[Rainverse] November Rain #ฤดูฝนที่ยี่สิบเก้า ll Yaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,454 Views

  • 201 Comments

  • 799 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    142

    Overall
    7,454

ตอนที่ 9 : Chapter 8 You make my heart skip a beat

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 716
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 212 ครั้ง
    13 ม.ค. 62

Chapter 8

You make my heart skip a beat



[Jasper]

‘แจสเปอร์ วันที่ฉันมีนัดทานอาหารกับคุณโรเบิร์ตนายไม่ต้องไปด้วย ไฟล์บินแม่ฉันลงเวลานั้นพอดี นายไปรับเธอที่สนามบินส่งโรงแรมแทนฉันหน่อย’

แมทธิวบอกผมไว้อย่างนั้น วันนี้ผมเลยต้องมาเจอกับคนที่ไม่ค่อยอยากเจอเท่าไหร่ แน่นอนว่าเขาไม่รู้ ผมไม่เคยบอกเขา อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ผมกับคุณมาเรียไม่ได้มีปัญหากันร้ายแรงขนาดนั้น แค่…

“ไม่เจอกันนานนะแจสเปอร์ สบายดีไหม?”

เธอชวนคุย ผมมองกระจกมองหลัง สบตาเธอผ่านทางนั้น แววตาเฉี่ยวคมจ้องผมนิ่ง ผมละสายตากลับมา หักพวงมาลัยรถยนต์ออกจากสนามบินมุ่งสู่ถนนใหญ่

“สบายดีเหมือนเดิมครับ”

“แล้วยังไม่เห็นค่าตัวเองเหมือนเดิมหรือเปล่า”

น้ำเสียงนั้นคล้ายสอบถามเรื่องทั่วไป แต่คำถามกลับไม่ใช่ ผมเผลอบีบพวงมาลัยรถที่กุมอยู่ก่อนคล้ายออกเมื่อรู้ตัว นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้ผมไม่ค่อยอยากเจอคุณมาเรียเท่าไหร่ ผู้หญิงที่กุมหัวใจเสือร้ายอย่างซีมอน รอสซ์ได้แน่นอนว่าต้องไม่ธรรมดา เธอเก่งนักล่ะเรื่องจี้ใจคน

“ไม่เหมือนเดิมแล้วครับ”

“ดีขึ้นกว่าปีที่แล้ว?”

“คิดว่าอย่างนั้นครับ”

“งั้นเหรอ” คุณมาเรียรับคำ ผมเหลือบตามองเธอผ่านกระจกมองหลังอีกครั้ง พบว่าเธอจ้องผมอยู่ก่อนแล้ว เรียวปากสีแดงสดเหยียดยิ้มหวาน “ดีสิ ลูกชายฉันจะได้ไม่เป็นฝ่ายเดียวที่เห็นเธอมีค่า”

“ครับ…”

“ตอบให้มากกว่านี้ไม่ได้หรือไงแจสเปอร์” เสียงหัวเราะดังขึ้นแผ่วเบา “หรือเธอโกรธที่ฉันทำให้เธอไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของแมทธิวได้สักที?”

“ผมไม่ได้คิดอย่างนั้น” ผมถอนใจ เหยียบเบรกชะลอความเร็วรถเมื่อสัญญาณไฟแดงปรากฏตรงหน้า หลุบตามองมองมือตัวเองที่กุมพวงมาลัย “ที่คุณมาเรียทำก็ถูกแล้ว ผมไม่ติดใจอะไร”

“เราไม่เคยคุยเรื่องนี้กันจริงๆ จังๆ เลยใช่ไหม?”

“ครับ” ผมพยักหน้ารับ สบตาเธอผ่านกระจกอีกครั้ง คราวนี้เนิ่นนานกว่าเดิม “ปีที่แล้วที่คุณมาเรียมาเยี่ยมคุณแมทธิว จู่ๆ คุณก็เรียกผมเข้าพบ บอกผมแค่ประโยคเดียวแล้วจากไป แค่นั้น…”

“แมทเห็นค่าในตัวเธอ ฉันไม่ขัดขวางความสัมพันธ์ของพวกเธอ แต่ก็ไม่ต้องการให้คนที่ไม่เคยเห็นค่าในตัวเองอย่างเธอคบกับเขาจนกว่าจะเห็นค่าในตัวเอง...ฉันพูดอย่างนี้ใช่ไหม?”

“คุณให้เหตุผลว่าคนที่ไม่เคยรักตัวเองอย่างผมจะให้ความรักกับแมทเหมือนที่แมทให้ผมได้ยังไง”

“แมททุ่มเทให้เธอเยอะกว่าที่ฉันคิด”

“คุณมาเรียเชื่อเถอะว่าผมก็ไม่คิดว่าเขาจะให้ผมมากขนาดนี้”

“แมทเหมือนพ่อเขา เหมือนซีมอน แต่ก็แตกต่าง…” เธอยิ้มให้ผม ไม่ใช่รอยยิ้มที่ใจดีอะไร แค่ยิ้มให้บรรยากาศไม่หนักเกินไปเท่านั้น “สำหรับซีมอนสิ่งแรกที่สำคัญเป็นอันดับหนึ่งคือผลประโยชน์ ความรักเป็นรองจนเกิดเรื่องยุ่งๆ ตามมาเหมือนครั้งนั้น” เธอละไว้ ไม่พูดถึงเรื่องในอดีต “แมทเองก็ให้ความสำคัญกับผลประโยชน์ เดิมทีฉันคิดว่าเขาคงถอดซีมอนมาเป๊ะ แต่ไม่ใช่ เมื่อเขารู้ตัวว่ารักเธอ เขาเลือกเธอ”

“ผมควรรู้สึกยังไงดีนะ?”

ผมละสายตากลับมา สัญญาณไฟแดงเปลี่ยนเป็นเขียว รถคันหน้าเคลื่อนตัวออกไป ผมเหยียบคันเร่งขับตาม ได้ยินเสียงคุณมาเรียหัวเราะอย่างชอบใจอยู่ด้านหลัง

“แมทรู้สึกกับเธอมากขนาดนั้น ฉันเป็นแม่เขา ฉันอดห่วงไม่ได้ว่าคนอย่างเธอจะทำให้เขาเสียใจหรือเปล่า”

“เรื่องเดียวที่ผมทำเขาเสียใจคือการตอบรับความรู้สึกเขาไม่ได้ครับ”

“อ้อ เพราะฉันสินะ เธอจะบอกอย่างนั้นหรือเปล่า”

“ไม่กล้าครับ”

“อย่างน้อยก็คิด ฉันพูดไม่ผิดหรอก” น้ำเสียงเธอบ่งบอกอารมณ์ว่ามั่นใจกับสิ่งที่พูดมากแค่ไหน ผมไม่เถียงหรอก เพราะส่วนหนึ่งในใจก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน

“คุณไม่คิดเหรอครับ ว่าถึงผมไม่รักตัวเอง ผมก็สามารถให้ความรักกับแมทได้มากพอกับที่เขาให้ผม”

“มันก็ถูกของเธอ”

“แล้วทำไม…”

“แต่ฉันก็รู้เหมือนกันว่าแมทเองก็อยากให้เธอรักตัวเอง” คุณมาเรียเงียบไปครู่หนึ่ง “เธอเคยลองคิดในมุมของเขาไหมแจสเปอร์?”

“ผมเข้าใจแล้วครับ”

“ฉันไม่รู้ว่าคำว่าเข้าใจของเธอมันมากน้อยแค่ไหน แต่ก็ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดี” ผมได้ยินเสียงเธอทอดถอนใจ “อย่าคิดว่าฉันกีดกันหรือรังเกียจเธอเลยแจสเปอร์ ฉันเห็นเธอมาตั้งแต่เด็ก มองเธอเหมือนลูกหลานคนหนึ่ง ฉันจะยินดีกับความรักของพวกเธอ และจะยินดียิ่งกว่าถ้าเธอทิ้งอดีตและก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับแมท”

“ขอบคุณครับคุณมาเรีย”

คำตอบของผมแสนสั้น อาจฟังเหมือนพูดปิดบทสนทนาอย่างขอไปที แต่ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เพียงแต่มีเสี้ยวอารมณ์หนึ่งตีขึ้นจุกลำคอ ไม่สามารถเปล่งเสียงพูดอะไรได้มากกว่านั้นจริงๆ

ผมเกลียด...ที่ตัวเองรู้สึกอ่อนไหวเมื่อรับรู้ว่ายังมีใครอีกหลายๆ คนให้ความเป็นห่วง



“เป็นอะไรไป”

“ฉันดูเป็นอะไรหรือไง?” ผมย้อนถาม แมทธิวไม่ตอบ เขาเพียงหรี่ตามองผมและก้าวขึ้นรถเมื่อผมเปิดประตูให้ ก่อนผมจะเดินอ้อมไปทางประตูฝั่งคนขับ ก้าวขึ้นไปและสตาร์ทรถ “จะเข้าบริษัทก่อนไหม?”

“ฉันจะแวะไปหาแม่ก่อน”

“โอเค” ผมพยักหน้ารับ หมุนพวงมาลัยบังคับรถยนต์ให้เคลื่อนไปตามทิศทางที่ต้องการ “ที่จริงแล้วนายให้คุณมาเรียพักที่บ้านเหมือนปีที่แล้วก็ได้จะได้ไม่ต้องย้อนไปมาให้เสียเวลา”

“นายคิดอย่างนั้นเหรอแจสเปอร์”

“ทำไม?”

“ไม่ใช่ว่านายอึดอัดหรอกเหรอ”

“ฉัน…” ผมขมวดคิ้ว นึกหาคำอธิบายดีๆ “เอาล่ะแมท อย่างแรกเลย นายควรจัดลำดับความสำคัญใหม่ แม่นายที่หนึ่ง ส่วนฉันนายไม่ต้องมาสนใจอะไรนักหรอก ฉันไม่ได้อึดอัดอะไรกับแม่นายสักหน่อย”

“โกหกไม่เก่งเลยนะแจสเปอร์” น้ำเสียงแมทธิวเจือหัวเราะ ผมจ้องถนนตรงหน้า พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้เหลือบตามองเขาผ่านกระจกมองหลังอย่างที่ใจอยาก “ฉันรู้จักนายดีพอกับที่นายรู้จักฉัน ถึงไม่รู้ว่าระหว่างนายกับแม่มีอะไรกัน แต่ถ้าแม่ทำให้นายไม่สบายใจ ฉันก็จะกันแม่ออกจากนาย”

“นายทุ่มเทกับฉันมากเกินไปรู้ตัวไหม”

“แน่นอน ฉันรู้ แต่การลงทุนย่อมมีความเสี่ยง”

“นายลงทุนกับฉันหมดหน้าตักแบบนี้ คิดว่าผลลัพธ์ที่ได้จะตรงตามที่คิดไว้อย่างนั้นสินะ” ผมแกล้งหยั่งเชิง แมทธิวเงียบไปครู่หนึ่ง ผมไม่ได้เร่งเร้าเอาคำตอบ กระทั่งเขาพร้อมเอ่ยปากออกมาเอง

“ถ้าไม่ตรงตามที่คิด ฉันก็แค่ทุ่มมากกว่าเดิมจนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการ”

“คำตอบสมกับเป็นนาย” ผมโคลงศีรษะ “หยิ่งผยอง เอาแต่ใจ”

“ทำไงได้ ฉันขาดนายไม่ได้นี่นา”

“นายโชคดีแมท ที่การลงทุนของนายคงไม่เสียเปล่า” ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ได้ยินเสียงคนที่นั่งข้างหลังหายใจสะดุด ผมเหลือบตามองเขาผ่านกระจกมองหลัง สบตากับแมทธิวพอดีก่อนละออกมามีสมาธิกับถนนตรงหน้า

แต่แค่เสี้ยววินาทีนั้นผมสามารถจดจำแววตาของแมทธิวได้ดี

เขาดูประหลาดใจ แววตาสั่นไหวไม่แน่นิ่งเหมือนตอนปกติ

แมทธิว รอสซ์ เจ้าของฉายาจากัวร์แห่งรอสซ์ ฉลาด ว่องไว เขาเป็นผู้ล่าที่เลือดเย็นไม่หวั่นไหวต่อสถานการณ์ใดๆ แต่ตอนนี้สายตาเขาต่างจากเดิม เขาหวั่นไหว เขาไม่แน่ใจ

และคนที่ทำให้แมทธิวเป็นอย่างนั้นคือผม

“ว้าว…” เนิ่นนานกว่าเขาจะเปล่งเสียงพูดขึ้นมาอีกครั้ง ผมได้ยินเสียงหัวเราะดังแผ่ว “ฉันไม่ชินกับนายที่เข้าหาฉันอย่างนี้เลยแจสเปอร์ ปกติมักจะเป็นฉันมากกว่าที่พูดอะไรทำนองนี้”

“ไม่ชอบหรือไง นายชอบฉันไม่ใช่เหรอ”

“ฉันชอบ แต่มันค่อนข้างร้ายแรงกับใจพอสมควร”

“หืม?”

“ฉันใจเต้น” แมทธิวงึมงัมในลำคอคล้ายไม่อยากให้ผมได้ยิน เสียแต่ภายในรถเงียบเกินไป และผมได้ยินชัดเจน “แบบโคตรๆ บ้าคลั่งอยู่ในอกเลยล่ะ”

“นายคิดตัวเองใจเต้นอยู่คนเดียวหรือไง”

“สามทุ่มฉันมีนัดนะ”

“รู้ไหม นายเปลี่ยนเรื่องได้ห่วยมากแมท” ผมออกความเห็น ได้ยินเสียงฮึดฮัดจากคนที่นั่งอยู่เบาะหลัง “แต่ช่างเถอะ นัดที่ไหน กับใคร ฉันจำตารางงานนายได้ วันนี้นายไม่มีนัดนอกเวลากับใครอีกแล้ว”

“ก็เพิ่งมีนัดนี่แหละ”

“กับใคร?”

“คุณโรเบิร์ต” เขาตอบ ผมขมวดคิ้ว และยิ่งขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิมเมื่อได้ยินประโยคต่อมา “ที่ ZG Bar เราคุยกันถูกคอน่ะ การเจรจาร่วมทุนก็เป็นไปได้สวย เขาเลยชวนไปดื่มฉลองกระชับความสัมพันธ์”

“ทำไมไม่นัดวันอื่น” ผมถาม เสียงแข็งโดยไม่รู้ตัว “ไม่ได้ฟังพยากรณ์อากาศวันนี้หรือไงว่าฝนจะตกหนัก ถ้านายติดฝนจะลำบาก มันอันตรายเวลาขับรถตอนฝนตก”

“ไม่เอาน่าแจสเปอร์ ฉันไม่ใช่เด็กสักหน่อย” แมทธิวหัวเราะ แต่คราวนี้ผมไม่ขำด้วย

“ถ้าอย่างนั้นฉันไปด้วย”

“นายไม่ค่อยชอบสถานบันเทิงสังสรรค์แบบนั้นไม่ใช่หรือไง”

“และถ้านายฉลาดพอ ซึ่งฉันคิดว่าต้องเป็นอย่างนั้น นายจะรู้ว่าที่ฉันตามนายไปทั้งที่ไม่ชอบนั่นเพราะเหตุผลอะไร” ผมพูดยาวจนแทบไม่ได้พักหายใจ เลี้ยวรถผ่านประตูโรงแรมซึ่งเป็นจุดหมายเข้าสู่ลานจอด ผมดับเครื่องยนต์เมื่อถอยรถจอดเข้าที่เรียบร้อย เอี้ยวตัวกลับมาทางเบาะหลัง สบตาแมทธิวที่นั่งส่งยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สา “ฉันเป็นห่วง”

“แค่นั้น?”

“และฉันหวงนาย”

“คำตอบนายถูกใจฉัน” แมทธิวยิ้มกว้างกว่าเดิม เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ลอยอวลรอบตัวปะปนกับลมหายใจอุ่นผะแผ่ว แมทธิวกดจูบที่มุมปากผม มือหนึ่งประคองกรอบหน้า มือหนึ่งวางบนบ่าลูบไล้ไปมาคล้ายจะให้ผมใจเย็น ไม่กี่วินาทีต่อจากนั้นก็ผละออก สบตากับผมในระยะใกล้ ดวงตาสีเขียวมรกตฉายประกายระยิบไหว “ได้ตามที่นายต้องการแจสเปอร์ ฉันอนุญาตให้นายไปกับฉันก็ได้”

“ถึงไม่อนุญาตฉันก็จะไปอยู่ดี”

“หืม เดี๋ยวนี้หมีโง่รู้จักกบฏแล้ว?”

“นายเคยบอกกับฉัน เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ...” คราวนี้ผมประคองใบหน้าเขาไว้ ไล้ปลายนิ้วกับผิวแก้มอีกฝ่าย คลึงนิ้วโป้งกับริมฝีปากเขา ออกแรงกดเบาๆ ให้เผยอออก “...ต่อให้ต้องใช้วิธีไหนเพื่อให้ได้มา ก็คุ้มค่าที่จะลอง”

“แล้ว…” เขาลากเสียง ช้อนสายตาขึ้นสบผม ดวงตาสีเขียวมรกตแสนซุกซนและอันตรายเปล่งประกาย แมทธิวขยับริมฝีปากจูบปลายนิ้วผมแล้วเหยียดยิ้มหวานกว่าเดิม “...ตอนนี้นายกำลังจะทำอะไร และจะใช้วิธีไหน?”

“ฉันกำลังจะจูบนาย” ผมตอบ “และแน่นอนว่าไม่ต้องเสียเวลาคิดหาวิธีเพราะนายเองก็คงอยากจูบฉันเหมือนกัน”

“รู้ใจฉันที่สุดก็คงเป็นนายจริงๆ นั่นแหละแจสเปอร์”

แมทธิวหัวเราะ ก่อนที่ผมจะพรากเสียงหัวเราะนั้นไปด้วยริมฝีปากของตัวเอง

----------------------

แจ็ค ทอล์ก

บทนี้สั้นหน่อยนะคะ เราไม่ได้ฟิกจำนวนหน้าว่าบทนึงๆ ต้องมีกี่หน้า แต่จะตัดจบเมื่อหมดประเด็นที่ต้องการจะเล่าในบทนั้นน่ะค่ะ 55555 แต่ตอนหน้าคิดว่ายาวแน่นอนเพราะมีหลายประเด็น และอาจจะมีประเด็นแซ่บด้วย ส่วนจะแซ่บแบบไหน ขออุบไว้ก่อน ไว้รออ่านพร้อมกันทีเดียวเนอะ ><

ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนถึงบทนี้นะคะ อ่านทุกคอมเมนต์เลย ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ ที่ชอบนิยายเรื่องนี้ แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ

#ฤดูฝนที่ยี่สิบเก้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 212 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #187 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 13:34
    ต้องจำไว้ว่าแจสเป็นรุก กลับมาอ่านอีกทีเดี๋ยวมึน 555 ชอบความหยอกกันไปมาแบบนี้อ่ะ อ่านแล้วแฮปปี้
    #187
    0
  2. #177 theskyandsea (@thesky13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 18:42
    แจสเปอร์รุกทีคือทำหัวใจวายได้เลยนะคะ
    #177
    0
  3. #150 guitar1746 (@guitar1746) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:49
    เฮือกกเขิน
    #150
    0
  4. #140 Rutt2212 (@Rutt2212) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:26
    โหหหห แจสเปอร์ ออกอาการหวงแล้ววว หยอดมาแต่ละทีนี่ใจเต้นตามแมทไปด้วยเลย
    #140
    0
  5. #103 goldenstars (@nuttats) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 22:22
    แซ่บเว่ออออ เราโคตรเขินเลย แงงง
    #103
    0
  6. #102 [เสพศิลป์] (@kaety) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 00:20
    คู่นี้มันแซบบ แมทเคะราชีมากกกกก
    #102
    0
  7. วันที่ 15 มกราคม 2562 / 07:57
    คุณหมีน่ารักกก
    #101
    0
  8. #100 iaonn_n (@iaonn_n) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 21:48
    ทำไมน่ารักง่า รอนะคะไรท์ ????
    #100
    0
  9. #99 totwo.22 (@mamameaww) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 18:48
    ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดีนะแมทธิวว เจ้าหมีรุกแล้วว
    #99
    0
  10. #98 atermidyrs (@ploetkrai) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 00:30
    เหมือนแม่จะมากีดกันแต่ก็ไม่เชิง เหมือนกดดันแจสให้เลิกคิดมากมากกว่า ซึ่งนั้นก้เป็นข้อดีนะคะ แจสเลิกคิดมากได้แล้วว ชอบเวลาแจสรุกแมทนะคะ ถึงจะไม่ชินก้เถอะ แมทกลายเป็นเด็กน้อยอีกแล้วเวลาเขิน น่ารักมากค่ะ ;/;
    #98
    0
  11. #97 Adrenaline97 (@Adrenaline97) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 23:22

    กรี๊ดดดด ใจเต้นเลย รุกแรงๆไปเลยค่ะแจส

    #97
    0
  12. #96 [In_My_DreaM] (@i-sompannn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 22:52
    โอ๊ยยย แจสเปอร์เลิกใช้เกียร์ว่างกับเกียร์ถอยแล้ว ดีใจแทนแมท 5555
    #96
    0
  13. #95 HyeMin9795 (@joiizpilkyo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 22:26

    แจสตอบสนองซักที ตอนแรกๆสงสารแมทอะ รุกอยู่ฝ่ายเดียว ฮือออออ

    #95
    0
  14. #94 gemello (@ryokoakok) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 22:09
    น่ารักกันจริงๆ งื้ออออ
    คุณแม่ก็น่ารักกกกก
    #94
    0
  15. #93 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 22:02
    แจสเริ่มแสดงออกมากขึ้นแล้ว ดีใจๆ. ><
    #93
    0