[E-Book] Yeouinaru Station #สถานียออินารุ [TWICE][2yeon]

ตอนที่ 11 : EP.10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61

 

 

 

 

  

EP.10

:)

 

 

  

รบกวนห่อโมเดลใส่กล่องของขวัญให้ด้วยนะคะ

 


ได้ค่ะ

 


เหตุผลที่ทำให้จองยอนเลือกของชิ้นนี้...ก็เพราะซานะชอบมันมากๆ

 

 


เอ้อ—ว่าแต่ที่นี่มีบริการส่งพัสดุไปต่างประเทศแบบด่วนไหมคะ?”

 


มีดีเอชแอลอยู่ที่ชั้นกราวน์ค่ะลูกค้า เดินลงบันไดเลื่อนเลี้ยวซ้ายเจอเลย

 


ขอบคุณค่ะ

 


เงินเก็บหายวับไปทันทีที่บัตรเครดิตถูกรูดชำระไปหนึ่งแสนสามหมื่นวอน เป็นครั้งแรกในรอบปีที่จองยอนใช้เงินขนาดนี้ ต่อให้ที่บ้านจะมีฐานะและมีหน้าที่การงานเป็นของตัวเองก็เถอะ

 


ความขี้งกมันไม่เข้าใครออกใครนี่นา

 


หวังว่าจะชอบนะเธอบ่นพึมพำก่อนจะห่อโมเดลตัวจิ๋วด้วยวัสดุกันกระแทกอย่างดีเพื่อส่งมันให้กับคนรักเก่า

 


ใช่—จองยอนไม่ได้ไปร่วมงานแต่งของซานะที่อเมริกา

 


 

ก่อนวันแต่งงานของซานะหนึ่งวัน

 


คาทก คาทก

 

เสียง Kakao Talk ดังแจ้งเตือนบนสมาร์ทโฟนเครื่องโปรดของยู จองยอน หญิงสาวถอดหูฟังออนเอียร์ก่อนหันมาโฟกัสกับข้อความบนหน้าจอ

 


ยู จองยอน! ขอบคุณมากนะสำหรับของขวัญแต่งงาน - Sana’

 


อื้ม ของถึงอเมริกาไวเหมือนกันนะ เธอชอบมันไหมล่ะซาจัง?

 


ชอบมากเลย! - Sana’

 


ขอบคุณนะ...ที่เข้าใจ - Sana’

 


อื้ม :)’

 


ว่างไหมจองยอน? ขอฉันคุยกับเธอสักแปปนะ - Sana’’

 


เสียงใสที่คุ้นเคยดังผ่านปลายสายทำเอาจองยอนเผลอฉีกยิ้มออกมาเล็กน้อย เธอถือโอกาสช่วงพักกลางวันเพื่อ Voice call กับซานะ ถ้าเทียบเวลาเกาหลีกับอเมริกาตอนนี้—ที่นั่นก็จวนจะห้าทุ่มแล้วซานะยังไม่หลับไม่นอนอีกหรอ สงสัยจะตื่นเต้นสำหรับงานแต่งงานในวันพรุ่งนี้ล่ะมั้ง

 


ดีใจด้วยนะ เธอกำลังจะเป็นเจ้าสาวแล้ว...คงจะสวยน่าดู

 


อันที่จริงจองยอนเองก็ยอมรับความจริงมาได้สักพักแล้วล่ะ เธอไม่ใช่คนไร้เหตุผลอะไรขนาดนั้น

 


ฉันอยากขอโทษสำหรับทุกเรื่องและขอบคุณที่เธอเข้าใจฉันนะ

 


ขอบคุณจริงๆ...

 


ถึงจองยอนจะไม่เห็นใบหน้าของหล่อนในตอนนี้ก็พอจะเดาออกว่าคนขี้แงกำลังร้องไห้ เสียงสั่นเครือบ่งบอกว่าคนปลายสายกำลังงอแงเป็นเด็กน้อย

 


ขอโทษนะจองยอนที่ฉันเดินออกมาแบบนั้น ขอโทษที่ฉันทำให้เธอเสียใจ ทั้งๆที่ฉันเองก็รักเธอมาก ยู จองยอน

 


ความรักไม่ใช่สิ่งสวยงามของมนุษย์ทุกคนเสมอไป บางครั้งมันก็เหมือนกับหนามที่คอยทิ่มแทงหัวใจ แต่มันก็ไม่ถึงกับเจ็บปวดรวดร้าวแทบปางตายหรอก ถูกไหมล่ะ?

 


ความรักไม่เคยทำร้ายใคร

 

มีเพียงเราเท่านั้นที่ปล่อยให้ความรู้สึกลวงหลอกที่หน้าตาคล้ายกับ ความรักเข้ามาทำร้ายหัวใจของตัวเอง

 


นี่ซานะจัง...เธอฟังฉันดีๆนะจองยอนกระแอมเสียงเล็กน้อยเพื่อปกปิดไม่ให้อีกคนได้ยินความอ่อนแอ

 


ต่อให้เรายังรักกันมากแค่ไหน แต่ความฝันของเรามันกลับเดินคนละทาง วันนั้นฉันไม่ทันได้เก็บอารมณ์ของตัวเองเลยพูดไม่ดีใส่เธอไปแบบนั้น แต่ตอนนี้...ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้วนะ

 


จองยอนอา

 


บางที...การยืนมองซานะจังมีความสุขในเส้นทางของตัวเอง มีความสุขในสิ่งที่เหมาะสม มันคงจะดีกว่าการรั้งเธอให้อยู่กับฉัน บางที...การอยู่ห่างกันแบบนี้มันอาจจะดีกว่าตอนอยู่ด้วยกันก็ได้เนอะ จริงไหม?

 


รู้ตัวอีกทีก็ใกล้หมดเวลาพักเที่ยงแล้ว จองยอนยังไม่ได้กินข้าวและคิดว่าคงจะไม่ได้กินข้าวกลางวันแล้วล่ะ ในเวลานี้เธออยากคุยพูดคุยกับคนรักเก่ามากกว่า เพราะรู้ว่ามันเป็นครั้งสุดท้าย

 


เธอคือคนที่ดีที่สุดในชีวิตของฉันเลย เธอรู้ตัวไหม

 


แต่คนดีก็ไม่ได้แปลว่าจะเป็นคนที่รัก ใช่ไหมล่ะ ฮ่าๆ จองยอนแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน

 


ฉันแอบใจหายนะที่จู่ๆเธอก็แต่งงาน วันที่เธอปล่อยมือฉันไป...มันเจ็บปวดมากเลยรู้ไหม

 


“…”

 


แต่มันคงจะเจ็บปวดกว่านี้ถ้าเรายังฝืนอยู่ด้วยกัน

 


น้ำตาค่อยๆไหลออกมา จองยอนยอมปลดปล่อยความอ่อนแอและให้สัญญากับตัวเองแล้วว่ามันจะเป็นน้ำตาหยดสุดท้ายสำหรับผู้หญิงที่ชื่อมินาโตะซากิ ซานะ

 


ขอให้เธอได้เป็นนักบินอย่างที่ฝันนะซานะ หวังว่าวันหนึ่งเธอจะมองกลับมาหาฉันจากดาวสักดวง

 


จองยอนอา ฉันรู้สึกผิดจนพูดไม่ออกเลย คือฉันไม่อยากให้เธอรักฉัน—

 


ถ้าเรื่องนั้นไม่ต้องห่วงนะเธอตัดบท

 


เพราะฉันกำลังมีความรักครั้งใหม่แล้ว

 


รอยยิ้มบางส่งผ่านสัญญาณโทรศัพท์ถึงคนรับจะไม่เห็นแต่ก็พอจะเดาออก ประโยคสุดท้ายดังออกมาด้วยความจริงจังก่อนสาวผมสั้นจะกดตัดสายคนรักเก่าทิ้งไป

 


พอกันทีความอึดอัดบ้าๆนี้

 


จองยอนรู้สึกสบายใจขึ้นเมื่อได้เปิดใจคุยกับคนรักเก่า...เป็นครั้งสุดท้าย

 


Call Ended…

 .

.

.

.

.

ผู้หญิงคนนั้นใช่คนในรูปปกคาทกเธอหรือเปล่า - Sana’

 


อือ

 


อิม นายอน คือผู้หญิงที่ฉันรัก

 


 

 

 

Y E O U I N A R U    S T A T I O N

 

 


 

 

ถนนสายเดิมมากด้วยผู้คนเนื่องจากเป็นเวลาเลิกงานของพนักงานออฟฟิศละแวกนี้ จองยอนไม่ชินกับการใช้รถยนต์ส่วนตัวสักเท่าไร ตั้งแต่ย้ายบริษัทมา—ถ้าเป็นไปได้ก็จะไม่ขับรถมาเองแบบนี้หรอก เหนื่อยก็เหนื่อย ไหนจะต้องวนหาที่จอดก่อนเข้าบริษัทอีก

 


แชยองอา พี่จะซื้อของกลับไปทำอาหารเย็นให้กิน เอาไรไหม

 


ขนมที่ฉันชอบ โซจูรสพีช ไก่ทอด ต็อกโบกีด้วย

 


เด็กอะไรวะเนี่ย เรื่องมากเหลือเกิน

 


ขนมอะไรของแก พี่จำไม่ได้

 


โถ่พี่จองยอน แกล้งลืมหรือไม่ใส่ใจน้องสาวอะคนปลายสายบ่นอุบ

 


ก็เยลลี่ที่พี่นายอนซื้อมาให้ฉันครั้งที่แล้วไง

 


เออๆรู้แล้ว แค่นี้นะ รีบกลับบ้านล่ะ

 


จองยอนสอดส่องไปทั่วเชลฟ์สินค้าหมวดขนมหวาน สายตาปะทะเข้ากับซองสีเขียวของเยลลี่ยี่ห้อหนึ่ง นอกจากมันจะเป็นเยลลี่ที่แชยองชอบกินแล้ว—มันยังเป็นของที่นายอนชอบมากๆอีกด้วย

 


คุณแน่ใจหรอว่าจะซื้อขนมคนตัวสูงเลิกคิ้ว

 


แน่ใจที่สุดเลยค่ะ

 


นายอนยิ้มกว้างเผยฟันกระต่าย ดูท่าแล้วคนที่คาดว่าจะมีความสุขกับขนมขบเคี้ยวนั้นจะไม่ใช่แค่แชยองคนเดียวแล้วสิ

 


เธอเองก็ดูมีความสุขกับชั้นวางเยลลี่เอาเสียมาก

 


นี่คุณ หยิบเยลลี่เยอะไปแล้วนะ เดี๋ยวน้องสาวฉันก็อ้วนกันพอดีหรอก

 


จองยอนส่ายหน้าเบาๆอย่างเอ็นดู

 


นี่คุณไม่รู้อะไร เยลลี่ยี่ห้อนี้อร่อยมากเลยนะ

 


นายอนบ่นอุบ ก่อนกวาดเยลลี่ลงตะกร้าเหมือนกับเธอตั้งใจจะเหมาเสียให้หมดทั้งชั้น

 


แสดงว่าคุณอยากกินเองล่ะสิ ดูท่าทางคุณจะชอบเยลลี่จัง

 




เห็นแล้วก็คิดถึงเหมือนกันนะ...โทรหาหน่อยดีกว่า

 


 

ตื๊ด......ตื๊ด

 


โทรไม่ติด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนายอนลืมชาร์จแบตโทรศัพท์มือถือไว้หรือเปลี่ยนเบอร์กะทะหัน แหงล่ะ—เล่นทิ้งหล่อนไว้แบบนั้นก็แปลกที่จะโดนโกรธ จองยอนนะจองยอน...เมื่อไรจะเลิกสักทีไอ้นิสัยทำอะไรตามใจตัวเองเนี่ย

 


โกรธเราหรอกหรอถึงหายไปแบบนี้

 


คนเราโกรธได้ก็หายโกรธได้ นอกจากขนมกองโตสำหรับเด็กหญิงแชยองตัวน้อยแล้วจองยอนยังแอบซื้อดอกไม้ช่อโตมาง้อนายอนอีกด้วย ใบหน้ายิ้มแย้มของสาวแต้มบนใบหน้าสวยพร้อมเดินเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี

 


ดอกไม้ของใครเนี่ยสวยจัง มีสาวให้มาหรอ

 


สาวเสิวที่ไหนกันล่ะ พี่ตั้งใจจะเอาไปให้คุณนายอนต่างหาก

 


แหม อยากจะเบะปากมองบนไปให้ถึงดาวอังคาร

 


ยี้—เหม็นความรักอ่าคนตัวเล็กเบะปาก

 


ธรรมดา

 


เออนี่พี่จองยอนแชยองกล่าวขึ้น

 


ที่พี่เคยบอกให้ฉันไปหาพี่มินะอะ ฉันตัดสินใจแล้วนะ

 


ว่า?

 


ฉันเพิ่งรู้มาว่าพี่มินะบินกลับเกาหลีไฟล์ทเที่ยงคืนพอดี เลยว่าจะไปรับที่สนามบินคืนนี้ พี่ไปกับฉันนะ

 


ไบโพล่าร์กินกันทั้งคู่แล้วพี่น้องคู่นี้ เดี๋ยวดีเดี๋ยวนอยด์ นึกอยากจะเปลี่ยนใจก็ทำอะไรปุบปับไม่เกรงใจอาหารเย็นที่ซื้อมาเลย

 


แล้วอาหารที่ฉันซื้อมาทำให้แกกินล่ะ จะเทกันง่ายๆแบบนี้เลยหรอ

 


ไม่ได้เทโว้ยค่ะ ก็กินให้เสร็จก่อนแล้วค่อยไปไงคะ เครื่องลงเที่ยงคืนนะไม่ใช่สองทุ่ม

 


 

ผู้คนยังคงหนาแน่นแม้ในเวลาเกือบเที่ยงคืน วันนี้ท่าอากาศยานนานาชาติกิมโปดูจะครึกครื้นกว่าทุกครั้ง เหตุเพราะนักท่องเที่ยวมากหน้าหลายตาต่างหลั่งไหลเข้ามาเที่ยวกรุงโซลในวันคริสมาสต์

 


คนเยอะจังไม่มีที่นั่งเลยอะหญิงสาวบ่นอุบต่อหน้าน้องสาว

 


วันนี้ไอดอลวงตไวซ์บินกลับมาจากญี่ปุ่นพอดีน่ะพี่จองยอน พี่มินะก็น่าจะมาไฟล์ทเดียวกับพวกเขาด้วย ไหนจะนักท่องเที่ยวที่บินมาฉลองคริสมาสต์ที่นี่อีก คนเยอะก็ไม่แปลก

 


อ่อหรอ ก็ว่า...

 


ลืมไปเลยว่าพรุ่งนี้เป็นวันคริสมาสต์

 


งั้นพี่ไปหาอะไรร้อนๆดื่มก่อนนะ โคตรหนาวเลยวันนี้

 


อุณหภูมิเพียงสามองศาทำเอาปลายจมูกขึ้นสีเลือด ขนาดสวมเสื้อผ้าเกือบสี่ชั้นยังไม่อาจต้านทานความหนาวได้สักเท่าไร ฮอตแพดส์และเครื่องดื่มร้อนเท่านั้นที่ช่วยให้อุณหภูมิร่างกายคงที่ บวกกับความอุ่นในสนามบินทำให้เธอไม่หนาวตายก่อนวัยอันควร

 


กลับมาแล้วครับคุณหญิง ไม่ทราบว่าคุณหญิงอยากดื่มลาเต้ร้อนหรือช็อตโกแลตร้อนดีคะ?จองยอนดัดเสียงกวนประสาทน้องสาว

 


เอิ่ม...เป็นอะไรของพี่เนี่ย กินยาผิดขวดมาหรอ? คุณหญิงบ้าบออะไร ของแบบนี้มันต้องช็อคโกแล็ตร้อนอยู่แล้วสิ!” คนตัวเล็กรับเครื่องดื่มจากมือคนพี่

 


เอ้อ! พี่จองยอนๆๆ

 


อะไร

 


พี่นายอนไปเที่ยวที่ไหนมาหรอ ทำไมพี่ถึงไม่บอกฉันล่ะว่าเขากลับโซลวันนี้

 


คนตัวเล็กกำลังพูดถึงอะไร? จองยอนกำลังไม่เข้าใจ

 


แกพูดถึงอะไร? พี่งง

 


ก็ระหว่างที่พี่จองยอนไปซื้อของอะ ฉันเหลือบไปเห็นพี่นายอนเดินออกมาจากเกทพร้อมผู้ชายตัวสูงๆ แต่ฉันไม่ทันได้เรียกอะ สองคนนั้นเดินขึ้นแท็กซี่ออกไปแล้ว

 


“…”

 


ฉันนึกว่าพี่รู้นะเนี่ย

 


 

 

 

Y E O U I N A R U    S T A T I O N

 

 


 

 

วันคริสมาสต์

 


สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ

 


รอยยิ้มเปื้อนใบหน้าสวยหลังสิ้นเสียงกระดิ่งประตูหน้าร้าน เหล่าสุนัขตัวเล็กใหญ่ส่งเสียงต้อนรับบ่งบอกว่ากิจการกรูมมิ่งที่นี่กำลังรุ่งเรืองด้วยจำนวนลูกค้าที่มากขึ้น

 


เอ่อ คุณนายอนอยู่ไหมคะ? พอดีฉัน...

 


หญิงสาวผมสั้นหลุบมองช่อดอกไม้ในอ้อมแขนตัวเองด้วยความขวยเขิน ทำเอาพนักงานสาวสัญาชาติญี่ปุ่นแอบยิ้มกรุ้มกริ่มออกมาเล็กน้อย

 


นี่แฟนคุณนายอนหรอ ไม่เบาเหมือนกันนะ เมย์พึมพำในใจ

 


ขอโทษทีนะคะพอดีคุณนายอนกลับไปทานข้าวกับพ่อแม่ที่คังนัม สงสัยคืนนี้คงจะค้างที่นั่นเลย

 


เอ่อแต่ฉันก็ไม่แน่ใจนะคะ คุณนายอนไม่ได้บอกไว้ว่ากลับมาเมื่อไร แค่เดาว่าน่าจะเป็นแบบนั้นน่ะค่ะ

 


อ่าว งั้นหรอคะจองยอนเอ่ยเสียงแผ่วอย่างเสียดาย

 


งั้นไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ

 


จองยอนพลาดโอกาสที่จะได้เจอกับนายอนสองครั้งแล้ว สงสัยดอกไม้ช่อนี้จะเหี่ยวเฉาโดยไร้เจ้าของเสียแล้วล่ะมั้ง ก็ในเมื่อเจ้าตัวเขาไม่อยู่รับ—เธอจะเอาไปให้กันล่ะ คนที่จองยอนจะมอบมันให้ด้วยความเต็มใจ...

 


ก็มีอยู่คนเดียวนั่นแหละ

 


โกรธเราจริงๆด้วยสินะ

 


เธอไม่อาจรู้ได้ว่านายอนเดินทางไปที่ไหน ไปทำไม และผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันแน่ ความอึดอัดสะสมในหัวใจเป็นสัญญาณว่าเธอกำลังกังวลเรื่องของนายอนมากๆ

 


หรือที่เขาเรียกกันทั่วไปว่า หึงนั่นแหละ

 


เฮ้อ...

 


ร่างสูงเดินทางจากอีแดมาถึงสวนสาธารณะแห่งเดิมที่คุ้นเคย การเดินทางด้วยรถไฟฟ้าสาธารณะมันก็ดีเหมือนกันนะ บรรยากาศที่ได้รับมันช่างแตกต่างกับการขับรถส่วนตัวโดนสิ้นเชิง หูฟังราคาแพงถูกสวมก่อนนิ้วเรียวเคลื่อนสัมผัสปุ่มเล่นเพลง บทเพลงช้าอาร์แอนด์บีบรรเลงขึ้นพร้อมพาหัวใจที่โดดเดี่ยวก้าวมายังริมแม่น้ำฮัน

 


เธอกลับมาที่สวนสาธารณะยออิโดอีกครั้ง สมองคิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องราวต่างๆนาๆที่ไม่อาจหาคำตอบได้ ดูเหมือนว่าเรื่องราวเหล่านั้นที่ฉายอยู่ในสมองของจองยอนจะเป็นเรื่องของผู้หญิงที่ชื่ออิม นายอนเสียทั้งหมด เธอกำลังคิดถึงหล่อนอย่างปฏิเสธไม่ได้

 


ไม่สบายใจ

 


โทรไปหาดีไหมนะ

 


จองยอนฉุกคิดซ้ำไปซ้ำมา เธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะรำคาญที่เธอทำตัวเซ้าซี้แบบนี้ หญิงสาวนั่งคิดอยู่สักพักก่อนตัดสินใจกดโทรไปหานายอนเป็นสายสุดท้าย

 


สายสุดท้ายแล้วจริงๆ หวังว่าคุณจะรับนะ...นายอน


.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

ยอโบเซโย

 


หัวใจแทบหลุดจากออกเมื่อคนปลายสายพูดขึ้น ก้อนเนื้อในอกซ้ายสั่นระริกไม่เป็นจังหวะเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหูอีกครั้ง


 

นึกว่าจะไม่รับสายกันแล้วซะอีก

 


คุณนายอน...

 


คุณจองยอน...อะเอ่อฟังเสียงแล้วเหมือนคนปลายสายกำลังเดินหรือวิ่งอยู่อะไรทำนองนั้นแหละ

 


แค่ฟังฉันก็พอนะจองยอนเอ่ยเสียงเรียบ

 


แต่จองยอนฉัน—แฮ่กๆ

 


ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น แค่ฟังฉันก็พอ...นายอนอา ฉันขอโทษที่ทิ้งคุณไว้เมื่อเช้าวันนั้น ฉันขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ทำให้คุณไม่สบายใจ และอยากขอโทษที่ฉันเคยบอกว่าฉันยังไม่พร้อมจะรักใคร

 


“…”

 


ที่ฉันโทรมาวันนี้ไม่ได้จะขอร้องให้คุณกลับมาคืนดีกับฉัน ไม่ได้จะขอร้องให้คุณกลับมาสนใจแค่ฉัน ที่คุณหลบหน้าฉันไปแบบนั้นน่ะ...ฉันรู้เรื่องที่คุณไปต่างประเทศกับใครคนนั้นแล้วนะ

 


เขาคงจะดีกว่าฉันใช่ไหมคะ? ถ้าเป็นแบบนั้นฉันคงทำได้แค่ยินดี—

 


จองยอนอานายอนแทรกเข้ามา หล่อนทนฟังจองยอนพูดอยู่ฝ่ายเดียวไม่ไหวแล้ว

 


อย่าเพิ่งพูดได้ไหมคะ ฉันวิ่งไปฟังคุณพูดไปจนปอดจะหลุดแล้วนะ!”

 


“…”

 


ผู้ชายคนนั้นคือเพื่อนของฉันค่ะ และอีกอย่างฉันก็ไม่ได้โกรธคุณด้วย แฮ่ก

 


เรื่องทั้งหมดคืออะไร จองยอนงงไปหมดแล้ว

 


ว่าแต่นายอนกำลังวิ่งไปไหน? หรือกำลังออกกำลังกายอยู่บ้านที่คังนัมอยู่กันนะ

 


อย่าเพิ่งวางนะคะ ฉัน—โอ้ย เหนื่อยจัง

 


“…”

 


ฉันไม่ได้หลบหน้าคุณค่ะ คุณจองยอนหล่อนพูดไปหอบไป

 


แล้วที่คุณหนีหายไปแบบนั้น ไม่ใช่เพราะว่าคุณโกรธฉันหรอกหรอ?

 


ถึงจะไม่เห็นหน้าคนผมสั้นตอนนี้แต่ก็พอจะดูออกว่าอีกฝ่ายกำลังใส่ใจความรู้สึกของนายอนมากๆ

 


ถ้าฉันโกรธคุณ...ฉันจะมาหาคุณทำไมล่ะคะ ยู จองยอน

 


“…”

 


หันหลังมาสิคะ

 


หัวใจที่เต้นช้าลงเหมือนดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาตอนนี้มันกำลังเบ่งบานและถูกแต้มด้วยสีสัน จังหวะของชีพจรพลันเต้นเร็วขึ้นเมื่อใบหน้าสวยของสาวฟันกระต่ายเผยต่อหน้าเธอ เสื้อกันหนาวขนเป็ดตัวหนากับรองเท้าบูทสีดำนั้นดูดีอย่างเหลือเชื่อ

 


หัวใจสองดวงเคลื่อนที่เข้าใกล้กันมากขึ้นกระทั่งระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงสามสิบเซนติเมตร ชั้นหิมะที่กองอยู่บนพื้นราบบุบยุบลงไปเป็นรอยรองเท้าสองคู่ที่เคลื่อนที่เข้าหากันอย่างตั้งใจ

 


รู้ไหมว่าวิ่งผ่าอากาศสี่องศามันหนาวมากเลยนะ

 


“…”

 


ดวงตาสั่นไหวเมื่อจ้องมองคนตรงหน้า

 


เพราะฉะนั้นคุณต้องรับผิดชอบฉัน...ด้วยการกอดนะ

 


ร่างสูงไม่รอช้า—เธอสวมกอดคนตรงหน้าเพื่อรับไออุ่นท่ามกลางหิมะในวันคริสมาสต์ อ้อมกอดกระชับแน่น ความอุ่นถูกถ่ายทอดผ่านหัวใจที่กำลังเต้นตึกตัก ร่างเล็กซบลงบนอกคนสูงกว่าโดยไม่แคร์สายตาคนอื่น ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากภายในพร้อมหัวใจที่มันกำลังเต้นดังว่า...

 


อิม นายอนฉันรักคุณ

 


นั่นคือประโยคที่นายอนรอคอยมานาน น้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นออกมาหลังสิ้นคำสารภาพจากคนปากแข็ง เสื้อตัวหนาที่ทับกันเกือบสี่ชั้นไม่อาจขวางกั้นหัวใจที่สั่นคลอน...มันกำลังร้องหาคนตรงหน้าดังขึ้น...ดังขึ้น

 


เรากอดกันท่ามกลางหิมะที่ร่วงโรย สีขาวโพลนบริสุทธิ์เหมือนเป็นสักขีพยานให้ความรู้สึกที่มีให้กันและกัน มันเป็นความรู้สึก...ที่ไม่อาจหาได้จากใครง่ายๆเลย

 


นึกว่าจะไม่ได้ยินคำนี้ซะแล้ว

 


นายอนฉีกยิ้มออกมาพร้อมน้ำใสที่หยดลงข้างแก้ม เธอแหงนมองใบหน้าเรียวเล็กที่ของอีกฝ่าย ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ที่ไร้ซึ่งความเศร้า มือเรียวยกปาดมันออกอย่างอ้อยอิ่ง เป็นนายอนที่ทำหน้าที่ปลอบโยนจองยอนในครั้งนี้

 


หญิงสาวสูดลมหายใจเหน็บหนาวก่อนหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเป้ จองยอนหยิบสิ่งของรูปทรงสี่เหลี่ยมที่ดูเหมือนจะเป็นหนังสือออกมาและยื่นมันให้กับเธอ

 


มันคือหนังสือนวนิยาย

 


คุณจองยอน...

 


ลองเปิดหน้าสุดท้ายดูสิ

 


ยังมีคนหนึ่งผูกพันกับความรักและความชัง ความรักที่เป็นเพียงอดีตแสนโหดร้าย ความรักที่เป็นเพียงเรื่องหลอกเด็ก

 


รักแท้...มันไม่มีจริงหรอก


.

.

.

.

.


ฉันเคยเชื่ออย่างนั้น...


กระทั่งฉันได้มาเจอกับคุณ...


'อิม นายอน'

 



คุณจำที่ฉันเคยบอกคุณได้ไหม ว่าฉันเคยแต่งนิยายรักหล่อนฉีกยิ้ม ประกายตาคู่สวยบ่งบอกว่าคนตรงหน้าของจองยอนมีค่ามากๆสำหรับหล่อน

 


ฉันแต่งมันจบแล้วนะ...และคุณคือคนแรกที่ได้อ่านมัน

 


“…”



นายอนไม่ใช่คนโชคร้ายแล้วแหละ ความรักครั้งแรกของเธอมันยิ่งใหญ่และมีความหมายมากกว่าที่คิดไว้หลายเท่า กำแพงหัวใจหนาที่จองยอนสร้างมันไว้ปิดกั้นตัวเองกลับถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย


เพราะคนตรงหน้า...คืออิม นายอน

 


ได้โปรดคบกับฉันเถอะนะ คุณนายอน




:)

 

 

 

 

TBC.

 

Yeouinaru Station

#สถานียออินารุ

 




Talk...

เขาคบกันแล้วค่ะ อร้ากกกกกกกในที่สุดหิมะก็เป็นใจสักที เห้อ...เจอกันครั้งแรกในวันฝนตก สุดท้ายก็กลับมาคบกันในวันที่หิมะตก ณ สถานที่เดิม ยังไงก็...ตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายแล้วนะคะ หวังว่าทุกคนจะรู้สึกอบอุ่นหัวใจในฤดูหนาวไม่มาก็น้อย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

68 ความคิดเห็น

  1. #64 Double_Dubu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 00:12
    แงงงงง ในที่สุ๊ดดด พิจองก็พูดออกมาแล้ว
    #64
    0
  2. #63 sunantha sihabut (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 01:18
    ในที่สุดก็สมหวังน้าาา
    #63
    0
  3. #62 angelwings (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 19:28
    สมหวังสักทีนะนายอนน รออ่านตอนหน้านะคะ
    #62
    0
  4. #61 oncejyjny (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 02:04

    ค้างที่สูดดดด;-; รอนะคะะ //ขอบคุณไรท์ค่าา

    #61
    0
  5. #60 sunantha sihabut (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 23:45
    โอ้ววว มาแล้วๆ ตอนนี้ค้างอ่ะ
    #60
    0
  6. #59 angelwings (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 21:43
    มาแล้วๆ รออ่านต่อนะคะ ^^
    #59
    0