอบ
 
เหมือนเวลาในนาฬิกาทรายหยุดนิ่ง แล้วแก้วใสก็แตกกระจายพร้อมกับทรายที่หล่นกระจายเต็มพื้น
 
คยูฮยอนปลดมือชีวอนออกและโค้งให้
 
"ลาก่อนครับ มิสเตอร์ชเว"
 
.
 
.
 
.
 
End or To Be Continue
 
 
Talk*~
ตอนที่แล้วกับตอนนี้อารมณ์ต่างกันมากๆ ตอนนี้เองต้นเรื่องกับท้ายเรื่องก็อารมณ์ต่างกันมากๆ เหมือนกัน ปรับอารมณ์ไม่ทัน ตอนแรกมันก็ขำๆ เนอะ แล้วจะดราม่าทำไม? ใช่เรื่องมั้ย? 555+ ตามอารมณ์คนแต่งล้วนๆ ค่ะ เหตุผลความสมจริงตัวละครไม่มี เฮ้อออ 
 
มีใครรู้สึกมั้ยคะว่ามันไม่ค่อยสนุกแล้ว ยิ่งแต่งยิ่งไม่ค่อยสนุก 555+ อย่างที่เคยบอกไปตอนแรกๆ นะว่าเราไม่เคยแต่งฟิคเรื่องยาวแล้วเอามาลงจริงจังขนาดนี้มาก่อน ตอนแรกก็แต่งสนองนี้ดตัวเองไปเรื่อย แต่พอแต่งๆ ไปก็เริ่มเอาความคาดหวังไปผูกกับคนอ่าน อยากให้มีคนชอบฟิคเราเยอะๆ อยากให้มีคนอ่านเยอะๆ อยากอ่านคอมเม้นอะไรงี้ พอมันไม่ค่อยเป็นอย่างนั้นก็เฟลเบาๆ 
 
มีลางสังหรณ์ว่าประจำเดือนกำลังจะมา อุ๊บส์ 555+
 
เรามีความฝันนะว่าอยากจะมีฟิคของตัวเองตีพิมพ์เป็นเล่มซักเล่มนึง แล้วก็อยากให้เป็น 50 Shades ด้วย (จริงๆ ถ้า Fearless เป็นเรื่องยาวก็อยากจะรวมนะคะ เพราะชอบน้องคูยอนเรื่องนั้นม๊ากมาก อยากได้มาเป็นภรรยา นั่ลลั่ค!!) ไม่รู้เล่มนึงเค้าจะตีพิมพ์ให้รึเปล่านะคะ ใครรู้บอกด้วย!! 555+
 
ยังไงก็จะพยายามแต่งไปเรื่อยๆ นะคะ ขอบคุณทุกคนที่อ่านเรื่องนี้ค่ะ ถ้ามันไม่สนุกแล้วจะไม่อ่านต่อก็ไม่ว่ากันน้าา แอบๆ หายไปแล้วกันเนอะ 555+ เง้อออ ไม่รู้จะทอล์คอะไรละ ดราม่าจุงเนอะ ตบๆๆๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #260 Thanaporn Pratchayaphiwat (@nungambra) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 17:29
    สนุกดีค้าาาา
    #260
    0
  2. #228 Gae'Hae Elf (@gaekung-donghae) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 16:08
    เราเข้าใจคยูแล้ว เข้าใจวอนด้วย เข้าใจนะที่น้องจะบอกลา แต่สงสารอะ คือ เพราะรสนิยมของชเวเป็นแบบนั้นแต่ก็นะเด็กน้อยแบบคยูฮยอนจะทนได้เหรอ

    แต่ก็อยากให้ได้กัน5555

    ปล.อยากได้เล่มนะคะ
    #228
    0
  3. #159 ~ *- ปีกสีเงิน -* ~ (@hydrangea1013) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 23:21
    สำหรับเราตัวละครมีเหตุผลนะคะโดยเฉพาะน้องยอน
    วอนบอกว่าถ้าน้องรักนางนางก็จะทิ้งน้อง
    น้องไม่อยากโดนทิ้ง  ถึงได้จากมาก่อน
    เราว่ามันสมเหตุสมผลดีค่ะ  เรายังคงชอบฟิคเรื่องนี้เหมือนเดิม
    และหวังว่าจะมีเล่มเก็บไว้อ่านเองด้วย
    ไรท์เตอร์รวมเล่มเมื่อไหร่  แจ้งตัวโตๆเลยนะคะ  เราอยากได้เก็บไว้จริงๆ

    อีกอย่าง #ทีมชางมิน  หวังว่าคุณชเวจะปล่อยน้องไปได้จริงๆ
    ถ้าข้อแม้ทุกอย่างคือห้ามรัก  ก็อย่าสานต่ออะไรอีก

    เราเชียร์ชางมิน
    #159
    0
  4. #121 aoyjona (@aoyjana) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 23:23
    อูยยย ตราม่าแบบว่า  ทำไมเราสะใจ
    คือแบบ น้องพูดและออกมาก่อนทำให้
    ได้ใจเรามากก หนีออกมาเลยยย
    แบบนี้แม่ก็ไม่ปลื้มค่ะ ไปหาชางมินมั้ย
    55555555 โอยยย ตุณซีวอนคะ คุณ
    จะไม่ได้ไปต่อละมั้ง ขุ่้ีนแม่คนนี้ไม่ปลื้มค่ะ
    อะรายยยยทำอะไรแบบนี้ นี่อยากให้น้อง
    เมินไม่สนใจและให้ซ๊วอนง้อตามง้อเอาให้
    ทรมานซีวอนเยอะๆๆ ที่ทำแบบนี้กับน้อง แง้งงง

    ปล.ชอบทุกคำบรรยายอ่ะ คือมันดราม่านะ
    แต่คำพูดทำให้ฮา รู้สึกดีน่าอ่านอ่ะะะ รอตอนหน้า
    ซีวอนและน้องจะเป็นยังไงงงงงงงง
    #121
    0
  5. #120 P-Three (@praew-paween29) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 23:14
    เฮ้ยไรเตอร์ อย่าสิ:( มันสนุกมากนะ ตอนนี้รอฟิคไรเตอร์แค่คนเดียวอ่ะ มันได้อารมณ์จริงๆ ชอบ50อยู่แล้วและตัวเองก็ชิปเปอร์วอนคยู ตอนดู50ก็ยังคิดเลยว่าจะมีคนแต่งวอนคยูมั๊ยจนมาเจอเรื่องนี้แหละมันก็เลยแอร็ยยยยยย ระเบิดเป็นโกโก้ครั้น55555 อย่าท้อนะ รออ่านอยู่นะเค๊อะสู้ๆค่าาา ตอนนี้ชอบมาก เศร้า สับสน และความซาดิสเริ่มมา5555
    #120
    0
  6. #119 F^a^h (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 22:35
    จะผิดมั้ย ถ้าจะบอกว่า....อยากเห็นมิสเตอร์ชเวเจ็บปวด ฮ่าๆๆๆ
    #119
    0
  7. #117 W17308itsfilm023 (@W17308itsfilm023) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 17:13
    ม่าเฉย เห้ยเราชอบน้ะไรท์ แบบดูดิ้ซีวอนจะทำยังไง มาต่อไวๆน้ะฮับบบ
    #117
    0
  8. #116 teukpure (@teukpure) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 13:38
    สมน้ำหน้าพี่ซีวอน ถึงจะเป็นรศนิยมแต่ก๋เห็นแก่ตัวอ่ะ ชอบคูยอนมากแล้วไง บอกให้เขาไม่รักมันทำกันง่ายหรอ โห่ววววววว เราไม่เคยดูหนังเรื่องนี้ #แลดูเชย 555555 เราเลยเดาอะไรไม่ได้ได้แต่รอไรท์เขียนเป็นตอนๆออกมา เราว่าฟิคสนุกค่ะ มากด้วย ชอบมากกก แล้วเราก็รอเล่มเรื่องนี้เหมือนกันนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #116
    0
  9. วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 12:29
    เป็นแบบนี้ก็ดีนะเราว่า ชีวอนจะได้คิดจริงจังกับน้องสักที
    #115
    0
  10. #114 ransama (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 10:08
    ดราม่ามาแล้วววว ต่อไปจะเป็นยังไงต่อ น้องคยูเลือกจะเดินจากไปละ มิสเตอร์ชเวไปตามง้อน้องเลยนะ แงงงงงง

    ปล.ฟิคยังสนุกเหมือนเดิมนะคะในความรู้สึกเรา จะตามอ่านต่อเรื่อยๆจ้า :D
    #114
    0
  11. #113 pawzah (@pawka) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 06:29
    คูยอนไปแล้ว มิสเตอร์ชเวไปตามเร็วว
    #113
    0
  12. #112 himsentiny (@iloveboyband) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 01:52
    หูย ใจน้องนี่ดิ่งลงไปถึงส้นเท้า มันโหวงในอกละเกิน
    #112
    0
  13. #111 Vinuch Sarun (@vinuch) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 23:06
    คูยอนนนนนนนนนนนนนนนนน
    นู๋จะกลับทำไมคร้าาาาาลูกกกกก
    อยู่ test Mr.Choi ก่อนนนนนนนนนนนน
    ส่วนเรื่องฟิคจะหนุกไม่หนุกไม่ต้องซีนะคะน้องหมอ
    ยังไงพี่ก็อ่าน และให้ตอนจบน้องคยูเป็นคุณนายชเวก็โอเคแร่ะ
    และไม่ต้องแต่งตามเนื้อเรื่องจริงเค้าหรอก
    แต่งตามฟีลและความมุ้งมิ้งของอินู๋คูยอนเลยจ่ะ☆*:.。. o(≧▽≦)o .。.:*☆
    ตอนหน้าจะให้น้องมันทุบห้องสยองขวัญทิ้งก็ดีนะ 
    #111
    0