Ayo! แกล้งแซวผมนัก ขอรักซะเลย

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน :(

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 ก.ค. 54

บทที่ 2

รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน L

 

ก๊อก ๆ ๆ

ค่า...

ฉันละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าก่อนจะหมุนเก้าอี้ไปทางประตูห้องของฉันที่ค่อย ๆ เปิดแง้มเข้ามาพร้อม ๆ กับใบหน้าของป้าฟลอร่าที่เป็นแบบนี้ >> TOT

ป้ามีอะไรรึเปล่าคะ?”

ฮือออออ พริกหวานหลานรัก TOT”

คุณป้าไม่ได้ตอบฉันในทันทีแต่กลับบรรเลงบทโศการำไห้ประหนึ่งโดนหนอนลงดอกไม้ที่กำลังจะเอาไปส่งลูกค้ายังไงยังงั้นเลย

ค่ะ ๆ มีอะไรรึเปล่าค่ะทำไมทำหน้าแซ้ดดดดอย่างนี้อ่ะ

คือว่า...

เดี๋ยวค่ะ พริกหวานว่าป้าเข้ามาคุยในห้องดีกว่าโผล่แต่หัวมาอย่างนั้นหนูหลอนอ่ะ

คุณป้าทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ก่อนจะพาตัวเองมานั่งตุ้บลงบนเตียงฉัน ฉันเลยลุกจากเก้าอี้มานั่งยอง ๆ อยู่ข้างเตียงและเงยหน้ามองป้าของฉัน

ผู้หญิงวัยกลางคนที่อายุก็ปาเข้าไปสี่สิบห้าแล้วแต่ก็ยังคงความสวยสง่าเอาไว้อยู่ รูปร่างผิวพรรณดีอย่างคนที่ใส่ใจดูแลสุขภาพตัวเอง ใบหน้ามักจะมีรอยยิ้มประดับอยู่เสมอ ยกเว้นตอนนี้ =_=;;

โอเคค่ะ ว่าแต่ป้ามีอะไรเหรอค่ะ

ฉันถามซ้ำอีกทีเมื่อคุณป้านั่งอยู่กับที่เรียบร้อยแล้ว

คืออย่างนี้หลานรัก...ยาสระผมหมดอ่ะ T^T”

หา O_o?” ที่ป้าแกทำหน้าแซ้ดเหมือนหนอนลงดอกไม้เพียงเพราะยาสระผมหมดเนี่ยนะ

ไม่ใช่แค่นั้นนะ สบู่ก็หมดอ่ะ แล้วก็ยาสีฟันด้วย น้ำยาบ้วนปากอีก แล้วก็บลา ๆ ๆ แง ๆ ๆ

อะ เอ่อ หมดแล้วก็ไปซื้อก็ได้นี่คะ =__=;;”

ก็ป้าไม่ว่างอ่ะจิ เนี่ยที่สาขาสองโทรมาบอกลูกค้ามีปัญหาอะไรเนี่ยแหละป้าต้องรีบไปดูอ่ะ

คุณป้าร่ายยาวไปถึงสุไหงโก ลก จนฉันเหนื่อยแทน

อ้อ! ฉันบอกรึยังว่าป้าฉันทำธุรกิจส่งออกดอกไม้สดที่มีสาขามาที่สุดเป็นอับดับห้าของประเทศเชียวนะ หุหุ

งั้นเดี๋ยวหนูไปซื้อให้ก็ได้ค่ะ ฉันอาสาไหน ๆ วันนี้ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้วนี่นะ

อ่า...ป้าเกรงใจอ่ะ

โธ่ ป้าค่ะ ที่ป้าให้หนูมาอาศัยอยู่ด้วย ส่งเสียให้เรียนหนังสือต่อ ซื้อนู่นนี่นั่นให้ตั้งเยอะแยะ แค่ใช้ให้หนูไปซื้อของแค่นี้ยังทดแทนไม่หมดเลยนะคะ T^T”

ฉันเริ่มดราม่าเมื่อเห็นว่าป้ายังคงเกรงใจฉันอยู่

พริกหวานอย่าพูดอย่างนั้นสิลูก ป้าเต็มใจมาก ๆ ที่จะให้หนูมาอยู่ด้วย ตอนหนูเกิดนี่นะป้าแทบจะขอหนูมาเป็นลูกด้วยซ้ำ พริกหวานก็รู้ว่าป้าอยากได้ลูกสาววววว >O<”

ค่า ค่า~ แต่ก็ดันได้ลูกชายแทน ฮ่า ๆ ๆ

ฉันหัวเราะเมื่อนึกไปถึงใบหน้าหล่อเหลาของพี่วาฟเฟิล ลูกชายคุณป้าที่อายุห่างจากฉันสองปี และถึงแม้ฉันจะย้ายมาอยู่กับคุณป้าได้เกือบสองปีแล้ว แต่ฉันก็สนิทกับครอบครัวของคุณป้ามาตั้งแต่เด็ก ๆแล้ว พอฉันย้ายมาอยู่บ้านป้าฉันก็พี่วาฟเฟิลก็เลยสนิทกันพอ ๆ กับพี่น้องแท้ ๆ เลยล่ะ แต่ช่วงหลังนี้เขาชอบงอนฉันบ่อย ๆ เนื่องจากป้าโอ๋ฉันมากเกินไปจนพี่เขาอิจฉาอ่ะ ฮ่า ๆ

วันนี้หนูว่างพอดีค่ะ ป้าใช้หนูได้เต็มทีเลยนะ >O<”

อืม...

เดี๋ยวไปธุระสายนะคะ ด่วนไม่ใช่เหรอ

ก็ได้จ้า ๆ แหมเรื่องกดดันคนอื่นเนี่ยเราเป็นที่หนึ่งเลยน้า

ป้าฟลอร่าสุดที่รักส่ายหน้าให้ฉันน้อย ๆ ก่อนจะควักแบงค์พันออกมาสองใบแล้วยัดใส่มือฉัน เอิ่ม เยอะไปรึเปล่าเนี่ย

ไม่เยอะเกินไปเหรอค่ะ =O=”

ไม่หรอก ๆ เผื่อพริกหวานจะแวะซื้ออะไรเพิ่มไงจ๊ะ

อ่า...ค่ะ

เดี๋ยวป้าต้องไปแล้วน้า ถ้าเกิดของหนักมากก็โทรเรียกวาฟเฟิลมาช่วยก็ได้นะ บายจ้ะหลานรัก ^O^”

เสร็จแล้วคุณป้าก็เดินฮัมเพลงออกไปอย่างอารมณ์ดีผิดกับตอนที่เข้ามาลิบลับ เฮ้ออออ จะมีป้าที่ไหนมั้ยน้าที่ยาสระผมหมดแล้วงอแงเป็นเด็ก ๆ แบบนี้อ่ะ แต่นี่ก็เป็นเสน่ห์อีกอย่างนึงของป้าเขาล่ะนะ ใครอยู่ด้วยก็สบายใจ ทำไมน้าทั้ง ๆ ที่คุณป้าเป็นคนที่ใจดีและออกจะสดใสร่าเริงขนาดนี้ แต่กับคน ๆ นั้นที่เป็น...เฮ้อ~ช่างเหอะ ฉันควรจะลืมเรื่องพวกนี้ได้แล้ว...

...เพราะว่าตอนนี้ฉันมีครอบครัวใหม่แล้ว...

 

ยาสระผม ยาสระผม อ๊ะ! นี่ไง

ฉันเดินไล่หายาสระผมกลิ่นลาเวนเดอร์ที่ป้าชอบใช้และเจอมันแอบอยู่ในซอก

หลืบพอดีเด๊ะ อืม...เอาไปสองขวดเลยดีกว่า ฉันหยิบยาสระผมและครีมนวดมาอย่างละสอง ก่อนจะโยนมันลงไปในตะกร้าที่ตอนนี้เริ่มหนักขึ้นมาบ้างแล้ว -_-;;

สบู่...ครบ ยาสีฟัน...ครบ น้ำยาบ้วนปาก...ครบ ยาสระผม...ครบ อ่า ขาดอะไรอีกมั้ยเนี่ย -O-“

ฉันยืนนับรายการของที่ต้องซื้อจนเผลอยืนขวางทางพี่พนักงาน จนเขาสะกิดฉันนั่นแหละฉันถึงรู้สึกตัว

ขอโทษนะครับน้อง พี่ขอทางหน่อนครับ

พี่พนักงานร่างบึกตะโกนบอกฉันและพากันหอบแผ่นฟิวเจอร์บอร์ดแผ่นใหญ่ที่น่าจะสรีนรูปใครซักคนที่น่าจะเป็นพรีเซนเตอร์อะไรซักอย่างมาวางไว้ตรงซุ้มแบรนด์

เดี๋ยวนะ...ซุ้มแบรนด์เหรอ รึว่า O_O ฉันตาโตขึ้นมาทันทีก่อนจะพยายามชะโงกหน้าดูว่ารูปเขาคนที่ถูกสรีนลงฟิวเจอร์บอร์ดใช่คนเดียวกับที่ฉันคิดรึเปล่า

กรี๊ดดดดดด!! พี่คุณณณณณณณ >O<”

เสียงกรีดร้องประหนึ่งถูกน้ำกรดสาดของเหล่าหญิงสาววัยรุ่นดังขึ้นมาเมื่อเห็นว่าพี่ ๆ พนักงานเอารูปใครมาตั้งไว้ นี่ขนาดเป็นแค่รูปนะเนี่ยพวกคุณเธอยังเป็นได้ขนาดนี้ ถ้านิชคุณตัวจริงมานี่คงไม่ถูกรุมขย้ำเลยเรอะ...ว่าแต่ฉันขอเอาป้ายนี้กลับบ้านได้เปล่าอ่ะ -.,-/// (ถุ้ย! ไปว่าคนอื่นเขา ตัวเองก็ไม่แพ้กันหรอกน่า)

การี้ด การี้ด กรี๊ด กรี๊ด >O<///” ยังคงกรี๊ดต่อไปด้วยใจที่มุ่งมั่น -_-;; ว่าแต่ทำไมจะต้องมาเบียดฉันด้วยล่ะยัยพวกนี้นี่

เบียด ๆ ~ เบียด ๆ ~ (ก็จะให้อธิบายยังไงอ่ะ =_=;;)

ปึก!

ได้เรื่องจนได้เมื่อยัยพวกนี้พากันเบียดจนฉันเซถอยหลังมาเหยียบเท้าคนข้างหลังเข้าให้ ชิ! ยัยพวกบ้า ยัยหอยแครง ฉันจะแย่งพี่คุณมาจากพวกแก ฮึ่ม ๆ (เกี่ยวมั้ย) แต่ก่อนอื่นฉันต้องขอโทษคนที่โดนฉันเหยียบก่อนสินะ TOT

ขอโทษนะคะ TOT” ฉันก้มหน้าขอโทษเขาคนนั้นโดยไม่ได้มองหน้า

เธอ ?” เสียงเขาดูจะแปลกใจนิด ๆ แล้วทำไมต้องแปลกใจ ? ฉันเลยเงยหน้ามองคนที่โดนฉันประทุษร้ายเท้าใหญ่ของเขาให้เต็มตา

“O_O”

มองฉันแบบนั้น อย่าบอกนะว่าจำฉันไม่ได้ -__-;;”

ผู้ชายตรงหน้าเม้มปากเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยพอใจ ฉันเลยพยายามนึกให้ได้ว่าเคยเห็นเขาที่ไหนเพราะฉันก็รู้สึกคุ้น ๆ เหมือนกัน

ใบหน้าเรียวขาวเนียน ผมหยักศกสีน้ำตาลอ่อนมันรวบเป็นจุกครึ่งหัว ดวงตากลมโตสีน้ำตาลใส จมูกโด่งพอดี ริมฝีปากสีชมพูน่าจุ๊บ อืม...อ๋อ!

นาย...มาร์ชเมลโล่...ใช่มะ

ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะเกือบลืมฉันจริง ๆ นะเนี่ย -O-“

มาร์ชเมลโล่มองฉันอย่างน้อยใจนิด ๆ แต่เสียใจด้วยนะเพราะฉันจะบอกว่ามันไม่ได้ผลกับฉันหรอก เหอ ๆ เพราะปกติฉันก็ไม่ค่อยจะจำอยู่แล้วว่าไปแซวใครไว้มั่ง พอหมดวันปั๊บ สมองฉันก็ทำการดีลีทข้อมูลของพวกนายหมดแล้ว และอีกอย่างฉันก็ไม่ชอบแซวของเก่าซะด้วยสิ แต่ที่ฉันจำนายได้ก็เพราะว่านายช่วยฉันเอาไว้หรอก ไม่งั้นก็อย่าหวังเลยว่าฉันจะจำนายได้น่ะ J

ฮ่า ๆ โทษที เผอิญว่าฉันเป็นพวกความจำสั้นอ่ะ ฉันแก้ตัว

อ้อ เหรอ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่เชื่อแฮะ - -;;

ฉันยืนมองเขาอยู่อีกพักใหญ่ แต่เขาก็ยังไม่ไปไหนแถมยังมองฉันกลับอีกแน่ะ งง ๆ นะว่ามั้ย แล้วทำไมเราต้องมายืนจ้องหน้ากันด้วยเนี่ย -___-;

นายมีอะไรรึเปล่า ฉันถามเมื่อเห็นเขามีท่าทีแปลก ๆ

ไม่มี เอ่อ...อันที่จริงก็มีนิดหน่อยอ่ะ (. .;;)\” มาร์ชเมลโล่ยกมือขึ้นลูบผมไปมาแก้เก้อ อะไรของเขาวะ ตอนแรกบอกไม่มีแต่ตอนหลังกลับบอกว่ามี ฉันล่ะงงกับผู้ชายคนนี้

แล้วมีอะไรล่ะ

คือว่า...

มีอะไรก็บอกมาสิ อ้ำ ๆ อึ้ง ๆอยู่ได้

ฉันเริ่มเสียงแข็งด้วยความรำคาญเล็กน้อย ขอบอกไว้ก่อนว่าฉันไม่ค่อยจะมีความอดทนเท่าไหร่นัก

ฉันมาซื้อของให้แม่น่ะ!” เขารีบพูดขึ้นมาทันที แต่ว่า... เขาเงียบไปและทำสีหน้าลังเลอยู่แป๊บนึง

แต่อะไร ทำไมนายชอบอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ห๊ะ ฉันจะช่วยนายดีมั้ยเนี่ย

เธอไม่เป็นฉันไม่รู้หรอก -3-“

“-__-+++”

ฉันเริ่มแผ่รังสีทะมึนออกมาช้า ๆ แต่ชัดเจน (สรุปนางเอกเป็นตัวอะไรกันแน่)

โอเค ๆ บอกก็ได้ ฉันมาซื้อ...ผ้าอนามัยน่ะ -///-“

มาร์ชเมลโล่ทำหน้าตากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เริ่มสงสารเขานิดหน่อยแล้ว นี่ฉันบังคับให้เขาพูดอะไรเนี่ย

หึหึ ฮ่า ๆ อุ๊บ! ละ แล้วทำไมมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะ

ฉันพยายามกลั้นหัวเราะไว้เต็มที่ มาร์ชเมลโล่หันมาค้อนให้ฉันวงนึงก่อนจะสารภาพว่า

ฉันไม่รู้ว่ามันอยู่โซนไหนน่ะสิ จะถามพนักงานแถวนี้ก็ไม่กล้าอ่ะ

ฮ่า ๆ ๆ งั้นเดี๋ยวฉันพานายไปก็ได้ตอบแทนที่นายช่วยฉันเมื่อวานอีกทีก็แล้วกัน ฮ่า ๆ ๆ อุ๊บ! โทษที

มาร์ชเมลโล่เม้มปากแน่น แก้มสองข้างซับสีชมพูระเรื่อ

เธอจะหัวเราะก็หัวเราะออกมาเถอะ กลั้นเอาไว้ยังงั้นเดี๋ยวฉันบาปที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอไม่ได้หัวเราะ ชิ!”

ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆๆ ๆๆ ๆ

 

โซนผ้าอนามัยชะลาล่า -_-;

ฉันพานายมาร์ชเมลโล่มาปล่อยไว้ที่โซนที่ขายผ้าอนามัยโดยเฉพาะ ผ้าอนามัยทุกยี่ห้อ หลายสี หลากกลิ่น วางเรียงกันเป็นตับรอให้มาร์ชเมลโล่เลือกได้อย่างเต็มที่แล้ว ฮ่า ๆ ๆ ให้ตายสิฉันยังรู้สึกขำไม่หายเลย

อ่ะ ที่นี่แหละ จำไว้ด้วยนะเผื่อคราวหลังแม่นายใช่นายมาซื้ออีก ฮ่า ๆ เอ้าเลือกสิ จะเอาแบบไหนล่ะ แบบกลางวันหรือแบบกลางคืน ซึบซับมากเป็นพิเศษกันไหลย้อนกลับ หรือว่าแบบมีปีก อ้อ ตอนนี้เขามีรุ่นพิเศษที่เพิ่มความยาว 15 ซม.ด้วยนะ เอ่อหรือว่าจะเอาแบบสลิมตรงนั่นดีกลิ่นชาเขียวด้วยนะ

 ฉันร่ายยาวโดยไม่ได้มองหน้ามาร์ชเมลโล่เลย พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีสีหน้าเขาก็เป็นแบบนี้

“@O@ ##”

เอ่อ...นายอาจจะงง งั้นฉันไปก่อนดีกว่า ฉันว่าพลางหมุนตัวจะเดินหนีแต่ฉันกลับถูกมาร์ชเมลโล่คว้าข้อมือรั้งเอาไว้

ใจคอเธอจะปล่อยฉันเอาไว้ในที่แบบนี้คนเดียวเหรอ TOT” มาร์เมลโล่พูดและทำหน้าตาน่าสงสารเป็นที่สุด แล้วที่แบบนี้มันไม่ดีตรงไหนฮะ เชอะ! (โกรธแทนผ้าอนามัย)

ที่แบบนี้ ยังไง -_-+” (ยังโกรธแทนผ้าอนามัยอยู่)

ก็ที่ที่มีแต่ผู้หญิงตั้งแต่วัยรุ่นยันวัยกลางคนน่ะเซ่ เธอไม่เห็นเหรอว่าพวกเขามองฉันแปลก ๆ อ่ะ จิ๊

ฟังมาร์ชเมลโล่บ่นจบแล้วฉันเลยชะโงกหน้ามองข้ามไหล่ของเขาเพื่อประเมินสถานการณ์

ตรงมุมด้านซ้ายกลุ่มเด็กสาวกำลังมองมาที่มาร์ชเมลโล่ตาเป็นมันก่อนจะหันไปซุบซิบจุ๊บจิ๊บกันต่อ ไม่ไหว ๆ เด็กสมัยนี้ไม่มีความเป็นกุลสตรีเลยให้ตาย (แล้วแกเป็น ?)

ส่วนตรงมุมด้านขวาคุณป้าวัยทองหัวหยิกเหมือนหมูหยองก็กำลังจ้องมาที่

มาร์ชเมลโล่ด้วยสายตาที่ฉันตีความได้ว่าป้าแกกำลังคิดว่านายมาร์ชเมลโล่นี่เป็นโรคจิตทั้ง ๆ ที่เขาแค่มาซื้อผ้าอนามัยให้แม่ตามคำบัญชาเฉย ๆ ว่าแต่ป้าแกมายืนอะไรอยู่ที่โซนนี้เนี่ย อายุก็ปูนนี้แล้วมดลูกป้าแกยังทำงานอยู่เหรอ ช่างเป็นมดลูกที่ถึกทรหดจริง ๆ -O-

เฮ้ ตกลงเธอจะทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวจริงอ่ะ ฉันเป็นผู้ชายนะฉันเลือกผ้าอนามัยไม่เป็นหรอก

เสียงมาร์ชเมลโล่ดังขึ้นมาทำให้ฉันหลุดออกจากความคิดที่ว่าด้วยเรื่องมดลูกของยัยป้า -O- และหันมาสนใจเขาแทน

เออ ๆ เดี๋ยวฉันเลือกให้ก็ได้ ๆ หยุดมาส่งเสียงงุ้งหงิง ๆ ที่ข้างหูฉันได้แล้ว ฉันพูดออกมาอย่างขอไปทีและรีบเลือก ๆ ผ้าอนามัยให้ (แม่) นายมาร์ชเมลโล่

ฉันหยิบแบบกลางวันมาหนึ่งห่อ และแบบกลางคืนอีกหนึ่งห่อ และที่มีกลิ่นชาเขียวอีกห่อนึงโยนลงใส่ตะกร้าที่มาร์ชเมลโล่ถือเอาไว้

โห ต้องใช้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ

เขาถามพลางจ้องมองลงไปในตะกร้าอย่างอึ้ง ๆ

บ้าสิ! ฉันเอาไปเผื่อต่างหากล่ะก็ฉันไม่รู้นี่นาว่าปกติแม่นายใช้แบบไหน ถ้าเกิดเดือนนึงใช้ผ้าอนามัยทั้งหมดนี่ฉันว่าเลือดคงหมดตัวตายก่อนแน่ ๆ หมอนี่ก็ช่างคิด =_=

ถ้ายังไงแล้วฉันขอตัวก่อนล่ะกันนะ บาย

ฉันบอกลาเขาตามมารยาทก่อนจะเดินออกมา

เฮ้ย! เดี๋ยวสิ ฉีนมีเรื่องจะพูดกับเธอนะ มาร์ชเมลโล่ตะโกนไล่หลังฉันมา ไอ้บ้าเอ๊ย คิดว่าฉันจะไม่รู้รึไงว่านายจะพูดอะไรน่ะแค่มองตานายฉันก็รู้แล้ว และฉันจะไม่ยอมให้นายมีความรู้สึกอะไรก็ตามกับฉันเด็ดขาด!

ฉันรีบจ้ำเท้าแหวกฝูงชนหนีอีตาบ้ามาร์ชเมลโล่ที่กำลังวิ่งตามฉันอยู่แล้วก็ตะโกนเรียกชื่อฉันไปด้วย ไอ้บ้านายไม่อายแต่ฉันอายเฟ้ยยยย

พริกหวานนนนน

กรี๊ดดด อย่าตามฉันมาเซ่ไอ้บ้าแง ๆ ตะกร้านี่ก็หนักชิบอ๋ายโยนทิ้งได้มั้ยอ๊า!

สาบานได้ว่าเธอหนีฉันไม่พ้นแน่

 ได้ยินเสียงใกล้เข้ามาฉันเลยหันไปดู ว้ากกกก หมอนี่ใกล้จะมาถึงฉันแล้วอ่ะ ฮึ่ย! ฉันต้องหาที่หลบภัยซะแล้ว

ฉันมองซ้ายมองขวาก่อนจะสะดุดเข้ากับแผนกขายชุดชั้นในสตรี หึหึ ฉันยิ้มกริ่มอย่างมีแผน ฉันรีบวิ่งเข้าไปในนั้นทันที นายเสร็จฉันแน่มาร์ชเมลโล่ ขนาดโซนผ้าอนามัยนายยังไม่กล้าเข้าเลยนับประสาอะไรกับแผนกชุดชั้นในสตรี โฮะ ๆ ๆ

พนักงานที่อยู่ข้างในมองหน้าฉันอย่างเหวอ ๆ เมื่อเห็นฉันวิ่งหน้าเริ่ดเข้าไปข้างในเหมือนหนีตัวอะไรบางอย่าง ฉันเลยฟอร์มทำเป็นหยิบชุดชั้นในแถวนั้นขึ้นมาดูแทน

“O[]o?” สีหน้าพนักงานเหวอกว่าเดิมและจ้องสลับไปมาระหว่างหน้าอกฉันกับชุดชั้นในตัวที่ฉันถือ ฉันเลยก้มลงไปมองชุดชั้นในที่อยู่ในมือ...แว้ก! คัพ D ฮือ ๆ เข้าใจแล้วล่ะว่ายัยพวกพี่พนักงานมองฉันทำไม TOT หนูคัพ A แล้วผิดตรงไหนอ่ะ แง ๆ ๆ

คะ คือซื้อไปให้ป้าอ่ะค่ะ แหะ ๆ ^^;;” ฉันแก้ตัวก่อนจะแขวนไอ้คัพ D ไว้ที่เดิมแล้วเนรเทศตัวเองออกมาตรงแผนกชุดเด็กชายที่อยู่ใกล้ ๆ กันทันที อับอาย ๆ เพราะไอ้บ้ามาร์ชเมลโล่คนเดียวเลย กร๊าซซซ (เริ่มพาล)

ขณะที่ฉันกำลังหัวเสียอยู่นั้นเองสายตาก็เหลือบไปเห็นแคชเชียร์ที่อยู่ตรงหน้า กรี๊ด ถ้าเกิดฉันออกจากตรงนี้ได้ฉันก็จะวิ่งไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์แล้วก้เผ่นกลับบ้านซะแล้วฉันก็จะได้เป็นอิสระไม่ต้องคอยมาระแวงว่าจะเจอนายมาร์ชเมลโล่นี่อีก

มองซ้าย ชึบ ๆ ๆ~ โอเคโล่ง

มองขวา ชึบ ๆ ๆ~ เฮ้อละ...

“^_______^+”

กรี๊ดดด!! นายมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

ฉันร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นนายมาร์ชเมลโล่ยิ้นยิ้มเย็น ๆ อยู่ด้านข้าง

ก็มาดักรอเธอไง แสบมากนะที่วิ่งหนีเข้าไปใน...ในนั้นน่ะ -_-//”

ก็แล้วนายจะตามฉันมาทำไมเล่า

ก็บอกแล้วไงว่ามีเรื่องจะคุยด้วย ชิ!”

มาร์ชเมลโล่จิ๊ปากน้อย ๆ อย่างขัดใจเล็ก ๆ อ้ากกก ทำไมหมอนี่เปลี่ยนไปอ๊า ใครเอาอะไรให้เทพบุตรน้อยกิ๊นนนนน

นายเปลี่ยนไป นายเปลี่ยนไป อ๊ากกก!”

เปลี่ยนไปยังไง ก็นี่แหละฉันล่ะ เขาขมวดคิ้วน้อย ๆ

เมื่อวานนายไม่กวนติงแบบนี้นี่ ฉันเถียงกลับ

แรง! แล้วเมื่อวานเธอเห็นฉันเป็นแบบไหนฮะ

น่ารัก ใสซื่อ คิกขุอาโนเนะ ขี้อาย -O-“ ฉันตอบไปแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด

แล้วตอนนี้ล่ะ

กวนติง ร้ายกาจ ขี้ตื๊อ หน้าด้าน -O-“ อันนี้ยิ่งไม่ต้องคิดเลย

เอาล่ะทีนี้เธอฟังฉันนะ -_-;” มาร์ชเมลโล่พยายามสะกดอารมณ์เล็กน้อยก่อนจะพูดต่อว่า ถ้าเธอเจอคนแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จักมักจี่เธอจะแสดงนิสัยจริง ๆ ของตัวเองออกไปมั้ย

(- -  ) (  - -) (- -  ) (  - -) ฉันส่ายหน้า

แล้วเวลามีใครซักคนมารุกเธอมาก ๆ ทั้ง ๆ ที่ๆไม่รู้จักกันมาก่อนเธอจะเขินมั้ย

(-_-) (_ _) (-_-) (_ _) ฉันพยักหน้า

เห็นมั้ยล่ะขนาดเธอยังเป็น ฉันที่โดนเธอรุกซะขนาดนั้นมันก็ต้องหน้าแดงมั่งอะไรมั่งคนนะไม่ใช่พระอิฐพระปูน

            มาร์ชเมลโล่ตวาดแว้ดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ กรี๊ด ไอ้บ้า กล้าดียังไงมาเสียงดังใส่ฉันห๊า! ไอ้ผู้ชายสองหน้า ไอ้แอ๊บแบ๊ว ไอ้ ไอ้!

ทำหน้าแบบนั้นกำลังด่าฉันอยู่ในใจล่ะสิท่า =_=”

เจือกรู้อีก =_____=;;

ก็แล้วไงล่ะ ฉันจะด่านายในใจยังไงมันก็เรื่องของฉันนายไม่เกี่ยว ขอตัว!”

ฉันหมุนตัวหนีตั้งใจไว้ว่าจะวิ่งเอาของไปตั้งคืนที่แคชเชียร์ ไม่องไม่เอามันแล้ว ฮึ่ย ก่อนจะหนีกลับบ้านอย่างสงบสุข อยู่ใกล้นายนี่แล้วเส้นเลือดฝอยในสมองฉันจะต้องแตกตายก่อนวัยอันควรแน่ ๆ

เดี๋ยว!!”

มาร์ชเมลโล่เรียกฉันไว้พร้อม ๆ กับที่ฉันรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่คอเสื้อด้านหลังจนตัวฉันปลิวตามแรงดึงนั่น แอ้ก! คะ คอเสื้อมันรัดคอหอยฉันโว้ยย!

แอ้ก!!”

อ้าว โทษที ลืมตัวไปนิดนึงอ่ะ มาร์เมลโล่ปล่อยคอเสื้อที่เขาดึงเอาไว้ออก ฉันจึงได้หายใจได้ทั่วท้องอีกครั้ง พอแรงกลับมาแล้วฉันจึงหันไปเหวี่ยงใส่อีตามาร์ชเมลโล่ที่ยืนทำหน้าบ้องแบ๊วอยู่ด้านหลังทันที!

ไอ้บ้า! จะฆ่ากันรึไงห๊า!” ฉันเอื้อมมือไปขยุ้มคอเสื้อมาร์ชเมลโล่อย่าลืมตัวก่อนจะเขย่าไปมาให้หายแค้น ย้าก ๆ ๆ ๆ นี่แน่ะ ๆ ๆ

แค่ก ๆ โอ๊ยยย! ยัยบ้า ผีกระทิงเข้าสิงรึไงฮะ!”

กรี๊ดดดด นายกล้าว่าคนอย่างฉันเป็นกระทิงงั้นเหรอ ตายยยยยย!!”

ฉันเปลี่ยนจากเขย่าคอเสื้อมาเป็นกุมคอไอ้บ้านี่และบีบ ๆ ๆ ๆ แทน

อ๊อก! พะ พอได้แล้วยัยกระทิงป่า!”

มาร์ชเมลโล่เอื้อมมือมาจับมือฉันทั้งสองข้างที่กำลังขยุ้มคอของเขาอยู่อย่างเมามันออก และยึดเอาไว้แน่น ไม่ว่าฉันจะบิด จะจิกหรือตะกุย เขาก็ไม่ยอมปล่อย

หึหึ หมดฤทธิ์แล้วสินะ แค่ก ๆ

ฉันจ้องเขากลับอย่างเคียดแค้น บังอาจมาว่าฉันเป็นกระทิงป่า นายไม่ได้ตายดีแน่ -_-+++

แน่ะ จ้องฉันอย่างกับจะฉีกเลือดฉีกเนื้อ โธ่เอ๊ย มาว่าคนอื่นเปลี่ยนไปตัวเองก็เปลี่ยนไปจากเมื่อวานเหมือนกันแหละน่า :P”

จะพูดอะไรก็พูดมา ฉันไม่ว่างให้นายมากวนเล่นตลอดทั้งวันหรอกนะ -_-+++”

โอเค ๆ เข้าเรื่องเลยล่ะกัน อืมมม ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นคนใจร้อนแฮะคงไม่ชอบแบบน้ำ ๆ...

จะแบบน้ำเน้น ๆ หรือแบบขลุกขลิกฉันก็ไม่ชอบทั้งนั้นแหละยะ!

จะร่ายยาวอีกนานมั้ยฮะ ฉันรีบนะโว้ยไอ้...

ฉันชอบเธอ!”

มาร์ชเมลโล่พูดขัดฉันขึ้นมา ไอ้คนไม่มีมารยาท ไอ้...ห๊ะ!!!

“O[]O!!”

และฉันจะจีบเธอ J

“O[]O!!” ช็อค น้ำลายฟูมปาก

เธอทำให้ฉันสนใจเธอเองนะ ช่วยไม่ได้ เพราะงั้นก็ช่วยรับผิดชอบความรู้สึกของฉันด้วย ^O^”

นายบ้าไปแล้วเรอะ!” ฉันแหวออกมาทันทีที่ได้สติ ทั้ง ๆ ที่คิดเอาไว้แล้วเชียวแต่พอหมอนี่มาบอกตรง ๆ ถึงกับทำฉันช็อคได้ ฉันไม่ได้คิดอะไรจริงจังนะโว้ย!!”

ไม่รู้ไม่สน บู้ ๆ ๆ

ไม่สนไม่ได้ ฉันไม่ให้นายจีบ!” (บังคับกันอย่างนี้ก็ได้ด้วยแฮะ =O=)

จะจีบ ๆ ๆ ๆ ๆ

มาร์ชเมลโล่ก้มหน้าลงมาจนใบหน้าของเขาอยู่ในระดับเดียวกับใบหน้าฉันและพูดขึ้นเบา ๆ ว่า

เธอทำให้ฉันสนใจเธอเองนะ ต่อไปนี้เตรียมรับมือกับการจีบอย่างเต็มรูปแบบของฉันได้เลย J

อะ ไอ้ อี!...” พูดไม่ออกบอกไม่ถูก มึนงงกับความหน้าด้านของคนแถวนี้ กรี๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

บาย~” มาร์ชเมลโล่เดินจากไป หลังจากที่ทำให้ฉันกลายเป็นบ้าสำเร็จ ฉันได้แต่ยืนมองตามแผ่นหลังของเขาไปด้วยอารมณ์ที่อยากจะเอาคราดมาฟาดใบหน้าน่ารัก ๆ นั่นให้เป็นรอยทั้งหน้าก่อนจะเอาพริกเกลือโรย ดูซิว่าหน้าหนา ๆ อย่างนั้นจะมีความรู้สึกอะไรบ้างมั้ย ฮึ่ม ๆ ๆ

กรี๊ดดดดด!! ฉันแค่รักสนุกแต่ไม่คิดจะผูกพันนะโว้ยยยยย!!!

 

ณ ร้านขนมหวาน The Cheese Cake

กรุ๊งกริ๊ง ๆ ~

อ้าว พริกหวาน วันนี้มาคนเดียวเหรอจ้ะอีกสองสาวหายไปไหนซะล่ะ ^^” พี่คัพพ์เค้กเจ้าของร้านคนสวยถามขึ้นมาเมื่อเห็นฉันเข้ามาในร้านคนเดียวเปล่าเปลี่ยวเอกาหมาไม่แล เฮ้ย! ไม่ใช่ นังคนเขียนนี่ก็บ้าไปแล้ว

พี่คัพพ์!!”

ฉันมองหน้าพี่คัพพ์เค้กเหมือนคนเตรียมพร้อมจะปล่อยโฮเต็มที่ ก่อนจะตะโกนเสียงดังลั่นร้านอย่างไม่แคร์สายตาลูกค้าที่นั่งตาแป๋วอยู่ในร้านว่า

ฮือออ พริกหวานงานเข้าแล้ว กร๊าซซซซซ!!!”

ลูกค้าในร้านสะดุ้งกันเป็นทิวแถว ฮึ ฉันไม่ผิดนะ L

 

แล้วไอ้บ้านั้นมันก็บอกว่าจะจีบพริกหวานอ่ะ อ๊ากกกก พี่คัพพ์พริกหวานจะทำไงดีอ่ะ กร๊าซซซซซ!!”

หลังจากที่ฉันตะโกนเสียงดังลั่นร้านแล้วพี่คัพพ์เค้กก็เลยพาฉันมานั่งสงบสติอารมณ์อยู่ที่ด้านหลังร้าน และฟังฉันระบายอย่างใจเย็นโดยไม่ขัดสักแอะ ฉันจึงใส่ไม่ยั้งด้วยตัวตนที่เป็นฉันเอง โดยที่ไม่ต้องเก๊กหน้าใส่หน้ากากยัยพริกหวานสาวมั่นที่มีนิสัยลึกลับซับซ้อนที่ฉันชอบใส่บ่อย ๆ เวลาอยู่ต่อหน้าคนที่ไม่รู้จัก แต่สำหรับคนที่สนิทกันน่ะนะจะเห็นว่าฉันน่ะทั้งบ้าพลัง แถมยังใจร้อนเป็นไฟอีกด้วย

ฮ่า ๆ อุ๊บ!” พี่คัพพ์เค้กหลุดหัวเราะออกมาน้อย ๆ ก่อนจะเอามือตะปบไว้

ทำไมพี่คัพพ์หัวเราะอ่ะ พริกหวานกำลังเดือดร้อนน้า TOT”

ฮ่า ๆ ขอโทษจ้ะ พี่คัพพ์เค้กยิ้มนิด ๆ เป็นเชิงขอโทษก่อนจะพูดต่อว่า แต่ที่พี่หัวเราะน่ะเพราะว่าพี่คิดเอาไว้อยู่แล้วน่ะสิว่าสักวันพริกหวานจะต้องเจอสถานการณ์แบบนี้น่ะ ^^”

โอ๊ยยย พริกหวานอยากจะบ้า ไอ้เราก็แซวขำ ๆ ไม่รู้นี่นาว่าหมอนั่นจะคิดเป็นจริงเป็นจังอ่ะ ฉันเบ้ปากอย่างหงุดหงิด

ฮ่า ๆ พริกหวานฟังพี่นะ พี่คัพพ์เค้กพูดขึ้นเสียงจริงจังจนทำให้ฉันที่ฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะกระจกใสต้องเงยหน้าขึ้นไปฟัง นายคนนั้นบอกว่าจะจีบพริกหานใช่มั้ย ^^”

ค่ะ

แล้วเขารู้มั้ยว่าบ้านพริกหวานอยู่ที่ไหน

ไม่รู้ค่ะ

แล้วพริกหวานเคยบอกเขามั้ยว่าพริกหวานเรียนอยู่ที่ไดมอนด์ดัช (ไดมอนด์ดัชคือชื่อโรงเรียนฉันเอง)

ไม่ค่ะ

อืมมม...แล้วพี่ก็คิดว่าพริกหวานก็ไม่ได้ให้เบอร์โทรเขาไปใช่มั้ย

แน่นอนว่าไม่มีทางให้ค่ะ ยิ่งเป็นหมอนั่นแม้แต่เบอร์รองเท้าฉันก็ยังไม่ได้แอ้มหรอก -_-++

แล้วเขาจะจีบพริกหวานได้ยังไงถ้าเขาไม่รู้ว่าพริกหวานอาศัยอยู่ที่ไหน เรียนโรงเรียนอะไร แม้กระทั่งเบอร์ติดต่อก็ยังไม่มีเลย ^O^” พี่คัพพ์เค้กพูดเสียงใส

อา...ใช่สินะหมอนนั่นไม่มีทางไหนเลยที่จะติดต่อหรือตามหาตัวฉันได้ ทำไมฉันถึงไม่เคยคิดถึงข้อนี้นะ

จริงด้วยค่ะ O_O พริกหวานลืมข้อนี้ไปได้ยังไงกันนะ

จ้า เพราะงั้นก็สบายใจได้แล้วนะ เดี๋ยวพี่ของตัวออกไปดูหน้าร้านก่อน

ค่า~” ฉันตอบรับเสียงใสอย่างเริ่มจะอารมณ์ดีขึ้นมานิด ๆ

อ้อ!” พี่คัพพ์เค้กที่เดินออกไปแล้วชะโงกหน้าเข้ามาใหม่อีกรอบ และแย้มยิ้มอย่างแปลก ๆ

คะ ?”

พี่ลืมบอกไปว่า ถ้าพริกหวานบังเอิญเจอกับนายคนนั้นอีกรอบมันอาจจะเป็นพรหมลิขิตก็ได้นะ และเมื่อถึงเวลานั้นพี่อยากจะให้พริกหวานลองเปิดใจดูสักครั้งน่ะจ้ะ อา...พี่ต้องไปแล้วล่ะ สู้ ๆ นะ ^^” พี่คัพพ์เค้กทำท่าสู้ตายให้ฉันก่อนจะเดินจากไป...

เปิดใจงั้นเหรอ...ทำไมฉันจะต้องทำแบบนั้นด้วยในเมื่อความรักมันทำให้คนต้องเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา!!!

 

เช้าวันอาทิตย์...(เหรอ)

ฉันงัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะแสงแดดอันแรงกล้าส่องทะลุผ้าม่านมาแยงลูกกะตาฉันจนทนไม่ไหว กี่โมงแล้วเนี่ย ฉันชะโงกหน้าดูนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงก่อนจะพบว่าตอนนี้เป็นเวลาบ่ายกว่าแล้ว มิน่าท้องฉันถึงส่งเสียงประท้วงดังขนาดนี้ -_-;;

 

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วฉันก็ลงมาข้างล่างและมุ่งหน้าไปยังห้องครัวเพื่อที่จะไปหาอะไรกินตามคำเรียกร้องของน้ำย่อยในกระเพาะ หวังว่าไอ้พี่วาฟเฟิลคงจะไม่แย่งข้าวฉันกินหมดนะ -  -;; สอดส่ายสายตาไปมาจนไปปะทะกับจานสปาเก็ตตี้ที่วางอยู่ตรงเคาท์เตอร์และส่งกลิ่นหอมฉุย ฉันไม่รอช้าที่จะหยิบมันมาจัดการ แต่เอ๊ะ! แล้วนี่ใครมาอุ่นไว้ให้ฉันกันล่ะเนี่ย หรือว่าป้าจะอุ่นเอาไว้กันนะ ช่างเถอะ ๆ ในเมื่อมีให้กินเราก็ต้องกินไม่ควรที่จะเรื่องมากใช่มั้ยล่ะ ^O^

อ้ากกกก สปาเก็ตตี้ช้านนนนนน!!!”

เสียงโหยหวนดังออกมาจากในครัวฉันที่กำลังโซ้ยสปาเก็ตตี้อยู่ที่ห้องรับแขกเลยชะโงกหน้าเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น หรือว่าโจรจะขึ้นบ้าน! แต่ว่าเสียงโจรนี่มันคุ้น ๆ หูยังไงก็ไม่รู้แฮะ -_-a?

และแล้วโฉมหน้าที่แท้จริงของโจรก็ปรากฏ แท้น แทน แท๊นนน...มายบราเธอร์ วาฟเฟิลนั่นเอง =O= พี่วาฟเฟิลเดินตึง ๆ ออกมาจากห้องครัวใบหน้าหล่อเหลายับยู่ยี่เหมือนผ้าไม่ได้รีด ร่างสูงสมส่วนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันก่อนจะแยกเขี้ยวใส่พลางขู่ฟ่อ ๆ ไปด้วย

ยัยพริกหยวก เธอน่ะเองที่ขโมยสปาเก็ตตี้ฉันไป

พริกหยวกบ้าบออะไรเล่า ฉันชื่อพริกหวานนะ ชิ!” ฉันพยายามจะเปลี่ยนเรื่องเมื่อสำนึกได้ว่าตัวเองเอาสปาเก็ตตี้ใครมากิน

ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง แง่ง! สปาเก็ตตี้ฉัน เผลอไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวกลับมาก็หายวับ ฮึ่ม ๆ

ตอนนแรกพี่วาฟเฟิลส่งสายตาละห้อยโหยหาไปทางจานสปาเก็ตตี้ที่ฉันถืออยู่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายตาอาฆาตเมื่อมองมาทางฉัน โจรขโมยสปาเก็ตตี้ แง TOT;;

เอ่อ ฮ่า ๆ พี่ชายใจเย็นดิ ยังเหลืออีกตั้งครึ่งเรามาแบ่งกันมั้ย แหะ ๆ

“-__-+++”

เย้ย! อย่าทำหน้าโหดแบบนั้นดิ

-__-+++x2”

โอเค ๆ เดี๋ยวกินหมดนี้แล้วจะไปซื้ออันใหม่ให้โอเคป่ะ สุดท้ายฉันก็ทนต่อแรงกดดันทางสายตาของคุณพี่ชายนายวาฟเฟิลไม่ไหวจนต้องยอมแพ้ U_U

ก็แค่นี้แหละ ชิ! เร็ว ๆ เลยฉันหิวจนจะกินควายไบซันได้ทั้งตัวแล้วนะเนี่ย -_-+

โหย สั่งเอา ๆ นี่ฉันเป็นน้องหรือเป็นยัยแจ๋วกันยะ แต่ถึงในใจจะคิดยังไงฉันก็ได้แต่ตอบกลับไปว่า

รับทราบค่ะคุณพี่ชาย ฮือออTOT”

 

ฉันปั่นจักรยานมาที่ซุปเปอร์มาเก็ตหน้าหมู่บ้าน ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านเพื่อซื้อเครื่องเซ่นสังเวยไปให้ไอ้คุณพี่ชายที่ร้องโหยหวนขอส่วนบุญส่วนกุศลดังเย้ว ๆ อยู่ที่บ้าน ชิ กะอีแค่สปาเก็ตตี้จานเดียวเสียสละให้น้องให้นุ่งก็ไม่ได้ โคตรงกเลยว่ะ =__=

ฉันเดินไปหยิบสปาเก็ตตี้สำเร็จรูปมาถาดนึงสำหรับคุณพี่ชาย และหยิบพวกขนมนมเนยต่าง ๆ อีกเล็กน้อย ก่อนที่มือจะไปสะดุดกับถุงขนมถุงหนึ่งที่มีรูปการ์ตูนสีสันสดใส คงไว้เพื่อล่อพวกเด็ก ๆ โดยเฉพาะ ฉันหยิบมันขึ้นมาก่อนจะอ่านชื่อที่อยู่บนห่อกับตัวเองว่า

ชูปี้ดูปี้ มาร์ชเมลโล่

มาร์ชเมลโล่

มาร์ชเมลโล่

มาร์ชเมลโล่

คำว่ามาร์ชเมลโล่ดังก้องอยู่ในห้องฉันขึ้นมาทันทีเหมือนเปิดสวิต เพียงแต่ว่าหัวฉันไม่มีสวิต และถึงมีฉันก็จะไม่เปิดมันเด็ดขาดเพราะฉันไม่อยากได้ยินคำ ๆ นี้แม้แต่นิดเดียว  -___-++

ฉันโยนไอ้ชูปี้ดูปี้กลิ้งโค่โล่ (?) ไปไว้ที่เดิมอย่างไม่ใยดีก่อนจะเดินไปทางตู้แช่เครื่องดื่มเพื่อหาเสบียงไปตุนไว้ที่บ้าน แต่ทีวีเจ้ากรรมที่ติดอยู่ด้านบนดันส่งเสียงเจื้อยแจ้วขึ้นมาก่อน

ชูปี้ดูปี่ ชูปี้ดูปี่ มาร์ชเมลโล่ โย่ โย่~ ชูปี้ดูปี้ มาร์ชเมลโล่ เพื่อนแท้ของคุณหนู~

นุ่ม ๆ หอม ๆ มีหลายไส้ สตอร์เบอร์รี่ ช็อคโกแล็ต กล้วย เมล่อน เย้เย~

ฉันเดินอกมาจากซอกนั้นทันทีอย่างไม่ยอมเสียเวลาคิดพลางสลัดไอ้เพลงประกอบโฆษณาชูปี้ปี้กลิ้งโค่โล่ (เปลี่ยนชื่อซะเสียเลยนะเธอ) ให้ออกไปพ้น ๆ จากหัวฉัน โอ๊ยยย ขนาดไม่เห็นหน้าไม่เจอตัวเป็น ๆ แต่ก็ยังอุตส่าห์ตามมาหลอกหลอนฉันจนได้นะ หมอนี่มันเฮี้ยนจริง ๆ เลย

ทั้งหมดสองร้อยสิบห้าบาทยี่สิบห้าสตางค์ค่ะ

พนักงานตรงแคชเชียร์ว่าหลังจากที่ฉันเอาของมาวางจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว แต่ทำไมต้องมีเศษยี่สิบห้าสตางค์ด้วย -_-;

รับมาทั้งหมดสองร้อยยี่สิบบาทนะคะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะรับมาร์ชเมลโล่ชูปี้ดูปี้เพิ่มอีกอันมั้ยค่ะจะได้ครบสองร้อยยี่สิบบาทพอดี ^^”

พี่พนักงานทำท่าจะหยิบไอ้ชูปี้ดุ๊กดิ๊กออกมาให้ฉันอย่างรวดเร็วอย่างอยากจะขายของจนฉันแทบจะปฏิเสธไม่ทัน

มะ ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เอาค่ะไม่อาววววว T.T”

ทำไมล่ะค่ะ เนี่ยตอนนี้ยี่ห้อนี้กำลังฮิตเลยนะคะ ยัยพี่พนักงานเริ่มตื๊อจะขายของให้ฉันให้ได้ กรี๊ดดด ฉันไม่เอาย่ะ ฉันเกลียดมานนนนน TOT

คือไม่เอาค่ะ พอดีเป็นโรคเบาหวานน่ะคะแช่งตัวเองซะงั้น -_-;;

เหรอค่ะน่าเสียดายจัง ยัยพนักงานทำหน้าเสียดายอย่างสุดซึ้งที่ขายของให้ฉันไม่สำเร็จ เหอ ๆ

 

หลังจากได้ตังค์ทอนเสร็จแล้วฉันก็รีบปั่นจักรยานกลับทันทีพลางสัญญากับตัวเองในใจว่าจะไม่มาที่ร้านนี้อีกแล้ว -_-;

 

ชูปี้ดูปี่ ชูปี้ดูปี่ มาร์ชเมลโล่ โย่ โย่~ ชูปี้ดูปี้ มาร์ชเมลโล่ เพื่อนแท้ของคุณหนู~

นุ่ม ๆ หอม ๆ มีหลายไส้ สตอร์เบอร์รี่ ช็อคโกแล็ต กล้วย เมล่อน เย้เย~

 

อยู่ ๆ ไอ้เสียงเพลงสยองขวัญ (สำหรับฉัน -_-;) นั่นก็ดังก้องอยู่ในหัวฉันอีกรอบ สลัดยังไงก็ไม่หลุด โอ๊ยยย ฉันจะประสาทตายก็วันนี้แหละ อ๊ากกกก!! จะมีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกไหมเนี่ย TTOTT 

เธอทำให้ฉันสนใจเธอเองนะ ต่อไปนี้เตรียมรับมือกับการจีบอย่างเต็มรูปแบบของฉันได้เลย J

เธอทำให้ฉันสนใจเธอเองนะ ต่อไปนี้เตรียมรับมือกับการจีบอย่างเต็มรูปแบบของฉันได้เลย J

เธอทำให้ฉันสนใจเธอเองนะ ต่อไปนี้เตรียมรับมือกับการจีบอย่างเต็มรูปแบบของฉันได้เลย J

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!! ไอ้บ้า ๆ ๆ ๆ ออกไปจากหัวฉันนะโว้ยยยย!!!”

ฉันตะโกนเสียงดังก้องถนนอย่างไม่สนใจสายตาชาวบ้านชาวช่องที่มองมาทางฉันเหมือนกับเห็นคนบ้า ฮึ! ใช่สิ ฉันต้องบ้าแน่ถ้ายังไปคิดถึงเสียงของไปบ้ามาร์ชเมลโล่นั่นน่ะ กร๊าซซซซซซซ!!!
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
มาอัพให้แล้วเน้ออออ ตามคำเรียกร้องของน้องหยุนลี่คนสวย อิอิ
มี่จ๋า ขอโทษน้า ฉันยังไม่ได้บอกเธอเลยอ่ะว่าจะอัพ T^T
แต่ตอนนี้มี่คงจะแต่งนำหน้าฉันไปหลายตอนแล้วแน่ ๆ เลย
เอาเหอะ ต่อไปนี้ เค้าสัญญากับทุกคนว่าจะไม่อู้แล้ว -^-

และจะมาอัพตอนใหม่ทุก ๆ วันเสาร์เพื่อเป็นการกดดันตัวเอง
ให้แต่งจบบทนึงต่ออาทิตย์ ไม่งั้นนิยายเรื่องนี้ก็คงจะถูกดองอีกแน่ ๆ เลย = =;;

เอ้า สุดท้ายแล้ว อ่านแล้วเม้นด้วยนะจ้ะ ใครไม่เม้นอย่าหาว่าไม่เตือนน้าาาา

 

37 ความคิดเห็น

  1. #37 Shallar O.o (@nilobol111) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2555 / 18:57
     
    #37
    0
  2. วันที่ 30 ตุลาคม 2554 / 20:21
    สู้ๆนะคะ
    สนุกมากเลยค่ะ

    #34
    0
  3. #27 H-YUN (@younyoun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2554 / 21:29
    พี่หนูดีดีดีดีดีดี (เอคโค่ชุดใหญ่ด้วยความคิดถึงงงงง)

    ก่อนอื่นต้องขอโทษจริงๆ ที่เรียกร้องให้พี่อัพ
    แต่กลับอ่านช้าที่สุดในจักวาล =[]=

    แต่หยุนเชื่อว่า ความเลตของหยุนไม่แพ้คนเขียนสักเท่าไหร่เลย 555+
    อัพบ่อยๆ เลยพี่ ไม่ต้องเกรงใจหยุน
    เพราะหยุนไม่พลาดอยู่แล้ว งานเยอะยังไงก็จะหาเวลามาตามเก็บทุกตัวอักษร

    แหม...ชื่อตอนแต่ละตอนที่โดนใจจริงๆ เดี๋ยวก็ 'ผู้หญิงลัลล้า' แล้วยัง 'รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน' อีก


    ตอนนี้ยังสนุกไม่ผิดหวังเลยน้าตัว
    มาร์ชเมลโล่น่าร๊ากกกกกกกก ♥


    #27
    0
  4. #26 ก'แก้ว (@kaewii-z) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 09:36
    มาจีบเค้าก็ได้น๊าาาาา  มาร์ชเมลโล่  ^^  555
    สนุกมากเลยค่ะ  ^^
    #26
    0
  5. #23 FaIRyTaLE (@alzheimerm) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2554 / 14:24
    ไม่เป็นไร ตัวเธออ อัพๆ ไปเหอะคนอ่านคิดถึงง อิอิ

    เค้าก้กำลังจะไปถึงตอนออกค่ายแล้วล่ะ 55555

    มี่เองก้แต่งไม่ได้ไปใกล้เท่าไหร่หรอกกก แค่กำลังจะถึงจุดเข้มข้น ก๊ากๆๆๆ

    คิดถึงน้าาา แล้วจะกริ๊งกร๊ากกก ไปหาาา >..<
    #23
    0
  6. #22 disabled (@colwer) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2554 / 14:29
    โอ้ววววววววววว
    พริกหวานงานเข้า
    ก๊ากกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #22
    0
  7. #19 ราชินีโพแดง (@pencil007) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2554 / 22:43
     มี่แต่งสนุกมาก รับประกันเลยจ้าาาา

    แต่เห็นมี่บอกว่ากิจจกรรมที่ รร เยอะอ่ะ

    ยังไงก็ฝาก นิยายเซตนี้ด้วยน้า

    @ น้องอิม ขอบใจจ้า จะพยายามพักผ่อนแล้วกันน้า

    แต่งานมันเยอะจริง ๆ ปีสุดท้ายแล้วด้วย U_U
    #19
    0
  8. #18 i-aim ^^ (@e-nooaim) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2554 / 14:40
    เฮ้ย!! โดนพิมตัดหน้า เเย่งเม้นเเรกอีกเเล้วอุส่าดีใจนึกว่าจะได้เม้นเเรก T^T

    หนุกมากค่ะพี่หนูดีอัพเร็วๆนะคะ

    ชอบๆ อยากอ่านเร็วๆ ><

    (งานเยอะก้อพักผ่อนบ้างนะคะ
    สู้ๆค่ะน้องสาวคนนี้เป็นกำลังใจให้ ^^)

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 กรกฎาคม 2554 / 14:41
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 2 กรกฎาคม 2554 / 14:42
    #18
    0
  9. #17 PIMPIM2010 (@031112538) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2554 / 14:21
    เม้นแรกอีกแล้ว
    สนุกมากค่ะอยากให้พี่มี่มาแต่งอีกสักบทก็ดี
    เพราะพี่หนูดีแต่งไปแล้วสองตอนนะค่ะ
    หนุกมากและเชื่อว่าถ้าพี่มี่มาแต่งล่ะก็ต้องสนุกด้วยแน่ๆ
    #17
    0