Retweet สะกิดรัก [Yaoi]

ตอนที่ 7 : บทที่ 6 นุ่มนิ่มกลิ่นป๊อกกี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 450 ครั้ง
    4 ส.ค. 60

บทที่ 6

นุ่มนิ่มกลิ่นป๊อกกี้

 

[Phat’s Part]

วันนี้ผมไม่มีเรียน และไม่มีความจำเป็นอะไรต้องเข้ามอเลยด้วยซ้ำ ถึงจะมีรับน้อง แต่นั่นก็เป็นความรับผิดชอบของพวกปีสองเป็นส่วนใหญ่ ปีสามอย่างผมแค่คอยคุมอยู่ห่างๆ ก็พอ ส่วนพี่ปีสี่น่ะเหรอ อย่าว่าแต่จะมาดูหน้าน้องเลย แค่เวลาเดินผ่านหน้าสาขายังไม่มีด้วยซ้ำ ป่านนี้งานท่วมหัวตายกันหมดแล้วมั้ง

กลับมาที่เรื่องผมต่อ อย่างที่บอกว่าวันนี้ผมไม่มีธุระอะไรในมหาวิทยาลัย แต่ที่มาก็แค่วันนี้มีรับน้องของสาขา และผม...ก็อยากเจอหน้าใครบางคน

“ทางนี้เพื่อน”

ผมเหลือบมองรุ่นน้องปีหนึ่งที่อยู่กับเพียวบ่อยๆ รู้สึกจะชื่อไท่ เขาโบกมือเรียกเพียวที่วิ่งกระหืดกระหอบผมฟูฟ่องเหมือนไม่ได้หวีมาที่ซุ้มสาขา

“ฉะ ฉันไม่ได้มาสายใช่ปะ”

“นายมาก่อนเวลาห้านาที” ผู้หญิงอีกคนที่นั่งอยู่ข้างไท่พูดขึ้น ผมมองป้ายชื่อเธอ อืม...ชื่อพั้นซ์สินะ “ดีนะที่วิ่งมา ไม่งั้นคงไม่ทัน”

“ได้หวีผมปะเนี่ย” ไท่ถาม

“เห็นว่าหวีปะล่ะ”

น้องมันทำหน้าบึ้ง ส่วนไท่ยกมือจัดผมให้เพียว ผมมุ่นคิ้ว มองภาพตรงหน้าด้วยความหงุดหงิดที่เริ่มปะทุในใจ อะไรวะ ยอมให้คนอื่นเล่นหัวง่ายๆ แบบนี้เนี่ยนะ ทีกับผมล่ะเลี่ยงแทบตาย

“ตาจะลุกเป็นไฟล่ะมึง เก็บอาการหน่อย”

เสียงหัวเราะหึหึดังมาจากด้านข้าง ผมหันมอง ไอ้ทัพยักคิ้วให้ผม สายตาฉายแววรู้ทัน ผมพ่นลมหายใจ พยายามเก็บอาการตัวเองแต่ก็ทำได้ไม่ดีเท่าไหร่

“จะสงสารหรือจะขำดีวะ” ไอ้มาร์ชว่ายิ้มๆ

“พวกมึงเงียบไปเถอะ”

“อะไรวะ พูดแทงใจหน่อยแล้วของขึ้นหรือไง”

“ก็ดูมึงทำตัว น้องมันไม่อยากยุ่งด้วยก็ถูกแล้วปะ”

“ทำเป็นตีหน้าดุ พูดเสียงเข้มใส่น้องมัน”

“ทั้งที่จริงๆ มึงไม่ได้อยากทำน้องกลัวด้วยซ้ำ”

“แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้มึงก็กลัวน้องไม่เห็นมึงอยู่ในสายตา”

“กูบอกให้เงียบไง”

ผมคำรามในคอด้วยความหงุดหงิด แต่ไอ้เพื่อนสองตัวก็ยังไม่เลิกยั่วโมโห ผลัดกันพูดไปมาอยู่ได้ ผมกลอกตา พยายามไม่สนใจเสียงนกเสียงกา ตาจ้องเพียวเขม็ง ทั้งที่เข้าซุ้มมาแล้วแต่ไม่เดินมาทักกันเลยเนี่ยนะ ผมเริ่มอยู่ไม่สุข อยากเดินเข้าไปคุยกับน้องแต่คิดอีกที ผมว่าผมมีวิธีที่ดีกว่านั้น

“เพียว”

ผมเรียกเขา น้องมันชะงัก หันมาทางผม ดวงตาเรียวๆ เบิกกว้าง มองไปมองมาก็น่าเอ็นดูดี

“ครับ?”

“มานี่ดิ้” ผมกระดิกนิ้วเรียกน้องให้มาหาผมที่นั่งกระดิกเท้ายิกๆ อยู่ที่โต๊ะหินอ่อนในซุ้ม เพียวทำหน้าตื่นๆ ดูไม่อยากทำตามเท่าไหร่ แต่ในเมื่อผมเป็นรุ่นพี่และเขาเป็นรุ่นน้อง สุดท้ายเจ้าตัวก็จำใจเดินมาหา ผมหรี่ตา จ้องหน้าเขาแล้วเลื่อนสายตาลงมาเรื่อยๆ “ป้ายชื่อไปไหน”

“หือ” เจ้าตัวขานรับงงๆ พอก้มมองถึงรู้ว่าไม่ได้ห้อยป้ายชื่อมา น้องทำหน้าตื่นๆ ผมเห็นแล้วรู้สึกมันเขี้ยวขึ้นมาตงิดๆ “โอ๊ะ...อยู่ในกระเป๋าอะพี่ เดี๋ยวไปหยิบแป๊บ”

“จับทำโทษซะดีมั้ยฮะ”

“ง่า...”

“มาเกือบสายแถมยังลืมห้อยป้ายชื่อ” ผมแกล้งพูดต่อ สังเกตสีหน้าน้องที่เริ่มเหยเกอย่างนึกสนุก “ลงโทษอะไรดีนะ ให้ไปเต้นเพลงโรตีหน้าลานกลางคนเดียวดีมั้ย”

“พี่พัช...”

น้องเรียกชื่อผมเสียงอ่อย ใบหน้ากระวนกระวาย ผมแอบยิ้มกับท่าทางของเขา

“คิดว่าไง น่าสนุกใช่มั้ย”

“ไม่อ่ะ” เพียวเบะปาก น้องหันไปหาเพื่อนผมที่พยายามกลั้นหัวเราะอยู่ข้างๆ “พี่ทัพ พี่มาร์ชช่วยผมหน่อยสิ ผมโดนรังแกอ่ะ แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย”

เฮ้! แล้วทำไมต้องไปทำหน้าทำตาอ้อนเพื่อนผมแบบนั้นวะ!

“น้องเพียวเปลี่ยนมาเป็นบัดดี้พี่แทนสิแล้วเดี๋ยวจะช่วย” ไอ้ทัพขยิบตาโปรยเสน่ห์

“พัชมันพูดเล่นไปงั้นแหละ มันไม่แกล้งน้องหรอกครับ” ไอ้มาร์ชยิ้มหวาน

“เลิกม่อได้แล้ว”

ผมกัดฟันกระซิบเสียงเบา เพื่อนทั้งสองเหล่ตามองผม พวกมันอมยิ้ม

“โอเคๆ เด็กเพื่อนห้ามแตะต้อง”

“ก็แค่พูดกับน้องเฉยๆ”

เชื่อตายล่ะ สายตาวิบวับขนาดนั้น ในหัวพวกมันไม่เคยคิดดีหรอก ผมแค่นเสียงใส่ หันมาหาเพียว น้องมีสีหน้างุนงงไม่รู้ว่าพวกผมคุยเรื่องอะไรกัน ซึ่งก็ดีแล้ว ขืนรู้ไปเดี๋ยวจะตกใจแล้วตีตัวห่างผมซะเปล่าๆ

“ตกลงพี่จะไม่ลงโทษผมใช่ปะ”

“ใครบอกจะไม่ลงโทษ”

“อ้าว ก็พี่มาร์ช...”

“ไอ้มาร์ชพูด พี่ไม่ได้พูดนี่” ผมไม่วายแกล้งน้องต่อ เพียวเริ่มเบะปาก เขาดูหงุดหงิดนิดหน่อยแต่ไม่กล้าหือเพราะผมเป็นรุ่นพี่

“พี่พัช...” น้องเรียกชื่อผมลากเสียงยาว ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกะพริบปริบๆ เขาจับชายแขนเสื้อผมกระตุกเบาๆ “ผมไม่อยากเต้นโรตีที่ลานกลางอ่ะ พี่อย่าแกล้งผมดินะ นะพี่พัชนะ...นะครับ”

นะครับ

นะครับ

นะครับ

ตายๆๆ กูตายยยย!

“เพื่อนกู KNOCK DOWN ไปซะแล้ว”

ได้ยินเสียงไอ้มาร์ชพูดกลั้วหัวเราะ ผมเม้มปาก ตั้งสติที่ถูกเพียวกระชากไปกลับคืนมา น้องเอียงคอมอง ผมแสร้งทำเป็นหงุดหงิด สะบัดมือใส่เขาเหมือนรำคาญ

“เออๆ เห็นว่าครั้งแรกหรอก ถ้าครั้งต่อไปลืมอีกพี่จะทำโทษจริงๆ แล้วนะ”

“ครับๆ” เพียวพยักหน้าหงึกๆ น้องคลี่ยิ้มจนตาหยี “งั้นผมไปแล้วนะ”

น้องไม่รอให้ผมตอบก็วิ่งจู๊ดหนีไปซะงั้น ผมมองตาม มุมปากยกยิ้มโดยไม่รู้ตัว

“น่ะ แล้วก็มายิ้มอยู่คนเดียว”

“เป็นเอามากนะมึง”

“เรื่องของกูปะวะ” ผมเหล่ตามองพวกมันที่เข้ากันดีเป็นกล้วยหอมจอมซน B1 B2

“ขนาดนี้แล้วก็บอกน้องมันไปเลยสิ จะกั๊กทำเพื่อ?”

“แมนๆ หน่อยเพื่อน”

ผมถอนหายใจกับคำยุยงของเพื่อน มันไม่ง่ายอย่างที่เจ้าพวกนี้ว่า ผมมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้ ถึงแม้ว่ามันจะทำให้เรื่องยุ่งยากกว่าเดิมก็เถอะ

“ไว้ถึงเวลาเดี๋ยวกูจัดการเองน่า”

“แล้วเมื่อไหร่จะถึงวะ” ไอ้ทัพถาม

“ก็...” ผมเงียบไป “...เออน่า เลิกยุ่งเรื่องกูได้แล้ว”

“ป๊อดอ่ะมึง”

ผมเงียบ ไม่ตอบโต้ เสตามองไปทางกลางซุ้ม ปูกับเจมส์เรียกรวมน้องๆ แล้ว ผมได้ยินมาว่าวันนี้จะมีกิจกรรมให้พวกปีหนึ่งทำกัน แต่ไม่ได้ฟังรายละเอียดว่าเป็นอะไร แต่คงไม่พ้นเป็นกิจกรรมที่แอบแกล้งพวกน้องๆ นี่แหละ ผมรู้ เพราะปีที่แล้วผมก็แกล้งเจ้าพวกปีสองไว้ซะเยอะ จะเก็บกดมาลงกับปีหนึ่งก็ไม่แปลก

“น้องๆ คะ วันนี้พี่มีเกมมาให้น้องๆ เล่นกัน อยากรู้มั้ยว่าเป็นเกมอะไร” ปูทำเสียงตื่นเต้น ส่วนเจ้าปีหนึ่งที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวก็พากันเฮลั่น “แหม เสียงตอบรับดีขนาดนี้ งั้นยกหน้าที่อธิบายรายละเอียดเกมให้พี่เจมส์แล้วกันค่ะ”

“เกมนี้มีชื่อว่า Please help me ครับ” เจมส์อธิบาย เห็นหน้ายิ้มๆ ของมันแล้วไม่แคล้วเป็นเกมที่ต้องไปดึงคนนอกมาเล่นด้วยแน่ๆ “กติกาคือพี่จะให้น้องๆ จับฉลากทำภารกิจแลกลายเซ็นจากรุ่นพี่สิบคน”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ก่อนหน้านี้พวกน้องๆ ต้องไปล่าลายเซ็นรุ่นพี่ให้ครบห้าสิบคนภายในหนึ่งอาทิตย์ แถมพี่แต่ละคนก็ไม่ใช่จะให้ลายเซ็นน้องง่ายๆ พวกเขาถึงดูกระตือรือร้นกับกิจกรรมนี้ที่ถ้าทำสำเร็จก็จะได้ลายเซ็นรุ่นพี่ไปเลยสิบคน

“และภารกิจนี้ต้องทำเป็นคู่เท่านั้น แต่...”

“...แต่คู่ของน้องๆ ต้องไม่ใช่เพื่อนๆ ค่ะ” ปูต่อประโยคแล้วยิ้มหวาน เสียงโห่ดังขึ้นทันที เด็กพวกนี้รู้แล้วสินะว่าเกมของพวกปีสองจัดขึ้นเพื่อแกล้งชัดๆ

“อ้าว แล้วอย่างนี้จะให้ไปหาคู่จากไหนคะ” น้องคนนึงยกมือขึ้นถาม

“พี่กำลังจะบอกอยู่พอดี” เจมส์หัวเราะเบาๆ “พี่จะให้น้องๆ ไปขอความช่วยเหลือจากใครก็ได้แถวๆ นี้ครับ แต่ต้องไม่ใช่เพื่อนสาขาเรา”

“งั้นถ้าเป็นรุ่นพี่สาขาเราได้มั้ยครับ”

“นั่นก็แล้วแต่ว่ารุ่นพี่เขาจะยอมหรือเปล่า”

“น้องจะไปขอความช่วยเหลือจากใครก็ได้ค่ะ แล้วพาพวกเขามาที่ซุ้มของเราเพื่อจับสลากทำภารกิจ ถ้าทำผ่านจะได้ลายเซ็นรุ่นพี่ไปเลยสิบคนตามสัญญา แต่ถ้าไม่ผ่านก็อดไปนะจ๊ะ”

“มีใครยังไม่เข้าใจกติกามั้ยครับ” เจมส์ถาม พอไม่เห็นใครค้านเขาก็พูดต่อ “งั้นพี่จะปล่อยให้น้องๆ เริ่มหาตัวช่วยเลยแล้วกันนะ อ้อ! แต่มีข้อแม้อย่างนึง ห้ามไปขอความช่วยเหลือจากเพศตรงข้ามนะครับ ป้องกันเรื่องชู้สาวไว้ก่อนเดี๋ยวพี่ๆ โดนอาจารย์เล่นงานเอา ฮ่าๆๆ”

“โหพี่เจมส์!

“หมดกันสาวๆ ที่ผมฝันถึง”

“หนูอุตส่าห์เล็งเป้าหมายไว้แล้วอ่ะ ฮึ่ย!

“เอ้าๆ เลิกโวยวายพี่ก่อน จะเล่นมั้ยครับเกมน่ะ” เจมส์ยกมือห้ามเสียงบ่น เขามองนาฬิกาข้อมือตัวเอง “พี่ให้เวลาห้านาทีในการหาคู่ทำภารกิจแล้วกัน อย่าไปไกลนะครับ พอหมดเวลาพี่จะเป่านกหวีดเรียกรวม เดี๋ยวไม่ได้ยินกัน ถ้าเข้าใจแล้วก็เริ่มครับ”

พอเจมส์ให้สัญญาณ พวกปีหนึ่งก็พากันลุกฮือเหมือนผึ้งแตกรัง ผมมองหาเพียวอัตโนมัติ น้องมันยืนหันซ้ายหันขวาคล้ายไม่แน่ใจว่าจะขอความช่วยเหลือจากใครดี หน้าที่เอ๋ออยู่แล้วยิ่งเอ๋อเข้าไปใหญ่

“พี่ทัพช่วยผมหน่อยดิ” ปีหนึ่งคนนึงวิ่งมาหาไอ้ทัพ ผมเหลือบมอง จำได้ว่าเขาเป็นคู่บัดดี้เพื่อนผม

“ไม่เอาเว้ยพี่ขี้เกียจ”

“โหพี่ ช่วยน้องหน่อย เดี๋ยวแนะนำสาวให้”

“เออ งั้นก็ได้ เห็นแก่แกที่เป็นน้องบัดดี้นะเนี่ย”

ไอ้ทัพเปลี่ยนสีทันควัน รู้สึกหมั่นไส้มันนิดหน่อยก่อนเลิกสนใจแล้วหันไปหาเพียวแทน เด็กนั่นยังหาคู่ไม่ได้ ผมขมวดคิ้ว ขนาดน้องบัดดี้ไอ้ทัพยังนึกถึงคู่บัดดี้ตัวเองที่เป็นรุ่นพี่ก่อนเลย ทำไมเพียวไม่นึกถึงผมบ้างวะ แล้วนั่น...จะเดินไปไหนฮะ?!

ผมหรี่ตา มองเพียวที่กำลังเดินไปหาเจมส์แล้วเผลอผุดลุกก้าวฉับๆ ไปหาน้องมันโดยไม่รู้ตัว ผมจับแขนเพียวไว้ เจ้าตัวหันขวับมองผม ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างนิดๆ สายตาน้องดูงงนิดหน่อยแต่ไม่เข้าใจมากๆ

“พี่พัช?”

“เดินเอ๋ออยู่นั่นแหละ”

“ฮะ?”

“ใกล้หมดเวลาแล้วยังหาคู่ไม่ได้เนี่ยนะ” ผมทำเป็นไม่สนสีหน้างุนงงของน้องแล้วพูดเองเออเอง “เอาเถอะ ในฐานะที่พี่เป็นบัดดี้เรา พี่อนุญาตให้เพียวคู่กับพี่ก็ได้”

“เอ๊ะ เอ่อ ผมไม่ได้จะคู่กับ...”

“อย่าเรื่องมากน่า” ผมตัดบท ไม่ยอมให้น้องปฏิเสธ พอดีกับที่เสียงนกหวีดดังลั่น ผมแสยะยิ้ม มองหน้าเพียวที่เหวอจนน่าตลก “นั่นไง หมดเวลาพอดี รู้ตัวมั้ยว่าโชคดีแค่ไหนที่พี่ยอมคู่ด้วย”

“เอ่อ...”

หึหึหึ ผมมองหน้าเพียว น้องมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ผมรู้ว่าเขาจะปฏิเสธว่าไม่ได้อยากคู่กับผมซะหน่อย ผมโมเมไปเองต่างหากแต่ก็ไม่กล้า เพราะแบบนี้ไงผมถึงชอบแกล้งเขา ชอบดูปฏิกิริยาของน้องมันเวลาทำอะไรไม่ถูก ให้ตาย ผมโคตรมันเขี้ยวเลย

“ก่อนอื่นทางเรา สาขาธุรกิจระหว่างประเทศต้องขอขอบคุณพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ นักศึกษาท่านอื่นที่ใจดีสละเวลามาร่วมกิจกรรมกับรุ่นน้องสาขาเรานะคะ” ปูพูดผ่านโทรโข่ง เสียงรัวกลองดังขึ้นเป็นจังหวะปลุกใจ “เพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ หลังเสร็จกิจกรรม สาขาเราจะแจกคัพเค้กอร่อยๆ ให้ทานกัน อย่าลืมแวะไปรับที่ทางออกซุ้มนะคะ”

“เอาล่ะครับ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาเรามาเริ่มกันดีกว่า ขออาสาสมัครคู่แรกเลยครับ”

ผมมองคู่แรกออกไปจับสลากทำกิจกรรม พวกเขาได้มิชชั่นง่ายๆ อย่างการทายคำ แน่นอนว่ามันผ่านไปด้วยดี ผมหาว ค่อนข้างเบื่อนิดหน่อยเพราะยังไม่ถึงตาตัวเอง

“พี่พัช” จู่ๆ เพียวก็เรียกผม

“ว่าไง”

“พี่ไม่มีแผนอะไรจะแกล้งผมใช่ปะ”

“ทำไมถามอย่างนั้น”

“ก็พี่มาคู่กับผมอ่ะ” น้องมองหน้าผม ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนดูระแวง “พี่ต้องมีแผนอ่ะ ผมรู้ ผมเรียนมา”

“เจ้าเด็กบ้า คิดไปไกลล่ะ”

ผมดีดหน้าผากน้องไปทีนึง เพียวร้อง เขาลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ ผมขยี้หัวเขาอีกทีแล้วเนียนเอามือพาดไหล่น้องไว้ แผนแกล้งอะไรนั่นไม่มีหรอกครับ ก็แค่ไม่อยากให้น้องมันไปคู่กับคนอื่นเท่านั้นแหละ แต่จะให้พูดออกไปก็ไม่ได้ใช่มั้ยล่ะครับ?

“เอาล่ะค่ะ คู่ต่อไปใครดีน้า” ปูว่าพลางเหลือบตามาทางผม “ว้าว พี่พัชคู่กับใครคะเนี่ย หืม น้องเพียวนี่เอง สนใจเป็นคู่ต่อไปมั้ยเอ่ย”

“ผมว่า...”

“เอาอย่างนั้นก็ได้” ผมพูดแทรกเพียว จนน้องถึงกับหันขวับมองผมหน้าตาตื่น

“ผมยังไม่พร้อมนะพี่พัช”

“ยังไงก็ต้องโดนอยู่ดี รีบทำให้เสร็จไม่ดีหรือไง” ผมถามเขา เพียวเงียบไป น้องถอนหายใจหนักๆ หน้าตาบูดบึ้ง ดูไม่พอใจแต่ไม่กล้าโวยวายใส่ผมไปมากกว่านี้

“ก็ได้”

ผมกับเพียวเดินออกมายืนข้างหน้า เจมส์ยื่นกล่องจับสลากมาให้ เพียวล้วงมือลงไปควานๆ อยู่แป๊บนึงก็หยิบสลากที่พับเอาไว้ขึ้นมาหนึ่งแผ่นส่งให้ปู

“ไหนดูซิว่าได้ภารกิจอะไร...โอ้โห! ไม่ธรรมดาแฮะ” เธอหัวเราะเสียงใส แววตาวิบวับที่ส่งมาทางพวกเราทำให้ผมชักอยากรู้แล้วว่าในกระดาษเขียนว่าอะไร “ภารกิจที่ได้รับคือแข่งกินป๊อกกี้นะคะ กติกาคือต้องแข่งกินป๊อกกี้กับทีมปีสอง ใครเหลือป๊อกกี้สั้นกว่าเป็นฝ่ายชนะค่ะ”

“หา! งะ งั้นมันก็ต้อง...” เพียวเหวอไปเลยพอได้ยินกติกา ส่วนผมลอบยิ้มในใจ เหมือนว่าวันนี้ฟ้าจะเข้าข้างผมแฮะ อยู่ดีๆ ก็ได้โอกาสแต๊ะอั๋งน้อง

“จะไม่ทำก็ได้นะ ก็แค่พลาดลายเซ็นรุ่นพี่ไปสิบคนเอง” ผมแกล้งเปรย

“พี่พัช!

“ก็แล้วแต่เราแล้วกัน พี่ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรอยู่แล้ว”

ผมทำเป็นไม่สน ทั้งที่ในใจไม่ใช่ เพียวดูคิดหนัก ประกอบกับเสียงโห่เชียร์ที่ดังจากเพื่อนๆ ก็กดดันเขาไม่ใช่น้อย สุดท้ายเจ้าตัวก็ขยี้หัวตัวเองจนยุ่งแล้วตะโกนเสียงดัง

“โอเคๆ ผมเล่นเกมนี้ก็ได้!

ฮะๆๆ เด็กดี...

“งั้นให้ตัวแทนปีสองเริ่มก่อนเลย”

ปูกระดิกนิ้วเรียกตัวแทนปีสองผู้ชายมาสองคน  ถ้าผมจำไม่ผิด สองคนนี้เหมือนจะมีข่าวว่าคบกัน พอถูกเรียกพวกเขาก็คาบป๊อกกี้ไว้คนละด้านแล้วค่อยๆ งับมันเข้าปากจนใบหน้าทั้งคู่เริ่มใกล้กันเข้ามาเรื่อยๆ ผมแอบเหล่มองเพียว แก้มน้องแดงแปร๊ดลามไปถึงใบหู ผมอมยิ้ม เห็นน้องเขินแล้วรู้สึกอยากจับอีกฝ่ายฟัดแก้มตงิดๆ

“จูบเลยๆๆๆ”

เสียงเชียร์ดังกระหึ่ม แต่แทนที่ทั้งคู่จะจูบกันพวกเขากลับไม่ทำแบบนั้น

“โห่!

“ฮะๆๆ ขอโทษนะครับ ผมยังไม่อยากจูบแฟนโชว์ตรงนี้ เดี๋ยวมันเขินจนเป็นลมล่ะยุ่งเลย”

“ไอ้บ้านี่!

“เอ้าๆ อย่าเพิ่งทะเลาะกันน่า” ปูเข้าไปห้ามทัพ เธอแบมือขอป๊อกกี้ที่เหลืออยู่มาวัดความยาว “หนึ่งเซ็นครึ่ง โห โหดเหมือนกันนะเนี่ย ถ้าน้องเพียวจะเอาชนะให้ได้ต้องน้อยกว่าหนึ่งเซ็นครึ่งนะคะ”

“ผมยอมแพ้ตอนนี้ทันมั้ย...”

“อย่าป๊อดน่า” ผมเย้าเขา ก้มหน้าลงกระซิบข้างหูน้องเบาๆ “หรือเขินพี่?”

“บ้าสิพี่พัช!

แหม...หน้าแดงเป็นมะเขือเทศขนาดนี้ยังจะมาปฏิเสธ

ผมลอบหัวเราะ รับแท่งป๊อกกี้จากปูแล้วคาบไว้ด้านหนึ่ง ส่วนอีกด้านยื่นไปจ่อปากเพียวที่ดูลังเลแต่สุดท้ายก็คาบมันเอาไว้ น้องยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสบผมแวบหนึ่งแล้วหลุบหนี สองข้างแก้มเจือสีระเรื่อ ผมค่อยๆ กัดแท่งป๊อกกี้ ขยับใบหน้าเข้าหาเพียวช้าๆ เสียงโห่แซวดังอยู่รอบตัวแต่ผมไม่ได้สนใจ ในสายตามีเพียงแค่คนตรงหน้าเท่านั้น รู้ตัวอีกทีใบหน้าผมกับเพียวก็แทบจะชิดกัน ริมฝีปากเราห่างกันนิดเดียว ผมลังเล ใจหนึ่งอยากสัมผัสน้องให้รู้แล้วรู้รอด ส่วนอีกใจบอกให้รอก่อน ขืนรุกแรงไปเหยื่อจะตื่น

แต่เหมือนทางเลือกถูกกำหนดไว้แล้ว...

มันรวดเร็วจนผมตั้งตัวไม่ทัน ใครบางคนเผลอมาชนหลังเพียว ส่งผลให้น้องเขาเสียหลักเซมาข้างหน้า ผมเอื้อมมือโอบเอวเขาไว้ตามสัญชาตญาณ พร้อมกับสัมผัสนุ่มนิ่มกลิ่นสตรอเบอร์รี่ที่ประทับแตะบนริมฝีปาก เสียงกรี๊ดรอบตัวดังลั่น แต่ไม่ดังเท่าเสียงหัวใจผมที่เต้นรัว

ปากน้องนิ่มมากจนผมเผลอขยับริมฝีปากเม้มเรียวปากอีกฝ่ายไปเบาๆ...

ผลั่ก!

เพียวดันตัวออกอย่างแรงผมถึงได้สติ หน้าน้องแดงก่ำ ดวงตาเรียวรีเบิกกว้าง เขาเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น ผมสังเกตอาการเพียว เขาดูตกใจและอึ้งมากกว่าจะโกรธ ผมเลยสบายใจนิดหน่อย

“โอ้โห...เหมือนเมื่อกี้จะมีการผิดคิวกันนะคะ” ปูหัวเราะแหะๆ เธอมองผมสลับกับเพียวแล้วก้มมองพื้น เศษป๊อกกี้ขนาดเล็กตกอยู่ระหว่างเรา ไม่ต้องเอาไม้บรรทัดมาวัดก็มองออกว่ามันสั้นกว่าหนึ่งเซ็นครึ่ง “อ่า...เอาเป็นว่าเกมเมื่อกี้พี่ให้น้องเพียวกับพี่พัชเป็นผู้ชนะแล้วกัน ส่วนเรื่องเมื่อกี้ไปเคลียร์กันเองนะคะ”

ผมพยักหน้านิดๆ เหลือบมองเพียวที่ทำตัวไม่ถูกแล้วพาดแขนกับไหล่เขา น้องสะดุ้ง หันมองผมหน้าตาตื่นทันที

“ตกใจอะไร”

“กะ ก็...”

“อย่าคิดมาก” ผมว่าพลางแอบพาน้องเดินห่างออกจากตัวซุ้ม เพียวกะพริบตาปริบๆ มองหน้าผม “หน้านายแดงหมดแล้ว”

“พี่พัช!” น้องต่อยแขนผมดังผลั่ก “พอเลย หยุดพูดได้แล้ว!

“อายล่ะสิ”

“ใครจะหน้าทนเหมือนพี่ล่ะ” เพียวทำปากขมุบขมิบ “มะ เมื่อกี้มัน...โดนเต็มๆ เลยนะ ไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง”

รู้สึกสิ รู้สึกมากด้วย ยังแอบขบเม้มริมฝีปากน้องมันอยู่เลย แต่เหมือนเพียวจะไม่รู้ตัว ตอนนั้นน้องมันคงตกใจจนไม่ทันได้คิดอะไร

“ก็ไม่เท่าไหร่”

“ไม่แฟร์เลย” น้องหน้าบึ้ง เขาจ้องผมเขม็ง ตอนนี้ชักจะดูโกรธมากกว่าอายแล้ว “ทั้งที่ใจผมเต้นรัวขนาดนี้แต่พี่บอกว่าไม่รู้สึกอะไรเนี่ยนะ เฮ้ย!

เพียวตะครุบปากตัวเองทันทีที่หลุดพูดออกมา คราวนี้เป็นผมที่อึ้งไป...พร้อมกับใจที่เต้นรัวขึ้นมาอีกรอบ แถมครั้งนี้มันไม่กลับเป็นปกติง่ายๆ ซะด้วยสิ

ให้ตาย เพียวทำให้หัวใจผมทำงานหนักเกินไปแล้วนะ!

-----------------------------------------

แจ็ค ทอร์ค

มันก็จะเขินหน่อยๆ ค่ะ -///- พี่พัชนี่ก็นะ หาเรื่องเข้าหาน้องตลอดอ่ะ คนพี่นี่ขี้วอแวเกิ๊นนนน คนน้องก็เอ๋อเกิ๊นนนน ขอความพอดีให้คู่นี้ด้วยค่ะ ใครชอบคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ได้นะคะ หรือจะติดแท็ก #RTสะกิดรัก ก็ได้ค่า ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านนะคะ ***มินิฮาร์ท***

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 450 ครั้ง

933 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #882 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 16:36
    ไปให้แม่มาขอเรยยย
    #882
    0
  2. #871 pondbambam (@pondbambam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 14:49
    ทำไมสงสัยว่าพี่ศืลป์คือพี่พัชด้วย จากอาการอ่ะ
    #871
    0
  3. #851 Pangi2 (@pangi2) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 03:00
    ได้ทีเลยนะนายพัช
    #851
    0
  4. #838 Bs-Benya (@Bs-Benya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 21:41
    คุณพี่พัชเจ้าเล่ห์มากกกก แกล้งน้องให้เขินอะ น้องโป๊ะจ้าาา
    #838
    0
  5. #815 PikazZA (@nooplasunisa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 23:02

    นร้องงงงงง

    #815
    0
  6. #798 Raatty (@Raatty) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 14:47
    น่าร้ากกกกกกกกกกก
    #798
    0
  7. #791 In.orn (@ThaeGuitar) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 22:08
    น่ารักมาก
    #791
    0
  8. #786 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 08:07

    ชอบการเออ ออ เอาเองทั้งนั้น 555
    #786
    0
  9. วันที่ 15 กันยายน 2561 / 17:53

    นี่พัชชอบน้องตั้งแต่ตอนไหนเนี่ยยย พี่เป็นอยู่แล้วป่ะ ?? ก็ไม่เท่าไหร่อะร้ายยยย ย ย พี่ จะดีฟคิสน้องโชว์อยู่ล่ะ

    #766
    0
  10. #732 jasmintea (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 23:07

    พี่พัชจะมีชีวิตรอดจนเฉลยน้องใช่มั้ยคะเจอน้องอ้อยใส่ทุกตอน555555

    #732
    0
  11. #700 AirrUtai (@AirrUtai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 20:15
    น่ารักมาค่ะคู่นี้ พี่ก็ขี้แกล้งจังเลย
    #700
    0
  12. #686 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 22:10
    โอ๊ยยยยยย จุ๊ฟกันแล้ววววว ถึงจะไม่ตั้งใจก็เถอะ
    #686
    0
  13. #656 Mintty_ty (@Mintty1307) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:46
    งื้ออออออ น้องงงงง
    #656
    0
  14. #642 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 12:37
    มีเม้มปงเม้มปากนะคะ
    #642
    0
  15. #632 popeyeee2 (@POPEYEEE) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 06:01
    อ่านกี่รอบก้อฟินนนน
    #632
    0
  16. #605 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 16:06
    กรี๊ดดดดดดดด จิกหมอนหนักมากกกกกก ใครเป็นคนชนเพียวนะ มาทางนี้ลูก มาเอาตังไปกินหนม ฮือออออ เขาจุ๊บกันอ่ะแก มีความใจเต้นแรงกันไปอีก >////////<
    #605
    0
  17. #580 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 09:39
    ฟินนนเว่อออออ
    #580
    0
  18. #572 popeyeee2 (@POPEYEEE) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 22:44
    โอ้ยยยย ฟินระดับ10
    #572
    0
  19. #570 alohafon (@aloha_fon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 12:23
    ละลายไปกับป๊อกกี้สตรอเบอรรี่ >///<
    #570
    0
  20. #549 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 17:14
    รุกแรงละเกินนน~
    #549
    0
  21. #519 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 21:10
    น้องไม่เลือกไม่เป็นไรพี่เสนอตัวเองก็ได้
    แบบนี้ก็ได้หรอพี่พัช
    #519
    0
  22. #502 pairwapalo4148 (@pairwapalo4148) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 17:00
    ฮือออออ เขินนนนนน
    #502
    0
  23. #476 paechpeach♡、 (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 15:19
    พี่พัชเขามีเหตุผลอะไรงั้นเรอะ ทำไมถึงไม่ยอมเปิดเผยตัวตน .. แต่คนชนน้องเพียวทำดีมากค่า 5555555
    #476
    0
  24. #454 P'oil (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 10:55
    งื้ออออ น่ารักไปหมด เขินนน
    #454
    0
  25. #413 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 18:09
    รนหวงก้าง
    #413
    0