[Rainverse] November Rain #ฤดูฝนที่ยี่สิบเก้า ll Yaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,456 Views

  • 201 Comments

  • 800 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    144

    Overall
    7,456

ตอนที่ 4 : Chapter 3 Roses, tattoos and pain

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 856
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    7 ม.ค. 62

Chapter 3

Roses, tattoos and pain



[Matthew]

รอสซ์คือเสือร้าย พวกเราถูกขนานนามอย่างนั้น เป็นนักล่าเจ้าแผนการ เหยื่อที่รอสซ์หมายตาไม่มีทางรอดกรงเล็บเรา

สมญานามของผมคือ 'จากัวร์แห่งรอสซ'์ เจ้าเล่ห์ เจ้าแผนการ อันตรายและเลือดเย็น ผมคิดว่าพวกเขาพูดเกินจริง ใครกันจะเล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจได้ขนาดนั้น กระทั่งลองมองตัวเองช่วงนี้ถึงเข้าใจ

ความรู้สึกผิดทำให้มนุษย์อ่อนแอ

ไม่เว้นแม้แต่คนจิตใจแข็งแกร่งอย่างแจสเปอร์ เขาทื่อตรง ไม่ซับซ้อน เป็นทั้งจุดแข็งและจุดอ่อน มันไม่ยากสักนิดตอนผมกระเทาะเบาๆ ที่จุดนั้น แสดงออกว่าผิดหวัง เสียใจ ให้เขารู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเอง

ผมทั้งเจ้าเล่ห์และเลือดเย็นที่เล่นกับความรู้สึกเขา แต่ในเมื่อมันเป็นวิธีเดียวที่สามารถเร่งปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ผมก็ไม่มีทางเลือก ผลลัพธ์ที่คาดหวังเย้ายวนใจเกินกว่าจะเล่นเกมนี้อย่างใสสะอาด

กดดันเขาวันละเล็กละน้อย

สะสมจนความรู้สึกผิดเอ่อล้นทะลักทลาย เมื่อนั้นแจสเปอร์จะก้าวข้ามทุกกฎเกณฑ์ที่ตัวเองวางไว้ เจ้าหมีโง่จะได้เป็นของผมสักที

การแสดงผมไม่ได้แย่ อยู่ในวงการนี้คือสิ่งจำเป็น ผมเรียนรู้การใส่หน้ากากเข้าหาคนก่อนจะเรียกพ่อแม่ได้ด้วยซ้ำมั้ง รอยยิ้มจอมปลอม คำหวานอาบยาพิษ ทุกอย่างล้วนสำคัญสำหรับชีวิตในตระกูลนักธุรกิจชื่อดังอย่างรอสซ์

แต่การล่าของผมต้องใช้เวลา

หมายตาเหยื่อที่ต้องการ ซุ่มรอให้ทุกอย่างดำเนินตามแผนการกระทั่งเหยื่อติดกับดักที่วางไว้ เมื่อนั้นการเก็บเกี่ยวผลลัพธ์จึงจะเริ่มขึ้น

ผมต้องการผลลัพธ์ที่หอมหวานควรค่าแก่การรอ และแจสเปอร์สามารถให้สิ่งนั้นกับผมได้

เพราะฉะนั้นการทำตัวเป็นเสือป่วยเหงาหงอยไร้เขี้ยวเล็บก็ไม่ใช่เรื่องแย่เท่าไหร่

ผมไม่ใช่เหยื่อ แม้กับแจสเปอร์ที่ปรารถนาในตัวเขา

ไม่มีวันเป็นด้วย :)


“นอนได้แล้วแมท”

“แป๊บนึงน่า”

“แมท” แจสเปอร์ถอนใจ ผมได้ยินเสียงเขาเดินมาใกล้ มือตบบนไหล่ผมหนักๆ “นายไม่สบาย ไปพักผ่อนซะ ต้องให้พูดซ้ำอีกกี่ครั้งฮะ?”

“แจสเปอร์พรุ่งนี้วันหยุด” น้ำเสียงผมฟังเกียจคร้าน

“นายไม่สบาย” เขาย้ำคำเดิม น้ำเสียงฮึ่มฮั่มเป็นหมีขี้หงุดหงิด “คนไม่สบายต้องพักผ่อนให้เพียงพอ คิดบ้างไหมถ้าเป็นหนักกว่านี้จะส่งผลกระทบอะไรบ้างท่านรองประธาน”

“ไม่ต้องประชดกันด้วยตำแหน่งได้ไหม” ผมกลอกตา ตบมือลงที่ว่างข้างตัวบนโซฟา “นายน่ะเลิกบ่นแล้วมานั่งนี่”

“แมท”

“นั่งซะ ฉันสั่ง” ผมใช่เสียงโทนเดียวกับตอนทำงาน “อีกอย่าง ฉันอาจจะรู้สึกดีกว่านี้ถ้านายพูดคำว่าห่วงออกมาตรงๆ โดยไม่ใช้วิธีว่าประชดฉันน่ะนะ”

“หุบปากไปเลย” แจสเปอร์แค่นเสียง เขาทิ้งตัวนั่งข้างผม หันมาเขม็งตาใส่ “นั่งแล้ว พอใจหรือยังท่านรองประธาน”

“ถ้าให้ฉันพิงจะพอใจกว่านี้”

“ฝันหรือไง”

“แล้วนายปฏิเสธได้หรือไง” ผมยักคิ้วใส่ เอนตัวทิ้งน้ำหนักพิงแจสเปอร์ทันที “ให้ฉันได้ใกล้ชิดนายหน่อยไม่ได้เหรอ หรือแม้กระทั่งเรื่องนี้นายก็ให้ฉันไม่ได้”

ปลายเสียงผมสั่น...อย่างจงใจ

แกล้งทำเป็นถอนใจขยับตัวหนี ก่อนถูกรั้งไว้ ผมก้มหน้า ลอบยิ้มกับตัวเอง เอนตัวซุกซบแจสเปอร์ต่อโดยไม่พูดอะไร ในสถานการณ์ที่ผมตัดพ้อเขาแถมยังเงียบและไม่มองหน้ากัน แจสเปอร์ต้องอยู่ไม่สุขแน่ ผมชอบที่เห็นเขากระสับกระส่ายเพราะเรื่องของผม

“โกรธหรือไง?”

“เปล่านี่”

“แล้วเงียบทำไม” น้ำเสียงแจสเปอร์ไม่เข้าใจติดกังวล แต่เขาใช้เสียงแข็งๆ กลบความรู้สึกตัวเองไว้ หึ หมีโง่อย่างเขาจะตามเสือเจ้าเล่ห์อย่างผมทันได้ยังไง

“ไม่ได้เป็นอะไร แค่กำลังตั้งใจดูหนัง” ผมตอบ จงใจให้ฟังดูบ่ายเบี่ยง “ดูจบแล้วฉันจะไปนอนเองน่า นายอย่าขี้บ่นนักเลย”

“นายทำตัวน่าบ่นก่อน”

“ตกลงนายเป็นผู้ช่วยหรือพ่อฉันกันแน่” ผมอดประชดไม่ได้ ตายังจ้องจอทีวีตรงหน้า ตัวเกยแจสเปอร์จนเขาต้องโอบไหล่ผมไว้ “พรุ่งนี้ไปเที่ยวกันไหม”

“พูดอะไรไม่ดูตัวเอง”

“บอกกี่รอบแล้วว่าไม่ได้เป็นหนักขนาดนั้น”

“พักก่อนสักวัน แล้วค่อยว่ากันอีกที” แจสเปอร์ถอนใจ “แล้วถามจริง อากาศช่วงนี้มันเหมาะจะออกไปเที่ยวตรงไหน หนาวจะตาย”

“โรแมนติกออก”

“จะหนาวตายน่ะสิ” แจสเปอร์แค่นเสียง ผมเหลือบมองเขา

“ไม่ดีตรงไหน ยิ่งอากาศหนาว เราก็ยิ่งได้ใกล้กันกว่าเดิม” คราวนี้แจสเปอร์หันหน้ามา ผมยิ้มใส่เขา “ใครๆ ก็ชอบบรรยากาศแบบนี้ทั้งนั้นแหละ”

“ฉันเกลียดอากาศหนาว มันแย่”

โทนเสียงแจสเปอร์เปลี่ยนไป นั่นทำผมนึกได้ว่าอากาศแบบนี้เป็นความทรงจำในอดีตที่เขาไม่อยากนึกถึง ผมเจอแจสเปอร์ครั้งแรกที่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า เด็กผู้ชายวัยรุ่นสูงเก้งก้างแต่ซูบผอม เสื้อผ้าเก่าๆ บางๆ ผมกับพ่อเคยเข้าไปในห้องพักของเขา มันเป็นห้องนอนรวม ไม่มีฮีตเตอร์ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตกดึกอากาศจะหนาวแค่ไหน ไม่ใช่สถานสงเคราะห์ทุกที่จะมีทุกอย่างเพียบพร้อมให้เด็กที่ไม่เป็นที่ต้องการ

อา...คราวนี้ผมรู้สึกผิดจริงๆ แล้วล่ะ

“ขอโทษนะ”

“ไม่ได้ผิดอะไร จะขอโทษฉันทำไมฮะ” เขาเลิกคิ้ว ผลักหัวผมทีนึงเหมือนผมไม่ใช่เจ้านายเขา “ไม่ต้องมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นแมท ฉันไม่ต้องการความสงสาร เรื่องมันผ่านมาแล้ว ฉันไม่ได้สนใจ แค่อากาศหนาวมันน่ารำคาญเท่านั้น”

คำพูดของเขามีความจริงแค่บางส่วน และบางส่วนที่โกหก

ผมส่งเสียงขานรับในคอ เปลี่ยนเรื่องก่อนบรรยากาศจะหม่นไปมากกว่านี้

“ก่อนหน้านี้เซ็บโทรมา” ผมเกริ่น “อยากรู้ไหมว่าเขาโทรมาทำไม”

“เรื่องของนายกับน้องชาย ทำไมฉันต้องอยากรู้?”

“แต่ฉันอยากเล่า”

“เอาแต่ใจเกินไปหรือเปล่า”

“นึกว่านายชินแล้วซะอีก” ผมยักคิ้วใส่ แจสเปอร์กลอกตา “เซ็บโทรมาปรึกษาเรื่องอุ้มบุญ...เขาอยากมีลูก”

“ดูเป็นเรื่องที่ไม่น่าเอามาปรึกษานายเท่าไหร่” แจสเปอร์ค่อนแคะ

“เฮ้ นายก็ดูถูกฉันเกิน” ผมโคลงหัว หลุดยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงตอนเซบาสเตียนโทรหา น้องชายผมหลุดมาดน่าดู “เซ็บมาเล่าให้ฟังว่าอยากมีลูกสองคน จากเขาคนนึง จากแพทอีกคน แต่ไม่รู้แพทจะว่ายังไง เซ็บไม่กล้าถาม อีกอย่างแพทเพิ่งจะยี่สิบห้า น้องชายฉันกลัวว่ามันจะเร็วไปสำหรับเขา”

“ในฉันเดา ที่เซ็บไม่กล้าถามเพราะรู้ดีว่าแพทจะไม่ปฏิเสธเขาใช่ไหมล่ะ”

“แหงล่ะ เด็กนั่นตามใจเซ็บจะตาย”

ผมกลอกตา นึกอิจฉาความรักของน้องชาย

“สักสามสิบค่อยมีก็ได้ลูกน่ะ” แจสเปอร์ออกความเห็น “นายตอบเซ็บไปว่ายังไง?”

“ก็แบบที่นายว่านั่นแหละ” ผมขยับพิงแจสเปอร์จนรู้สึกสบายตัวกว่าเดิม แอบจับมือเขาไว้ อีกฝ่ายไม่ดึงออก ผมยิ่งได้ใจกระแซะเข้าหามากกว่าเดิม “ปกติเวลาเซ็บทำอะไรเขาจะวางแผน คำนวณทุกอย่างไว้ตลอด คงมีแค่เรื่องของแพทที่เขาเสียการควบคุม”

“ก็รักมากนี่นะ”

“นั่นสิ ดีเนอะ” ผมบีบมือแจสเปอร์เบาๆ “นายล่ะ”

“หืม?”

“เคยคิดอยากมีลูกบ้างไหม?”

“ลูกงั้นเหรอ” เขาทวนคำ ผมลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้าง แจสเปอร์ขมวดคิ้วมุ่น “ไม่รู้สิ แต่ถ้าฉันรู้ว่าตัวเองไม่พร้อมคงไม่ให้ใครเกิดมา การเลี้ยงเด็กสักคนให้โตเป็นคนที่มีคุณภาพไม่ใช่เรื่องง่าย มันแย่ถ้านายมีลูกแล้วทิ้งขว้างเหมือนเขาไม่ใช่คน ฉันโดนมาแล้ว โคตรเกลียด แต่ถึงจะเกลียดยังไงเลือดผู้ชายคนนั้นก็อยู่ในตัวฉัน…”

“นายต่างจากเขา”

“เข้าใจพูดนะ”

“มันไม่เกี่ยวกับสายเลือด” เราสบตากัน แววตาแจสเปอร์ลึกล้ำเกินกว่าจะเดาอารมณ์ได้ “มันเกี่ยวกับการเลี้ยงดู นายโตมากับรอสซ์ และรอสซ์ผลิตแต่บุคลากรคุณภาพ ถ้านายมีลูก ลูกนายจะเป็นคนดี”

“จะชมตระกูลตัวเองก็ไม่เห็นต้องอ้างอะไรยืดยาว” เขาเลิกคิ้วใส่ผม มุมปากกระตุกยิ้ม “ว่าแต่นายเถอะ รอสซ์ต้องการทายาทนี่ คุณซีมอนคงหวังกับนายน่าดูในเมื่อเซ็บปฏิเสธการสืบทอดธุรกิจ”

“แล้วนายคิดว่าไงถ้าฉันจะทำให้เขาผิดหวัง”

“ฉันจะคิดอะไรได้ล่ะ” เขาเบือนหน้าหนีอีกครั้ง ผมหงุดหงิดนิสัยนี้ของแจสเปอร์พอสมควร “ลองถ้าคุณซีมอนสั่ง นายจะกล้าขัดไหมล่ะ”

“ฉันก็จะเจรจา”

“เช่น?”

“ถ้าพ่ออยากได้ทายาท อุ้มบุญเอาก็ได้ อยากได้สักกี่คนล่ะ? แต่ฉันจะไม่แต่งกับใคร ถึงแค่ในนามก็เถอะ เพราะฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว” ผมเขี่ยปลายนิ้วกับหลังมือแจสเปอร์เป็นนัย เขานิ่ง ไม่ขยับหนี กระทั่งรำคาญถึงพลิกมากุมมือผมเอาไว้

“มือซน”

“อยากอ้อนนายไง” ผมว่า ช้อนตาสบเขา “แพทอ้อนเซ็บบ่อย เซ็บเลยหลงแพทขนาดนั้น ฉันเลยลองมั่ง เผื่อนายจะหลงฉัน”

“นายไม่ได้น่ารักเหมือนแพทริค”

“เฮ้ ถนอมน้ำใจกันบ้างน่า” ผมส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ก่อนคลี่ยิ้มตาเป็นประกายเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ ผมผละตัวออกจากแจสเปอร์ หันหน้าหาเขา โน้มตัวเข้าใกล้ “ฉันอาจจะเป็นแมวน้อยน่ารักเหมือนแพทไม่ได้ แต่ฉันเป็นเสือยั่วสวาทให้นายได้นะแจสเปอร์”

“นายกำลังทำฉันอยากอ้วกแมท” สีหน้าแจสเปอร์บิดเบี้ยว ผมขำจนเจ็บท้องไปหมด

“ฝึกไว้ตอนเราคบกันจะได้ไม่เขินไง”

“...”

“โทษที ฉันลืมไปว่านาย...” ผมแสร้งถอนใจ น้ำเสียงผิดหวัง “อึดอัดหรือเปล่า บางทีฉันก็เผลอพูดสิ่งที่คิดในหัวไปเรื่อยเปื่อย…”

“ฉันไม่ได้ว่าอะไรนายสักหน่อย”

“ก็เห็นนายเงียบ”

“ฉันแค่ง่วง” เขากลอกตา เบนหน้าหนีไปทางจอทีวี “เมื่อไหร่มันจะจบฮะ อย่าบอกนะว่าเป็นซีรี่ย์ฉายมาราธอนสุดสัปดาห์”

“ประมาณนั้น” ผมหัวเราะ ดูท่าทางหงุดหงิดของแจสเปอร์อย่างเพลินตาแล้วเอนตัวซบเขาอย่างเดิม “นายไปนอนก่อนก็ได้ ฉันไม่ว่าอะไรสักหน่อย ไม่ได้เป็นเจ้านายที่ใจร้ายขนาดนั้น”

“แบบนั้นใครจะคุมนาย” แจสเปอร์กระทุ้งไหล่ใส่ผมที่ซบเขาอยู่ “รู้ทันหรอกว่าจะไล่ฉัน นายจะได้ดูหนังมาราธอนแบบไม่มีใครขัด”

“นายก็คิดไปไกลเกิน”

“ฝันไปเถอะ ฉันจะอยู่ตรงนี้”

“หมายถึงอยู่ข้างฉัน?”

“หมายความอย่างอื่นได้อีกไหมล่ะ”

แจสเปอร์ย้อนถาม ผมหลุดยิ้ม แน่นอนว่าหัวผมคิดถึงความหมายอื่น

“งั้นอย่าทิ้งฉันไปไหนก่อนล่ะ”

“...จะทิ้งได้ไง”

ผมได้ยินแจสเปอร์พึมพำข้างหู ปลายเสียงแผ่วเบาคล้ายไม่อยากให้ได้ยิน แต่ในเมื่อพวกเราอยู่ใกล้กันแค่นี้ผมถึงได้ยินมันชัดเจนแม้เสียงจากทีวีตรงหน้าจะดังกระหึ่ม แต่ฉากต่อสู้ไม่อยู่ในสายตาผมสักนิด

ผมไม่ได้อยากดูหนัง อันที่จริงก็อยากนอนพักผ่อนให้สมกับที่เหนื่อยมาทั้งวัน แต่ถ้าทำอย่างนั้นเวลาที่ผมกับแจสเปอร์จะได้อยู่ด้วยกันสบายๆ แบบนี้แทบไม่มี ผมเลยต้องสร้างสถานการณ์ ทำตัวดื้อรั้นให้เขาคอยเป็นห่วง ขอแค่ได้อยู่ใกล้กันแบบนี้ ไม่ต้องพูดอะไร ให้ผมพิงเขา ให้ตัวเราใกล้กัน สัมผัสอุณหภูมิจากตัวอีกฝ่าย ฟังเสียงลมหายใจเข้าออก มือผมยังถูกแจสเปอร์กุมไว้ เขาไม่ปล่อย ส่วนผมก็ไม่คิดจะดึงออก

พวกเราจบบทสนทนาไร้สาระพวกนั้น พากันดูหนังเงียบๆ กระทั่งเวลาผ่านไป ลมหายใจแจสเปอร์เข้าออกสม่ำเสมอ ผมหันมอง เขาหลับไปแล้ว คอเอียงพับไปอีกข้าง

“เจ้าหมีโง่ แค่เอนหัวพิงไหล่ฉันก็ยังไม่ยอมทำ”

ผมพึมพำเบาๆ กดปิดทีวีแล้วหันมองแจสเปอร์ พิจารณาใบหน้าตอนหลับใหลของอีกฝ่าย เส้นผมหยักศกสีดำปรกใบหน้าเมื่อไม่ได้เซ็ต แจสเปอร์ดูดุร้ายน้อยลง และน่าเอ็นดูมากขึ้น สายตาผมเลื่อนต่ำ มองรอยสักเถาวัลย์หนามข้างลำคอเขาและดอกกุหลาบขนาดใหญ่ที่เพิ่งไปสักเพิ่ม แตะปลายนิ้วลงบนนั้นเบาๆ ผิวเนื้อส่วนหนึ่งนูนขึ้นเป็นรอยบากยาว ถ้ามองผ่านคงไม่สังเกตเห็น

มันคือหลักฐานจากอดีตที่เจ็บปวดของเขา

ความรุนแรงในครอบครัวที่ไม่น่าเรียกได้ว่าครอบครัว แจสเปอร์ไม่ได้บอกละเอียดว่ามันเกิดขึ้นตอนเขาอายุเท่าไหร่ ผมเห็นรอยแผลเป็นนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเขา และรอยแผลอื่นๆ ตามตัว กระจัดกระจายไปทั่ว

พอๆ กับรอยสักที่แจสเปอร์สักทับพวกมัน

ผมดึงมือออกจากมือแจสเปอร์ หลังมือขวาเขาสักรูปดอกกุหลาบเอาไว้อีกหนึ่งดอก ใจกลางมันคือรอยแผลเป็นจากการถูกบุหรี่จี้ ผมพิจารณาความสวยงามจากน้ำหมึกซึ่งปกปิดความโหดร้ายเอาไว้

แจสเปอร์เป็นคนเข้มแข็ง นี่เป็นเสน่ห์ที่ทำให้ผมสนใจเขา แต่ไม่รู้ว่ากว่าเขาจะเข้มแข็งได้ขนาดนี้ แจสเปอร์แตกสลายมาแล้วกี่ครั้ง

ถ้าเขาอยู่ข้างผม ผมจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเขาได้อีก

หรือไม่ก็อาจเป็นผมคนเดียวที่ทำร้ายเขาได้ ตั้งแต่ที่รู้ตัวว่าชอบแจสเปอร์ ในหัวผมก็ร่างแผนการนับพันเพื่อทำให้เขาเป็นของตัวเอง

รัดพันแจสเปอร์ไว้ด้วยเถาวัลย์ที่ชื่อว่าบุญคุณ

กักตัวเขาไว้ด้วยหนามแห่งความรู้สึกผิด

ถ้าเขาอยากหนีผมก็ไม่ห้าม แจสเปอร์จะไปไกลจากผมแค่ไหนก็ได้ ทุกที่ที่เขาต้องการ เพราะสุดท้ายแล้วพระเจ้าจะดึงเราเข้าหากันอีกครั้ง เราผูกพันกันด้วยโชคชะตา ผมจะไม่ยอมให้คำว่าโซลเมตระหว่างเราไร้ประโยชน์หรือเป็นแค่คำเรียกขานโง่ๆ ที่ไร้ความหมาย

“ฉันชอบนาย”

ผมจูบคอเขา ตำแหน่งเดียวกับรอยแผลเป็นจากการถูกมีดกรีด ริมฝีปากสัมผัสถึงชีพจรที่เต้นเป็นจังหวะ สัญญาณแห่งชีวิตที่รอดพ้นจากความโหดร้ายในอดีต ปลายนิ้วแตะหลังมือแจสเปอร์ เกลี่ยเบาๆ ใจกลางดอกกุหลาบที่ซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้

“และจะทำทุกทางเพื่อให้นายเป็นคนของฉัน”

---------------------------

แจ็ค ทอล์ก

ใครว่าคุณแมทเศร้าสร้อยหงอยเหงาเพราะแจสเปอร์ไม่ชัดเจนให้โอกาสคิดใหม่ค่ะ ขึ้นชื่อว่าเป็นรอสซ์ แถมยังเป็นคุณแมท ไม่มีทางที่เสืออย่างเขาจะสิ้นลายง่ายๆ แน่ๆ คุณเขาแค่ตอ...หมายถึงแสดงละครเฉยๆ ค่ะ แหม จะจัดการเหยื่อทั้งทีมันก็ต้องวางแผนกันหน่อย ยิ่งเป็นเหยื่อที่จัดการยากอย่างแจสเปอร์ยิ่งต้องระวัง 555555

เราชอบเคมีของคู่นี้มากเลยค่ะ และชอบการเขียนถึงอดีตของแจสเปอร์มากๆ ช่างกร๊าวใจ

ฝากติดตามกันต่อไปเรื่อยๆ นะคะ ขอบคุณมากเลยค่ะที่เปิดเรื่องนี้ขึ้นมาอ่าน

#ฤดูฝนที่ยี่สิบเก้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #180 Rixas (@Rixas) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 09:42
    แมทร้ายกาจมาก55555 แอบเครียดเรื่องโพ55555
    #180
    0
  2. #120 storyfly (@fairy21) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:53
    ไม่รู้ทำไมอ่านแล้วเจ็บแทนแมทแปลก ๆ เหมือนจะกุมอำนาจได้แต่ก็ไม่ ;--; เจ้าหมีโง่ เฮ้ออ
    #120
    0
  3. #104 impnp92 (@impnp92) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 00:01
    ชอบมุมแบบนี้ของแจสเปอร์ค่ะ นี่เหมือนกำลังโดนพลิกโพไปๆมาๆอีกแล้วนะคะคุณแจ็ค
    #104
    0
  4. #74 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 13:01
    แมทร้ายมากอ่ะ ดีนะตอนที่แล้วเราไม่ได้สงสารนางไป แต่ก็ไม่ได้เอะใจว่านางจะร้ายแบบนี้เหมือนกัน แบบนี้แจสก็โดนปั่นแย่เลย แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกมั้ง เพราะจริงๆเขาก็รู้สึกดีต่อกันนี่
    #74
    0
  5. #50 Raatty (@Raatty) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 12:56
    ร้ายกาจมากแมท เสือยังไงก็เป็นเสือแล้วเราก็ชอบเสือจากัวร์มากๆเลยค่ะ
    #50
    0
  6. #41 HyeMin9795 (@joiizpilkyo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 15:51

    แมทร้ายกาจมากกกกก ต่อไปคงแซ่บใช่เล่น

    #41
    0
  7. #32 [In_My_DreaM] (@i-sompannn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 22:36

    เกือบสงสารแมทแล้ว ที่ไกนได้ร้ายยยยย 555
    #32
    0
  8. #31 นนท์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 11:00

    คนตรงนี้ เค้า อยากให้ แพท&เซป มีลูกชายฝาแฝด ผมแดง แบบแฝดวีสลีย์ ในแฮรี่ พอตเตอร์ ง่ะคับ

    #31
    0
  9. #30 นนท์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 08:39

    ติดตามอยู่นะคร้าบ แต่ทำไมเค้าไม่ค่อยมั่นใจเลยว่าคุณแจ็คจะไม่เบื่อแล้วอัปไม่จบง่ะ ไม่รู้นะ ตอนอ่านแพทกับเซป เค้ามั่นใจกว่านี้แยะ

    #30
    1
    • 16 พฤศจิกายน 2561 / 13:27
      ไว้ใจเราเถอะค่ะ 55555 อาจจะไปแบบเรื่อยๆ เฉื่อยๆ หน่อย แต่จะเข็นให้จบนะคะ ฮืออ ความไม่มั่นใจเรามันแสดงผ่านงานขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ฮ่าาา
      #30-1
  10. #28 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 01:03
    คุณแมทร้ายมากค่าาาาา เอาความสงสารของเราคืนมา 555++
    ชักสงสารแจสเปอร์แทนแล้วเนี่ย -0-
    #28
    0
  11. #27 Whitepine (@Whitepine) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 23:27
    อุงุ้ยๆๆๆๆๆ อยากรู้ประวัติของเจสเป้อแล้ววววว อยากรุ้ฉากบอกรักกันจะเป็นไงด้วย สู้ๆนะคะไรท์
    #27
    0
  12. #26 ท อ ปั ด (@araramam) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 22:16
    เอ้าอิคุณแมท อุตส่าห์นึกว่าหงอยจริง //เทหมดหน้าตักข้างแจสเปอร์ไม่ให้ใจอ่อนให้เธอ แมทธิว!
    #26
    0