[E-Book] Yeouinaru Station #สถานียออินารุ [TWICE][2yeon]

ตอนที่ 6 : EP.05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    30 ก.ย. 61

 





EP.05

:)

 

            วันนี้นายอนดูจะพิถีพิถันกับการแต่งตัวเป็นพิเศษ ลิปสติกสีแดงถูกบรรจงแต้มลงบนริมฝีปาก เธอสวมเสื้อคลุมลายสก๊อตทับเสื้อกล้ามสีขาวและกระโปงสั้นสีดำสนิท เสียงฮัมเพลงดังขึ้นในลำคออย่างมีความสุข แน่นอนว่าเหตุผลที่ทำให้เธออารมณ์ดีกว่าทุกวันก็เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของจองยอน

           


แหม อากาศข้างนอกหนาวจนฉันจะแข็งตายแล้ว แกยังมีอารมณ์จะแต่งตัวสวยอีกหรอคะ

 


พัค จีฮโย สาวเกาหลีดวงตากลมโต ผู้เป็นเพื่อนสนิทของนายอนกล่าวขึ้นขณะอีกฝ่ายมัวแต่ส่องกระจกซ้ำไปซ้ำมา

 


แกว่าฉันสวยยังอะจี้

 


ถ้าฉันตอบว่าไม่สวยล่ะ

 


ฉันก็จะเปลี่ยนชุด

 


โอเคงั้นสวยก็ได้ แกสวยที่สุดเลยเพื่อนรัก

 


            นายอนรู้สึกประหม่าไม่น้อย สายตากวาดมองไปทั่วร่างกายของตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ พลางหมุนตัวไปมาอยู่หลายรอบ ปกติแล้วเธอเป็นคนที่มั่นใจในการแต่งตัวพอสมควร แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกับครั้งก่อน

 


         เธอกำลังรู้สึกไม่มั่นใจ เมื่อต้องไปพบหน้าจองยอน

 


          แค่ไปงานวันเกิดเพื่อนนี่ถึงกับต้องทำขนาดนี้เลยหรอคะคุณนายอน ทำไมกันนะ? น่าสงสัยจริงๆจีฮโยหรี่ตามองเพื่อนสนิทพลางเอ่ยแซวชุดใหญ่ ฝ่ายนายอนทำได้เพียงหันมองหล่อนอย่างคาดโทษ

 


            จีฮโยรู้เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างนายอนกับจองยอน ถึงแม้นายอนจะไม่ได้เปิดปากเล่าอะไรต่อมิอะไรให้หล่อนฟังมากนัก แหงล่ะ—เพื่อนสนิทย่อมรู้ใจเพื่อนสนิท เพียงแค่มองตาก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคิดอะไร หรือต้องการอะไร

 


            แกมั่นใจใช่ไหมว่าจะบอกเขาอีกฝ่ายเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงแสนป่วนประสาทนั้นเปลี่ยนเป็นโหมดจริงจังอย่างกะทันหัน

 


            ฉันคิดว่าจะลองดู

 


            ถ้าผลลัพธ์มันออกมาไม่ดี ก็กลับมาให้จี้คนสวยซับน้ำตานะคะ

 


            ปากเสียว่ะจี้ ขนาดนี้แล้วเขาต้องมีใจให้ฉันสินายอนยักไหล่

           


          มั่นหน้ามาก อิม นายอน

 


          มั่นให้ได้แบบนี้ตอนอยู่ต่อหน้าจองยอนบ้างสิ

 


          ฉันจะรอดูย่ะ! เพื่อนจะมีผัวแล้วตื่นเต้นจัง

 


            สาวฟันกระต่ายเบิกตากว้าง เธอกัดปากตัวเองพร้อมกดน้ำหนักลงบนต้นแขนของเพื่อนสนิทอย่างไม่ยั้งมือ

 


          เวลาที่นายอนเขินก็จะมีอาการแบบนี้แหละ จีฮโยรู้ดี






Y E O U I N A R U    S T A T I O N

           

 


 

            “สวัสดีค่ะพี่นายอน เข้ามาก่อนสิคะเสียงหวานจากคนตัวเล็กกล่าวทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม หล่อนนำเธอเข้ามายังห้องรับแขกของบ้าน ปรากฏโซฟาตัวเล็กที่พอนั่งได้สองถึงสามคน ถัดไปเป็นโต๊ะกินข้าว ครัวขนาดเล็ก และชั้นวางหนังสือที่ถูกตกแต่งให้เข้ากับดีไซน์ของห้อง

 


            “โปซงงีเจ้าสุนัขขนฟูสีขาววิ่งออกมาต้อนรับแขก ปกติแล้วเจ้าโปซงจะสนิทกับคนแปลกหน้าค่อนข้างยาก แต่หากเป็นนายอนแล้วมันแทบจะนอนหงายให้เกาพุงเลยด้วยซ้ำ

 


            “แล้วเจ้าของวันเกิดหายไปไหนแล้วล่ะน้องแชยอง?” เธอเอ่ยถาม

 


            ก็แหงล่ะ ตั้งแต่เดินเข้ามาในบ้าน เธอยังไม่เห็นแม้แต่เงาของจองยอน

 


            “พี่จองยอนออกไปซื้อของค่ะ สงสัยสวนกับพี่นายอนพอดี

 


เดี๋ยวนั่งรอก่อนนะคะ อีกสักพักพี่จองยอนน่าจะกลับมาแล้ว

 


            คนตัวเล็กนั่งลงเคียงข้างแขกคนพิเศษ ใบหน้าสวยขมวดคิ้วพลางจ้องมองมาทางสาวฟันกระต่ายอยู่บ่อยครั้งเหมือนกับหล่อนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

 


            “แชยองจ้องหน้าพี่นานแล้วนะคะ มีอะไรหรือเปล่า?”

 


            “พี่นายอนนี่หน้าคุ้นๆนะคะหล่อนลากเสียงยาวพลางขมวดคิ้วต่ำจนหัวคิ้วแทบจะชนกัน

 


            “ใช่จริงๆด้วย!

 


            คนตัวเล็กเบิกตากว้างพร้อมกับตบหน้าตักตัวเองดังแปะ ท่าทางตื่นตัวของแชยองทำเอานายอนถึงกับขมวดคิ้วตามด้วยความสงสัย

 


พี่นายอนจบจากโรงเรียนมัธยมปลายฮันลิมใช่ไหมคะ ถึงว่าตอนพาโปซงไปอาบน้ำที่ร้าน ฉันถึงคุ้นหน้าคุ้นตาพี่นายอนมาก

 


แชยองรู้ได้ไงเนี่ย อย่าบอกนะว่า—

 


บังเอิญกว่านี้มีอีกไหม

 


ฉันเคยเห็นรูปพี่นายอนในอัลบั้มรุ่นของสาขาการแสดงค่ะ! ฉันเองก็จบจากฮันลิมเมื่อปีที่แล้ว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะเจอรุ่นพี่โรงเรียนเดียวกัน แถมพี่นายอนก็เป็นเพื่อนกับพี่จองยอนอีกด้วย บังเอิญจังเลยนะคะ

 


เรื่องบังเอิญระหว่างเธอกับจองยอนเกิดขึ้นบ่อยมาก นายอนฉุกคิด—หัวสมองของเธอกำลังนึกย้อนกลับไปวันแรกที่เจอจองยอนในสถานีรถไฟฟ้ายออินารุ บางทีเหตุผลที่ทำให้เธอหยุดมองร่างสูงนั้นเป็นเพราะเธออาจจะเคยเห็นหน้าจองยอนมาก่อน อาจจะเคยเห็นที่โรงเรียนฮันลิมหรือที่ไหนสักแห่งก็เป็นได้

 


เพราะยังไงนายอนก็ไม่เชื่อเรื่องพรหมลิขิตอยู่ดี



ความตั้งใจต่างหาก ที่พาตัวเองมานั่งบนโซฟาในบ้านของจองยอนได้ในตอนนี้



“แล้วมีแฟนยังล่ะเรา หื้ม? ได้ข่าวว่าเด็กฮันลิมรุ่นนี้ฮอตไม่เบานะเธอเอ่ยถามคนตัวเล็กที่กำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับหน้าจอมือถือ เธอรู้ว่าอาการยิ้มกรุ้มกริ่มเหล่านั้นเป็นอาการของคนกำลังอินเลิฟเหมือนกับตัวเธอเองในตอนนี้

 


ยังค่ะ แค่คุยๆกันอยู่แชยองตอบวันนี้เธอก็มาที่นี่นะคะ

 


เสียงเปิดประตูดังขึ้นหลังสิ้นบทสนทนาพอดี เจ้าของวันเกิดเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับถุงผ้าอีกสองสามใบ นายอนลุกยืนขึ้นด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนเหมือนกำลังตื่นเต้น หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อสายตาปะทะเข้ากับใครบางคนที่เดินตามจองยอนมาติดๆ

 


ขอโทษที่ให้นั่งรอนานนะคุณ

 


จองยอนยิ้มทักทายสาวฟันกระต่าย พลางมองหญิงสาวอีกคนสลับกันไปมา

 


เอ่อ

 


แชยองอา แกปล่อยให้โมโมะยืนรอหน้าบ้านแบบนี้ได้ยังไง ถ้าพี่กลับมาช้ากว่านี้โมโมะคงหนีกลับไปก่อนแล้วมั้ง

 


ที่แท้ผู้หญิงที่ตามจองยอนเข้ามาด้วยก็คือคนคุยของแชยองเองสินะ

 


เห้อ—โล่งอกไปที

 


นายอนพึมพำในใจ ยอมรับว่าเธอก็แอบใจหายเล็กน้อยที่เห็นจองยอนเดินมากับผู้หญิงคนอื่น ถึงโมโมะจะเป็นคนที่กำลังศึกษาดูใจกับแชยองก็เถอะ เธอเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความรู้สึกบางอย่างกำลังวิ่งเข้ามาในหัวสมองของเธอ—ความรู้สึกเหมือนคนกำลังรู้สึกหงุดหงิด หรือที่เรียกกันทั่วไปว่าหึงนั่นแหละ

 


วันนี้ฉันให้พี่โมโมะนอนค้างที่นี่กับฉันนะคะแชยองเอ่ยขอพลางปั้นใบหน้าออดอ้อนพี่สาว



พี่โมโมะจะได้ไม่ต้องกลับหอดึก มันอันตราย

 


“...”

 


นะพี่จองยอน น้าาาา

 


ท่าทางออดอ้อนกับริมฝีปากที่เริ่มเบะทำเอาคนเป็นพี่ต้องใจอ่อนให้กับน้องสาวตัวดีเช่นเคย ไม่นานนักภาพของคนตัวเล็กกำลังประกบริมฝีปากบนอวัยวะเดียวกันกับคนผมสั้นปรากฏต่อหน้า ทำเอานายอนถึงกับถลึงตาโตด้วยความตกใจ

 


โอ้มายก้อช—

 


โปะโปะให้รางวัลพี่สาวคนน่ารักของฉันนะคะ

 


แชยองฉีกยิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสาก่อนจะจูงมือโมโมะเข้าไปเก็บของในห้องนอนส่วนตัว บรรยากาศในห้องรับแขกกลับเงียบสงัด เหลือไว้แต่ความงุนงงและตกใจของนายอนไม่ใช่น้อย






Y E O U I N A R U    S T A T I O N

           

 


           


จองยอนฉีกยิ้มออกมาหลังจากปรุงอาหารจานสุดท้ายเสร็จ ทุกๆปีในวันเกิด เธอมักจะทำอาหารอยู่กับบ้านให้ครอบครัวและคนสนิทกิน การออกไปสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อน หรือจัดปาร์ตี้เลี้ยงวันเกิดแบบยิ่งใหญ่คงไม่ใช่ไลฟ์สไตล์ของเธอ

 


ดีจังที่ได้คุณมาช่วย อาหารเสร็จเร็วกว่าที่คิดเยอะเลย

 


ร่างสูงเหลือบมองอีกฝ่ายที่กำลังจัดจานอย่างตั้งใจ กลิ่นหอมของมื้อเย็นลอยแตะจมูกจนแทบจะทนไม่ไหว เธอโน้มใบหน้าเข้าใกล้อาหารจานล่าสุดที่นายอนเพิ่งจัดมันเสร็จ ก่อนจะสูดรับความหอมของมันอย่างตั้งใจ

 


ห๊อมหอมเนอะคุณ

 


ใบหน้าที่ยื่นเข้ามาทำให้ระยะห่างของเธอและหล่อนใกล้กันมากขึ้น จองยอนจ้องมองไปยังแววตาของคนตรงหน้าที่กำลังเหงื่อไหลพราก

 


นี่คุณเป็นอะไร? ดูเงียบๆตั้งแต่ฉันกลับมาแล้วนะ

 


นายอนส่ายหน้าเบาๆ หล่อนทอดสายตามองไปทางอื่นเพื่อหลีกเลี่ยงแววตาคู่เดิมที่กำลังจ้องมองหล่อนโดยไม่คิดจะละสายตา



ถ้าคุณไม่พูด ฉันก็จะจ้องคุณอยู่แบบนี้แหละ

 


จองยอนยกยิ้มยั่วพลางเล่นหูเล่นตาใส่อีกฝ่าย

 


“...”

 


จ้อง

 


ว่าไงล่ะคุณ จะบอกหรือไม่บอกคะ?”

 


“...”



จ้อง

 


จะจ้องจนกว่านายอนจะพูดออกมา

 


นายอนเป็นคนเก็บอาการไม่เก่ง เมื่อใดที่หล่อนรู้สึก นึก คิด อารมณ์เหล่านั้นจะถูกถ่ายทอดผ่านแววตาและสีหน้าออกมาอย่างไม่สามารถปกปิดได้

 


และตอนนี้จองยอนอ่านใจของนายอนออก

 


หล่อนกำลังรู้สึกไม่พอใจ แต่ด้วยเหตุผลอะไรนั้น จองยอนก็ไม่อาจรู้ได้

 

 


คุณจูบกับผู้หญิงแบบนี้ทุกคนเลยหรอ?”

 

 


หรือนี่จะเป็นเหตุผลที่ทำให้นายอนเงียบไป

 


แชยองเป็นน้องสาวของฉัน เราสนิทกันมากค่ะ จะจูบกันก็ไม่แปลกหนิคุณ

 


เธอระบายยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ ท่าทีเป็นกังวลของอีกฝ่ายทำเอาจองยอนรู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

 


แค่แตะปากกันเอง ฉันไม่ได้จูบกันแบบดูดดื่มเหมือนในซีรีย์สักหน่อย อีกอย่างนะคุณ ฉันไม่ใช่พวกที่ไล่จูบกับคนอื่นไปทั่วหรอกนะ

 


พี่น้องจูบกัน—ไม่เห็นจะมีอะไรมากกว่านั้นเลย

 


อย่างนั้นถ้าฉันสนิทกับคุณมากกว่านี้นายอนเอ่ยเสียงแผ่ว

 


เราก็จูบกันได้สินะคะ

 


ถามอะไรออกไปเนี่ย!

 


คนบางคนที่ไม่มีประสบการณ์เรื่องความรักคงยากที่จะเข้าใจการกระทำเหล่านั้น จองยอนดูออกว่านายอนไม่ใช่ผู้หญิงที่มีพิษมีภัย แต่เธอเองก็ยอมรับว่าแอบตกใจกับประโยคที่หล่อนถามออกมาไม่ใช่น้อย

 


แล้วคุณคิดว่าเราสนิทกันพอหรือยังล่ะ?”

 


ใบหน้าสวยโน้มเข้าใกล้อีกฝ่ายจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ปะทะบนใบหน้า สายตาจดจ้องคนไร้เดียงสาโดยไม่คิดจะละ มุมปากยกยิ้มอย่างพอใจ จองยอนเคลื่อนปลายจมูกเข้ามาใกล้จนเกือบจะแตะกับส่วนเดียวกัน ฝ่ายนายอนไม่คิดจะค้านการกระทำของเธอ—หล่อนเพียงแต่หลับตาปี๋พลางกัดริมฝีปากล่างของตัวเองแน่น

 


คุณมันไร้เดียงสา

 


จองยอนหยุดการกระทำไว้แค่นั้น โดยที่เธอไม่คิดจะล่วงเกินอีกฝ่ายเลยสักนิด

 


ไร้เดียงสาเหลือเกิน อิม นายอน

 


สิ้นเสียงกระซิบแผ่ว จองยอนจึงถอยใบหน้าออกห่างจากสาวฟันกระต่ายทันที ส่วนฝ่ายนายอนตอนนี้เหมือนถูกถอดวิญญาณออกจากร่างไปเสียแล้ว หล่อนยืนแข็งทื่อเหมือนกับรูปปั้นหิน ริมฝีปากขบเม้มเป็นเส้นตรง เม็ดเหงื่อไหลซึมบนใบหน้า รวมถึงใบหูที่ถูกแต้มด้วยสีแดงระเรื่อ

 


ฉันจะจูบคุณก็ต่อเมื่อคุณเป็นแฟนของฉันเท่านั้นนะคะ เพื่อนสนิทน่ะมันจูบกันไม่ได้หรอกนะ

 


จองยอนเอ่ยเสียงแค่นหัวเราะในลำคอให้กับความไร้เดียงสาของคนตรงหน้า อันที่จริงเธอเองก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน การกระทำเมื่อก่อนหน้านี้เธอเพียงต้องการแค่แกล้งนายอนเล่นเท่านั้น แต่ทำไมถึงรู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเสียดื้อๆ เธอหันหลังขวับเพื่อแก้เก้อก่อนจะหยิบจานอาหารไปเสิร์ฟบนโต๊ะกินข้าว



หารู้ไม่ว่ามีใครบางคนแอบหน้าชากับคำว่า เพื่อน


 


จองยอนอา

 


ร่างสูงหยุดกึกพลางหันไปตามเสียงเรียก

 


ฉันคิดว่าฉันชอ—

 


แกรก

 


หอมจัง! หอมทะลุเข้าไปในห้องนอนของฉันเลยนะเนี่ย ฝีมือพี่สาวไม่ธรรมดาจริงๆ

 


สาวฟันกระต่ายยังไม่ทันพูดจบประโยค เสียงลูกบิดประตูดังแทรกขึ้นมาพอดิบพอดี ก่อนจะปรากฏร่างเล็กและสาวญี่ปุ่นอีกคนในชุดนอนแสนบาง บางจนสามารถมองทะลุเห็นด้านในได้เลย

 


แชยองอาจองยอนเอ่ยชื่อน้องสาวด้วยน้ำเสียงเรียบ

 


อุ่ย—ฉันเข้ามาผิดจังหวะหรือเปล่าคะเนี่ย

 


ผิดจังหวะรุนแรงเลยค่ะแชยอง

 


นายอนฉีกยิ้มแก้เก้อ เธอเร่งฝีเท้าเข้ามาใกล้เจ้าของวันเกิดก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าคนสูงกว่า มือเรียวหยิบกล่องของขวัญขนาดเท่าฝ่ามือพลางยื่นมันให้กับคนตรงหน้า

 


นายอนใส่ใจจองยอนมาก

 


หล่อนไม่ลืมที่จะพกของขวัญติดตัวมาด้วยในวันเกิดของเธอ

 


เมื่อกี้คุณจะพูดว่าอะไร

 


ไม่มีอะไรหรอกค่ะ

 


ความกล้าที่เคยมีมันหายวับไปกับตา

 


อันที่จริงจองยอนก็อยากรู้ความรู้สึกที่อีกฝ่ายมีให้เธอเหมือนกัน อยากรู้มาตลอด อยากรู้ตั้งแต่วันแรกที่ได้พบและพูดคุย จองยอนไม่ใช่คนโง่—ที่จะดูไม่ออกว่านายอนคิดยังไงกับเธอ แต่มุมมองความรักของเธอที่เปลี่ยนไปนั้นทำให้เธอรู้สึกกลัว กลัวที่จะปล่อยความรู้สึกไปกับความรักที่เป็นเพียงเรื่องโกหก—เหมือนกับที่เธอเคยถูกทำร้ายหัวใจจนรู้สึกเจ็บปวด และกลายเป็นคนกลัวความรักไปโดยปริยาย

 


แค่ฉันจะบอกคุณว่า—

 


“…”

 


สุขสันต์วันเกิดนะคะ ยู จองยอน

 


สุดท้ายแล้วนายอนก็ไม่กล้าที่จะพูดมันออกไป




:)

 

 


TBC.

 

Yeouinaru Station

#สถานียออินารุ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

68 ความคิดเห็น

  1. #48 kaegoodmmcr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 12:05
    จองยอนต้องเปิดมากกว่านี้นะ ไม่งั้นแห้วแน่ๆ
    #48
    0
  2. #37 Jaysci-fi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 23:49
    จองยอนคนกากกกกกก
    #37
    0
  3. #36 DuangruethaiTh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 22:28

    ว้ายยยยยยยยย​ ไม่ใจเลยอ่าาา

    #36
    0
  4. #35 หมาป่ารอวันหอน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:23
    ยูจองยอนเธอมันรว้ายๆอ่ะ -เราก็นึกว่าไม่มีพิษภัย หนอยยย นายอนต้องระตัวแล้วนะคะแบบนี้ พี่เค้ายิ่งไร้เดียงสาอยู่ งื้ออออ ดันมาเจอคนมีกำแพงซะด้วยย ยูจองยอนใจอ่อนให้พินายอนเดี๋ยวนี้้้้
    #35
    0
  5. #34 sunantha sihabut (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 09:10
    ครั้งหน้าต้องบอกให้ได้นะนายอน สู้ๆ
    #34
    0
  6. #33 KZ_n (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 18:14
    กล้า ๆ หน่อยนายอน ครั้งหน้าเอาใหม่ ๆ
    #33
    0