[E-Book] Yeouinaru Station #สถานียออินารุ [TWICE][2yeon]

ตอนที่ 12 : EP.11 (The End)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 485
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    20 มิ.ย. 62

 

 

 

 

 

EP.11

:)

 

 

 


 

ขึ้นชื่อว่า ความรักมันไม่มีอะไรง่าย ไม่เคยง่ายและไม่มีวันเป็นเรื่องง่าย

 


ลมหนาวพัดผ่านปะทะหัวใจแสนอบอุ่นทั้งสองดวงที่กำลังแนบชิด เป็นสัญญาณของหิมะที่กำลังร่วงโรยลงมาเป็นครั้งที่สอง และเป็นสัญญาณของการเริ่มต้นใหม่ของใครบางคน

 


ได้โปรดคบกับฉันเถอะนะ คุณนายอน

 


แน่นอนว่าคำตอบในหัวใจของนายอนคือตกลง แต่ปากของเธอกลับไม่กล่าวคำนั้นออกไป เธอเพียงสวมกอดร่างสูงรับความอบอุ่นจากฝ่ามือที่กำลังลูบแผ่นหลังวนอยู่แบบนั้น ถึงอากาศจะหนาวจนหัวใจแทบหยุดเต้น...แต่คงจะเป็นความหนาวที่อบอุ่นที่สุดในปีนี้

 


ก่อนฉันจะให้คำตอบ ฉันขอถามคุณก่อนหนึ่งคำถามค่ะ

 


“…”

 


ไม่ว่าคำถามจากปากนายอนจะเป็นอะไร จองยอนก็พร้อมจะตอบมันโดยไม่เกรงกลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว

 


สิ่งที่คุณขอในวันคริสมาสต์คืออะไร

 


ฉัน...

 


แต่คุณห้ามตอบเอาใจฉันนะคะ

 


นายอนแตะนิ้วเรียวไปบนริมฝีปากของจองยอนพลางอ่อยอิ่งอยู่กับมันชั่วครู่ ก่อนหญิงสาวค่อยๆเลื่อนมันออกอย่างเชื่องช้าเพื่อฟังคำตอบของอีกฝ่าย

 


ไหน ตอบมาสิคะ

 


หัวใจเต้นตึกตักภายในอกซ้ายจนแทบจะหลุดออก ดวงตาสั่นไหวไม่มั่นคงระหว่างรอคำตอบจากปากของคนตัวสูง ถึงจะเป็นความรักครั้งแรกก็เถอะ—แต่มันก็ควรจะเป็นครั้งแรกที่สวยงามที่สุดสำหรับเธอไม่ใช่หรือ

 


นายอนไม่ใช่ผู้หญิงที่ใจอ่อนกับคำหวานของใคร ไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบให้คนอื่นมาเอาใจบ่อยๆ เธอต้องการเพียงความมั่นคงและความจริงใจก็เท่านั้นเอง

 


ฉันไม่ได้ขออะไรในวันคริสมาสต์หรอกคุณจองยอนยิ้มบาง

 


ไม่ว่าจะเป็นลุงซานต้า คำอธิษฐาน หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์...ก็ไม่มีสิ่งไหนที่สามารถให้สิ่งที่ฉันต้องการได้หรอก

 


แล้วคุณล่ะนายอน? คุณขออะไรในวันคริสมาสต์จองยอนถามกลับ

 


ฉันหรอ

 


อื้ม

 


ก็คงจะเป็น...นายอนอ้ำอึ้งอยู่สักพักก่อนจะให้คำตอบอีกฝ่าย

 


พรหมลิขิตมั้งคะ

 


ผู้หญิงคนหนึ่งไม่เคยเชื่อในพรหมลิขิต—เธอไม่เคยเชื่อ กระทั่งความบังเอิญและความตั้งใจต่างๆที่นำพาให้หัวใจสองดวงเชื่อมหากันโดยอัตโนมัติ ในหนึ่งวันเราต้องพบเจอคนตั้งมากมาย แต่ทำไมกันล่ะ? ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงแค่เพราะได้เห็นหน้าคนๆหนึ่ง มันเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล ทำไมกันล่ะ? ที่จังหวะชีวิตนั้นลงเอยกับคนๆนี้อยู่บ่อยครั้ง ทำไมเราถึงไม่ปล่อยให้เขาเป็นแค่คนที่เดินผ่านไปเฉยๆเหมือนกับคนอื่นๆ

 


เรื่องบังเอิญเกิดขึ้นได้ทุกที่ แต่บางครั้งเรื่องบังเอิญเหล่านั้นอาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญจริงๆก็ได้นะ เคยคิดไหมว่าบางทีมันอาจจะถูกเรียกว่า ความตั้งใจของกามเทพเราอาจจะเป็นตัวประกอบของความรักก็ได้ใครจะรู้ แต่เพราะพรหมลิขิตยังไงล่ะ...ที่นำพาให้เรากลายเป็นนางเอกของใครบางคน

 


เธอเชื่อเรื่องพรหมลิขิตแล้ว

 


ถ้าฉันจะบอกว่าฉันชอบคุณตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน คุณจะเชื่อฉันไหม?



นี่ไม่ใช่ประโยคจากปากนายอน—แต่เป็นจองยอนต่างหาก หญิงสาวเบิกตาด้วยความแปลกใจเล็กน้อยเมื่อร่างสูงตรงหน้าเป็นฝ่ายสารภาพทั้งที่ตอนนั้นหล่อนดูเย็นชาเสียเหลือเกิน

 


ความรักของเรามันก็เหมือนกับจดหมายที่ว่างเปล่า จดหมายที่ถูกส่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ผ่านอากาศ ผ่านเมฆปุยสีขาว กระทั่งมันตกลงที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ หากเราศรัทธาว่าความรักยังคงมีอยู่ จดหมายฉบับนั้นมันอาจจะมีใครสักคนรับไปและเปิดอ่านมันแล้วก็ได้

 


ใครสักคนที่เราไม่ทันตั้งตัว

 


รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ตรงหน้าเสียแล้ว

 


ฉันชอบคุณ ชอบคุณมากๆถึงขั้นแอบมองตามว่าคุณลงสถานีไหนในวันแรกที่เราเจอกัน แอบสืบว่าคุณเป็นใคร ทำงานอะไร

 


ดวงตาคมเหลือบมองใบหน้าพลางเอ่ยขึ้นเบาๆ

 


เรื่องที่แชยองพาเจ้าโปซงไปอาบน้ำที่ร้านกรูมมิ่งของคุณ มันก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกนะ ร้านของคุณดังจะตายแค่เสิชก็หาเจอแล้ว

 


“…”

 


หึหึ คนผมสั้นหัวเราะเล็กๆ

 


บอกแล้วไงว่าคุณน่ะมันไร้เดียงสา

 


ยู จองยอนคนเย็นชาได้ตายหายจากโลกนี้ไปแล้วตั้งแต่ได้พบผู้หญิงตรงหน้า หล่อนปฏิเสธไม่ได้ว่านายอนคือคำตอบสำหรับทุกอย่าง คือสิ่งเติมเต็มในส่วนที่ขาดหาย คือแสงจันทร์ที่สาดส่องในยามค่ำคืน ไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์ภายนอกแต่รวมถึงจิตใจของเธอด้วยเช่นกัน

 


ศรัทธาในความรักมันหมดไปแล้วก็จริงแต่กลับถูกใครบางคนสร้างมันขึ้นได้อย่างง่ายดาย และไม่ใช่ใครที่ไหนก็ได้...มันต้องเป็นแค่คนๆนี้เท่านั้น

 


ร้ายนักนะ รู้แบบนี้ไม่จีบก่อนหรอก

 


หื้ม? นี่คุณยอมรับแล้วหรอว่าจีบฉันอะ คุณนายอนจองยอนแกล้งเอ่ยด้วยความขี้เล่น ในขณะที่อีกฝ่ายยกมือขึ้นปิดปากเมื่อพลั้งพูดประโยคนั้นออกไป

 


แต่เอาเถอะ ตอนนี้ก็จีบติดแล้วนี่นา

 


นัยน์ตาสีน้ำตาเคลื่อนเข้าใจนายอนมากขึ้น เธอจ้องเข้าไปในนั้นโดยไม่คิดจะละออก

 


ตรงนี้ไม่ได้นะคะ คนเยอะ

 


จองยอนยกยิ้มเล็กน้อยหลังจากนายอนโพล่งปากออกมาแบบนั้น ไม่ได้จะจูบสักหน่อยก็แค่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆเอง

 


เป็นต้องเป็นห่วงหรอก เดี๋ยวฉันค่อยกลับไปจูบคุณที่บ้านก็ได้หล่อนเอ่ย

 


เพราะยังไงริมฝีปากของคุณก็เป็นของฉันแค่คนเดียว

 


คำพูดเหล่านั้นมีอานุภาพสั่นคลอนหัวใจได้จริงๆ เป็นเหมือนกับอาวุธที่ใช้หลอมก้อนเนื้อหัวใจให้ละลายกองลงบนพื้นหิมะ นายอนกรีดร้องแต่เพียงดังลั่นในสมองของเธอเท่านั้น คนตรงหน้ากำลังใช้คำพูดหลอมละลายหัวใจของเธอ สายตาที่จองยอนจ้องมองมาเหมือนอยากจะบดขยี้เรียวปากให้มันรู้แล้วรู้รอดเสียตรงนี้ให้ได้

 


บ้าที่สุด คนบ้า บ้ามากๆๆๆ

 


คุณลองจ้องตาฉันสิ เห็นอะไรไหม

 


“…”

 


ถ้าคุณเห็น...นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการที่สุดไม่ว่าเทศกาลไหน

 


ความขวยเขินบีบให้เธอต้องหลบตาคนตรงหน้าอย่างปฏิเสธไม่ลง จะไม่ให้เขินได้อย่างไรก็สิ่งที่นายอนเห็นมันคือเงาสะท้อนของตัวเธอเอง

 


ฉันตอบคำถามแล้วนะ ทีนี้จะเป็นของฉันอย่างเป็นทางการได้หรือยังคะ? อิม นายอน

 


ปฏิเสธก็โง่แล้วล่ะ ตกลงสิคะ!

 


ฉันเป็นของคุณตั้งแต่จูบแรกแล้วค่ะ

 


“…”

 


จะว่าไปคุณก็...จูบเก่งเหมือนกันนะนายอนอ้ำอึ้ง

 


มีแฟนจูบเก่งแบบนี้ปากต้องเปื่อยแน่ๆเลย

 


อยากตบปากตัวเองจังเธอพูดอะไรออกไปกันเนี่ย! ถึงว่าทำไมจองยอนถึงมองว่านายอนเป็นคนไร้เดียงสา ก็เล่นพูดทุกอย่างที่ใจนึกออกมาแบบนี้ใครกันจะไม่คิดล่ะ นายอนนะนายอน พังหมดแล้วความเป็นกุลสตรีที่สะสมมา

 


มีแฟนไร้เดียงสาแบบนี้ต้องดูแลดีๆแล้วล่ะจองยอนยกยิ้ม

 


ลองไม่ดูแลสิ อาจถึงตายนะคะ ยู จองยอน

 

 


 

 

Y E O U I N A R U    S T A T I O N

 


 

 

 

แสงไฟถูกประดับเต็มห้องรับแขกหลากสีสัน พร้อมเสียงดนตรีบรรเลงเบาๆไม่ให้รบกวนคนข้างบ้าน จองยอนจัดปาร์ตี้เล็กๆในคืนวันที่ 31 ธันวาคมโดยชวนมาแค่เพื่อนสนิทของตัวเองและนายอน รวมถึงสาวๆของแชยองด้วยเช่นกัน

 


คุณจองยอนตัวจริงดูดีกว่าในรูปเยอะเลยค่ะ

 


ขอบคุณค่ะ สงสัยนายอนโม้ถึงฉันไว้เยอะล่ะสิท่า หึหึ

 


เป็นครั้งแรกที่จีฮโยได้เห็นหน้าจองยอนตัวจริง หล่อนแอบอึ้งไปพักใหญ่ก่อนเปิดปากพูดความในใจออกมา

 


ผู้หญิงอะไรวะหล่อเอี้ยๆ

 


ไม่แปลกใจเลยที่นายอนจะตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเจอ จีฮโยรู้ดีว่านายอนไม่มีรสนิยมชอบผู้หญิงด้วยกันมาก่อนถึงจะเคยมีผู้หญิงมาจีบเธออยู่บ่อยครั้งก็เถอะ เฟิร์สอิมเพรสชั่นคงไม่พ้นความสวยปนหล่อของยู จองยอนเป็นแน่แท้ แถมหุ่นยังดีอีกด้วย สูงยาวเข่าดีดูภูมิฐานแบบนี้ก็ไม่แปลกที่จะตกนายอนได้ตั้งแต่วินาทีแรก

 


นายอน! ทำไมโผแกตัวจริงดีขนาดนี้วะ ถ้าไว้ผมยาวก็น่าจะโคตรสวยด้วย เป็นได้ทุกร่างเลย...ยอมแล้วจีฮโยกล่าวขึ้นหลังจองยอนเดินออกไปแล้ว

 


เขาดูไม่เย็นชาเหมือนที่แกเคยเล่าเลยอะ นิสัยก็ดี ยิ้มเก่ง แถมยังดูมีความสุขกับชีวิต

 


ถ้าเป็นแต่ก่อนก็อาจจะใช่ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วล่ะ

 


ต้องขอบคุณฉันที่เกิดมาสวย คุณจองยอนก็เลยชอบฉันไง เขาเลิกเป็นคนเย็นชาได้ก็เพราะฉันไงยะ

 


ตายแล้ว! ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างแกจะพูดประโยคนั้นออกมา อวดผัวเก่งจริงๆ

 


ธรรมดานายอนยักไหล่

 


ก๊อกๆๆ

 


ทุกครั้งที่นายอนเม้ามอยกับจีฮโยจะต้องถูกขัดจังหวะด้วยเสียงประตูทุกครั้งไป บทสนทนาระหว่างเพื่อนสนิทหยุดลงก่อนนายอนจะเป็นคนไปเปิดประตูต้อนรับแขกผู้มาใหม่ ถ้าเป็นแต่ก่อนเธอคงไม่กล้าทำแบบนี้หรอก แต่ตอนนี้จองยอนให้สิทธิพิเศษแก่เธอเต็มที่อย่างที่เธอไม่เคยได้รับที่ไหนมาก่อน

 


เชิญค่ะ...คะ...คุณ เอ่อ

 


หญิงสาวรูปร่างผอมเพรียว ผมยาวตรงสีน้ำตาลเข้มฉีกยิ้มกว้างเผยสีชมพูของเหงือกและฟันที่เรียงสวย หล่อนปรากฏในเสื้อโค้ทสีดำ ลิปสติกสีชมพูแต้มบนเรียวปากบางดูดีอย่างเหลือเชื่อ ใบหน้าเรียวสวยอย่างกับลูกคุณหนูที่ถูกดูแลมาอย่างดี นายอนยิ้มรับก่อนนำผู้มาใหม่เข้ามาในบ้าน

 


เอ่อ จองยอนคะมีเพื่อนมาหาค่ะ—

 


ฉันมาหาแชยองค่ะ อีกแปปก็คงต้องไปแล้ว

 


น้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟังของผู้หญิงคนนี้บ่งบอกว่าหล่อนเป็นคนเรียบร้อยอ่อนหวานสมกับรูปลักษณ์ สำเนียงเกาหลีปนญี่ปุ่นเดาไม่ยากว่าหล่อนคงจะเป็นคนญี่ปุ่นอย่างแน่แท้

 


เดี๋ยวฉันเรียกน้องแชยองให้นะคะ คุณ...?

 


มินะค่ะ เมียวอิ มินะ

 


หล่อนตอบเสียงเรียบพลางส่งยิ้มมาให้เล็กๆ

 


นายอนพอจะได้ยินเรื่องของมินะมาบ้างตั้งแต่วันที่จองยอนทะเลาะกับแชยอง ผู้หญิงคนนี้มีอิทธิพลต่อแชยองมากไม่ว่าเรื่องใด แชยองคงจะดีใจไม่ใช่น้อยถ้ารู้ว่ามินะมาหาหล่อนถึงที่แบบนี้

 


แล้วคุณคือใครคะ?

 


ฉันอิม นายอนค่ะ เป็นแฟนของจองยอน

 


 

สิบห้านาทีแล้วที่มินะนั่งเงียบอยู่บนโซฟาขนาดเล็ก ไม่ต่างจากแชยองที่กำลังหลุบตาลงต่ำอย่างไม่มีเหตุผล รังสีแห่งความอึดอัดแผ่กระจายเต็มห้องนั่งเล่นจนนายอนไม่อาจทนนั่งอยู่ที่เดิมได้อีกแล้ว เธอจึงเอ่ยปากชวนจีฮโยออกไปสูดอากาศบริเวณหลังบ้าน จองยอนทำอาหารอยู่ในครัวที่อยู่ถัดไปอีกห้อง ส่วนโมโมะและเพื่อนคนอื่นๆก็กระจายกันไปซื้อเครื่องดื่มข้างนอก

 


พี่มินะมาหาฉันทำไมแชยองเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน

 


ฉันได้ข่าวว่าเธอไม่ตั้งใจเรียน ติดผู้หญิง แถมยังไม่รู้จักใช้เงินอีก

 


แล้วพี่จะมายุ่งอะไรกับชีวิตฉัน

 


ฉันพูดเพราะเป็นห่วงเธอ ผู้หญิงที่ชื่อโมโมะไม่ได้ทำให้ชีวิตเธอดีขึ้นเลย เธอน่ะกำลังโดนผู้หญิงคนนี้หลอก—

 


พี่อย่ามาหวงก้างหน่า

 


ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าแชยองต้องการเพียงเมียวอิ มินะ—แต่กลับโพล่งปากออกไปแบบนั้น คนพูดอาจไม่ตั้งในแต่คนฟังคงไม่ได้รู้สึกดีหรอกจริงไหม ความเจ็บแสบแล่นเข้ามาบีบหัวใจเมื่อสิ้นประโยคจากปากคนตัวเล็ก มินะแสยะยิ้มเล็กน้อยก่อนตัดสินใจพูดบางอย่างออกไป

 


ถ้าคิดแบบนั้นก็ตามใจ เพราะนั่นมันชีวิตเธอไม่ใช่ชีวิตฉัน

 


“…”

 


เอ้อ แล้วก็รู้ไว้ว่าฉันไม่ได้หวงก้าง ฉันไม่ได้หวงเธอและไม่จำเป็นต้องหวง

 


สาวญี่ปุ่นน้ำคลอเบ้า ถึงมันจะไม่ได้ไหลออกมาแต่ก็พอจะดูออกว่าหล่อนกำลังเสียใจเพราะคำพูดของแชยอง

 


เพราะว่าเราไม่เคยเป็นอะไรกัน ไม่เคย

 


ปวดหัวใจเหลือเกิน

 


หญิงสาวในเสื้อโค้ทสีดำก้าวออกไปจากบ้านและไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งให้คนตัวเล็กนั่งอยู่ที่เดิมด้วยหัวใจที่แตกร้าว น้ำตาซึมจนมันไหลออกมาอาบแก้มทั้งสองข้างและหยดลงบนพื้น แชยองรักมินะมาก—มากเสียจนเธอจำเป็นต้องฝืนทำแบบนี้

 


มีเหตุผลบางอย่างที่แชยองไม่อาจบอกใคร

 


คนตัวเล็กปาดน้ำตาตัวเองลวกๆก่อนจะเดินเข้าห้องนอนของตัวเอง เธอพยายามปั้นหน้าให้ปกติที่สุดเพื่อให้ปาร์ตี้เคาท์ดาวน์ปีนี้มีแต่ความสนุก ปล่อยให้ความเจ็บปวดและความอึดอัดมันฝังอยู่ในก้นบึ้งหัวใจของเธอเพียงผู้เดียวเท่านั้น ต่อให้ผู้หญิงที่เธอรักที่สุดจะเดินจากไปเพราะคำพูดของเธอ แต่เธอก็ยังอยากจะบอกบางคำกับมินะ...ถึงหล่อนจะไม่ได้ยินก็ตาม

 


สุขสันต์วันปีใหม่นะ...พี่มินะ

 


แชยองมุดหน้าตัวเองลงหมอนคู่ใจก่อนจะระบายความเจ็บปวดทั้งหมดออกมา

 


คำว่าสิ้นปีเหมือนสิ้นใจ...มันมีอยู่จริง

 

 

 

 


Y E O U I N A R U    S T A T I O N

 

 


 

 

…7

 


…6

 


…5

 


…4

 


…3

 


…2

 


…1

 

 


Happy New Year!!

 


 

เสียงพลุดังไปทั่วค่ำคืนในเทศกาลเฉลิมฉลองที่ผู้คนต่างรอคอย บ้างก็มีความสุขจนล้นเปี่ยม บ้างก็เหงาจนจับใจ บ้างก็เศร้ารับปีใหม่อย่างเช่นใครบางคนในตอนนี้ ส่วนคนมีคู่ก็ปล่อยให้อยู่กับคนรักในเทศกาลสำคัญ อย่างน้อยก็คงจะเป็นความทรงจำดีๆให้แก่กันและกันได้บ้าง

 


คืนนี้ไม่ไปส่งแล้วนะจองยอนเอ่ยขึ้นทั้งที่ตอนแรกเธอรับปากว่าจะไปส่งนายอนที่ร้านหลังเคาท์ดาวน์

 


นี่คุณจะปล่อยให้ฉันนั่งแท็กซี่กลับอีแดหรอ

 


เปล่า เธอยิ้ม

 


ฉันจะให้คุณนอนค้างที่นี่ต่างหาก

 


คุณจองยอน!”

 


นอนห้องฉัน บนเตียงของฉันและต้องให้ฉันกอดทั้งคืนเลยด้วย

 


ถึงเธอจะเคยทำแบบนั้นกันที่บ้านต่างจังหวัดของจองยอนก็ตาม แต่จะให้มานอนค้างบ่อยๆมันก็คงจะน่าเกลียดหรือเปล่า หรือบางทีนายอนอาจจะคิดมากไปเอง ก็เธอไม่เคยมีแฟนนี่นา...เจอแบบนี้ก็คงจะไปต่อไม่ถูก

 


งั้นสัญญาก่อนว่าห้ามทำอะไรนอกจากกอดนะ นอนเฉยๆ โอเคไหม?

 


นายอนแตะนิ้วไปบนเรียวปากของคนผมสั้นก่อนอีกฝ่ายจะจับมันออกและฉวยโอกาสจุ๊บเบาๆบนแก้มของเธอ

 


หอมได้ไหม

 


อือ

 


จองยอนยกยิ้มเจ้าเล่ห์

 


แล้วจูบได้ไหมคะ

 


ให้ตายเถอะทำไมจองยอนถึงกล้าพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าเพื่อนอีกหลายชีวิตที่นั่งอยู่ถัดไปกันนะ สีหน้าจีฮโยตอนนี้คือถ้าไม่กลัวเสียมารยาทก็คงจะขับรถหนีกลับบ้านไปแล้ว รู้แล้วว่ารักรู้แล้วว่าหวงแต่ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยนะยู จองยอน!

 


นี่คุณ!”

 


นายอนออกแรงฟาดเบาๆบนไหล่ของอีกฝ่ายด้วยความขวยเขิน ถึงจะดูน่าหมั่นไส้ไปบ้างแต่เทศกาลปีใหม่ปีนี้เป็นปีแรกที่นายอนมีความสุขที่สุด

 


เพราะเธอมีจองยอนอยู่เคียงข้าง

 

 


คนอื่นทยอยเดินทางกลับกันหมดแล้ว ส่วนข้าวของเครื่องใช้นั้นพวกเธอตัดสินใจว่าจะตื่นมาทำความสะอาดพรุ่งนี้เช้าแทน กลิ่นครีมอาบน้ำหอมฟุ้งเมื่อร่างบางทิ้งน้ำหนักลงบนเตียงนอน ห้องของจองยอนไม่ได้เรียบหรูอะไรมากมาย ออกจะรกเสียด้วยซ้ำเพราะเธอเป็นพวกบ้าอ่านหนังสือแล้วไม่ชอบเก็บเข้าชั้น

 


รกอะ ทำไมคุณไม่ทำความสะอาดคะจองยอน

 


สาวฟันกระต่ายบ่นอุบพลางหยิบหนังสือเรียงเข้าชั้นวางราวกับเป็นห้องของตัวเอง

 


ต้องให้ฉันทำให้ใช่ไหมคะ หื้ม

 


หล่อนบีบแก้มจองยอนด้วยความมันเขี้ยว จริงแล้วจองยอนก็แอบเป็นคนขี้เกียจเหมือนกันนะ ถึงจะดูรักสะอาดและทำงานอย่างขยันขันแข็ง แต่พอหัวถึงหมอนเท่านั้นแหละ...กลายเป็นคนขี้เกียจในพริบตา

 


คุณก็มาอยู่กับฉันเลยสิ นั่งรถไฟฟ้าไปไม่กี่สถานีก็ถึงอีแดแล้ว

 


จองยอนเอื้อมมือไปเกี่ยวเอวนายอนเข้ามาแนบชิด ทั้งสองคนอยู่ในท่านอนที่หันไปทางเดียวกันก่อนเรียวมือซุกซนจะโอบล้อมรอบเอวเอสของอีกฝ่าย

 


ฉันเกรงใจน่ะค่ะ แชยองคงไม่อยากให้คนอื่นมาอยู่ด้วยหรอก

 


คิดมากหน่า แชยองรักคุณจะตาย...บ่นถึงแต่คุณจนลืมพี่สาวไปแล้วมั้ง จองยอนกล่าว

 


ฉันสัญญาว่าจะทำอาหารเย็นให้คุณกินทุกวัน ถ้าคุณเบื่อเราจะออกไปหาอะไรกินข้างนอกแทน ไม่จำเป็นต้องเป็นวันครบรอบหรือวันพิเศษอะไร แต่แค่คุณบอกว่าอยากกิน ฉันก็จะพาไป

 


เรียวปากประทับลงบนแก้มใสอีกครั้งก่อนอีกฝ่ายจะพลิกตัวหันมาสบตาแฟนสาวของตัวเอง

 


ถ้าอย่างนั้นฉันจะอยู่กับคุณ แต่—

 


ไม่ต้องพาฉันออกไปกินอาหารหรูๆ ไม่ต้องคอยรับส่งฉัน ไม่ต้องซักผ้า ไม่ต้องทำทุกอย่างให้ฉันเพราะฉันจะทำทุกอย่างให้คุณแทน

 


นายอนกล่าวต่อ

 


ฉันไม่ได้ต้องการความหวือหวา ขอแค่คุณพาฉันไปกินออมุกที่สถานียออินารุ พาฉันไปเดินเล่นริมแม่น้ำฮัน นั่งกินไก่และเบียร์ด้วยกันในโอกาสพิเศษ ช่วยกันทำงานเก็บเงิน นานๆทีค่อยไปเที่ยวที่อื่นด้วยกัน แบบนี้ดีไหมคะ?

 


นายอนรักในความธรรมดา—นั่นคือเสน่ห์ของผู้หญิงคนนี้ เป็นเสน่ห์ข้อที่จองยอนหลงรักจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว จองยอนเองก็ไม่อยากเปรียบเทียบนายอนกับแฟนเก่าสักเท่าไร แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่านายอนคือคนรักที่ดีที่สุดในชีวิตแล้ว

 


ตกลงตามนั้นค่ะ เจ้าหญิงของฉัน

 


งั้นคุณอยากจะเป็นเจ้าหญิงอีกคนหรือเจ้าชายดีคะ? นายอนเอ่ยถามอย่างขี้เล่น

 


เป็นเจ้าชายดีกว่า จะได้จุมพิตเจ้าหญิง

 


ไม่รอให้อีกฝ่ายได้เตรียมใจ จองยอนโน้มใบหน้าพร้อมประทับเรียวปากลงบนลิปมันรสพีชที่นายอนทาไว้ก่อนนอน รสจูบยังคงละมุนและหวานหอมอย่างที่นายอนอวยไว้ไม่มีเปลี่ยน มีแฟนจูบเก่งเหมือนมีบุญวาสนาอย่างหนึ่ง ยอมรับว่าหล่อนเองก็เคยแอบเคลิ้มจนเกือบพลั้งเผลอทำอะไรที่ไม่ควรด้วยกัน แต่ยังดีที่เธอทั้งสองยังเรียกสติกลับคืนมาได้

 


เรียวปากกระชับขบเม้มอย่างนุ่มนวลก่อนผละออกจากกัน แววตาจดจ้องด้วยความรักและความต้องการพลางชวนให้สีชมพูอ่อนนั้นเคลื่อนที่ไปแตะจุดอื่นแทนริมฝีปาก กลิ่นหอมบนซอกคอของนายอนชวนให้ปลายจมูกอีกฝ่ายสัมผัสมัน ลมหายใจอุ่นปะทะเข้ากับส่วนอ่อนไหวทำเอาสาวฟันกระต่ายหัวใจเต้นรัว

 


หยุดเลยค่ะคุณจองยอน ฉันบอกแล้วไงคะว่าห้ามทำอะไรมากกว่ากอดและจูบ...

 


รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ช่างดูน่าหมั่นไส้นัก นายอนเองก็รู้ว่าจองยอนตั้งใจแกล้งแบบนั้นแต่บังเอิญว่าดันเคลิ้มจริงน่ะสิ ถ้าปล่อยให้อีกฝ่ายทำแบบนั้นมีหวังเลยเถิดกันไปไหนต่อไหนแน่นอน

 


รอให้คบกันนานกว่านี้ก่อน...นะคะ

 


มือเรียวลูบวนใบหน้าเล็กอยู่แบบนั้น ถึงปากจะบอกปฏิเสธแต่สายตาของนายอนช่างยั่วยวนชวนทำมิดีมิร้ายเสียจริง โชคดีที่จองยอนเองก็ไม่ได้เป็นคนบ้ากามอะไรทำนองนั้น เธอเข้าใจเหตุผลของนายอนและยอมหักห้ามอารมณ์ของตัวเองที่มันเกิดขึ้นไปแล้วเมื่อสักครู่นี้

 


ก็ได้ค่ะ ฉันรักคุณนะเลยยอม หึหึ

 


แหม—อันที่จริงก็แอบรู้สึกเสียดายใช่ไหมล่ะ ยู จองยอน

 


ถ้าถึงเวลาที่ฉันพร้อมเมื่อไร ฉันสัญญาว่าคุณจะติดฉันงอมแงมไม่กล้าไปมีคนอื่นเลยแหละค่ะ

 


นายอนบรรจงมอบจูบให้จองยอนอีกครั้งพลางเคลื่อนใบหน้าเข้ามากระซิบบางอย่างให้อีกฝ่ายฟัง

 



รักคุณนะคะ เจ้าชายคนสวยของฉัน

 

 

 

รักคุณมากกว่าค่ะ...พรหมลิขิตของฉัน

 




 

FIN.

 

Yeouinaru Station

#สถานียออินารุ

 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

68 ความคิดเห็น

  1. #68 angelwings (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 07:33
    ทำไมคู่มิแชงดูบีบหัวใจจังงง T^T
    #68
    0
  2. #67 besoice (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 23:07
    คู่มิแชงนี่น่าปวดหัวมากเงื้อนคงอยู่ที่ทางบ้านมินะแน่ๆเลย

    ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะไรท์ :)
    #67
    0
  3. #66 DuangruethaiTh (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 23:03

    มันคนล่ะอารมณ์​เลย​ มิแชง​ กะทูยอนอ่ะ​ แต่เรื่องมันเป็นของทูยอนนิเนอะ​ ทำเขินอ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาา


    มิแชงนุค้างคา​มาอ่ะ​ ส่งอีกเรื่องมาไวไวนะคะ

    #66
    0
  4. #65 sunantha sihabut (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 01:30
    เขินนน😝😝😝
    #65
    0