[E-Book] Yeouinaru Station #สถานียออินารุ [TWICE][2yeon]

ตอนที่ 2 : EP.01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 788
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    29 ก.ย. 61




EP.01

:)

 


            ไม่บ่อยนักที่ชีวิตประจำวันของจองยอนจะมีเรื่องผิดประหลาดไปจากทุกวัน นอกจากตื่นเช้ามาปิ้งขนมปัง ดื่มกาแฟ ฟังเพลงที่ชอบ ไปทำงานและกลับมากินอาหารเย็นที่บ้าน วันนี้เธอต้องลงมือรื้อห้องนอนเก่าเพื่อเตรียมต้อนรับน้องสาวต่างพ่อที่จะย้ายเข้ามาอยู่กับเธอ

 


            มันคงจะดีถ้ามีใครสักคนมาอยู่เป็นเพื่อนกันในสภาวะตกอับทางหัวใจแบบตอนนี้ ซน แชยอง น้องสาวนอกสายเลือดของจองยอนย้ายมาเรียนมหาวิทยาลัยแถวเขตยงซาน แม่ของเธอเห็นว่ามหาวิทยาลัยอยู่ไม่ไกลจากบ้านที่จองยอนอาศัยอยู่จึงขอให้เธอรับน้องสาวคนสนิทมาอยู่ด้วย

 


            ไง—ไม่เจอหน้านานเลยนะไอ้แสบ

 


            ถึงจะเป็นน้องสาวต่างสายเลือดแต่พวกเธอก็สนิทกันไม่ใช่น้อย แชยองเป็นลูกติดของสามีใหม่แม่เธอ สรุปง่ายๆคือแชยองเป็นเด็กที่ขาดแม่ ส่วนจองยอนก็สูญเสียพ่อตั้งแต่สมัยยังแบเบาะ พ่อแม่ของพวกเธอมาเจอกันและแต่งงาน พวกเขาให้สัญญากับเธอทั้งสองว่าจะไม่มีลูกคนใหม่อย่างแน่นอน

 


            พี่เก็บของช้าจัง

 


            แกนั่นแหละมาเร็ว

 


            นอกจากจะขี้บ่นแล้วยังพาภาระมาอีก

 


            จองยอนเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อภาพของสุนัขตัวเล็กปรากฏตรงหน้า ขนของมันปุยขาวสะอาดเหมาะสมกับสุนัขผู้ดี ใบหูยกตั้งเล็กน้อยเมื่อดวงตากลมโตเอาแต่จ้องมองเจ้าของคนใหม่

 


            ระหว่างที่พี่มาทำงานในโซลแม่ก็เอาโปซงมาเลี้ยง แม่บอกว่าโปซงเป็นตัวแทนของพี่เวลาแม่คิดถึงพี่ค่ะ

 


            แชยองกล่าวเสียงอ่อนพลางลูบหัวสุนัขตัวโปรด

 


            แล้วแกก็เลยพาโปซงมาให้พี่เลี้ยง แทนที่จะเลี้ยงไว้ที่บ้านแม่

 


            จองยอนขมวดคิ้วใส่คนตัวเล็กพลางถอนหายใจออกมานิดหน่อย เธอรู้ดีว่าการมีสัตว์เลี้ยงเป็นของตัวเองนั้นมันเป็นอย่างไร เธอจะต้องสละเวลาส่วนตัวเพื่อดูแลเจ้าตัวน้อย ไหนจะค่าอาหาร ค่ายารักษาโรค ค่าอุปกรณ์เครื่องใช้สำหรับสัตว์เลี้ยง มันไม่ง่ายเลยสำหรับการมีสัตว์เลี้ยงสักตัวเพราะเราก็ต้องดูแลมันให้ดีที่สุด

 


            แหะแหะแชยองหัวเราะกลบเกลื่อน

 


            ก็โปซงติดฉันแล้วนี่นา ฉันอยู่ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีโปซงงี

 


            คนตัวเล็กทำหน้ายู่เพื่อเรียกร้องความสนใจจากพี่สาว

 


            แกพูดเหมือนเอามาแล้วจะเลี้ยงเองอะ แกมาเรียนต่อมหาวิทยาลัยนะแชยอง แล้วแกจะเอาเวลาไหนมาเลี้ยงโปซง

 


            จองยอนเลิกคิ้วถาม ดูเหมือนคำถามนี้น้องสาวของเธอจะตอบมันไม่ได้

 


            ก็—

 


            แชยองฉุกคิด ก่อนเอ่ยปากพูดบางอย่างออกไปอย่างไร้ความรับผิดชอบ

 


            พี่จองยอนก็เลี้ยงโปซงไง

 


          งานเข้า

 


          ไม่ได้หรอก พี่ต้องไปออฟฟิศแถมรถไฟฟ้าก็ห้ามนำสัตว์เลี้ยงเข้าไปด้วย

 


            จองยอนพยายามปฏิเสธแต่เธอก็อดรู้สึกสงสารเจ้าโปซงไม่ได้เลย ถ้ามันรู้ว่าเจ้าของเกี่ยงกันไม่อยากเลี้ยงขนาดนี้มันจะรู้สึกอย่างไรนะ

 


            พี่จองยอนไม่ได้เข้าออฟฟิศทุกวันนี่คะ วันไหนที่พี่เข้าไปรับบรีฟหรือส่งงานแล้ววันนั้นฉันไม่มีเรียนพอดีเดี๋ยวฉันจะดูแลโปซงเอง สลับกันนะ

 


แชยองทำท่าออดอ้อนพี่สาวจนดูน่ามันเขี้ยว

 


            แม่ฝากรถยนต์มาให้พี่ใช้ด้วย เนี่ยฉันอุตส่าห์ขับรถข้ามจังหวัดมาให้พี่เลยนะ แลกกับพี่ช่วยดูแลโปซงแค่นี้เอง นะ น้าาาา

 


คนตัวเล็กโอบกอดร่างสูงพลางเขย่าไปมาอย่างขี้เล่น

 


            โดยเดิมแล้วจองยอนเป็นคนจังหวัดคังวอน ฐานะค่อนข้างร่ำรวยถึงมีเงินพอที่จะซื้อบ้านในกรุงโซลได้หนึ่งหลัง แม่ของเธอประกอบธุรกิจร้านอาหารติดริมทะเลตะวันออกหรือที่เรียกว่าทะเลญี่ปุ่น ลูกค้าส่วนมากที่แวะเวียนเข้ามาก็เป็นคนญี่ปุ่นซะส่วนใหญ่ น้อยครั้งที่จะมีนักท่องเที่ยวต่างชาติฝั่งยุโรปหรือเอเชียเข้ามาใช้บริการ แต่อย่าพูดถึงคนเกาหลีเลยแทบจะคิดเป็นสองเปอร์เซ็นต์ของลูกค้าทั้งหมดก็ว่าได้

 


            เหตุผลที่จองยอนย้ายเข้ามาอาศัยอยู่ในกรุงโซลตัวคนเดียวและเริ่มทำงานหาเงินก็เพราะเธอเป็นพวกโลกส่วนตัวสูง อยากทำอะไรก็ทำ ถึงเงินเดือนที่เธอได้รับจะไม่มากเท่าธุรกิจร้านอาหารของครอบครัวก็ตาม ขอแค่ได้ใช้ความรู้ที่เรียนจบมาให้เป็นประโยชน์ก็พอใจแล้ว

 


            แกขับรถมาเองหรอแชยองจองยอนเลิกคิ้วอย่างสงสัย

 


            ใช่ค่ะ รถจอดอยู่หน้าบ้านแล้วเนี่ย

 


          ให้ตายเถอะ จองยอนกุมขมับทันทีที่เห็นรถยนต์สีดำจอดอยู่หน้าบ้าน เธอไม่คิดว่าแม่จะปล่อยให้คนตัวเล็กขับรถมาถึงกรุงโซลด้วยตัวคนเดียว

 


            แกยังขับรถไม่แข็งเลยนะ พ่อกับแม่ปล่อยแกมาได้ยังไงเนี่ยเสียงจองยอนหงุดหงิดเล็กน้อย เธอเป็นห่วงน้องสาวตัวเล็กตรงหน้ามากกว่าสิ่งใด

 


            ก็ขับมาแล้วอะ ใบขับขี่ก็มีแล้ว

 


            แล้วทำไมไม่โทรบอกพี่ก่อนล่ะ พี่จะได้นั่งรถไปรับแก

 


            ไม่เอาอะเสียเวลาแชยองบ่นอุบ

 


            แต่มันอันตราย

 


ร่างสูงส่งสายตาดุใส่น้องตัวดี ที่จริงแล้วคงมีแค่เธอคนเดียวในบ้านล่ะมั้งที่เป็นห่วงน้องสาวมากในระดับที่ไม่ปล่อยให้หล่อนทำอะไรด้วยตัวเองเลย

 


            จะว่าไปมีแชยองมาอยู่ด้วยมันก็ดีเหมือนกัน

 


          ถึงจะวุ่นวายไปหน่อยแต่ก็ไม่ต้องกินข้าวคนเดียวเหมือนทุกวัน

 


            งั้นฉันขอพาโปซงไปอาบน้ำเป่าขนก่อนนะคะ

 


            ตามใจแกเลย

 


            ร่างเล็กถอนกอดคนตัวสูงพร้อมเขย่งอย่างสุดตัวเพื่อยื่นหน้าเข้าใกล้อีกฝ่าย

 


            โปะโปะกันก่อนเร็ว พี่สาวที่น่ารักของฉัน

 


            แชยองยื่นปากแหลมใส่จองยอนอย่างขี้เล่น เธอทั้งสองจุ๊บปากกันเป็นเรื่องปกติเพราะพวกเธอทำแบบนี้กันมาตั้งแต่เด็ก เป็นเพียงแค่สัมผัสเบาบนริมฝีปากเพื่อแสดงความรักระหว่างพี่กับน้องต่างสายเลือด 



            แน่นอนว่าไม่มีความรู้สึกอะไรที่มากกว่านั้น

 

           

 








            เห้อ

 


            หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ทันทีที่น้องสาวตัวแสบมาถึงบ้านหล่อนก็ออกไปเที่ยวเล่นกับสุนัขตัวโปรดโดยทิ้งให้เธอเก็บกวาดห้องคนเดียว เม็ดเหงื่อซึมบนใบหน้าสวย มือเรียวแบกชั้นวางหนังสือตัวสุดท้ายอย่างทุลักทุเลก่อนวางลงบนตำแหน่งที่เหมาะสม

 


            จองยอนชอบความเป็นระเบียบเรียบร้อย เพราะฉะนั้นไม่ว่าห้องนอนของเธอหรือแชยองก็ต้องตกแต่งไปในทิศทางเดียวกัน ฝุ่นไม่มีให้เกาะ ขยะต้องไม่เกลื่อน พื้นต้องสะอาด แต่คงทำให้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ หลังจากนี้น้องตัวแสบจะตกแต่งห้องของตัวเองให้กลายเป็นโรงเรียนสอนศิลปะหรือรังหนูเธอก็คงต้องปล่อยวาง

 


            เสียงสมาร์ทโฟนดังขึ้น จองยอนหยิบมันออกมากดรับสายด้วยความงุนงง

 


          Incoming call…

Chaeyoungie

 


ว่าไงไอ้แสบ

 

คนพี่กล่าวทักทายด้วยคำที่คุ้นเคย

 


แย่แล้วพี่จองยอน!แชยองพูดเสียงโหวกเหวกโวยวาย พลอยทำจองยอนตกใจตามไปด้วย

 


เกิดอะไรขึ้น

 


ฉันพาโปซงมาเดินเล่นต่อที่สวนยออิโดแล้วเผลอทำน้องหลุดมือ ตอนนี้วิ่งหายไปไหนก็ไม่รู้อะพี่จองยอน ฮือฮึก

 


เสียงปลายสายร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็กไม่ยอมโต สงสัยว่าสุนัขของหล่อนจะตื่นสถานที่ถึงวิ่งหายไป จองยอนได้ยินแบบนั้นก็อดสงสารน้องสาวไม่ได้ เธอจึงตัดสินใจทิ้งธุระทุกอย่างที่ต้องทำเพื่อไปหาน้องสาวตัวแสบ

 


“แกรออยู่นั่นแหละเดี๋ยวพี่ไปช่วยหาโปซง อย่าร้องไห้นะ








Y E O U I N A R U    S T A T I O N







ตลอดเวลานายอนมัวแต่นึกถึงใบหน้าของใครคนนั้นที่เดินสวนกันในสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน ปกติแล้วเธอไม่เชื่อเรื่องพรหมลิขิตหรือกามเทพสื่อรักอะไรเทือกนั้นหรอกแถมไม่เคยตกหลุมรักใครมาก่อนเลยด้วยซ้ำ ก็เห็นมีแต่ช่วงสมัยเรียนมหาวิทยาลัยปีแรก—ตอนนั้นเธอแอบปลื้มรุ่นพี่คนหนึ่งแต่ก็แค่ปลื้ม ไม่ได้คิดจะชอบแบบจริงจังหรืออยากคบเป็นแฟน

 


นายอนไม่เคยสัมผัสความรักแบบคนรัก

 


ไม่เคยรู้มาก่อนว่าอาการตกหลุมรักเป็นอย่างไร?

 



แต่รู้ตัวอีกที เธอก็มาโผล่ที่สวนสาธารณะแห่งเดิมแล้ว

 



นายอนเดินเลียบบนทางเท้าริมแม่น้ำฮัน สายลมพัดโกรกผ่านกายบางจนรู้สึกหนาวขึ้นมาเล็กน้อย เรือนผมสีดำสนิทปลิวสยายจนพังกันยุ่งเหยิง เธอเสยผมยาวที่ปิดหน้าปิดตาออกก่อนรวบมันขึ้นให้ดูสบาย

 


หญิงสาวในเสื้อยืดสีขาวกางเกงแปดส่วนยืนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย สายตาทอดมองไปข้างหน้าปรากฏสายน้ำเยือกเย็นและนิ่งเฉย ฝั่งตรงข้ามเป็นตึกรามบ้านช่องในเมืองใหญ่ช่างดูวุ่นวายแตกต่างกับความสงบของสถานที่ที่เธอยืนอยู่ เหล่าชายหญิงคู่รักกางเตนท์นอนชิลริมแม่น้ำเป็นภาพปกติที่เห็นได้ทั่วไปยอมรับว่าเธอก็แอบรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

 


ทำไมถึงไม่มีคนอยู่เคียงข้างแบบนั้นบ้างนะ

 


แต่คิดไปก็เท่านั้น

 



ยังไม่อยากมีความรักซะหน่อย

 



หญิงสาวหลุดออกจากห้วงภวังค์เพราะมีบางอย่างสัมผัสที่ขาของเธอ นายอนก้มลงไปสำรวจก่อนปรากฏสุนัขสีขาวตัวเล็กกำลังกระดิกอวัยวะขนฟูที่ยื่นออกมาอย่างกับมันกำลังรู้สึกดีใจ

 


เอ้ะนายอนเลิกคิ้วเล็กน้อย พลางลูบหัวสุนัขตัวเล็กอย่างอ่อนโยน

 


โปซงงี

 


เธอย่นคิ้วหลังจากอ่านป้ายชื่อที่ติดตรงปลอกคอ จะไม่ให้แปลกใจได้ยังไงก็เจ้าตัวนี้คือโปซงสุนัขของลูกค้าที่มาใช้บริการร้านเธอเมื่อช่วงเที่ยงวันนี้ เป็นอะไรที่บังเอิญเหลือเกินเพราะเธอเป็นคนอาบน้ำและเป่าขนให้กับเจ้าโปซงด้วยตัวเอง

 


ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะนายอนบ่นพึมพำ

 


เป็นธรรมดาที่สุนัขทุกตัวจะสนิทกับนายอนในเวลาอันรวดเร็ว เธอเป็นคนรักสัตว์ แถมเป็นคนอ่อนโยนต่อทุกสิ่งมีชีวิตบนโลกนี้ ถึงแม้เธอจะค่อนข้างกลัวสุนัขพันธุ์ใหญ่หรือสัตว์ตัวใหญ่ก็ตาม

 


ดูเหมือนว่าเจ้าโปซงจะชอบสาวฟันกระต่ายเอามาก เธอหยอกล้อกับเจ้าตัวเล็กอยู่สักพักก่อนเสียงใครบางคนเรียกชื่อโปซงดังแว่วมาไม่ไกล เจ้าตัวน้อยหูตั้งด้วยความตื่นเต้นแต่ก็ยังไม่ขยับไปไหนยังอยู่ในอ้อมกอดของคนใจดี

 


นายอนค่อนข้างมั่นใจว่าเป็นเสียงเรียกของเจ้าของสุนัขตัวนี้ เธอจึงตัดสินใจเดินตามเสียงนั้นไป

 


เป็นเรื่องแปลกเหมือนกันนะ

 


ที่โชคชะตาพามาเจอกับ ความบังเอิญ ถึงสองครั้งในวันเดียว




นี่คงจะเป็นสุนัขของคุณ

 


นายอนเบิกตากว้างทันที เมื่อใบหน้าเรียวเล็กของใครบางคนปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ

 



บังเอิญที่ได้เจอใครคนนั้นอีกครั้ง

 



โปซง!ร่างสูงฉีกยิ้มพร้อมเร่งฝีเท้าเข้ามาใกล้สาวฟันกระต่าย ตอนนี้ระยะห่างของพวกเธอนั้นใกล้ชิดกันกว่าครั้งก่อน ใกล้จนเห็นรายละเอียดบนใบหน้าอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

 


“โปซงเป็นสุนัขของน้องสาวฉันเองค่ะ

 


หล่อนเอื้อมมือรับเจ้าตัวเล็กต่อจากนายอน วินาทีนั้นมือของหญิงสาวแตะกันนิดหน่อย

 


ขอบคุณที่ช่วยดูแลโปซงนะคะ คุณ?

 


อิม นายอน ค่ะ นายอนฉีกยิ้มหวานให้คนตรงหน้า




เธอสัมผัสได้ถึงการเต้นของหัวใจที่ผิดจังหวะ

 



ความรู้สึกเหมือนตอนเจอหน้ากันครั้งแรก

 



ฉัน ยู จองยอน ฉันเคยเห็นคุณที่สถานียออินารุ คุณเป็นคนแถวนี้หรอคะ

 


ร่างสูงก้มหัวเล็กน้อยแสดงความเป็นมิตรต่อคนตรงหน้า หล่อนชวนคุยตลอดทางเดินเลียบริมแม่น้ำเพื่อทำความรู้จักกับอีกฝ่าย

 


ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าจะได้พบกันอีกครั้ง

 



บังเอิญจังเลยเนอะ :)






Y E O U I N A R U    S T A T I O N






ฉันมีบ้านอยู่แถวคังนัมค่ะ แต่มาเปิดร้านอาบน้ำตัดขนสัตว์แถวอีแด

 


            “มิน่าล่ะ ฉันถึงเพิ่งเคยเจอคุณ

 


            บทสนทนาเป็นไปอย่างราบรื่น นายอนรู้สึกถึงความเป็นกันเองของอีกฝ่ายที่มอบให้เธอถึงแม้ว่าจะเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงห้านาทีก็ตาม อันที่จริงเธอเป็นคนเข้ากับคนอื่นง่าย ฝ่ายจองยอนก็ดูเป็นคนที่อัธยาศัยดี แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะนายอนแอบรู้สึกว่าอีกฝ่ายเข้าถึงยากพอสมควร บทสนทนาบางประโยคก็ดูเข้าใจยากเหมือนเจ้าตัวพยายามสร้างตัวตนใหม่ขึ้นมาปกป้องตัวเองจากอะไรสักอย่างที่เธอไม่มีวันรู้และไม่กล้าที่จะถาม

 


            “แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่คนเดียวหรอคะจองยอนเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย

 


ก็แหงล่ะ อีแดกับสวนยออิโดไม่ได้ใกล้กันเลยสักนิด ต้องนั่งรถไฟฟ้าถึงสองต่อกว่าจะมาถึงที่นี่ได้ ไม่แปลกที่คนแปลกหน้าจะสงสัย—หรือบางทีเขาอาจจะแค่ถามไปตามมารยาทก็ได้

 


ฉันมาเดินเล่นแถวนี้แหละค่ะ ไม่ค่อยมีโอกาสได้มาแถวนี้สักเท่าไร นานๆที

 


นายอนแก้ตัวหน้านิ่ง อันที่จริงเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้เธอเดินทางมาถึงที่นี่ได้ทั้งที่เธอไม่เคยคิดจะมา

 


บังเอิญจังเลยนะคะจองยอนกล่าว

 


ถ้าคำว่าบังเอิญแปลว่าไม่ตั้งใจนายอนชักไม่แน่ใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆหรือเปล่า เธอไม่มีเรื่องจำเป็นจะต้องมาที่สวนสาธารณะแห่งนี้อีกครั้งเลยด้วยซ้ำ แถมงานที่ร้านก็ยุ่งวุ่นวายจนหัวปั่น จะอ้างว่ามีใครบังคับให้เธอเดินทางมาถึงที่นี่เหมือนซิมส์ที่ถูกป้อนคำสั่งก็คงจะไม่ใช่

 


อันที่จริงเธอตั้งใจมาที่นี่

 


แต่ด้วยเหตุผลอะไรเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน

 



จะเสียมารยาทไหมคะ ถ้าฉันอยากสารภาพบางอย่างตอนเจอคุณครั้งแรก

 


คะ?” จองยอนเลิกคิ้วขึ้น

 


ทีแรกฉันคิดว่าคุณเป็นผู้ชาย แต่พอมองอีกทีแล้ว—

 


นายอนเอ่ยอย่างไร้เดียงสา เธอเกรงว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจกับคำพูดตรงๆแบบไม่อ้อมค้อมของเธอ ทว่าจองยอนกลับหัวเราะออกมาเล็กน้อย รอยยิ้มที่เจ้าตัวแสดงมันออกมาดูมีเสน่ห์น่าค้นหาเหลือเกิน

 


ใครๆเขาก็พูดกัน แต่ฉันเป็นผู้หญิงจริงๆนะคะคุณนายอน แค่ชุดเดรสหรือผมยาวมันคงไม่เหมาะกับฉันสักเท่าไร ฉันไม่ใช่สาวหวานอะไรแบบนั้นค่ะจองยอนพูดติดตลก หล่อนแค่ชอบสวมเสื้อผ้าสบายๆ ไว้ผมสั้นเพราะไม่ต้องคอยพิถีพิถันในการดูแลก็เท่านั้นเอง

 


ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะที่พูดไปตรงๆแบบนั้น แต่ว่าคุณเป็นตัวเองแบบนี้แล้วดูดีมากเลยล่ะนายอนเอ่ยเสียงแผ่ว ส่วนฝ่ายจองยอนได้แต่หัวเราะออกมาแก้เก้อเมื่อรู้ตัวว่าถูกชม

 


คุณเป็นคนแรกเลยนะที่มองว่ามันดูดี

 


ทำไมหรอคะ?”

 


ปกติแล้วคนทั่วไปคงชินกับตากับฉันในแบบผมยาว แต่งชุดแบบผู้หญิงคนอื่นแต่งกันล่ะมั้งคะ

 


แล้วทำไมคุณถึงเปลี่ยนล่ะคะ?”

 


นายอนรู้สึกอยากยกมือขึ้นมาตบปากตัวเองที่ถามหล่อนออกไปแบบนั้น มันไม่ใช่เรื่องที่คนแปลกหน้าควรรู้ เธอไม่ควรถามมันออกไปเลย

 


อะ—เอ่อ ฉันขอโทษค่ะ ฉันคิดว่าฉันไม่ควรถามเรื่องส่วนตัวของคุณแต่ว่าฉันเผลอปากไป ขอโทษนะคะเธอหลุบตาลงด้วยความรู้สึกผิด

 


ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะคุณ ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลยร่างสูงฉีกยิ้มให้เธอพลางส่งสายตาและหัวเราะคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู

 


สายตาคู่นั้นคืออะไร

 


จองยอนดูไม่เหมือนใคร ไม่เหมือนคนที่นายอนเคยรู้จัก

 


จริงๆแล้วฉันชอบแต่งตัวสบายๆและไว้ผมสั้นอยู่แล้วค่ะ จะเปลี่ยนกลับมาเป็นแบบนี้ก็ไม่แปลก

 


“...”

 


แต่ที่ฉันไว้ผมยาวก็เพราะฉันทำให้ใครบางคน แต่ตอนนี้มันคงไม่สำคัญแล้วหญิงสาวพยายามฝืนยิ้มจนดูออกว่าหล่อนไม่มีความสุขเมื่อต้องพูดถึงใครบางคน


 

สองชีวิตต่างพูดคุยทำความรู้จักกันตลอดทาง โดยจองยอนลืมไปว่าน้องสาวตัวเองกำลังตามหาโปซงอยู่เหมือนกัน

 


ตายแล้วจองยอนสบถขึ้น

 


ฉันลืมน้องสาวไปเลย

 


ท่าทางร้อนใจของจองยอนทำเอานายอนอมยิ้มเล็กน้อย ผู้หญิงที่ดูโลกส่วนตัวสูงและเข้าถึงยากก็มีมุมอบอุ่นกับเขาเหมือนกัน เธอเองก็แอบรู้สึกผิดที่ชวนอีกฝ่ายคุยจนลืมน้องสาวของตัวเอง แต่ภาพของเด็กสาวที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้เธอรู้สึกผิดน้อยลง

 


คนนั้นใช่น้องสาวคุณเปล่าคะ?”

 


นายอนชี้นิ้วไปทางสนามหญ้าของอีกฝั่ง เด็กผู้หญิงผมยาวสีน้ำตาลเข้มอายุราวยี่สิบปีกำลังปั่นจักรยานวนอยู่กับที่อย่างสบายใจ ไม่มีใครเข้าใจว่าหล่อนทำแบบนั้นทำไม—แต่ก็เป็นภาพที่ดูน่ารักดี

 


ใช่ค่ะจองยอนยกมือปิดหน้าด้วยความเขินอาย ส่วนนายอนหลุดหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู

 


น้องสาวฉันค่อนข้างติ๊งต๊องค่ะอย่าไปถือสาแกเลย

 


เมื่อเที่ยงวันนี้น้องแชยองพาโปซงมาใช้บริการที่ร้านของฉันค่ะ หล่อนไม่ใช่คนติ๊งต๊องหรอกค่ะ แชยองเป็นคนมองโลกในแง่ดี น่ารักแล้วก็คุยเก่งมากเลยนะคะ ไม่ยักจะรู้ว่าเป็นน้องสาวของคุณ

 


นี่ก็คงจะเป็นเรื่องบังเอิญอีกเรื่อง

 


จองยอนคิดแบบนั้น

 



คนผมสั้นพยักหน้าตอบรับพลางยิ้มหวานให้กับอีกฝ่าย




           “เพื่อตอบแทนที่คุณช่วยดูแลโปซง ฉันขอไปส่งคุณได้ไหมคะ

 

           

 

            บรรยากาศริมแม่น้ำฮันถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดยอดไม้วู่หวิวตลอดเวลา เสียงเจื้อยแจ้วของผู้คนกลับเบาลงอย่างประหลาดเหมือนกับตอนนี้เธอสัมผัสได้เพียงลมปากจากใครอีกคน



             


‘ แค่เดินไปส่งที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดินแทนการขอบคุณ เขาคงไม่คิดอะไรหรอกมั้ง 



จองยอนคิดในใจ






‘ แค่เขาขอเดินไปส่งเอง ทำไมต้องรู้สึกใจเต้นขนาดนี้กันนะ 



นายอนก็คิดเช่นกัน





:)





TBC.

 

Yeouinaru Station

#สถานียออินารุ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

68 ความคิดเห็น

  1. #15 ssnnaaeejj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 22:23
    อบอุ่นหัวจัยยยยย 😌❤️
    #15
    0
  2. #8 Double_Dubu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 10:28
    ต้องแลกเบอร์แล้วค่ะพี่จองงงง! แบบๆ อยากเอาโปซงไปใช้บริการอีกไรงี้ อิอิ
    #8
    0
  3. #7 sunantha sihabut (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 23:08
    เค้าเจอกันอีกแล้ว กรี้ดดดดดดด
    #7
    0
  4. #6 หมาป่ารอวันหอน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 20:59
    เจอกันแล้ว -//////- คราวนี้เจอกันแบบได้ทำความรู้จักกันด้วย ต้องขอบคุณแชยองกับโปซงเลยนะคะ ที่ทำให้จองยอนได้ไปเจอนายอน แค่เค้าคุยกันก็เขินแล้วค่ะ แบ่บๆๆ บรรยากาศมันชมพูไปโหมดดด
    ชอบที่นายอนบอกจองยอนว่าเป็นตัวเองแล้วดูดี สำหรับคนที่เคยถูกคนรักเปลี่ยนให้เป็นในสิ่งที่เค้าชอบ ประโยคแบบนี้ก็คงมูฟคนฟังพอสมควรเลย
    เหตุผลที่คุณอิมเค้า "ตั้งใจ" มาที่สวนนี่ก็เพราะยูจองยอนใช่ไม่ใช่ -////-
    #6
    0