Retweet สะกิดรัก [Yaoi]

ตอนที่ 11 : บทที่ 10 เป็นแฟนพี่เหรอถึงมาขอเช็กมือถือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 345 ครั้ง
    4 ส.ค. 60

บทที่ 10

เป็นแฟนพี่เหรอถึงมาขอเช็กมือถือ

 

“เพียวสู้ๆ นะ” ไอ้ไท่

“อย่าลืมเอาโมเม้นต์ฟินๆ มาเล่าให้ฉันฟังด้วยนะ” ยัยพั้นซ์

“เงียบน่า”

ผมหันไปถลึงตาใส่เพื่อนสองหน่อที่เอาแต่พูดเชียร์เหมือนผมกำลังไปรบ ทั้งที่ความจริงก็แค่กำลังโดนพี่พัชพาไปกินข้าวกลางวันหลังรับน้องเสร็จ

“อะแน่ะๆ เขินล่ะสิ”

“กิ๊วๆ เขินแน่ๆ เลย”

“ไอ้ไท่ ไอ้พั้นซ์!

“เรียกผู้หญิงว่าไอ้ไม่ดีนะน้องเพียว” พั้นซ์หัวเราะคิกคัก สาบานได้ว่าถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่ผู้หญิง ผมจะฟาดเธอสักป้าบ “อย่ามามัวมองฉันตาขวางน่า นู่น พี่พัชมาหานายแล้ว”

“ฉันไม่ได้บอกว่าจะไปกับเขาสักหน่อย” ผมโอดครวญ

“บายเพื่อน” ไท่โบกมือให้ผม มันหันไปหาพั้นซ์ “ปะ เหลือเราสองคนล่ะ ไปหาไรกินกัน”

แล้วพวกมันก็ทิ้งผมไปอย่างไร้เยื่อใย ผมเบะปาก ไม่ทันได้ก้าวขาตามเพื่อนไหล่ก็ถูกใครบางคนจับเอาไว้ ผมหันมอง พอเห็นว่าเป็นใครก็เบะปากใส่อีกรอบ อดงอแงใส่พี่เขาไม่ได้

“เพราะพี่อ่ะเพื่อนถึงทิ้งผม”

“อยากไปกับเพื่อนมากกว่าหรือไง” พี่พัชเลิกคิ้ว

“ยังจะมาถามอีกนะพี่”

“แต่ไปกับพี่ พี่เลี้ยงนะ” เขายิ้มอย่างเหนือกว่า ส่วนผมเริ่มอึกอัก

“ผม มะ ไม่ได้เห็นแก่กิน...”

“กินเสร็จแล้วจะพาไปเลี้ยงบิงซูต่อ” เขายังไม่หยุดพูด ใบหน้าหล่อๆ โน้มลงมาใกล้ รอยยิ้มประดับมุมปากและสายตาแพรวพราวของพี่พัชทำผมหายใจสะดุด “ว่าไง...อยากไปกับพี่หรือยังครับ?”

“งะ...”

“หืม?”

“งั้นก็รีบไปดิ” ผมก้มหน้างุด ขมุบขมิบพูดไม่เป็นคำ “หิวแล้วเนี่ย พูดมากอยู่ได้พี่อ่ะ”

พอเห็นว่าผมพ่ายแพ้ เขาก็หัวเราะชั่วร้ายในลำคอ เอื้อมมือพาดไหล่ผมพาเดินไปที่ลานจอดรถ ระหว่างทางผมเอาแต่ก้มหน้า ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ก็สายตาพี่ๆ น้องๆ มองกันให้พรึ่บ มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ ที่กลายเป็นจุดสนใจ แม้ว่าตัวต้นเหตุจริงๆ จะเป็นพี่พัช ส่วนผมมันเป็นผลพลอยได้ก็เถอะ

“ที่พื้นมันมีอะไรน่าสนใจมากรึไง?”

“ฮื่อ ไม่ต้องมาพูดเลยพี่อ่ะ” ผมบ่น “เพราะพี่คนเดียวเลย”

“พี่ทำอะไรอีกล่ะ”

“พี่เด่นเกินไปอ่ะ” ผมเบะปาก เหลือบตามองพี่พัชแวบนึงแล้วก้มหน้าหนีเหมือนเดิม “เพราะพี่คนเลยมองพวกเรากันเต็มเลย”

“ไม่ชอบให้คนมองว่างั้น”

“ก็มัน...”

“พี่ก็ไม่ชอบให้คนมองเพียวเหมือนกัน” เขาแทรกขึ้น คำพูดนั้นทำเอาผมเผลอเงยหน้าสบตาพี่พัช ดวงตาสีดำสนิทวาววับ มุมปากกระตุกยิ้มนิดๆ เหมือนทุกครั้งเวลาเขาจะแกล้งอะไรผมสักอย่าง “หวงเราจะแย่แล้วเนี่ย”

“โอ๊ย ผมไม่พูดกับพี่ล่ะ!

ผมโวยวายกลบเกลื่อนความร้อนที่เริ่มกระจายเต็มใบหน้าและจบบทสนทนาไว้แค่นั้น ส่วนพี่พัชก็เอาแต่หัวเราะแล้วขยี้หัวผมไม่หยุด

ชิ รอผมภูมิต้านทานสูงกว่านี้ก่อนเถอะ หยอดมาเท่าไหร่จะไม่หวั่นไหวเลยคอยดู!

 

พี่พัชพาผมมาทานข้าวที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนักเพราะผมมีเรียนอีกทีตอนบ่ายสอง พอกินเสร็จเขาก็พาผมไปเลี้ยงบิงซูที่ร้านดังตามสัญญา รอคิวไม่นานพวกเราก็ได้โต๊ะ หลังสั่งเสร็จก็มานั่งรอ ระหว่างนั้นผมหยิบมือถือขึ้นมาเล่นตามปกติ

“อีกแล้วนะ เป็นพวกสังคมก้มหน้ารึไง”

พี่พัชบ่นทันทีเหมือนตั้งโปรแกรมอัตโนมัติเอาไว้ ผมย่นจมูก เหลือบตามองเขา เจ้าตัวมีสีหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ดวงตาคมกริบมองโทรศัพท์มือถือผมเหมือนกับเป็นก้างขวางคอควรกำจัดทิ้ง

“ก็มันติดอ่ะ”

“เพลาๆ ลงบ้างน่า”

“ชิ เป็นแฟนเหรอมาสั่ง” ผมบ่นอย่างไม่คิดอะไร แต่พอโดนพี่พัชสวนกลับก็เล่นเอาไปไม่ถูก

“อยากเป็นอยู่เหมือนกัน เมื่อไหร่จะใจอ่อนสักทีล่ะ นี่จีบอยู่นะรู้ตัวใช่มั้ย”

“...ผมไม่ได้บื้อขนาดนั้นสักหน่อย”

ได้แต่พึมพำแก้เขิน ก่อนบิงซูมะม่วงที่สั่งไว้จะมาเสิร์ฟพอดีเลยหาเรื่องเบี่ยงเบนความสนใจได้สำเร็จ ผมจัดการราดซอสมะม่วงกับครีมกะทิลงไปแล้วจ้วงช้อนตักกิน รสชาติหวานๆ เย็นๆ ทำให้เผลอยิ้มออกมา ไม่มีอะไรจะเติมพลังได้ดีไปกว่าของหวานอีกแล้วครับผมพูดเลย

“ชอบล่ะสิ”

“อือ อร่อยอ่ะ” ผมก้มหน้าก้มตากินลูกเดียว “เหมาะกับอากาศร้อนๆ บ้านเราดี”

“งั้นวันหลังมากินอีกมั้ย”

“อื้ม!” ผมขานรับอย่างไม่คิดอะไร แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะหึหึจากคนตรงหน้า สมองที่โดนของหวานครอบงำก็เริ่มกลับมาทำงาน ผมเงยหน้ามองพี่พัช เขายิ้มกริ่มตาเป็นประกายเหมือนพวกอาเสี่ยตกเหยื่อได้สำเร็จ “มะ เมื่อกี้ไม่นับนะพี่พัช”

“ไม่รู้ล่ะ รอบหน้าห้ามเบี้ยว”

“พี่พัชอ่ะ ผมไม่ได้ตั้งใจพูดสักหน่อย”

“เลิกงอแงได้แล้ว” พี่พัชตัดบท เขาตักบิงซูมาจ่อที่ปากผมแล้วคลี่รอยยิ้มล่อลวง “อ้าปากเร็ว”

จะด้วยความเอ๋อ หรือความเห็นแก่กินอะไรก็แล้วแต่ ผมดันบ้าจี้อ้าปากตามที่เขาบอก รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ความเย็นแผ่นซ่านไปทั่วลิ้น พร้อมกับแววตาวิบวับของคนตรงหน้าที่จ้องมาอย่างพอใจ พอได้สติว่าตัวเองทำอะไรลงไป ถึงจะอยู่ในห้างที่แอร์เย็นขนาดไหน ผมก็รู้สึกว่าใบหน้าตัวเองร้อนวูบวาบอีกแล้ว

“กะ กินเองได้น่า”

“ก็อยากป้อน ไม่ได้รึไง?”

“ไม่เอา” ผมก้มหน้างุด “เดี๋ยวคนมองอ่ะ อาย”

ผมว่าแค่นั้นก็ไม่พูดอะไรอีก เอาแต่ตักบิงซูเข้าปาก อีกมือก็เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์เล่นแก้เขิน เลื่อนไปเลื่อนมาก็เจอทวิตหนึ่งไหลผ่านหน้าไทม์ไลน์ ผมขมวดคิ้ว มันเป็นงานอีเว้นท์หนึ่ง จากแบล็กกราวน์หลังทำให้ผมรู้ว่ามันเป็นที่เดียวกับห้างที่ผมอยู่ตอนนี้

“ดูไรอยู่ ขมวดคิ้วซะยุ่ง”

“พี่แดนอ่ะ” ผมยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้พี่พัชดู “เห็นว่ามาออกอีเว้นท์ที่ห้างนี้ พี่ไม่ไปหาเพื่อนหน่อยเหรอ”

“จะไปหามันทำไม”

“เอ้า ก็เพื่อนพี่อ่ะ”

“อยากเจอมันมากหรือไง” คิ้วเข้มขมวดมุ่น พี่พัชจ้องผมเขม็ง แถมยังทำเสียงดุใส่อีก “ถ้าอยากเจอก็ไปหามันสิ พี่รออยู่นี่”

“โกรธไรผมอ่ะ”

“ไม่บอก คิดเอาเอง”

เอ้า! อยู่ๆ ก็โกรธ พี่แม่งเป็นไบโพล่ารึไงวะ?

“พี่พัช” ผมว่าเสียงอ่อน ยื่นนิ้วสะกิดมือพี่เขาที่วางบนโต๊ะเบาๆ “แค่ถามเฉยๆ เอง ทำไมต้องคิดว่าผมอยากไปหาพี่แดนด้วยล่ะ?”

“คราวก่อนเห็นชมมันนี่” เขาเหล่ตามองผม “ไม่ใช่ว่าชอบหรือไง”

“อือ ก็ชอบนะ”

“เออ จบเลย พี่ไม่พูดกับเราล่ะ”

พี่พัชถอนหายใจพรืด เขาวางช้อนลงบนถาดแล้วกอดอกหันหน้าหนีผมไปทางอื่น ใบหน้าหล่อบึ้งตึงแผ่รังสีความหงุดหงิดออกมาจนผมรู้สึกได้ ก็ไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองเท่าไหร่ แต่ผมคิดว่าที่พี่พัชเป็นแบบนี้คงเพราะเขา...หึงผม

...อ๋า แค่คิดก็หน้าร้อนไปหมด ฮึ่ย!

ว่าแต่จะง้อพี่มันยังไงดีวะ ผมง้อคนไม่เก่งซะด้วย แถมพี่พัชเองก็ดูง้อยาก ฮึ่ย พี่แดนนะพี่แดน ขนาดตัวไม่มายังทำผมงานเข้าขนาดนี้ ผมเหลือบมองพี่พัชอีกครั้ง ตัดสินใจตักบิงซูยื่นไปตรงหน้าเขาก่อนอ้อมแอ้มพูดเสียงเบา

“ไม่กินเหรอ”

“...” ดวงตาคมกริบเบนมาสบผม

“เดี๋ยวละลายนะ”

“...” คราวนี้พี่พัชหรี่ตาลงน้อยๆ

“อุตส่าห์จะป้อนอ่ะ เมินกันเหรอ” ผมทำหน้ามุ่ย ย่นจมูกใส่พี่พัชที่เริ่มอมยิ้มนิดๆ แต่ยังเก๊กหน้าไว้อยู่ “ถ้าไม่กินผมจะ...”

พูดไม่ทันจบพี่พัชก็คว้ามือผมไว้ พวกเราสบตากัน ผมเห็นประกายตาวาววับจากคนตรงหน้า ก่อนพี่พัชจะอ้าปากรับบิงซูที่ป้อนให้ โดยที่สายตาเขาไม่ละสายผมเลยสักนิด ท่าทีแบบนั้นของเขาทำให้ผมรู้สึกทำตัวไม่ถูก ได้แต่เสตาหลบ เม้มปากนิดๆ ด้วยความประหม่า พอพี่พัชปล่อยมือก็รีบกลับมากินบิงซูที่เหลืออยู่ก้นถ้วยแก้เก้อ

“ช้อนเดียวกันนะ”

“หือ”

ผมเงยหน้ามองเขา ไม่เข้าใจประโยคที่จู่ๆ พี่พัชก็พูดออกมาโดยไม่มีต้นเรื่อง พอเขาเห็นผมทำหน้างงก็อมยิ้ม ชี้มาที่ช้อนที่ผมอมไว้ในปาก ก่อนเฉลยกลั้วเสียงหัวเราะ

“กินช้อนเดียวกันแบบนี้ จูบทางอ้อมนะ”

ฉ่า...

ฮืออออ! แม่ครับ หน้าลูกชายแม่ไหม้หมดแล้วอ่ะ

“มะ ไม่คุยกับพี่แล้ว” ผมว่าเสียงสั่น มะ ไม่ได้สั่นเพราะเขินนะ สั่นสู้ต่างหากล่ะ!

ง่า ไม่เชื่อกันเหรอ...

พี่พัชหัวเราะที่แกล้งผมได้สำเร็จ ไม่รู้ว่าตั้งแต่ที่เขาออกปากจะจีบผม ผมโดนเขาแกล้งมากี่รอบแล้ว แต่มันก็คงมากพอจะทำให้ผมขี้เกียจนับแล้วปล่อยให้พี่มันทำตามใจนั่นแหละ คิดไปพลางก็แอบเหลือบมองพี่เขาไปพลาง ก่อนสายตาจะเลื่อนลงมาหยุดที่โทรศัพท์มือถือที่พี่พัชหยิบขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงแจ้งเตือนไลน์ ผมขมวดคิ้ว ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

ให้ตายสิ ผมลืมเป้าหมายของตัวเองไปได้ยังไงนะ?

ผมหยิบมือถือตัวเองขึ้นมากดเข้าทวิตเตอร์ แล้วส่ง DM หาคุณรีทวิต ส่งรัวๆ พลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของพี่พัชไปด้วย

 

อยู่รึเปล่าครับ?

ฮัลโหล

ตอบผมหน่อยดิ

ยู้ฮูคุณรีทวีต พี่จะไม่ตอบผมหน่อยเหรอ

ถ้าไม่ตอบผมอันฟอลนะ

เฮ้! เห็นว่าขึ้นอ่านแล้วนะ

 

“เลิกเล่นมือถือได้แล้วเพียว” เสียงเข้มๆ ของพี่พัชดังแทรกขึ้นมา ผมเหลือบตามองเขาแล้วส่ายหน้ายิก

“ไม่อ่ะ”

“เพียว...” พี่พัชว่าเสียงดุ “รีบกินเร็ว ละลายหมดแล้ว มือถือไว้ค่อยเล่น”

“เลิกเล่นก็ได้” ผมยักไหล่ จ้องพี่พัชยิ้มๆ “ถ้าพี่ให้ผมยืมมือถือพี่แป๊บนึง”

“จะเอาไปทำอะไร”

แน่ะ...ดูหวงซะด้วย แบบนี้พิรุธมากเหอะพี่

“ก็อยากเล่นอ่ะ ไม่ได้เหรอ” ผมเอียงคอ ตีหน้าซื่อ “ขี้หวงอ่ะ ยืมนิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่ได้”

“เป็นแฟนพี่เหรอถึงมาขอเช็กมือถือ” พี่พัชยักคิ้วอย่างเป็นต่อ “ต้องเป็นแฟนกันก่อนนะพี่ถึงยอมให้ดู เอาปะล่ะ แลกกัน”

“บ้าดิพี่”

“งั้นก็ไม่ให้ดู”

เขายักคิ้วใส่ผมด้วยสีหน้ากวนๆ ผมเบะปาก กลอกตาใส่พี่พัช ดึงถ้วยบิงซูที่เหลืออยู่มากินคนเดียวไม่แบ่งอีกฝ่ายจนหมดแล้วลุกขึ้น

“ไม่อยู่ด้วยล่ะ กลับดีกว่า”

ผมเดินหนี พี่พัชรีบลุกตามมาจนทัน เขาเอาแขนพาดไหล่ผมไว้แล้วดึงไปชิดจนหน้าเกือบจมเข้าแผงอกเขา ผมพยายามจะดันตัวออก แต่สู้แรงพี่พัชไม่ได้ เขาตัวใหญ่กว่าผมเยอะอ่ะ

“จะหนีไปหาไอ้แดนรึไง”

“หนีกลับไปเรียนต่างหาก”

“อีกตั้งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาเข้าเรียน” เขายักคิ้วอย่างรู้ทัน “ตารางเรียนเด็กปีหนึ่งพี่รู้หมดแหละน่า”

ผมกลอกตา ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงใครบางคนก็ดึงความสนใจผมไป

“ไอ้พัช น้องเพียว”

“อ้าวพี่แดน”

ผมเรียกผู้ชายร่างสูงตรงหน้า เขาเดินตรงมาหาพวกเรา เส้นผมสีคาราเมลจัดทรงอย่างดี เขายิ้มจนตาหยีแล้วหันไปยักคิ้วให้พี่พัช

“มึงเสนอหน้ามาทำไมเนี่ย” พี่พัชเปิดฉากพูดก่อนด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“เอ้า แทนที่เห็นหน้าเพื่อนจะทักทายกันดีๆ ไล่กูเป็นหมูเป็นหมาเลยนะมึง”

“กูไม่ได้อยากเห็นหน้ามึงตอนนี้เลยครับเพื่อน”

“ฮั่นแน่ะ กลัวน้องเพียวชอบกูมากกว่ามึงอะดิ” พี่แดนแซวพี่พัชยิ้มๆ ส่วนผมสะดุ้งโหยงที่ถูกพาดพิง รีบแก้ตัวปฏิเสธแทบไม่ทัน

“มะ ไม่ได้ชอบพี่แดนสักหน่อย”

“โห...ปฏิเสธพี่ต่อหน้าเลยเหรอ” พี่แดนดูอึ้งไปที่ผมพูดแบบนั้น เขาแสร้งทำหน้าเศร้า “ใช่สิ พี่เหรอจะไปสู้พี่พัชของน้องเพียวได้ คนไม่จำเป็นก็ต้องเดินจากไปงี้ใช่ใช่ปะ”

“ผมไม่ได้หมายความว่า...”

“เออ รู้แล้วก็ไสหน้าไปไกลๆ ไป” พี่พัชขัดขึ้นมา เขาวางมือบนหัวผมแล้วจับโยกไปมา “นี่เด็กกู ต้องให้พูดชัดกว่านี้มั้ย”

“พูดงี้จีบติดแล้วรึไง” พี่แดนเบะปาก

“ยังไม่ติด จีบอยู่ แต่เดี๋ยวก็ติดล่ะ ไม่รีบ”

“พี่พัช!” ผมตีแขนเขาดังเผียะ ถลึงตาจ้องพี่มันทั้งที่หน้าเริ่มร้อนผ่าว “พูดงั้นได้ไงอ่ะ มั่นใจเกินไปล่ะ”

“งั้นก็เถียงพี่สิว่าไม่ได้หวั่นไหว”

“อะ...” ผมอ้าปากหวอ เหมือนโดนน็อกดาวน์ด้วยคำพูดประโยคนั้น พอพี่พัชเห็นท่าทีผมเขาก็กระตุกยิ้มมุมปาก ดีดหน้าผากผมเบาๆ อย่างที่ชอบทำ

“หน้าแดงขนาดนี้ อย่าปฏิเสธเลยน่าเด็กปากแข็ง”

“โอ๊ยยย มดขึ้นห้างหมดแล้วเว้ย” พี่แดนแทรกขึ้นมา ผมสะดุ้ง พอรู้สึกตัวว่าเผลอจ้องหน้าพี่พัชก็รีบหันกลับมาก้มหน้างุดๆ ไม่กล้าสบตาใครสักคน

“อีกสักพักมดจะไต่ไปกัดปากมึง”

“นี่เพื่อนไง ทำไมพูดจาใจร้ายกับกูจังวะ”

“หมั่นไส้มึงไง” พี่พัชพูดกลั้วเสียงหัวเราะ “เดี๋ยวกูไปก่อน น้องมันมีเรียนต้องรีบไปส่ง”

แหม...ไหนเมื่อกี้บอกเหลืออีกตั้งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาเรียน ทีงี้เอาผมไปอ้าง ไอ้พี่พัช ไอ้บ้า ชิ!

“เออๆ ไว้เจอกัน”

พี่แดนโบกมือบ๊ายบาย เขาหันมายิ้มให้ผมจนตาหยีอีกครั้ง ผมยิ้มตอบตามมารยาทถึงจะยังรู้สึกขัดๆ เขินๆ กับเรื่องเมื่อกี้อยู่ก็ตาม

“ยิ้มให้มันอีกแล้วนะ”

“อะไรของพี่อีกล่ะ” ผมบ่น ก้าวเดินไปพร้อมพี่พัชที่ไม่ยอมเอามือออกจากไหล่ผมสักที “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ชอบพี่แดนแบบนั้น...”

“แสดงว่าชอบพี่มากกว่า?”

“ไม่พูดประเด็นนี้ดิ”

“แน่ะ เขินอีกล่ะ” เขาจิ้มแก้มผมเบาๆ เสียงทุ้มหัวเราะอย่างชอบใจ “เขินง่ายนะเราอ่ะ แบบนี้ไงถึงน่าแกล้ง”

“ก็มีแต่พี่นั่นแหละที่ชอบแกล้งผม”

“ก็ลองมีคนอื่นมาแกล้งเพียวสิ”

“ทำไม?”

“เปล่า แค่จะบอกว่าแฟนพี่ พี่แกล้งได้คนเดียว”

“ขี้ตู่ จีบยังไม่ติดเลยเหอะมาโมเมว่าเป็นแฟน”

ผมบ่นเหมือนไม่ใส่ใจ แต่หน้านี่ร้อนไปหมด ไม่ต้องเดาก็พอรู้ว่าแก้มผมต้องแดงมากแน่ๆ เพราะพี่พัชหัวเราะลั่นเชียว ฮึ่ย ร่างกายทรยศอีกแล้วอ่ะ อยากจะคีพลุคคนคูลๆ ทำตัวชิลๆ หน่อยไม่ได้เลย แก้มแดงบอกเขาหมดว่าเขิน อยากจะร้องไห้

ผมคร่ำครวญกับตัวเองในใจ รู้ตัวอีกทีก็เดินมาถึงรถ ผมจะเดินไปเปิดประตู แต่พี่พัชรั้งเอาไว้ พอหันไปก็เห็นเขายิ้มกริ่ม ดวงตาคมกริบสีดำสนิทมองมาด้วยสายตาที่ทำเอาผมใจเต้นไม่เป็นจังหวะ พี่พัชยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ผมตัวแข็งค้าง ไม่กล้าขยับหนี เขากระซิบข้างหูผมด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

“งั้นถ้าอยากเป็นแฟนพี่เมื่อไหร่ก็บอกนะ”

-------------------------------------------------

แจ็ค ทอร์ค

อยากเช็กมือถือพี่เขาหนูก็รีบตกลงเป็นแฟนพี่เขาเร็วๆ นะลูก 5555555555555555

บอกแล้วว่าอิพี่มันร้าย ส่วนคนน้องนี่ก็ทำตัวน่าฟัดน่าแกล้ง ยังจะไปบ่นพี่เขาอีก 

ตอนนี้แอบมาอัพช้าหน่อยนึงเพราะติดเกมค่ะ ขอโทษด้วย 55555 จะพยายามมาอัพบ่อยๆ นะคะ แล้วเจอกันค่ะ

ปล.ติดแท็กในทวิตใช้ #RTสะกิดรัก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 345 ครั้ง

933 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #886 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 15:00
    แหมมมมมมม
    #886
    0
  2. #855 Pangi2 (@pangi2) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 03:38
    เมื่อไหร่จะบอกน้องคะพี่
    #855
    0
  3. #835 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 03:36

    เขินตายไปเลยจ้า
    #835
    0
  4. #800 Raatty (@Raatty) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 15:34
    พี่พัชรุกจริงจังมากๆ ก็ถ้าจะหวั่นไหวแบบนี้นะน้องเพียวตอบตกลงไปเหอะ
    #800
    0
  5. วันที่ 16 กันยายน 2561 / 10:53

    ทำไมพี่พัชมุ้งมิ้งน่ารักจัง มีงงมีงอนด้วยย ย

    งั้นเถียงสิว่าไม่หวั่นไหว บู้ม!!! ระเบิดเลยจ้าาา า

    #770
    0
  6. #736 jasmintea (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 09:37

    น้องเขินน่าฟัดมาก แค่ตาพี่ไม่ลงไปฟัดน้องก็ถือว่าปราณีมากแล้วน้องเพียวขา55555

    #736
    0
  7. #704 AirrUtai (@AirrUtai) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 20:42
    น้องงงเขินจริงจังทุกตอน อิพี่ก็ขี้แกล้งเน๊อะ อิอิ
    #704
    0
  8. #660 Mintty_ty (@Mintty1307) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:28
    เขิงงงงงงงงงงงงงงง
    #660
    0
  9. #609 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 22:13
    อะไรคะ? คนขี้ตู่แค่จีบอยู่นี่ประกาศไปทั่วเลย หวงน้องจริงจังกลัวมีคนมาแข่งหรือไง แต่เพียวเราก็ไม่เบา ไม่เถียงพี่เลยลูก ยอมรับทุกข้อกล่าวหา 555
    #609
    0
  10. #583 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 10:00
    เขิลลลลลลลลลล
    #583
    0
  11. #523 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 02:26
    เขินแทน

    ฮ่าๆๆ
    #523
    0
  12. #480 paechpeach♡、 (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 15:57
    โอยมดขึ้นจอไปหมดแล้วค่ะคุณณณณณ
    #480
    0
  13. #416 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 18:41
    คนขี้มโนนนน
    #416
    0
  14. #288 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 12:19
    ขี้จุจริง
    #288
    0
  15. #226 ลอร์ดโวลเดอมอร์ (@edwerd) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 18:17
    ขี้ตู่จริงๆเลยพี่พัช
    #226
    0
  16. #126 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 13:57
    โถ่คบๆๆไปเถอะเพียวววว
    #126
    0
  17. #74 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 15:29
    คนน้องขี้เขินมาก เขินแล้วปากแข็งแล้วก็ชอบใช้ความรุนแรงด้วย 555555 ซึนเหลือเกินน -....-
    #74
    0
  18. #64 Hazel1A (@hazel-nut) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 08:45
    แบบนี้เขาไม่เรียกแกล้งแล้วล่ะเพียว เขาเรียกแหย่ให้เขิน เห็นคนที่ชอบเขินเพราะตัวเองมันจะยินดีปรีดามาก 55555 หนูต้องหัดสตรองนะลูก รับมุกหยอดของพี่มันให้ได้ แล้วเป็นฝ่ายหยอดเอง ก๊ากกก อยากเห็นน้องเพียวทำอิพี่พัชเขินบ้างงง
    #64
    0
  19. #52 C+ph (@momonuke) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 23:33
    เป็นคนขายขนมครกเหรอคะ หยอดจัง 55555555555555555555
    #52
    0