อย่าเอาเขามาเกี่ยวเรื่องนี้

ตอนที่ 11 : ขอวันนึงนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    15 ก.พ. 57

"นี่สาวๆ วันนี้ไหนๆเราเสร็จงานเร็วทั้งทีพี่ว่าเราทำอะไรกินกันที่บ้านดีมะ" ผู้เป็นพี่ใหญ่เอ่ยหลังจากที่ทั้งสามเดินออกมาจากห้องประชุมของบริษัท
"ก็ดีเหมือนกันพี่เจน นิวก็คิดถึง เหมือนกัน"
"คิดถึงอะไรหรอหนูนิว"
"ก็...คิดถึงส้มตำฝีมือพี่เจนไง"
"อ่ออ นึกว่าคิดถึงงงงงงงงง" พี่เจนพูดลากเสียงยาวพร้อมชำเลืองไปมองร่างเล็กที่เปิดประตูขึ้นรถไปเรียบร้อยแล้ว
"นี่ไปกันยังอ่ะ หิวแล้วนะ" ร่างเล็กในรถยื่นหน้าออกมาหวังหยุดการสนทนาของทั้งคู่
"นั่นสิพี่เจน มัวโอ้เอ้อยู่ได้ขึ้นรถสิ" นิวพูดแล้วรีบขึ้นรถทันที
"แหม เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะ ว่าแต่จะกินอะไรดี"
"ก็ส้มตำนั่นแหล่ะ นิวอยากกินไม่ใช่หรอ"
"หรอ โอเคงั้นไปกันเลย go go go" พูดจบพี่เจนก็ขับรถพุ่งออกไปทันที
"จิ๋วขึ้นไปเปลี่ยนชุดแปบนึงนะเดี๋ยวลงมาช่วย" พอกลับถึงบ้านปุ๊บจิ๋วก็เดินตัวปลิวขึ้นห้องทันทีปล่อยให้นิวกับพี่เจนช่วยกันทำกับข้าวอยู่สองคน
"นี่รู้มั้ยว่าทำไมพี่ถึงชวนเรามาที่นี่วันนี้" ระหว่างที่สองคนกำลังช่วยกันทำกับข้าวจู่ๆพี่เจนเปิดประเด็นขึ้นมาเฉยเลย
"ก็มากินส้มตำสุดแซ่บฝีมือพี่เจนไง" นิวตอบทั้งที่กำลังก้มหน้าก้มตาล้างผักอยู่
"นั่นมันก็ใช่ แต่ที่สำคัญกว่าคืออยากให้หนูนิวมาคุยกับหนูจิ๋วหน่อยน่ะ พี่ว่าหมู่นี้จิ๋วจะหงอยๆไปหน่อยนะ" ทำให้คนที่กำลังล้างผักอยู่หยุดและเดินเข้ามาหาพี่เจนทันที
"มีอะไรหรอพี่เจนจิ๋วเป็นอะไร ทะเลาะกับพี่เอฟรึเปล่า" พูดถามไปทั้งๆที่ในใจก็แอบคิดว่าหรือเป็นเพราะจิ๋วนอนไม่หลับจริงๆ [จิ๋วไม่มีวันนอนหลับไปอีกนาน] คำพูดของจิ๋ววันนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว 
"ไม่รู้สิ แต่มันแปลกๆอยู่นะพักนี้พี่ไม่ค่อยเห็นเอฟมารับจิ๋วไปเที่ยวไหนเลย"
การสนทนาหยุดลงแค่นั้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินลงบันไดมา ร่างเล็กเดินไปนั่งที่โซฟาเปิดรายการเพลงเหมือนปกติ นิวที่มองตามร่างเล็กตั้งแต่เดินลงมาก็แอบสังเกตุเห็นหน้าตาที่ซึมๆไปของจิ๋วเหมือนกัน
"เสร็จแล้วจ้า ส้มตำแซ่บสุดในสามโลก" พี่เจนพูดพร้อมยกจานส้มตำมาวางลงตรงโต๊ะอาหาร ส่วนนิวก็ทยอยนำอาหารออกมาวางจนเต็มโต๊ะ
สามพี่น้องกินข้าวไปพูดคุยกันไปถามโน่นนี่นั่นเหมือนปกติทั่วไป 
"เออหนูจิ๋ว พักนี้พี่ไม่ค่อยเห็นเอฟเลยอ่ะ ทะเลาะกันหรือเปล่า" พี่เจนเปิดประเด็นอีกตามเคย
นิวหันมองหน้าพี่เจนเชิงปรามว่าไม่ควรพูดตอนนี้ และมันคงเป็นอย่างที่นิวพูด เพราะทุกอย่างเงียบ ไม่มีบทสนนาใดๆต่อจากนี้
"โอ๊ะโอ อิ่มแล้วพี่ว่าพี่ไปล้างจานดีกว่า" พี่เจนรีบลุกเก็บจานทันที
"จิ๋วไปนั่งเถอะเดี๋ยวนิวจัดการเอง" จิ๋วยื่นจานให้นิวแล้วเดินหนีไปนั่งหน้าทีวี นิวแอบมองตามก็เห็นร่างเล็กได้แต่นั่งถอนหายใจ
"นิวไปคุยกับจิ๋วดีกว่าเดี๋ยวทางนี้พี่เคลียร์เอง"
"เดี๋ยวนิวช่วยพี่เจนก่อนค่อยออกไปพร้อมกันก็ได้"
"ไปเหอะน่า ไปคุยกันก่อนเดี๋ยวพี่ตามออกไป หรือว่ากลัวอะไรห๊ะ"
"กลัวอะไรพี่เจน ไปก็ได้"

ใช่ว่าผู้จัดการคนนี้จะดูไม่ออกว่าอาการหงอยๆแบบนี้ของจิ๋วเกิดจากอะไร แม้ว่าทั้งคู่แสดงอาการท่าทางปกติเวลาที่ต้องทำงานด้วยกันแต่พอแยกย้ายกันกลับบ้านจิ๋วที่เคยร่าเริงก็เปลี่ยนไป

"จิ๋วดูอะไรอยู่หรอ" 
"ก็ดูอะไรไปเรื่อยแหล่ะ ว่าแต่นิวอ่ะเป็นไงมั่ง เรื่องแบรนด์ไปถึงไหนแล้ว"
"ก็...เรื่อยๆน่ะ ตอนนี้นิวยังคิดอะไรไม่ออก" นิวตอบออกไปตามตรง มันก็จริงที่เธออยากให้มันเป็นรูปเป็นร่างไวๆ แต่เธอก็ไม่ได้เร่งอะไรขนาดนั้น ทั้งที่เป็นความฝันอีกอย่างหนึ่งของเธอ แต่เพราะเหตุผลจริงๆที่ขอแยกบ้านออกมานั้น เพราะคนตรงหน้านี่แหล่ะ เธอคิดแค่ว่าเพื่อนของเธอคนนี้ต้องอยู่ได้ถ้าไม่มีเธอ ถึงตอนนี้กลับมาคิดก็ช่างเป็นเหตุผลที่บ้าสิ้นดี
"หึมม อะไรกันยังไม่คืบหน้าเลยหรอ" จิ๋วมองมาแบบไม่เข้าใจนัก
"คงไม่มีแรงบันดาลใจมั้ง"
"แล้วแรงบันดาลใจจะหาได้จากที่ไหนล่ะหนูนิว" จู่ๆพี่เจนก็พรวดมานั่งข้างจิ๋วยิ้มน้อยๆรอคำตอบ

"อืมมม ไม่รู้สิค่ะ อาจจะเป็นกำลังใจดีๆ รอยยิ้มหวานๆ พวกนั้นละมั้ง" ซึ่งแน่นอนขณะพูดเธอไม่ได้มองหน้าคนถามเลย แต่เป็นคนข้างๆแทน และคนถูกมองก็รู้ตัวแต่กลับทำเป็นหันไปทางอื่นพร้อมอมยิ้มนิดๆ
"แหมๆ กำลังใจดีๆก็มีอยู่ทุกวันไม่ใช่รึไงจ๊ะ หนุ่มหล่อซะด้วย" พี่เจนแกล้งแซวเล่นพร้อมสังเกตุอาการของทั้งคู่ ซึ่งเป็นไปตามคาด สีหน้าที่ยิ้มแย้มตอนนี้เจื่อนลงอย่างชัดเจน
"ดึกแล้วนิวกลับก่อนดีกว่า จิ๋วจะได้พักผ่อนท่าทางจะเหนื่อยๆ"
"โอเค งั้นขับรถดีๆนะลูกสาว"
นิวไม่ตอบเดินออกไปจากบ้านโดยเร็ว

ตลอดสามสัปดาห์ที่นิวแยกออกมาอยู่บ้านเพื่อนคู่ดูโอ้สุดฮอตก็มีงานทุกวันถึงแม้จะเจอกันทุกวันแต่เวลาคุยกันก็แทบจะไม่มีนอกจากจะคุยกันเรื่องงานเท่านั้น และวันนี้คิวของทั้งคู่มีถึงแค่ช่วงบ่ายก่อนจะมีวันหยุด 2 วัน ทั้งสองก็แยกย้ายกลับบ้านทั้งที่อยากจะชวนกินข้าวด้วยกันแท้ๆ แต่พอเห็นสีหน้าเหนื่อยๆของจิ๋วแล้วกลับไม่กล้าชวนเอาซะงั้นเลยกลับมาบ้านคิดงานของตัวเอง

"เฮ้ออมีเวลาทำซะที ว่าแต่จะเริ่มตรงไหนดีล่ะเนี่ย " เพียงบ่นกับตัวเองคนเดียวเท่านั้นและเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงสี่ทุ่ม กระดาษที่วางอยู่ตรงหน้าก็ยังว่างเปล่า

RrrrrrrrRrrrrrrrrRrrrrr
"ค่ะพี่เจน ทำไมโทรมาดึกๆล่ะ บอกไว้ก่อนนะว่านิวไม่ออกไปไหนแล้วนะ" เธอพูดดักไว้ก่อนเพราะเป็นที่รู้กันว่าเวลาที่ไม่มีงานแบบนี้ผู้จัดการของเธอต้องชวนออกไปปาร์ตี้เป็นแน่
"แต่วันนี้หนูนิวต้องออกแล้วล่ะ เพราะตอนนี้หนูจิ๋วป่วย และดื้อมากด้วยไม่ยอมกินข้าวกินยา"
"โอเคนิวไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ"

"ไม่เอาอ่ะพี่เจนจิ๋วไม่หิว" เสียงคนป่วยกำลังงอแง ทั้งที่พี่เจนของเธอพยายามเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวันแต่ก็ยังไม่ได้ผลจึงต้องโทรตามนิว
"นี่จะดื้อเรื่องอื่นพี่ไม่ว่านะแต่ครั้งนี้พี่ขอกินข้าวจะได้กินยา" พอได้ยินคำอ้อนวอนเชิงบังคับของพี่ใหญ่ร่างบางก็พลิกตัวมาทำตาปริบๆ
"แต่ตอนนี้จิ๋วขอนอนก่อนนะค่ะพี่คนสวย ค่อยขึ้นมาอีกทีนะคะ" เหมือนลูกแมวที่กำลังอ้อนเจ้าของเพียงเพราะไม่อยากทำในสิ่งที่ไม่ชอบที่สุดนั่นคือการกินยา
ผู้จัดการคนสวยได้แต่ถอนหายใจเบาๆ พร้อมกระชับผ้าห่มให้คนขึ้อ้อนได้นอนตามใจ แล้วเดินออกจากห้องไป ถึงแม้จะแปลกใจอยู่บ้างว่าทำไมผู้จัดการเธอถึงยอมง่ายๆแบบนี้ แต่ก็ยกยิ้มดีใจก่อนจะซุกตัวลงในผ้าห่มผืนหนาหลับไป

"ขอนอนต่ออีกหน่อยนะพี่เจน" เสียงอู้อี้ออกมาจากผ้าห่มเมื่อมีคนมาขัดจังหวะการนอนด้วยมือที่แตะหน้าผากเธอเบาๆ
"หมดเวลาสำหรับคนดื้อแล้วค่ะ เพราะคุณจิ๋วต้องกินข้าวเดี๋ยวนี้" เมื่อได้ยินชัดว่าเสียงนั้นคือใครร่างเล็กก็ขยับพลิกตัวกลับมา

"นิวมาได้ไง" 
"ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้คุณจิ๋ว ทำไมเกเรแบบนี้ อ่ะมากินข้าวนิวป้อน"
คนป่วยได้แต่ส่ายหน้าและไม่ยอมลุกขึ้นมาตามคำสั่ง
"เฮ้อออ สงสัยต้องออกแรงหน่อยล่ะมั้งเนี่ย" พูดจบนิวก็ขยับเข้าไปใกล้จนคนป่วยต้องใช้มือดันไหล่ไว้ทั้งสองข้าง และลุกขึ้นมานั่งแต่โดยดี
"จะทำอะไรของเธออ่ะ"
"ก็นึกว่าอยากให้อุ้มถึงจะยอมลุกขึ้นมานั่งดีๆ เอาล่ะกินข้าวได้แล้ว"
นิวตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าและยื่นไปป้อนให้คนป่วย นิ่งค้างอยู่นานอีกคนก็ไม่หันมาสนใจเธอเลยแม้แต่น้อย เธอวางชามข้าวต้มไว้ที่โต๊ะข้างเตียงขยับเข้ามานั่งพิงหัวเตียงข้างๆคนป่วยและยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจและไอร้อนนิดๆของอีกคน
"ทำอะไรนิว" เสียงแผ่วเบาของจิ๋วเอ่ยออกมาและมือที่ดันหน้าอีกคนไว้
"อ้าวไม่กินข้าวนึกว่าอยากกินอย่างอื่น"
"ทะลึ่ง!! ไหนอ่ะข้าวเร็วๆสิง่วง" (คุณเธอง่วงตลอดเว)
นิวอมยิ้มน้อยๆ แล้วจัดการเป่าข้าวต้มยื่นให้คนป่วยอีกครั้ง
"ต้องกินให้หมดด้วนะจะได้อิ่ม เพราะถ้าไม่อิ่มจะได้กินอย่างอื่นแทน"
"บ้า" นี่คงเป็นครั้งแรกที่นิวจะใช้คำพูดและสายตาเจ้าเล่ห์แบบนี้ เพราะเธอคิดว่าคงเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เด็กดื้อตรงหน้านี้ยอม และในที่สุดข้าวต้มก็หมดชาม
"อ่ะทีนี้กินยา"
"ตัวเองเค้าไม่กินยาไม่ได้หรอ มันขม นะ นะ" ลูกแมวตัวน้อยทำตาวิ้งๆอ้อนอย่างน่ารัก
ได้ผลนิวยิ้มแล้วววววว แต่
"ไม่ได้ค่ะ" แมวน้อยหน้าหงิกทันที 
"กินก็ได้เอามาสิ" จิ๋วหยิบยามากำไว้พร้อมแก้วน้ำ
"นิวกลับไปได้แล้วล่ะ จิ๋วกินยาก็จะนอนแล้ว ขอบใจนะ"
"หรอค่ะคุณจิ๋ว คิดว่านิวจะเชื่อหรอมุกแบบนี้เนี่ย" คนป่วยได้แต่ยิ้มแหยงๆ
"หรือคุณจิ๋วจะให้นิวป้อน" สายตาเจ้าเล่ห์มองคนป่วยยังกะจะกินเข้าไปทั้งร่าง
"ไม่ต้องเลยนะ กินแล้วๆ" ยาถูกส่งเข้าปากพร้อมน้ำตามอย่างเร็วทันที
"คนเผด็จการ" พูดจบก็ทิ้งตัวลงนอนหันหลังให้อีกคน นิวได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ เอื้อมมือไปขยับผ้าห่มคลุมตัวให้คนป่วย
"ไม่ต้องห่มพอแล้วร้อน"
"ร้อนหรองั้นนิวปรับแอร์ให้นะ"
"ไม่เอา หนาว" (อารมณ์ไหน)
"หืมม อะไรของคุณจิ๋วเนี่ย งั้นนิวกลับแล้วนะ นอนได้แล้วเด็กดื้อ"
และก่อนที่นิวจะก้าวเท้าออกจากห้อง คนป่วยทำท่าอึดอัดคิดในใจไอ้บ้าป่วยอยู่นะอยู่เป็นเพื่อนหน่อยไม่ได้รึไง และก็ตัดสินใจ

"นิว อยู่กับจิ๋วก่อนได้มั้ย" นิวหันมายิ้มก่อนจะเดินมานั่งที่เตียง ช้อนเอาคนป่วยมาอยู่ในอ้อมแขนทันที
"ไม่กลัวติดไข้รึไง"
"กลัว แต่อยากกอด" จิ๋วขยับเล็กน้อยหันหลังและถอยเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง
"งั้นกอดแบบนี้แล้วกันนะ"
เพียงแค่นี้รอยยิ้มที่ผุดขึ้นจากทั้งสองถึงแม้ไม่ได้เห็นหน้าก็รู้ว่าต่างคนต่างอบอุ่นไม่น้อย นิวขยับลงนอนซุกใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันซูกหน้าไว้ที่ต้นคออุ่นๆของคนป่วยและหลับลงพร้อมกัน









มาแล้วววววววววววววว นานไปหน่อย แฮปปี้วาเลนไทน์ค่าาาาา ฉลองวาเลนไทน์ด้วนตอนหวานๆซะหน่อย ดีไม่ดีติชมได้ค่าาา ขอบคุณที่ติดตามนะคะ หวังว่าคงยังไม่หนีไปไหนกันน๊าาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #58 Wirunyapaza (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 12:32
    -/////////- ><
    #58
    0
  2. #56 lamead♥ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:48
    ฉ่าาาาาาา -///- ให้ตายสิ นี่มันท่ากอดเบสิกที่คู่รักเค้าทำกันนี่55555
    #56
    0
  3. #55 คะวอ.ยอมแล้ว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:15
    คิดถึงงงงงง ไรท์เตอร์หายไปนานมากกกกก ดีใจที่กลับมานะคะ คัมแบ็คพร้อมตอนหวาน ๆ ซะด้วย งื้อ ลูกแมวน้อยจอมงอแง ขี้อ้อนอีกต่างหาก แบบนี้ไม่ใจอ่อนยังไงไหว ><
    #55
    0
  4. #54 NaTzJZ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 04:16
    หวานเวอร์ >< ทั้งสองดูยังครุมเครือในความรู้สึก
    #54
    0
  5. #53 บีม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:40
    ยังไม่หนีจ้า ติดตามทุกวันเลย ไรต์มาอัพบ่อยๆหน่อยนะค่ะ
    #53
    0