[E-Book] Yeouinaru Station #สถานียออินารุ [TWICE][2yeon]

ตอนที่ 4 : EP.03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 645
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    29 ก.ย. 61





EP.03

:)

 


          อากาศที่เริ่มเย็นกับกระแสลมเป็นสัญญาณของฤดูหนาวที่กำลังเดินทางมาถึง จองยอนเลื่อนมือหมุนลูกบิดประตูอย่างเบามือ เธอก้าวฝีเท้าเข้ามาด้วยความเงียบที่สุดเหมือนกับพวกย่องเบา

 


เงียบจัง สงสัยนอนไปแล้ว

 


จองยอนบ่นพึมพำกับตัวเองพลางเอื้อมมือคลำกำแพงเพื่อหาสวิตช์ไฟ ปกติแล้วเวลาเที่ยงคืนเป็นช่วงเวลาแสนสำราญสำหรับวัยรุ่นอย่างแชยอง ถ้าไม่เล่นเกมออนไลน์กับเพื่อน ก็คงจะเปิดเพลงวงเคป็อปเสียงดังพร้อมท่องแฟนชานท์อย่างเป๊ะ

 


กระเป๋าใคร?”

 


เธอขมวดคิ้วหลังจากเห็นกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงวางกองอยู่บนโซฟาห้องโถงเล็ก

 


แชยองไม่มีรสนิยมใช้กระเป๋าแบบนี้

 


มือเรียวหมุนลูกบิดประตูด้วยความสงสัย ทว่าเป้าหมายของจองยอนไม่ใช่ห้องนอนของตัวเองแต่กลับเป็นห้องนอนของน้องสาวตัวเล็ก

 


แกรก

 


เห้ยพี่จองยอน เข้ามาไงเนี้ย!

 


เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นทำเอาคนข้างในสะดุ้งโหยง

 


จองยอนกวาดสายตามองไปรอบห้อง ปรากฏกระดาษสเก็ตช์ภาพขนาดใหญ่วางเกะกะเกลื่อนพื้นไม้สีเข้ม ภาพโปสเตอร์ของศิลปินคนโปรดถูกแขวนเต็มกำแพง ผนังห้องถูกประดับด้วยไฟเชอร์รี่สีชา ยังไม่รวมกองหนังสือมากมายที่ทับถมกันอยู่บนโต๊ะทำงานอย่างไม่เป็นระเบียบจนดูเกะกะรกหูรกตา สายตากวาดมองไปมาก่อนมาหยุดค้างกับภาพตรงหน้าที่ดูไม่ค่อยดีเอาเสียเลย

 


แชยองกำลังนอนอยู่บนเตียง

 


กับใครอีกคน

 



ออมอ!คนตัวสูงเผลออุทานออกมาด้วยความตกใจ เธอเบิกตากว้างทันทีที่เห็นภาพสาวแปลกหน้าอยู่เคียงข้างแชยอง

 


ช่างเป็นภาพที่ค่อนข้างวาบหวิว

 


หญิงสาวผมสีดำยาวประบ่าอยู่ในสภาพเสื้อผ้ายุ่งเหยิงแถมผมไม่เป็นทรง แจ็คเก็ตยีนส์ถูกถอดกองไว้เหลือเพียงแต่เสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงขาสั้นที่ปกปิดร่างกาย สายตาของจองยอนเผลอปะทะเข้ากับเนินอกขาวที่เกือบทะลักออกมาผ่านคอเสื้อแสนลึก

 


พี่กลับมาทำไมไม่ส่งข้อความมาบอกฉันก่อนแชยองส่ายหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ก้อนหัวใจเต้นรัวแรง เหมือนกับคนทำผิดที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา

 


จัดการธุระของแกให้เรียบร้อย เรามีเรื่องต้องคุยกัน

 


จองยอนเอ่ยเสียงห้วน

 



นี่มันอะไรกันเนี่ย—

 


ยอมรับว่าจองยอนตกใจกับภาพที่เห็นไม่ใช่น้อย

 


แกเพิ่งจะขึ้นปีหนึ่งเองนะ ซน แชยอง

 



วันนี้กลับหอไปก่อนนะออนนี่ ฉันไม่มีอารมณ์ล่ะ

 


แชยองปฏิเสธคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่ดีนัก หล่อนคงจะรู้สึกเซ็งเล็กน้อยที่พี่สาวของตัวเองเข้ามาเห็นแบบนี้

 


อือ ก็ได้—อีกฝ่ายตอบอย่างเสียดาย

 


งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่คณะนะ

 


แจ็คเก็ตยีนส์ถูกสวมกลับเข้าที่เหมือนดังเดิมก่อนเจ้าตัวเร่งฝีเท้าออกไป แชยองถอนหายใจออกมายาวเหยียดบ่งบอกถึงความเสียดายที่หล่อนพลาดบางอย่างสำหรับคืนนี้

 


แกมีอะไรจะอธิบายกับพี่หรือเปล่าสายตาเย็นชาของคนพี่จดจ้องน้องสาวตัวดีอย่างคาดโทษ

 


ก็ไม่เห็นจะมีอะไร แค่ชวนรุ่นพี่มาคุยเล่นแชยองยิ้มเฝื่อน

 


แน่ใจหรอว่าแค่นั่งเล่นพูดคุยกัน

 


พี่เตือนแกกี่รอบแล้วว่าอย่าพาใครมาที่บ้านแบบนี้จองยอนทำสีหน้าไม่พอใจ

 


ขอโทษค่ะ แต่—

 


แล้วคนนั้นเป็นใคร?” เธอถามแทรกโดยไม่คิดจะฟังเหตุผลของคนน้อง

 


รุ่นพี่ที่คณะค่ะ

 


แล้วเขาชื่ออะไร? ไปเจอกันที่ไหน? คบกันนานหรือยัง?”

 


คำถามถูกพ่นออกมาจากปากคนพี่จนฟังดูน่ารำคาญ อารมณ์ฉุนเฉียวของเธอเกิดขึ้นเพราะเธอหวงน้องสาวมาก

 


ชื่อโมโมะ เจอกันเพราะเขาเป็นรุ่นพี่ที่คณะไงคะ พี่จะถามอะไรเยอะแยะ

 


แชยองเบือนหน้าหนี เธอไม่พอใจที่พี่สาวก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว

 


แล้วคบกันนานหรือยัง? ทำไมไม่ตอบคำถามพี่

 


“...”


 

“...”

 


ไม่ได้คบกันค่ะ แค่คุยเล่น

 


คุยเล่นแต่พากันมาถึงห้องนอน

 


จองยอนไม่พอใจการกระทำของแชยอง

 



อันที่จริงแล้วแชยองไม่ได้ตั้งใจจะพาใครเข้ามาทำเรื่องอย่างว่าที่ห้องนอนของตัวเองหรอก หล่อนเพียงแค่ชวนรุ่นพี่โมโมะออกเดทกันตามประสาเพลย์เกิร์ล—แบบที่ไม่คิดจะจริงจังกับความสัมพันธ์อะไรทำนองนั้น แต่โผล่มาอีกที ฮิราอิ โมโมะ ก็มานั่งอยู่บนเตียงนอนของเธอในสภาพที่พร้อมจะเริ่มทำกิจกรรมบางอย่างแล้ว แต่กลับถูกพี่สาวขัดจังหวะเสียก่อน

 


พอแกไม่มีมินะ ชีวิตแกก็เละเทะจังเลยนะ ซน แชยอง

 


แล้วพี่มินะเกี่ยวอะไรด้วยอะ

 



แรง

 


แรงจนแชยองรู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจ

 



สิ่งที่พี่พูดออกมามันไม่แรงไปหน่อยหรอ พี่จองยอน

 


คนตัวเล็กน้ำตาเอ่อนองด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ นัยน์ตาคมฉายถึงความรู้สึกปวดหัวใจ หล่อนยกแขนเสื้อปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างลวกๆก่อนเดินกลับเข้าห้องของตัวเอง

 


แชยองปิดประตูดังปัง

 


แชยองอา

 


จองยอนหลุบตาลงต่อหน้าประตูห้องนอนของน้องสาว เธอรู้สึกผิดจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก

 


เรื่องของผู้หญิงที่ชื่อเมียวอิ มินะ เป็นเรื่องที่อ่อนต่อความรู้สึกของคนตัวเล็ก จองยอนรู้ดีว่าเรื่องระหว่างแชยองกับมินะมันช่างเจ็บปวด

 


เธอรู้ดี

 



พี่ขอโทษ






Y E O U I N A R U    S T A T I O N




           

 

ฉันรู้ว่าคุณคงโกรธแชยองมาก แต่ฉันคิดว่าคุณพูดแรงไปนะหญิงสาวเอ่ยขึ้นพลางตักพุดดิ้งนมสดเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

 


กลายเป็นว่าทุกวันหลังเลิกงาน—เป็นเวลาสำหรับการนัดเจอระหว่างจองยอนและนายอนตามประสาเพื่อนใหม่ถึงจองยอนจะเป็นคนอัธยาศัยดีและเป็นกันเองกับเพื่อนร่วมงาน แต่ความจริงแล้วเธอก็ไม่ใช่คนที่มีเพื่อนมากมาย หรือเพื่อนสนิทที่พร้อมจะไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ

 


นั่นเป็นเหตุผลที่เธอชอบไปไหนมาไหนคนเดียว

 


ความรู้สึกมันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนนะคุณ

 


ถูกของนายอน

 


ความรู้สึกหรือความรักก็ไม่ต่างอะไรกับเส้นด้ายบางๆ




ฉันคงหงุดหงิดแล้วพูดอะไรตามใจปากไปหน่อย จนป่านนี้แล้วแชยองยังไม่ยอมมองหน้าฉันเลยจองยอนหน้าเครียด

 


คุณคิดว่าฉันควรทำยังไง?” เธอตัดสินใจถามคนตรงหน้า

 


เหมือนกับว่าเธอวางใจคนตรงหน้าไปเสียแล้ว

 


คุณลองพาเพื่อนสักคนที่มีรสนิยมเดียวกับแชยองไปซื้อของสักชิ้นสิคะ ฉันคิดว่าถ้าคุณซื้อที่ของแกชอบไปง้อ แกอาจจะลืมเรื่องแย่ๆไปได้บ้างนะ

 


ซื้อของง้อน้องสาวอย่างนั้นหรอ?” เธอฉุกคิด

 


คำแนะนำของนายอนน่าสนใจ แต่—

 


ฉันไม่ได้มีเพื่อนเยอะขนาดนั้นหรอกนะคุณเธอกล่าวต่อ

 


ก็มีแค่คุณนั่นแหละ

 


สิ้นสุดประโยคจากคนผมสั้น—หญิงสาวผู้เพลินเพลินกับของหวานกลับอึ้งไปชั่วขณะ หล่อนหยุดเคี้ยวไปเสียดื้อๆ ทิ้งไว้แต่แก้มพองตุ่ยทั้งสองข้าง

 



ก็มีแค่คุณนั่นแหละ




ก็แค่ประโยคแสนธรรมดา

 


แต่ทำไมถึงรู้สึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมา

 


ความรู้สึกที่เหมือนหัวใจดวงเล็กกำลัง เต้นรัว

 



นี่คุณ

 


คนตัวสูงลุกยืนขึ้นพลางเอื้อมมือไปหาคนแก้มตุ่ยอย่างขี้เล่น

 


คุณไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ









ไม่บ่อยนักที่จองยอนพบคนที่คุยด้วยแล้วรู้สึกถูกคอ

 


ต่อให้พบเจอกับคนเป็นพันคน รู้จักคนเป็นร้อยคน ก็ไม่ได้แปลว่าทุกคนจะเข้ามาในโลกของเธอได้ทั้งหมด ส่วนมากเพียงเข้ามาพบปะพูดคุย ได้รู้จัก และสุดท้ายก็แยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของตัวเอง แต่ไม่ใช่กับนายอน

 


ตลอดการเดินทางจากสถานีรถไฟฟ้าจนถึงห้างสรรพสินค้า ทั้งสองสนทนากันดุจเพื่อนสนิทที่คบกันมาสิบปี ต่างคนต่างเล่าเรื่องที่ตัวเองได้พบเจอมา ไม่ว่าจะเรื่องของการทำงาน อาชีพ กิจวัตรประจำวัน แม้กระทั่งเรื่องครอบครัว

 


โดยไม่มีใครกล้าเปิดประเด็นเรื่องความรัก

 


แล้วทำไมคุณถึงมาทำกราฟิกล่ะ?” นายอนถาม

 


ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ฉันถนัดและอยากทำให้ดีที่สุด ฉันชอบเวลามีคนชื่นชมผลงานของฉันค่ะ มันเป็นความภูมิใจอย่างหนึ่งถึงแม้เขาจะไม่รับรู้ถึงตัวตนของเราก็ตาม

 


แสดงว่าคุณเป็นพวกชอบสร้าง ชอบออกแบบ คิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อย ไม่ชอบอยู่ในกรอบอะไรเทือกนั้นใช่เปล่าคะหล่อนยิ้มมองเธอพลางกล่าว

 


ชีวิตคุณดูอิสระจัง ฉันเริ่มรู้สึกอิจฉาแล้ว



ที่นายอนบอกว่าอิจฉา

 


แปลว่าหล่อนอิจฉาจองยอนจริงๆ

 



แล้วคุณล่ะ? ฉันขอเดาว่าคุณน่าจะรักสัตว์สินะ คุณถึงมาทำ Grooming & Petshop”

 


ก็อาจจะใช่ แต่จริงๆแล้วฉันก็ไม่รู้หรอกว่าฉันอยากทำอะไรนายอนยิ้มบาง

 


พ่อและแม่ของฉันเป็นนักธุรกิจ พวกเขาคงอยากให้เป็นเจ้าคนนายคน พ่อแม่คงตัดสินใจมาดีแล้วล่ะว่า Grooming & Petshop น่าจะเหมาะกับฉันที่สุด

 


เธอเข้าใจหล่อนดี

 


นายอนก็เหมือนกับเด็กคนหนึ่งที่ถูกพ่อแม่ปูทางให้ว่าต้องเป็นแบบนั้น ต้องเป็นแบบนี้ ต่างกับจองยอนที่มีอิสระในการเลือกเส้นทางเดินของตัวเอง

 


แต่เธอทำได้เพียงให้กำลังใจ

 


แต่คุณก็ทำมันได้ดีนะ อย่างน้อยตอนนี้คุณก็เป็นเจ้าของธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ

 


จองยอนฉีกยิ้มให้คนตรงหน้า

 


ขอบคุณนะจองยอน






Y E O U I N A R U    S T A T I O N



           




เป้าหมายสำหรับการเลือกซื้อของเพื่อง้อแชยองไม่ใช่ร้านขายตุ๊กตา แผ่นเสียง หรือสิ่งของที่คนตัวเล็กชอบใช้ในชีวิตประจำวัน แต่กลับเป็น Lotte Mart ที่รายล้อมไปด้วยขนมขบเคี้ยวและลูกกวาดสารพัดยี่ห้อ

 


แน่นอนว่าการซื้อขนมขบเคี้ยวไม่ใช่ความคิดของจองยอน

 


แต่เป็นความคิดของนายอนต่างหาก

 


คุณแน่ใจหรอว่าจะซื้อขนมคนตัวสูงเลิกคิ้ว

 


แน่ใจที่สุดเลยค่ะ

 


นายอนยิ้มกว้างเผยฟันกระต่าย ดูท่าแล้วคนที่คาดว่าจะมีความสุขกับขนมขบเคี้ยวนั้นจะไม่ใช่แค่แชยองคนเดียวแล้วสิ

 


เธอเองก็ดูมีความสุขกับชั้นวางเยลลี่เอาเสียมาก

 


นี่คุณ หยิบเยลลี่เยอะไปแล้วนะ เดี๋ยวน้องสาวฉันก็อ้วนกันพอดีหรอก

 


จองยอนส่ายหน้าเบาๆอย่างเอ็นดู

 


นี่คุณไม่รู้อะไร เยลลี่ยี่ห้อนี้อร่อยมากเลยนะ

 


นายอนบ่นอุบ ก่อนกวาดเยลลี่ลงตะกร้าเหมือนกับเธอตั้งใจจะเหมาเสียให้หมดทั้งชั้น

 


แสดงว่าคุณอยากกินเองล่ะสิ ดูท่าทางคุณจะชอบเยลลี่จัง

 


ฉันจะซื้อไปฝากแชยองต่างหากล่ะ

 


นัยน์ตาแสนสดใสถ่ายทอดผ่านดวงตาสาวฟันกระต่าย เธอปฏิเสธไม่ได้ว่าเยลลี่รสหวานตรงหน้ากำลังทำให้หัวใจของเธอรู้สึกพองโต

 


คุณนี่ขี้บ่นจังเธอบ่นอุบ

 


อันที่จริงนายอนก็มีมุมเด็กเหมือนกับคนอื่น การที่เราเติบโตเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้แปลว่าเราต้องทิ้งความเป็นเด็กให้กับอดีต เราอาจจะเป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่โตที่ชอบกินเยลลี่และของหวาน หรืออาจจะเป็นศัลยแพทย์ชื่อดังที่ชอบเล่นเกมออนไลน์ก็ไม่ผิด อะไรที่มันทำแล้วเรารู้สึกมีความสุข เหมือนได้เติมพลังให้กับหัวใจ—มันก็มากพอแล้วสำหรับชีวิต

 


คุณซื้อขนมไปฝากแชยองเยอะขนาดนี้ สรุปฉันง้อน้องสาวฉันหรือคุณง้อกันแน่

 


จองยอนเอ่ยอย่างขี้เล่น

 


มา เดี๋ยวฉันถือให้

 


ใครจะรู้ว่าการกระทำแสนธรรมดานั้นกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างของนายอน อีกฝ่ายไม่รอช้า หล่อนเอื้อมมือคว้าถุงผ้าจากมือของเธอทันที





เป็นธรรมดาของเวลาเลิกงาน—มักล้วนไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาที่เลือกใช้รถไฟฟ้าสาธารณะ ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มตรง อากาศตอนกลางคืนเริ่มหนาวเย็น เม็ดฝนเริ่มตกลงมาเล็กน้อย ทำให้อุณหภูมิลดเหลือเพียง 14 องศาเซลเซียสโดยประมาณ

 


หนาว

 


หญิงสาวกอดอกด้วยความหนาวพลางลูบท่อนแขนของตัวเอง เธอปรายตามองเพื่อสังเกตอาการของอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง

 


จองยอนจะรู้สึกหนาวเหมือนกันหรือเปล่า?

 


นายอนฉุกคิดวนไปวนมา เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะเปิดปากถามคนตรงหน้าหรือไม่

 


รู้ตัวอีกที—แจ็คเก็ตยีนส์ตัวหนาก็คลุมอยู่บนตัวเธอเสียแล้ว

 



คุณนี่มันไม่รอบคอบเลยนะ ใกล้เข้าฤดูหนาวแล้วหัดพกเสื้อคลุมบ้างสิ

 


ร่างสูงกล่าวเสียงเรียบ

 


เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก

 


นายอนทำได้เพียงยิ้มบางให้กับคนข้างๆ เธอเบือนใบหน้าหนีหล่อน พร้อมกับความรู้สึกที่เต็มไปด้วยคำว่า เขิน

 


ใบหน้านวลร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน แรงหน่วงจากการเบรคของรถไฟฟ้านั้นทำให้หัวไหล่ของเธอสัมผัสเข้ากับร่างกายของหล่อน ไอร้อนจากคนที่ยืนข้างกันในรถไฟฟ้าช่างอบอุ่นอย่างอธิบายไม่ถูก อ้อมแขนอีกฝ่ายเชิญชวนให้เธอรู้สึกอยากโผกอดมันเสียตรงนี้

 


คิดอะไรอยู่เนี่ย อิม นายอน!  เธอบ่นพึมพำในใจ

 


อย่าคิดถึงขั้นกอดเลย—

 


เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ

 



นี่ใช่ไหมอาการของคนตกหลุมรัก

 



เธอเข้าใจมันแล้ว




:)





TBC.

 

Yeouinaru Station

#สถานียออินารุ


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

68 ความคิดเห็น

  1. #25 cy0889mn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 20:08

    ละมุนละไมใจอ่อนไหวมากอ่าา เขินตามแล้วเนี่ย.....

    ดูสองคนนี้เขาชอบกันไวจังเลย ดูนายอนจะชอบจองยอนมากกว่าด้วย นายอนแสดงออกชัดเจนว่าชอบ แต่จองยอนดูเหมือนยังมีอะไรในใจ จองยอนเป็นคนชอบดูแลคนอื่นแบบนี้อยู่แล้วป่าวอ่า... อย่ามาทำให้นายอนคิดไปเองนะ เขินไปหมดบ้าบอออออออ / คู่มิแชงดูมีอดีตกันนะ ใช่ป่าว? เริ่มต้นไม่ดีแน่เลย ไรท์ปูทางมาขนาดนี้แล้วก้จะตามไปอ่าน


    รอตอนต่อไปนะ สู้ ๆ

    #25
    0
  2. #24 หมาป่ารอวันหอน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 22:05
    ฮือออ คุณอิมม แพ้คุณยูเข้าแล้วว คุณยูก็คงไม่ต่างกันหรอกมั้งง เปิดใจให้เค้าเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองได้ขนาดนี้ บ้าจีงงง เขินความละมุนเหล่านี้มากๆ เขินบิดๆม้วนหน้าม้วนหลัง -//////-
    #24
    0
  3. #23 Kaegoodmmcr (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 13:59

    นายอนน่ารักมากเลยอ่ะ

    #23
    0
  4. #22 sunantha sihabut (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 12:37
    คำเดียวในหัวตอนคือเขินหนักมากกก
    #22
    0
  5. #21 Double_Dubu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 10:04
    ทูย๊อนนนน ฮื่อออออ เขินโว้ยยยยยยยย สกสกสหกสกกมมกม ไอบ๊าาาาา

    อยากรู้เรื่อฝั่งด้านมิแชงแล้ว บ้าจริงจบไม่สวยมาหรอ โอ๋ๆนะคะน้องแชง
    #21
    0
  6. #20 besoice (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 23:38
    นายอนเขินเยอะไปแล้ววว 55555555
    #20
    0
  7. #19 ssnnaaeejj (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 23:04
    เขินเยอะจนจะเขินตามด้วยละเนี่ย 555555
    #19
    0