[VKOOK] Between Us #btwusvkook mpreg

ตอนที่ 10 : 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    14 ก.ค. 63

“แต่งงานกับพี่นะ”
เกิดความเงียบขึ้นระหว่างทั้งสองคน ไม่มีใครพูดอะไรออกมา นอกจากมองหน้ากันเงียบๆ ก่อนจองกุกจะหันหน้าหนีไปอีกทาง
“ผมว่าพี่เหนื่อยแล้ว รีบอาบน้ำแล้วไปนอนกันเถอะ” จองกุกว่าหลังจากรวบรวมสติได้ เขาช็อกไปเมื่อได้ยินประโยคนั้นจากคนตรงหน้า ก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกกับเขาแบบไหน แต่ตัวเขา ไม่อาจรับความรู้สึกนั้นไว้ได้จริงๆ
“พี่จริงจังนะ” แทฮยองพูดต่อ
“ผมรู้” จองกุกตอบ “แต่ผม… ไม่ได้อยากแต่งงาน”
สิ้นเสียงของคนตัวเล็ก ต่างฝ่ายก็ต่างหันไปจัดการชำระล้างร่างกายของตัวเองที่เหนื่อยสะสมมาหลายวัน ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง ทั้งสองก็จัดการตัวเองเรียบร้อย แล้วพากันออกไปยังห้องนอน แม้จะรู้สึกอึดอัดใจกันอยู่ แต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา แทฮยองยังคงทำตัวปกติที่เมื่อคนเด็กกว่าสระผม เขาจะเป็นคนเช็ดผมและเป่าให้จนแห้ง ส่วนเจ้าตัว ก็นั่งนิ่งๆให้ร่างสูงเช็ดผมให้ จนเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ผมของร่างบางแห้ง แทฮยองก็เริ่มจัดการกับศีรษะของตัวเอง ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ไปทาครีมบำรุงที่ทำเป็นประจำทุกคืน และเมื่อผมของเขาแห้ง ก็เป็นคิวของเขาที่จะต้องมาทาครีมบำรุงเช่นกัน ในคืนนั้นพวกเขาไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก ทำเพียงปิดไฟแล้วไปนอนบนเตียงหลังกว้าง แขนของแทฮยองยังเป็นหมอนให้จองกุก หน้าอกของแทฮยองยังเป็นที่พักพิงให้กับจองกุก และอ้อมกอดของแทฮยองก็ยังเป็นเกราะป้องกันให้กับจองกุกทั้งจากความหนาว และความรู้สึกไม่ปลอดภัยต่างๆ แต่ก่อนที่ทั้งสองจะเข้าห้วงนิทราไป แทฮยองก็เอ่ยออกมาทำลายความเงียบออกครั้ง
“พี่รักเธอนะจองกุก”
จองกุกไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ทำเพียงแค่ขยับตัวเข้าไปเบียดชิดกับร่างสูงให้มากขึ้น
“ที่พี่บอกไป ก็แค่อยากบอกให้รู้ ว่าพี่จะรอเธอ จนกว่าเธอจะพร้อม”




ผ่านจากคืนนั้นไป แทฮยองก็แสดงออกชัดเจนมากขึ้นว่าตนรู้สึกยังไงกับคนตรงหน้า คอยดูแลเอาใจใส่ เรื่องนอกกาย เขาหยุดไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่นตั้งแต่รู้จักกับคนตัวเล็กได้ 4 เดือนแรกแล้ว แต่เขาเองก็รู้มาตลอดอีกเหมือนกัน ว่าจองกุกไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว
หลังจากวันนั้นที่รู้ว่าจองกุกถูกข่มขืนจากคนที่เขามั่นใจว่าต้องเป็นคนใกล้ตัวของอีกฝ่ายแน่ๆ หลังจากนั้น จองกุกก็ยังถูกกระทำอยู่อีก 3 ครั้ง เขาเคยถาม ว่าทำไมถึงไม่แจ้งความ แต่คำตอบที่ได้รับกลับมา ก็ทำให้เขาพูดอะไรออกไปไม่ได้อีกเช่นกัน เพราะไอ้เลวนั่น คือลุงแท้ๆของจองกุก ลุง ที่ไม่ว่าจะพูดอะไรออกมา ก็มีแต่คนเชื่อ เพราะเขาเป็นถึง หัวหน้าผู้พิพากษาที่คนทั้งประเทศต่างยกย่องนับถือ และยังเป็นผู้สมัครประธานาธิบดีสมัยหน้าของเกาหลีใต้ ผู้สมัคร ที่ทุกคนในประเทศรู้ ว่าเขาจะได้เป็นประธานาธิบดีคนต่อไปแน่ๆ มันเป็นเรื่องในครอบครัว ที่แทฮยองเข้าไปยุ่งเกี่ยวไม่ได้ เพราะเขาก็รู้ดี ว่าหน้าตา และชื่อเสียงในสังคมเป็นสิ่งสำคัญสำหรับคนที่อยู่สูงกว่าคนอื่นมากแค่ไหน แม้จะรู้ว่ามันไม่ถูกต้อง แต่ตระกูลของเขากับตระกูลของจองกุกก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน การสร้างศัตรูไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลของเขาชอบทำ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะอยู่เฉยๆ การที่เขาให้จองกุกมาอยู่ด้วยกัน มันคือทางที่เขาจะปกป้องคนตัวเล็กได้ และเขาก็ทำได้มากว่า 1 ปีแล้ว
แต่ถ้าตัดเรื่องของหน้าตาและชื่อเสียงทางสังคมออกไป แทฮยองก็โกรธเสียจนอยากจะฆ่าคนเลวๆแบบนั้นให้ตาย เขาอยากจะแจ้งความให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่จิตใจของจองกุกล่ะ จะเป็นอย่างไร หัวหน้าผู้พิพากษาพ่วงตำแหน่งผู้สมัครตำแหน่งประธานาธิบดีของประเทศถูกจับในข้อหาข่มขืนหลานชายของตัวเอง และคนในเกาหลีใต้ก็รู้ดี ว่าหลานชายของชายคนนั้นก็คือจองกุกที่เป็นทายาทคนเดียวของตระกูลจอน ต่อให้เกาหลีจะมีกฎหมายคุ้มครองเหยื่อ แต่กับคนที่มีหน้ามีตาในสังคม กฎหมายนั้นจะคุ้มครองอะไรได้ แค่ต้องถูกกระทำอยู่เงียบๆก็เจ็บปวดทรมานจะแย่อยู่แล้ว ถ้าเป็นข่าวดังออกไป เป็นที่พูดถึงไปทั่วประเทศ แย่ยิ่งกว่าอาจจะดังไปถึงต่างประเทศ จิตใจที่บอบช้ำอยู่แล้วของเด็กหนุ่มที่เพิ่งอยู่ยนโลกใบนี้มาได้แค่ยี่สิบกว่าปี จะต้องบอบช้ำมากขึ้นอีกเท่าไรกันเชียว
แทฮยองเคยปรึกษาเรื่องนี้กับพี่ชายและพี่สะใภ้ของตัวเองโดยที่ไม่ได้บอกให้เจ้าของเรื่องรู้ และคำตอบที่ได้มาคือเขาจะต้องหาประเด็นอื่นที่จะเอามาทำลายคนๆนี้ได้ ตระกูลคิมยิ่งใหญ่ เรื่องสืบข้อมูลแบบนี้ไม่ใช่เรื่องยาก เขาเองก็พอจะมีอำนาจอยู่บ้างไม่จึงไม่ใช่เรื่องยากเลย แต่แทฮยองคิดผิด ร่างสูงให้คนตามสืบหัวหน้าผู้พิพากษาคนนี้อยู่เกือบปี แต่ก็ไม่มีข่าวเสียหายอะไรเลย ราวกับว่าคนๆนี้ จะไม่ทำอะไรให้เสื่อมเสียชื่อเสียงของตัวเอง ทั้งในอดีต และปัจจุบัน มีเพียงเรื่องของจองกุกเท่านั้น ที่จะเอามาจัดการเขาได้ แต่ตัวเขา พี่ชาย และพี่สะใภ้ของเขานั้น ทำลายชีวตของจองกุกไม่ได้หรอก แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ควรทำก็ตาม 
เพราะในขณะที่พวกเขาแค่รู้ว่าคนตัวเล็กโดนอะไรมายังเจ็บปวดขนาดนี้ แล้วกับคนที่โดนมากับตัวล่ะ จะต้องรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นมากแค่ไหนกัน ไม่ใช่ว่าไม่อยากสู้ แต่เป็นเพราะสู้ไม่ได้ เพราะถ้าเขาลงมือต่อมันก็เป็นดาบสองคมที่นอกจากจะทำร้ายไอ้สวะนั่นแล้ว คมอีกฟากของดาบก็จะไม่แค่ทำร้ายแต่จะฆ่าจองกุกให้ตายลงด้วยเหมือนกัน
เพราะฉะนั้น สิ่งที่เขาทำได้ ก็คือปกป้องจองกุกจากไอ้สวะนั่นให้ได้มากที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ แต่นั่นไม่ใช่เพราะเขาสงสาร แต่เป็นเพราะเขารักจองกุกมากต่างหาก
แต่ใครจะไปรู้ว่าความรักของเขานั้น ไม่มีค่าอะไรกับคนตัวเล็กเลย




“หมายความว่ายังไง” แทฮยองเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ เขาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้รับรู้
เขาวางแผนอย่างดี หลังจากคืนนั้นก้ผ่านมาแล้ว 6 เดือน เขาคิดว่ามันนานพอที่จะทำให้คนตรงหน้ารักเขาตอบ แต่ก็ไม่เลย
ภัตตาคารระดับมัชลินสตาร์ถูกจองทั้งร้าน ภายในตกแต่งด้วยดอกไลแลคนับพันดอก ประดับด้วยแสงเทียนและดวงไฟสีฟ้าดวงเล็กๆนับร้อยดวง แทอยองเป็นคนออกแบบเองทั้งหมด อาหารที่สั่งมาก็เป็นอาหารที่คนตัวเล็กชอบมากที่สุด เขาเตรียมทุกอย่างอย่างดี สถานที่ บรรยากาศ เสียงเพลง กลิ่น และคำพูด แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาหลังจากที่บอกรักคนตัวเล็กและขอคนตัวเล็กตรงหน้าแต่งงานอีกครั้ง กลับทำให้เขารู้สึก จุก ไปทั่วทั้งร่างกาย
“ขอบคุณสำหรับคำบอกรัก เงินอีกเกือบ 2 พันล้าน แล้วก็อีก 100 ล้านที่ผมได้จากเพื่อนของผมนะครับ” จองกุกส่งยิ้มให้กับร่างสูงตรงหน้าที่ตอนนี้อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ร่างบางยื่นโทรศัพท์ไปให้อีกฝ่ายดูยอดเงินที่เพิ่งจะโอนเข้าบัญชีของเขามาจำนวน 100 ล้านวอน
“ตั้งแต่เมื่อไร” แทฮยองถาม “เธอเริ่มเล่นเกมบ้าๆนี่ตั้งแต่เมื่อไร” แทฮยองพยายามระงับความโกรธ และความเสียใจเอาไว้
“ก็ตั้งแต่วันถัดไปที่พี่เข้ามาขอให้ผมไปต่อกับพี่นั่นแหละ เพื่อนผมเขามาหาที่ห้อง แล้วก็ชวนให้ผมเล่นเกมกับเขา ตอนแรกผมก็ปฏิเสธ แต่พอมาคิดๆดู ผมก็คิดว่าไม่ได้มีอะไรเสียหายอยู่แล้ว ได้ทั้งเงินจากพี่ ได้ทั้งความสุขทางกาย ได้ชีวิตที่ดีขึ้น ได้หนีจากไอ้เลวนั่น ผมไม่มีอะไรต้องเสีย หัวใจผมก็ยังอยู่ที่ผม มีแต่ได้กับได้ ผมก็เลยตกลง” จองกุกส่งยิ้มให้อีกฝ่าย
“ร้านสวยมากครับ กลิ่นหอมด้วย ผมชอบมากนะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับเงินก้อนโตที่ให้ผมไปตั้งตัวในต่างประเทศได้สบาย อ้อ แล้วก็เรื่องที่ว่าพี่ทำอะไร ผมสัญญาว่าผมจะไม่บอกใคร เพราะฉะนั้นสบายใจได้นะครับ สำหรับวันนี้ ก็ขอบคุณมากๆด้วย แต่ก็ขอโทษด้วยแล้วกันนะครับ ที่รับความรู้สึกของพี่ไว้ไม่ได้ แล้วก็เข้ามาเล่นกับความรู้สึกของพี่แบบนี้ ผมมันก็แค่ เด็กเลวๆคนหนึ่ง ก็แค่นั้น” จองกุกพูดจบก็ยืนขึ้น
“ขอตัวนะครับ หวังว่าจะไม่ได้เจอกันอีก หรือถ้าเจอกัน ผมว่าทางที่ดี เราอย่าทักทายกันดีกว่า”
จากไปแล้ว คนที่เขารัก ได้เดินจากเขาไปแล้ว เขาได้ไปทุกอย่าง แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่เขาไม่ได้เอาไป นั่นคือหัวใจของผม เขาทิ้งหัวใจของผมเอาไว้อย่างไม่ใยดี ผมโทษใครได้บ้าง องค์พระผู้เป็นเจ้า ช่วยตอบผมหน่อยได้หรือไม่ ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ ผมโทษใครได้บ้าง
แทฮยองนั่งอยู่ในร้านต่ออีกสักพักใหญ่ ก่อนจะได้รับโทรศัพท์จากเลขาฯส่วนตัวของพี่ชาย เขากดรับสายแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพราะเขาเจ็บจนพูดอะไรไม่ออก แต่พระเจ้าคงไม่ตอบรับคำถามของเขา เมื่อได้รับรู้ว่า พี่ชายของผม เป็นลมหมดสติศีรษะฟาดเข้ากับโต๊ะตอนนี้นอนไม่ได้สติอยู่ในห้องในห้องผ่าตัดในโรงพยาบาล
แทฮยองรีบลุกขึ้นแล้วขับรถตรงไปยังโรงพยาบาล เมื่อไปถึงก็เห็นว่าพี่สะใภ้ของตนเองกำลังร้องไห้จนแทบขาดใจ โดยมีใครอีกคนกำลังกอดปลอบอยู่ ใครคนนั้น คงที่ทิ้งหัวใจและความรักของผมอย่างไม่ใยดี
แด่องค์พระศาสดา นี่คือบทเรียนที่ผมต้องได้รับอย่างนั้นหรือ








_______________________________
#btwusvkook




หมวดทะเลสีเทาเนอะ


คอมเม้นต์กันได้นะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #5 vanilin (@CHANDO611288) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 16:37
    น้อง ทำไมทำแบบนี้้
    #5
    0