นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

คิดถึงคุณซากุระ #มิแชงเธียเตอร์ [Michaeng]

โดย PENGUINBOY

MINA x CHAEYOUNG #มิแชงเธียเตอร์

ยอดวิวรวม

1,021

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


1,021

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


53
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 ส.ค. 61 / 19:03 น.
นิยาย Դ֧سҡ #ᪧ [Michaeng]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ภาพยนตร์/ละครที่เป็นแรงบันดาลใจ : STAY ซากะ..ฉันจะคิดถึงเธอ




MINA  x CHAEYOUNG
#คิดถึงคุณซากุระ


ชื่อเรื่อง : คิดถึงคุณซากุระ (HANAMI はなみ)
แนวเรื่อง : โรแมนติก , อบอุ่นหัวใจ
LANDMARK :  สวนสาธารณะเคมะซากุระโนมิยะ (Kema Sakuranomiya) ประเทศญี่ปุ่น
WRITER : นายเพนกวิ้น  tw: @pookokung





Son Chaeyoung :

"  ฉันชอบเทศกาลฮะนะมิ ซากุระทำให้ฉันได้เจอเธอคนนั้น "



---------------------------------------------------------------



Myoi Mina :

"  ได้เจอแค่ปีละครั้งก็ยังดี ซากุระช่วยบานบ่อยๆได้ไหม  "








#มิแชงเธียเตอร์
@pookokung on twitter | penname : penguinboy






o w e n tm.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ส.ค. 61 / 19:03




MINA  x CHAEYOUNG

#คิดถึงคุณซากุระ






         วันที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆก้อนกลมสีขาว อากาศอบอุ่นขึ้นจากฤดูหนาวที่เพิ่งผ่านมา ชายหญิงต่างสวมเสื้อผ้าสบายๆให้เหมาะกับฤดูกาล กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกซากุระเป็นสัญญาณของฤดูใบไม้ผลิที่มาถึง หญิงสาวชาวญี่ปุ่นในชุดยูกาตะสีม่วงอ่อนก้าวเท้าเดินอย่างแผ่วเผา ท่ามกลางดอกไม้สีชมพูอ่อนหลายพันต้นบานสะพรั่งเรียงยาวไปตามริมแม่น้ำโอคาวะ


         หญิงสาวใบหน้าเรียวเล็ก ผิวขาวเนียน ผมสีน้ำตาลเข้มยาวสลวยถูกปัดไปอีกข้างเผยให้เห็นสันกราม เธอตกเป็นเป้าสายตาของหนุ่มสายในระแวกนั้น ทำเอาบางคนเผลอหลุดชมออกมา ริมฝีปากบางถูกฉีกยิ้มโดยสาวชาวญี่ปุ่น เป็นการตอบรับเสียงชมที่ดังผ่านหู






"かわいすぎる"  [น่ารักมาก]






         อักษรภาษาญี่ปุ่นถูกบรรจงเขียนลงบนสมุดสเก็ตช์ของใครบางคน ภาพของหญิงสาวญี่ปุ่นในชุดยูกาตะสีม่วงอ่อนถูกสเก็ตช์ลงบนสมุดเล่มนั้นอย่างสมบูรณ์ และจบลงด้วยการลงเครดิตภาพวาดแผ่นนั้น







かわいすぎる

- คุณซากุระ -

by ซน แชยอง.








Son Chaeyoung's Part



         ปีที่สองแล้วที่ ซน แชยอง มาเที่ยวชมดอกซากุระที่สวนสาธารณะเคมะอีกครั้ง เธอหลงไหลในการวาดภาพภายใต้บรรยากาศสวยงามของธรรมชาติ ดังนั้นเทศกาลฮะนะมิจึงเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่เธอไม่พลาด ส่วนเหตุผลที่เธอเลือกเดินทางมาโอซาก้าอีกครั้งก็เพราะ ใครบางคน...






....ใครบางคนที่ทำให้เธอ ‘ตกหลุมรัก’ เพียงคร้้งแรกที่เห็น






         เสียงเตือนของสมาร์ทโฟนดังขึ้นบนรถไฟใต้ดิน คนตัวเล็กรีบหยิบมันออกมาจากกระเป๋าก่อนที่จะกดตอบรับวิดิโอคอลจากเพื่อนสนิท





[แชงแชง!]




"ไงพวกแก โดดเรียนกันหรือไงถึงวิดิโอคอลมาได้"




[เออดิยัยจื่อวีมันชวนโดดเนี่ย]

[ดุ๊บต่างหากโว้ยที่ชวน!]




"แกอย่าเพิ่งเถียงกันเสียงดัง ฉันอยู่บนรถไฟ"




[กำลังไปสวนเคมะหรอยะ]




"แน่นอน โปรเจคประกวดวาดภาพฉันมันยังไม่จบน่ะสิ"




[ซากุระก็มีตั้งหลายที่ทำไมต้องไปสวนเคมะอ่ะ?]  

[เออทำไมอ่ะ ทำไมอ่ะ ทำไมหราาาา]






         ดาฮยอนหรี่ตามองเพื่อนสนิทอย่างมีเลศนัย ในส่วนของจื่อวีก็เอาแต่ย้ำคิดย้ำถามอยู่แบบนั้น ปีก่อนที่แชยองมาเที่ยวญี่ปุ่น และความน่าเบื่อของทัวร์สมัยนี้ทำให้พวกเธอจึงตัดสินใจมาเที่ยวกันเอง แพลนกันเอง ที่ที่แชยองอยากไปในช่วงเทศกาลฮะนะมิก็ไม่พ้นสวนสาธารณะเคมะซากุระโนมิยะที่ติด TOP10 ของสถานที่ที่สวยงามเมื่อเสิชดูในอินเทอร์เน็ต






         หญิงสาวกรอกลูกตาไปมาทำเป็นไม่สนใจคำพูดของเพื่อนสนิท อันที่จริงเธอและเพื่อนสนิทก็รู้ๆกันอยู่ แชยองเลือกที่จะมาที่นี่เพื่อสานต่อโปรเจควาดภาพจากโครงการขอทุนการศึกษาของมหาวิทยาลัยจากปีที่แล้ว ซึ่งครั้งนี้คนตัวเล็กต้องมาญี่ปุ่นคนเดียว เอาจริงๆแชยองก็หวั่นเรื่องภาษาแต่เธอก็เอาตัวรอดเก่งในระดับหนึ่ง อีกเหตุผลที่เธอวางใจในการมาญี่ปุ่นคนเดียวเพราะเธอจองที่พักที่เป็นเกสเฮาส์ไว้ โดยเจ้าของเกสเฮาส์เป็นคนญี่ปุ่นใจดี นิสัยน่ารักและพูดภาษาเกาหลีได้ เธอรู้สึกไว้ใจคนแปลกหน้าทั้งๆที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนก็ตาม






"ก็ไปทำโปรเจคสิวะ ปีที่แล้วพวกแกก็มาด้วยกันฉันก็บอกแล้วว่าที่นี่มันสวย"




[หมายถึงคนที่นั่นสวยช้ะ]  จื่อวีย้อน




"พูดมากจัง รำคาญล่ะ"




[โถ่ อุตส่าห์คอลมาหาเลยนะเว้ย แซวนิดแซวหน่อยเอง แล้วคิดว่าครั้งนี้ไปแล้วจะเจอคุณซากุระอีกหรอ]




"คงไม่หรอก ถ้าเจออีกก็พรหมลิขิตแล้วล่ะ"




[แหมมมม ปีก่อนใครก็ไม่รู้เห็นคุณซากุระแล้วก็บ่นว่าสวยจัง ชอบ ไปเฝ้าหาเขาทุกวันแต่ไม่เข้าไปทำความรู้จัก แล้วก็มาบ่นคิดถึง อยากเจอ]  ดาฮยอนกรอกตามองบนเพื่อนสนิทผ่านหน้าจอ




“ก็เขาสวย”




[รำคาญจริงงงง  แล้วที่พักเป็นไงบ้างวะ]  จื่อวีถาม




"ไม่รู้อ่ะฉันแวะมาสวนเคมะก่อนรอเข้าไปตอนบ่าย พอดีไฟล์ทถึงตอนเช้าพอดี ฉันชอบอากาศตอนเช้าๆ"




[เออๆเอาตัวรอดให้ได้นะเว่ยไปอยู่โน่นคนเดียวตั้งเดือนนึง]




"เออขอบใจเว่ย พวกแกไปเรียนกันได้ล่ะไป"







         คนตัวเล็กตัดบทสนทนาเพื่อนสนิททันทีที่เธอเดินทางมาถึงสถานี Sakuranomiya เท้าทั้ง 2 ข้างถูกเจ้าตัวเร่งความเร็วเพื่อให้ถึงที่หมายในเวลาอันรวดเร็ว แชยองตื่นเต้นที่ได้มาที่นี่ต่อให้ไม่ใช่ครั้งแรกของเธอก็ตาม สมุดสเก็ตช์ถูกควักออกมาจากกระเป๋า เจ้าตัวบรรจงขีดเขียนลายเส้นของธรรมชาติ สีชมพูอ่อนถูกแต่งเติมลงบนกระดาษเพื่อความสมบูรณ์








"ฮืออออออ ฮืออออ"






         ซน แชยองวางสมุดกับดินสอสีลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กผู้หญิงที่อยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่เมตร ฝีเท้าเร่งรีบคนตัวเล็กวิ่งไปถึงเป้าหมาย เด็กผู้หญิงตัวน้อยปั่นจักรยานล้มลง ร่างของเธอถูกจักรยานทับไว้ แชยองประคองเด็กคนนั้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พบบาดแผลและเลือดสีแดงสดบริเวณข้อศอกของเด็กคนนั้น เธอใช้ทิชชู่ชุบน้ำดื่มที่พกอยู่ในกระเป๋าเช็ดเศษดินออกเพื่อชำระล้างแผล





"ไม่เป็นไรแล้วนะคะ เดี๋ยวก็หายแล้วนะ"




"....."




         เด็กสาวยืนงงกับคำพูดของสาวชาวเกาหลี ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที ผู้หญิงวัยกลางคนเร่งฝีเท้าเข้ามาพร้อมกอดลูกสาวไว้ พวกเขาพูดคุยกันเป็นภาษาญี่ปุ่นพลางสลับหันมามองแชยองแล้วส่งยิ้มให้  เธอไม่เข้าใจภาษาที่พวกเขาพูดแต่ก็พอเดาออกว่าเด็กน้อยกำลังเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้คนเป็นแม่ฟัง





"Thank you"





         สาวไวกลางคนขอบคุณเธอเป็นภาษาสากลอันเป็นว่าเข้าใจได้ คนตัวเล็กยิ้มหวานตอบกลับไปด้วยความยินดี แชยองหันกลับมาที่นั่งเดิมและเพิ่งนึกได้ว่าเธอทิ้งสมุดสเก็ตช์ไว้  หญิงสาวเบิกตาโพลงกับความว่างเปล่าที่อยู่ตรงหน้า สมุดสเก็ตช์หายไป ไม่ใช่การทำหล่นหรือปลิวไปกับลมเพราะเธอหารอบๆจนทั่วแล้วก็ไม่เจอ








โอ้ยยย จะทำยังไงดีเนี่ย




         รถประจำทางจอดลง คนตัวเล็กเดินทางมาถึงหน้าบ้านของเกสเฮาส์ที่จองไว้ คนตัวเล็กใจลอยไม่มีสติอยู่กับตัว เธอรู้สึกเครียดที่จู่ๆสมุดสเก็ตช์ที่หายไปแบบไร้ร่องรอย เมื่อประตูหน้าบ้านถูกเปิดออก แชยองเลิกคิ้วขึ้นด้วยความตกใจ เธอเผลออุทานออกมากับภาพที่อยู่ตรงหน้า หญิงสาวผมสีน้ำตาลเข้มตรงหน้า ผิวเนียนขาวละมุน จุดสีดำบนสันจมูกข้างซ้าย อีกฝ่ายฉีกยิ้มหวานออกมาเผยให้เห็นเหงือกและฟันที่เรียงสวยเป็นธรรมชาติ กลับกันกับเธอที่ยืนอึ้ง เธอลืมความรู้สึกทั้งหมดที่เพิ่งผ่านมาเพียงพริบตา









น...นี่มันผู้หญิงคนนั้น


‘คุณซากุระ’





"สวัสดีค่ะ"




"สะ...สวัสดีค่ะ ฉันซน แชยอง"




"เมียวอิ มินะ ค่ะ เชิญข้างในก่อนนะคะ"






         หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของบ้านช่วยยกกระเป๋าของซน แชยอง เธอเดินนำคนตัวเล็กไปยังห้องนอนที่ถูกจัดแจงไว้แล้ว ห้องสไตล์ลอฟผสมผสานความเป็นญี่ปุ่น เตียงที่อยู่ระดับเดียวกับเข่า ผนังสีขาว พื้นห้องลายไม้สีอ่อน รูปภาพที่ถูกแขวนตกแต่งอย่างเป็นระเบียบ สาวร่างบางยิ้มหวานตอบรับก่อนที่จะเดินออกจากห้องอย่างรีบเร่ง มือของเธอถูกคว้าไว้โดยใครบางคน





"เดี๋ยวค่ะ คือ...ขอบคุณมากๆนะคะ"





“มีอะไรเรียกใช้ได้ตลอดเลยนะ ไม่ต้องเรียกคุณก็ได้ค่ะ เราเน้นอยู่กันแบบสบายๆ เรียกพี่แล้วกันนะคะ”





“ค่ะ พี่มินะ”









         ความสนิทสนมเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆเมื่อมินะเป็นเพียงคนเดียวที่แชยองพูดคุยด้วยมากที่สุดในตอนนี้ ถ้าไม่ติดว่ามินะพูดภาษาเกาหลีได้ เธอคงเป็นใบ้อยู่ญี่ปุ่นเป็นเดือนแน่ๆ อาหารมื้อเช้าถูกสาวเจ้าของบ้านทำเสร็จสับ ราเม็งร้อนๆถูกเสริฟลงบนโต๊ะในห้องอาหาร


         



“いただきます。”   [จะทานแล้วนะคะ]






         คนตัวเล็กรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยร่วมกับเจ้าของบ้าน ถือว่าเป็นอาหารมื้อที่อร่อยที่สุดในระยะเวลา 2 สัปดาห์ที่เธออยู่ญี่ปุ่น แชยองเป็นพวกอยู่ไม่ติดบ้าน เธอมักจะไปหาคาเฟ่ สวนสาธารณะ หรือธรรมชาติต่างๆ เพื่อนั่งหาแรงบันดาลใจในการวาดภาพ เธอจึงทานแต่อาหารฟาสฟู้ดข้างนอกมาตลอดสัปดาห์





“อร่อยมั้ยแชยอง”




“อร่อยที่สุดเลยค่ะ ฉันกินแต่อาหารฟาสฟู้ดตลอดเลย มื้อแรกเลยที่ได้กินอาหารญี่ปุ่นแบบที่คนญี่ปุ่นทำให้กินจริงๆ”




“แล้วทำไมไม่ไปลองกินร้านที่ดังๆในโซเชี่ยลล่ะ”




“ถ้าร้านแบบนั้นคนก็เยอะไปหมด ฉันไปคนเดียวมันเหงาน่าดูเลยนะพี่มินะ”




“.....”




“พี่มินะทำอาหารให้แชงกินแบบนี้ทุกวันเลยได้มั้ยคะ”






คนน้องเอ่ยปากชมอย่างมีเลศนัย เอาจริงๆหัวใจเธอก็เต้นแรงตลอดเวลาที่อยู่กับเมียวอิ มินะ คนที่เธอหลงรักตั้งแต่วันแรกที่เจอ คุณซากุระในความฝันของเธอในวันนั้น เป็นเรื่องบังเอิญมากที่เธอได้มาเจอกันอีกครั้งเหมือนกับพรหมลิขิตยังไงยังงั้น





สถานที่แห่งความทรงจำที่เต็มไปด้วยดอกซากุระบานสะพรั่งเต็มพื้นที่ไม่แพ้ปีก่อน สาวร่างบางเดินเคียงคู่คนตัวเล็ก สายลมอ่อนพัดทำให้ผมปิดบังใบหน้าก่อนที่เมียวอิมินะจะใช้นิ้วเรียวเกลี่ยมันขึ้นมาทัดหูตนเองเผยให้เห็นสันกราม






สวยมาก


สวยเหมือนวันแรกที่เจอเลย






“แชงแชง”




“คะ”




“ชอบดอกซากุระมากเลยหรอ”




“ชอบมากค่ะ”




“จริงๆฉันเคยมาที่นี่เมื่อปีที่แล้ว ฉันชอบวาดภาพธรรมชาติพวกนี้ อีกอย่างคนแถวนี้ก็น่ารักดีนะคะ”




“เอ๊ะะ??”




“คือฉันหมายถึงคนญี่ปุ่นน่ะค่ะ นิสัยน่ารัก สุภาพ ใจดีด้วย”




“....”




“จริงๆแล้ววันแรกที่ฉันมาที่นี่ ฉันทำสมุดสเก็ตช์ภาพหายไป มันสำคัญกับฉันมาก แต่ฉันก็คิดว่าคงหามันไม่เจออีกแล้ว แต่ว่า...ฉันไม่สนใจมันแล้วอ่ะค่ะ ยังไงตอนนี้ก็ได้เจอตัวจริงในภาพนั้นแล้ว”




“คะ?”




“ป่าวค่ะ ไม่มีอะไร”







คนตัวเล็กอมยิ้มเล็กน้อยแต่ไม่อาจปกปิดรอยบุ๋มของลักยิ้มนั้นได้ ช่วงเวลาค่ำเหมาะแก่การเดินสูดอากาศ แชยองชอบความสงบ มินะก็เช่นกัน ทั้งคู่เดินมาถึงริมแม่น้ำในบริเวณที่คนไม่พลุกพล่าน แสงไฟสลัวตามทางเดิน คนตัวสูงกอดอกด้วยความรู้สึกหนาวเย็น




“พี่มินะหนาวหรอคะ”




“นิดหน่อยค่ะ กลางคืนอากาศจะเย็นๆพี่ไม่คิดว่าเราจะอยู่ที่นี่นานเลยไม่ได้เตรียมเสื้อมาด้วย”




“ขอโทษนะคะ งั้นเรากลับกันเลยมั้ย”




“พี่ยังอยากอยู่ต่ออีกนิดนะแชงแชง”




“....”




“จริงๆ พี่มินะชอบที่นี่มากเลยนะคะ ทุกๆครั้งในงานเทศกาลฮะนะมิ พี่จะมาที่นี่เพื่อรอเจอใครบางคน














Myoi Mina's Part



หญิงสาวชาวญี่ปุ่นในชุดยูกาตะสีม่วงอ่อนก้าวเท้าเดินอย่างแผ่วเผา ท่ามกลางดอกไม้สีชมพูอ่อนหลายพันต้นบานสะพรั่งเรียงยาวไปตามริมแม่น้ำโอคาวะ




ช่วงเทศกาลฮะนะมิเธอมักจะมาเดินคนเดียวที่สวนเคมะเป็นประจำทุกปี จนเธอได้พบกับสาวน้อยชาวเกาหลี คนนั้นมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างบอกไม่ถูก ตัวเล็ก น่ารัก วาดภาพเก่ง เธอสะดุดตากับสาวน้อยคนนี้




เมียวอิ มินะมีศรัทธากับความรัก เธอเชื่อว่าเมื่อไรที่ดอกซากุระบาน มักจะนำพาสิ่งที่ดีต่อใจมาให้เธอเสมอ






ทำไมคนที่เจอเพียงแค่ครั้งเดียว ถึงทำให้ใจเต้นได้ขนาดนี้กันนะ







แล้ววันเล่าในเทศกาลฮะนะมิ มินะเฝ้าคอยแต่คนตัวเล็กคนนั้น เธอไม่ได้มีรสนิยมชอบเพศเดียวกันมาตั้งแต่แรกหรอก แต่ด้วยเสน่ห์และความน่ารักของเด็กคนนั้นมันทำให้เธออดกลั้นหัวใจของตัวเองไม่ไหว อยากรู้จัก อยากพูดคุย







“พี่คนที่ใส่ยูกาตะสีม่วงน่ารักมาก ฉันชอบพี่! ปีหน้าขอให้เราเจอกันอีกนะคะ”







คนตัวเล็กคงคิดไม่ถึงว่ามีคนญี่ปุ่นแถวนี้ฟังภาษาเกาหลีออก เธอตะโกนออกมาสุดเสียงตามคำท้าของเพื่อน สีหน้าแดงก่ำออกมาอย่างเห็นได้ชัด มินะเผลอยิ้มออกมา ทำเอาคนที่แอบมองเธออยู่เหมือนกันแทบใจละลายไปตรงนั้น






หลังจากวันนั้นเธอจึงตัดสินใจเปิดบ้านตัวเองเป็นที่พักผ่าน Airbnb เพื่อรอเด็กสาวคนนั้น






ที่ใดมีศรัทธา ที่นั่นย่อมมีความหวัง






ซน แชยอง  เด็กสาวชาวเกาหลีที่เข้ามาจองห้องพักกับเธอไว้ ก่อนหน้านี้ก็มีต่างชาติอยู่หลายคนแต่เธอก็ปฏิเสธไปเนียนๆ จนเมื่อถึงวันที่แชยองเดินทางมา เธอแอบไปสวนเคมะเพื่อเจอซน แชยองเงียบๆไม่ให้เจ้าตัวรู้ตัว






"ฮืออออออ ฮืออออ"






เสียงเด็กผู้หญิงร้องไห้กับแชยองที่เข้าไปปลอบโยน จังหวะดีที่เธอถือวิสาสะเข้าไปขโมยภาพสเก็ตช์ของคนตัวเล็ก เจตนาเธออาจจะแค่อยากเปิดดูมันแค่หน้าสองหน้า แต่เวลาอันกระชั้นชิดทำให้เธอไม่ทันได้ทำไร เธอจึงตัดสินใจเสียมารยาทหยิบสมุดเล่มนั้นกลับบ้านไป




หญิงสาวฉีกยิ้มกว้างเมื่อพบว่าในกระดาษเหล่านั้นมีแต่รูปภาพของเธอเต็มไปหมด “คุณซากุระ” เป็นชื่อที่เธอเองที่แชยองเรียกมาตลอด มินะไม่เคยมีโมเมนต์ตกหลุมรักใครแล้วเขาคนนั้นก็ตกหลุมรักเธอเช่นกันแบบตอนนี้ เธอมีความสุขมาก












“นี่พี่มินะ เอาไปใส่เลย”





มินะหลุดจากภวังค์ความคิด เธอสัมผัสได้ถึงร่างกายที่อบอุ่นขึ้นเล็กน้อย เสื้อคลุมตัวหนาถูกสวมอยู่บนร่างกายเมียวอิ มินะ






“อ้าวแล้วแชงแชงไม่หนาวหรอ เอาคืนไปเลย”




“ไม่เป็นไรค่ะ ก็พี่หนาวนี่หน่า”




“แชงแชงเอาคืนไป อากาศมันเย็นนะ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก”




“พี่นั่นแหละหนาวจนตัวสั่นแล้ว ฉันเป็นห่วงพี่นะ”




“แชงแชง!”




“.....”





เมียวอิ มินะขมวดคิ้ว เธอเอ็ดแชยองพร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้คนตัวเล็ก สีหน้าเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงอ่อนๆ สายตาที่ซุกซนของมินะทำให้เธอไม่อาจต้านทานแรงกดดันนี้จนเธอต้องหันหน้าหนี





“งั้นถ้าแชงดื้อ พี่จะกอดจริงๆด้วยนะ”






ยังไม่ทันได้ตั้งตัว จังหวะที่แชยองหันกลับไปเป็นจังหวะเดียวกับที่มินะโน้มตัวเข้ามากอดพอดี ปลายจมูกเธอสัมผัสลงบนแก้มขวาของแชยองโดยไม่ได้ตั้งใจ สายตาของกันและกันที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์หา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆชวนหลงใหล ทำเอาคนตัวเล็กค่อยเคลื่อนใบหน้าเข้าประชิดกว่าเดิม ก้อนเนื้อข้างซ้ายเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ริมฝีปากอุ่นประทับลงบนริมฝีปากบางเบาๆก่อนที่แชยองจะค่อยถอนจูบออกมา มือข้างหนึ่งของมินะสัมผัสลงบนแก้มข้างขวาของแชยอง ครั้งนี้เป็นมินะเองที่เคลื่อนใบหน้าเข้าไปหาคนตัวเล็ก ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากร้อนผ่าวถูกเติมเต็มด้วยจูบอีกครั้ง แต่เป็นจูบที่ยาวนานกว่าเดิม ริมฝีปากเล็กกดทับริมฝีปากล่าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นริมฝีปากบน สองลมหายใจสอดประสาน ราวกับโลกนี้หยุดหมุนไปแล้ว







คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ…

ที่คนสองคน ‘ตกหลุมรักพร้อมกัน’  ‘ในเวลาเดียวกัน’

แต่มันเป็น พรหมลิขิต








เสียงอึกทึกของผู้คนมากมายในสนามบิน วันนี้เป็นวันที่แชยองเดินทางกลับเกาหลี มีเพียงสาวญี่ปุ่นเพียงคนเดียวที่มาส่งเธอที่สนามบิน ร่างบางกอดรัดตัวเล็กเพื่อเป็นการบอกลาก่อนที่เธอจะเดินจากไป




さようなら”  [ลาก่อน]





เสียงบอกลาวนเวียนอยู่ในหัวคนตัวเล็กตลอดเวลา เธอมีความสุขกับช่วงเวลาที่ผ่านมา แล้วก็รู้สึกเศร้ามากๆในตอนนี้ เครื่องบิน Landing ลงสู่สนามบินอินชอนเป็นที่เรียบร้อย หญิงสาวตรวจเช็คสัมภาระก่อนที่จะสะดุดตากับอะไรบางอย่าง






เจอแล้ว...สมุดสเก็ตช์ที่หายไป







แชยองทั้งแปลกใจและดีใจมากๆที่ได้สมุดเล่มนี้กลับคืนมา และแล้วสายตาเธอก็หยุดนิ่งอยู่กับข้อความบางอย่างบนกระดาษแผ่นนั้น ข้อความที่ทำให้เธอยิ้มทั้งน้ำตา เป็นความสุขในความเศร้า เป็นความเหงาในความหวัง เธอยกมือปากน้ำตาก่อนที่ยกสมุดสเก็ตช์เล่มนั้นมากอดรัดเหมือนไม่อยากให้มันหายไปไหนอีกแล้ว






ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ ^^


ากุระช่วยบานบ่อยๆได้ไหมนะ แชงแชงจะได้มาหาพี่มินะอีกไง สัญญาว่ารอบหน้าจะไม่หยุดแค่จูบแน่ๆ



.

.

.

.

.

.

.

.


“เป็นแฟนกันนะ”

by คุณซากุระ (ของแชงแชง)










#คิดถึงคุณซากุระ
@pookokung

ผลงานอื่นๆ ของ PENGUINBOY

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 TaTRV
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 20:41
    เขร้้้้ โอ้ยย ดีต่อใจเหลือเกินนนน
    #6
    0
  2. วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 16:52
    น่ารักมากอ่ะ ดูอบอุ่นนนน
    #5
    0
  3. #4 j-wezz
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 11:33
    ชอบเรื่องนี้มากแงงง แต่งต่อเยอะๆนะคะ
    #4
    0
  4. #3 d - Biscuitz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 21:23
    ให้ตายเถอะ หยุดยิ้มไม่ได้ :)
    #3
    0
  5. #2 vas
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 05:12
    น่ารักกกก มันหวานและอบอุ่นไปพร้อมกันจริงๆ
    #2
    0
  6. วันที่ 9 กันยายน 2560 / 01:16
    ชอบมากกกกก น่ารัก เขินมากด้วยค่ะ อ่านไปยิ้มไป พี่มินะกับน้องแชงดูอบอุ่นมากเลย-////-
    #1
    0