[E-Book] Yeouinaru Station #สถานียออินารุ [TWICE][2yeon]

ตอนที่ 5 : EP.04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    29 ก.ย. 61





EP.04

:)

 


          มีเป็นพันล้านเหตุผลที่ทำให้คนสองคนเลือกเดินแยกทาง

 


แน่นอนว่าหนึ่งเหตุผลในนั้นคือ ‘ไม่รู้สึก

 


เราเลิกกันเถอะจองยอน

 


รู้อยู่แล้วล่ะ

 


รู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง

 


จองยอนเลือกที่จะเงียบ ปิดปากไม่ให้เสียงสั่นเล็ดลอดออกไป เธอพยักหน้ารับพร้อมส่งฝืนยิ้มออกไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวด

 


ทำไม?

 


บางทีเธออาจไม่จำเป็นต้องถามมันออกไป

 


ถ้าขอให้อยู่ต่ออีกสักนิด ก็คงจะมากไปใช่ไหมจองยอนเม้มปากแน่น เธอพยายามห้ามความรู้สึก ห้ามไม่ให้น้ำตาไหลออกมาต่อหน้าใครอีกคน



คนที่เธอรักมาก

 



ต่อให้ฉันไม่ยอมรับ เธอก็จะไปอยู่ดีใช่ไหมล่ะ

 


จองยอนรู้สึกถึงหัวใจที่กำลังแตกสลายเป็นชิ้นเล็ก อันที่จริงเธอเองนั่นแหละที่ผิด ผิดที่เธอพยายามรั้งอีกฝ่ายไม่ให้เดินจากไป ทั้งที่หัวใจของใครอีกคนมันกลายเป็นของคนอื่นไปตั้งนานแล้ว

 


ทำไมล่ะ?

 


ทำไมถึงปกป้องหัวใจดวงนี้ไว้ไม่ได้เลย

 


ขอโทษนะจองยอน ขอโทษจริงๆ

 


ร่างบางเดินจากไปโดยไม่คิดจะหันกลับมามอง ทิ้งให้คนอ่อนแอจมอยู่กับน้ำตาที่เธอไม่สามารถกลั้นมันได้อีกต่อไปแล้ว

 



สาวผมสั้นนั่งเท้าคางบนโต๊ะริมกระจกในร้านหนังสือแห่งหนึ่ง หูฟังคู่ใจถูกสวมเข้าตำแหน่งเดิมพร้อมทำหน้าที่บรรเลงเพลงโปรดที่เธอชอบฟัง เสียงเม็ดฝนคลอกับเสียงดนตรียิ่งฟังแล้วรู้สึกเหงา เธอจ้องมองหยดน้ำที่เกาะบนกระจกใสพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

 


คิดถึง

 


ใบหน้าของคนรักเก่าปรากฏขึ้นในความคิดของจองยอน กลิ่นหอมของกาแฟที่ใครบางคนชงไว้ให้เธอในยามเช้า คำบอกรักหวานซึ้งที่เคยได้ยินทุกครั้งก่อนเข้านอน หรือแม้กระทั่งเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกรีดจนเรียบ

 


ทุกสิ่งทุกอย่างมันหายไปพร้อมกับเธอคนนั้น

 


หญิงสาวเปิดหนังสือนวนิยายโรแมนติกจนถึงหน้าสุดท้ายของเล่ม น่าเศร้าที่เรื่องราวความรักกำลังจะจบลงในอีกไม่กี่บรรทัด

 


ความผิดหวังในครั้งนั้นทำให้จองยอนไม่กล้าที่จะเสี่ยงกับความรัก เธอมีโอกาสได้พบเจอกับคนมากมาย ทั้งสวย น่ารัก เก่งและเป็นคนดี คนพวกนั้นต่างยินดีมอบความจริงใจให้แก่เธอโดยไม่มีเงื่อนไข แต่สุดท้ายแล้ว—ก็ไม่มีใครสักคนที่เข้ามาเปิดประตูหัวใจของเธอได้

 


ไม่เอาแล้วความรัก ฉันไม่อยากรักใครอีกแล้ว

 


จองยอนกลายเป็นคนกลัวความรักไปเสียแล้ว

 


ความคิดเก่าวกไปวนมาในหัวสมอง กระทั่งใบหน้าคนรักเก่าเริ่มเลือนรางและจางหาย แทนที่ด้วยภาพรอยยิ้มหวานเผยฟันกระต่ายของใครอีกคน จองยอนพยายามสะบัดความคิดนั้นออกจากสมอง แต่เมื่อยิ่งพยายามไม่คิดมากเท่าไร—ภาพของใครคนนั้นกลับปรากฏชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น

 


คุณเธอกระซิบกับตัวเอง

 


ทำไมฉันต้องมานั่งคิดถึงคุณ






Y E O U I N A R U    S T A T I O N

           

 


           

 

ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะ

 


เสียงหวานจากเจ้าของร้านกล่าวขอบคุณพร้อมสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส หลังจากที่นายอนตัดสินใจย้ายข้าวของจากบ้านที่คังนัมมาอยู่ร้านที่อีแด ทำให้เธอมีโอกาสได้ดูแลธุรกิจอย่างใกล้ชิดมากขึ้น

 


เหตุผลที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ไม่ใช่แค่ปัญหาเรื่องการเดินทางหรอก

 


มันมีอะไรที่มากกว่านั้น

 


คุณนายอนมองหาอะไรหรอคะ เห็นนั่งเหม่อมาสักพักนึงแล้วเมย์อดสงสัยไม่ได้ ก็นายอนมัวแต่นั่งเหม่อมองไปนอกหน้าต่างสลับกับจ้องหน้าจอมือถืออยู่แบบนั้น

 


ไม่มีอะไรหรอกเมย์ ก็แค่คิดไรไปเรื่อยเปื่อย

 


เป็นอีกหนึ่งวันที่นายอนรู้สึกเบื่อหน่ายกับกิจวัตรประจำวัน สองสัปดาห์แล้วที่ไม่ได้พบหน้าจองยอน หลังจากที่ไปเลือกซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าด้วยกันวันนั้น—หล่อนก็ไม่ได้ติดต่อเธอมาอีกเลย แม้แต่ข้อความสักคำก็ไม่ปรากฏให้เห็น สถานที่ที่ชอบไปก็ไม่มีแม้แต่เงาของอีกฝ่าย

 


คุณหายไปไหน? ยู จองยอน

 


นายอนอดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ หงุดหงิดที่อีกฝ่ายเข้ามาวนเวียนในความคิดของเธอตลอดทั้งวันทั้งคืน หงุดหงิดที่อีกฝ่ายทำอะไรตามใจตัวเองโดยไม่สนใจว่าจะมีใครอีกคนคิดถึงอยู่

 


นึกจะเจอก็เจอ นึกจะหายก็หาย

 


น่าหงุดหงิดชะมัด

 


            สิ้นเดือนตุลาคมเป็นช่วงเวลาใกล้สิ้นฤดูใบไม้ร่วง ถึงจะยังไม่ใช่ฤดูหนาวแต่อุณหภูมิข้างนอกนั้นลดต่ำไม่เกิน 10 องศาเซลเซียส แล้วยิ่งในวันที่ฝนตก อากาศก็ยิ่งหนาวเย็นตามสภาพ

 


คุณนี่มันไม่รอบคอบเลยนะ ใกล้เข้าฤดูหนาวแล้วหัดพกเสื้อคลุมบ้างสิ



เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก

 


            ประโยคเดิมจากปากจองยอนยังคงวนเวียนในสมองของนายอนซ้ำไปซ้ำมา บางทีการนั่งอยู่เฉยๆในห้องสี่เหลี่ยมแสนน่าเบื่อก็ทำให้เรากลายเป็นคนคิดฟุ้งซ่าน นายอนจึงตัดสินใจพาตัวเองออกไปสูดอากาศข้างนอก

 


โดยที่เธอไม่ลืมที่จะพกเสื้อหนาวออกมาด้วย






Y E O U I N A R U    S T A T I O N

           

 


           

 

แท็กซี่จอดเทียบข้างตึกแถวเขตมาโป หากมองผ่านแม่น้ำฮันไปอีกฝั่งจะเห็นสวนสาธารณะยออิโดพอดิบพอดี เธอก้าวเท้าเข้ามาในร้านหนังสือขนาดเล็กที่ตั้งอยู่บนชั้นสองของตึก

 


ร้านหนังสือ Soul22


สถานที่ประจำของนายอนสมัยเรียนมัธยมปลาย เธอมักจะมาติวข้อสอบในร้านหนังสือแห่งนี้เสมอ เสน่ห์ของมันไม่เหมือนร้านหนังสือทั่วไปหากเทียบกับร้านอื่นในย่านนี้

 


เนื่องจากเป็นเพียงร้านหนังสือขนาดเล็ก ทำให้บันไดทางขึ้นลงเล็กและแคบตามไปด้วย ร่างบางก้าวเท้าขึ้นมายังชั้นสองด้วยความใจลอย เธอเผลอชนเข้ากับใครอีกคนที่เดินสวนมาพอดี

 


“โอ๊ะ!” นายอนเผลออุทานด้วยความตกใจ

 


ความสูงที่กำลังพอดีทำให้ใบหน้าของนายอนอยู่ในระดับต้นคอของอีกฝ่าย ส่วนคนสูงกว่าได้แต่ยืนนิ่งโดยไม่คิดจะถอยห่างจากเธอแม้แต่นิด

 


ขอโทษค่ะ สัญชาตญาณของมนุษย์สั่งให้เธอก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ คนซุ่มซ่ามไม่ทันมองว่าข้างหลังเป็นขั้นบันได เธอเผลอก้าวถอยหลังจนร่างกายเสียสมดุลไปตามแรงโน้มถ่วง

 


“อ๊ะ


อีกฝ่ายเอื้อมมือมาคว้าร่างของนายอนไว้ได้ทัน โชคดีที่เธอไม่ตกบันไดหัวฟาดพื้นเสียก่อน คนซุ่มซ่ามหัวใจเต้นแรงเพราะความตื่นตระหนกโดยที่ร่างของเธอยังอยู่ในอ้อมแขนของคนตรงหน้า

 


เกือบตกบันไดไปแล้วนะคุณหญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบซุ่มซ่ามจัง

 


เสียงใสที่คุ้นเคยดังกรอกหูนายอนอย่างชัดเจน น้ำเสียง คำพูดคำจา ถ้อยคำ หรือแม้กระทั่งสรรพนามที่เรียกใช้ทำให้เธอมั่นใจ ว่าหล่อนคือคนที่เธอรอเจอหน้ามาตลอดสองสัปดาห์

 


แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรือพรหมลิขิตอะไรนั่นหรอก

 


เพราะนายอนรู้และตั้งใจตามหล่อนมาที่ร้านหนังสือแห่งนี้

 


“นายอน” ร่างสูงประคองคนซุ่มซ่ามออกจนพ้นรัศมีขอบบันได “นี่คุณสะกดรอยตามฉันมาหรอ

 


บ้าหรอ คุณอะคิดไปเองหญิงสาวกรอกตาไปมาดูไม่เป็นธรรมชาติ ในขณะที่อีกฝ่ายยกยิ้มพลางแค่นหัวเราะในลำคอ

 


“คุณหายไปไหนมาตั้งสองสัปดาห์? หายไปไม่บอกไม่กล่าวเพื่อนใหม่เลยนะ

 


อันที่จริงนายอนเองก็แอบจุกกับคำว่าเพื่อนอยู่เล็กน้อยทั้งที่มันออกมาจากปากของเธอเอง แต่ทำไงได้ล่ะ—ก็พวกเธอเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆนี่หน่า

 


ฉันเปลี่ยนเบอร์มือถือใหม่กะทันหันน่ะคุณ ขอโทษนะที่ไม่ได้ติดต่อไป ฉันมีปัญหาเรื่องงานนิดหน่อยจองยอนอ้าง

 


จริงๆก็ไม่นิดหน่อย

 


หล่อนมีปัญหาเรื่องงานมากถึงขั้นรุนแรงเลยล่ะ

 


แต่คุณก็เก่งนะ ตามมาหาจนถึงที่เลยหล่อนฉลาดพอจะรู้ว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

 


ใครบอก—ฉันมายืมหนังสือต่างหากล่ะ

 


เชื่อเถอะว่าแค่มายืมหนังสือ



ไม่ได้คิดจะตามมาหาถึงที่สักหน่อย

 


ไม่แน่ใจว่านานเท่าไรแล้วที่หญิงสาวสองคนยืนมองหน้ากัน นายอนเป็นฝ่ายหลบตาก่อนเพราะเธอยังหงุดหงิดคนตรงหน้าไม่หาย รู้ทั้งรู้ว่าจองยอนคงมีเหตุจำเป็นหรือธุระด่วนที่ต้องสะสาง แต่ทำไงได้—ก็คนมันคิดถึงจนพาลหงุดหงิดไปแล้วนี่หน่า

 


“แล้วทำไมแค่มายืมหนังสือต้องทำหน้าบูดเป็นตูดลิงด้วยจองยอนแซวหงุดหงิดอะไรมาอีกแล้วล่ะคุณ

 


หงุดหงิดคุณนั่นแหละ รู้ตัวสักที!

 


เปล่าค่ะ ฉันก็ปกติดีนะคุณ วันนี้อารมณ์ดี๊ดี



สายตาคุณมันฟ้องว่าคุณกำลังโกหกนะ” จองยอนมองอย่างจับผิด



“ขอยืมหน่อยสิ” หล่อนถือวิสาสะหยิบสมาร์ทโฟนในมือของนายอนมาไว้กับตัวก่อนจะเริ่มกดอะไรบางอย่าง หล่อนกรอกเบอร์มือถือใหม่ลงไปในรายชื่อพร้อมกับเพิ่มเพื่อนใน Kakao talk จนเสร็จสรรพ

 


นี่เบอร์กับไอดีใหม่ของฉัน ส่งข้อความมานะถ้าคุณเหงาหรืออยากได้เพื่อนคุยจองยอนกระตุกยิ้มหรือจะโทรมาหาฉันก็ได้ถ้าคุณนอนไม่หลับ

 


นายอนเม้มปากแน่นเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเอง ตอนนี้เธอรู้สึกอยากยิ้มออกมาให้กว้างที่สุดเท่าที่จะกว้างได้ แต่ก็คงทำได้เพียงเก็บอาการไว้ไม่ให้อีกฝ่ายสังเกตเห็น

 


ฉันคงไม่โทรไปกวนเวลาทำงานของคุณหรอก เดี๋ยวคุณจะไม่มีสมาธิออกแบบงานนายอนแสร้งหาเหตุผลอื่นมาอ้าง แค่คุณติดต่อมาบ้าง ให้รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว อย่าหายไปแบบนี้อีกนะ

 


แค่ติดต่อมาบ้าง แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับคนเป็นเพื่อน



จองยอนพยักหน้า

 


“เออคุณ” หล่อนเอื้อมไปจับข้อมือคนหน้าบึ้งเบาๆ

 


พรุ่งนี้เป็นวันเกิดฉัน คุณจะมาฉลองด้วยกันไหม?”



หูฝาดไปหรือเปล่า?



และแน่นอนว่านายอนไม่ปฏิเสธโอกาสนี้



“อื้อ พรุ่งนี้ฉันว่างพอดีว่าแต่คุณจะไปฉลองวันเกิดที่ไหนหรอ?” เธอถามกลับ



“บ้านของฉันเอง”




:)

 




TBC.

 

Yeouinaru Station

#สถานียออินารุ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

68 ความคิดเห็น

  1. #31 Double_Dubu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 10:33
    ฉลองวันเกิดดดดดแหละะะะะ ที่บ้านนนนแหละะะะะ ว้าววววว
    #31
    0
  2. #30 cy0889mn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 07:32

    นายอนน่ารักค่ะ พิจองก็แหมบอกว่าจะไม่คิดไม่นั่นนี่แต่ก้ชวนเขาไปถึงบ้านแล้ว รอดูเลยว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรที่ปาร์ตี้รึเป่า หุย มองเขาเป็นแค่เพิ่ลกัลไม่ได้เลยอะ

    #30
    0
  3. #29 sunantha sihabut (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 01:38
    ชวนไปบ้านเลยอ่ะพิจอง
    #29
    0
  4. #28 DuangruethaiTh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 01:04

    โอ้วววววววววววววว​ มี​ปาตี้

    #28
    0
  5. #27 kaegoodmmcr (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 22:04
    ตามหาถึงที่เลยนะนายอน
    #27
    0
  6. #26 หมาป่ารอวันหอน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 21:52
    แหมมม ขี้อ่อยยย ทำเป็นงั้นงี้แต่ขี้อ่อยไม่เบานะเรา แจกเบอร์แล้วยังชวนเข้าบ้านอีก
    นายอนคือชอบเค้ามากแล้ว หอบผ้าหอบผ่อนตามมาแล้วยังสะกดรอยตามอีก พอเจอก็ไปหงุดหงิดแง่งอน หึ่ยย หมั่นเขี้ยว
    #26
    0