[Rainverse] November Rain #ฤดูฝนที่ยี่สิบเก้า ll Yaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,454 Views

  • 201 Comments

  • 799 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    142

    Overall
    7,454

ตอนที่ 3 : Chapter 2 Just like November rain

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 919
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 217 ครั้ง
    10 พ.ย. 61

Chapter 2

Just like November rain



[Jasper]

ผมปรารถนาในตัวเขา แต่ผมไม่สามารถคว้าความรู้สึกนั้นมาเป็นของตัวเองได้

มันไม่ใช่ความชอบที่มีให้กันแต่แรก ผมไม่ได้ชอบแมทธิวแม้เขาจะบอกว่าชอบผม แค่เล่นไปตามน้ำ ยอมโอนอ่อนให้เจ้านายแสนเอาแต่ใจ คิดว่าอีกสักพักเขาคงเบื่อ แต่อะไรมักไม่แน่นอนโดยเฉพาะใจคนเรา

ผมตระหนักถึงความปรารถนาที่ซ้อนเร้นเมื่อรู้ว่าความรู้สึกที่แมทธิวมอบให้ไม่ใช่เพียงความสนใจชั่ววูบ ความรู้สึกนั้นเพิ่มขึ้นไม่หยุดเมื่อเผลอก้าวสู่หลุมที่ไร้ปลายทาง

หลุมนั้นลึก

ยากจะปีนป่าย

ทำได้เพียงสงบใจ

ผมกลัวว่าสักวันหนึ่งความรู้สึกตัวเองจะล้นทะลักออกมาในวันที่ยังไม่พร้อม คนหนึ่งคนกับคำพูดหนึ่งคำมีอิทธิพลมากเกินไป ผมเกลียดที่ตัวเองอ่อนแอกับบททดสอบนั้น แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าหากผมยังมองตัวเองในมุมนี้ ผมก็ไม่คู่ควรพอจะเคียงข้างแมทธิว

“คิดอะไรอยู่หมีโง่”

“เลิกเรียกฉันว่าหมีโง่สักที”

“ทำไม” แมทธิวเลิกคิ้ว เขาคลี่ยิ้มหวานใส่ผม “มีคำเรียกแทนกันน่ารักดีออก ขนาดเซ็บยังเรียกแพทว่าเจ้าแมวยักษ์เลย”

“นั่นเขาเป็นแฟนกัน” ผมถอนใจ เซบาสเตียนเป็นน้องชายต่างแม่ของแมทธิว พวกเขาต่างกันมาก แมทธิวเข้ากับคนง่าย(แม้ความจริงใจจะต่ำกว่า 50%) ส่วนเซบาสเตียนโลกส่วนตัวสูง เงียบขรึมและสุขุมจนบางทีผมคิดว่าอีกฝ่ายเป็นพี่แมทธิวด้วยซ้ำ “ส่วนนายกับฉัน…”

“เดี๋ยวก็เป็น”

“มั่นใจจังนะ”

“ฉันไม่เคยอยากได้อะไรแล้วไม่ได้”

“แต่กับเรื่องความรู้สึกมันซับซ้อนกว่านั้นแมท” ผมกลอกตา เงียบลงเมื่อจานอาหารยกมาเสิร์ฟ ตอนนี้พวกเราอยู่ร้านอาหารข้างบริษัท ผมทำตามสัญญาที่ให้แมทธิวไว้ว่าจะทานอาหารกลางวันกับเขา จนพนักงานเสิร์ฟกลับไปถึงได้พูดต่อ “รีบๆ กินให้เสร็จ จะได้ทำงานกันต่อ”

“นายซับซ้อนกว่ามากแจสเปอร์”

“เราจะไม่จบหัวข้อนี้กันหรือไง?”

“ตอบมาสิว่านายไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันเลย” เขาไม่ฟัง แถมยังไล่บี้ผมต่อ ดวงตาสีมรกตเป็นประกายเมื่อจ้องมา ผมปิดปากเงียบ แมทธิวหัวเราะ “ไม่...สักนิดเลย?”

“พักกลางวันแค่ครึ่งชั่วโมง นายกำลังเสียเวลากับเรื่องไร้สาระ”

“กับนายไม่เคยไร้สาระ”

“...”

“และเพราะนายไม่ตอบคำถามของฉันสักที” แมทธิวยักไหล่ มุมปากยกยิ้มในขณะก้มหน้าตักอาหารในจาน ผมไม่เห็นแววตาเขา แต่รับรู้ได้จากน้ำเสียงที่มั่นใจจนเกินเหตุ “ฉันถึงมั่นใจไง ว่าอะไรที่ฉันอยากได้ ฉันต้องได้ ก็แค่เสียเวลารอนิดหน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

“แล้วแต่นายเถอะ”

ผมแค่นเสียง นึกหงุดหงิดตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง แมทธิวไม่ได้เร่งเร้าหรือกดดัน แต่เขาดูผมออกเสมอ และผมเองก็ไม่หนักแน่นพอจะปฏิเสธออกไป พวกรอสซ์ร้ายกาจ โดยเฉพาะเจ้าของสมญานามจากัวร์แห่งรอสซ์คนนี้

“อาทิตย์หน้าแม่จะมาเยี่ยมฉันล่ะ”

แมทธิวชวนคุยหลังเราทานอาหารกันไประยะหนึ่ง ผมชะงักมือตัวเองเล็กน้อยก่อนยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“ช่วงนี้พายุเข้า คุณมาเรียรู้หรือเปล่า”

“รู้”

“มันอันตราย” ผมเตือน “ผ่านช่วงนี้ไปก่อนค่อยมาเยี่ยมไม่ดีกว่าเหรอ”

“ทำไมนายดูไม่อยากให้แม่ฉันมาจัง”

“ฉันแค่ทำตามหน้าที่” ผมสบตาเขา “ภักดีต่อรอสซ์ ไม่คิดว่าการเดินทางช่วงพายุเข้ามันอันตรายหรือยังไงแมท นายไม่ห่วงแม่ตัวเองเหรอ”

“โว้ๆ จะอารมณ์เสียทำไมฉันแค่ถามดูเฉยๆ” เขายิ้มตาปิด “ดีจัง เห็นนายทำหน้าที่เป็นลูกสะใภ้ที่ดีของรอสซ์แบบนี้…”

“เอาล่ะแมท สิ่งแรกที่นายต้องจำไว้” ผมยกส้อมชี้หน้าเขา กดเสียงเข้ม แมทธิวยิ้มกริ่ม ไม่สะท้านใดๆ “ฉันไม่มีวันอยู่ตำแหน่งสะใภ้เด็ดขาด”

“อ่า...งั้นเหรอ”

“เลิกยิ้มได้แล้ว”

“มีแต่คนบอกว่าฉันยิ้มสวย นายไม่คิดอย่างงั้นเหรอ”

“ยิ้มนายมันจอมปลอม”

“แต่เวลาที่ฉันยิ้มให้นายมันมาจากใจ” น้ำเสียงแมทธิวอ่อนลง แววตาที่มองมาก็เช่นกัน ผมชะงัก “ชอบล่ะสิฉันพูดดีๆ ด้วย ไปไม่เป็นเลยใช่ไหมล่ะ”

“เลิกเล่นเป็นเด็กๆ ได้แล้วแมท”

ผมตัดบท สนใจอาหารตรงหน้าต่อ อยากรีบกินให้เสร็จแล้วกลับไปทำงานต่อ ร้านอาหารใกล้บริษัทไม่ใช่ทางเลือกที่ดีสักนิด พนักงานส่วนใหญ่มักมาทานที่ร้านนี้ และคนพวกนั้นพากันจ้องโต๊ะของเรา แมทธิวฮอตมากเมื่อย้ายมาอยู่ที่นี่ นั่นทำให้ผมพลอยโดนจับจ้องไปด้วย

มีคนรู้ว่าเราเป็นโซลเมตกัน ผมเลยโดนจ้องมากกว่าเดิม โคตรน่าอึดอัด

“บอกแล้วให้ไปร้านอื่น นายยืนยันจะกินร้านนี้เองนะ”

“เงียบไปเลยนายน่ะ”

“เอ้า ฉันผิดตรงไหนล่ะ” แมทธิวหัวเราะ “ร้านใกล้บริษัทก็อย่างนี้แหละ ฉันอุตส่าห์จะพานายเลี่ยง นายก็ไม่ยอม”

“มันเสียเวลา”

“ตรงไหนกัน…”

“ไม่สบายอยู่ไม่ใช่หรือไง” ผมถอนใจ จ้องหน้าเขาตรงๆ “ไปร้านไกลๆ กว่าจะสั่ง กว่าจะได้ อย่าลืมว่านายต้องกินยาให้ตรงเวลาด้วย”

ต้องให้ผมบอกหมดทุกอย่างหรือไง ให้ตายสิ!

“อ้อ เข้าใจแล้ว”

แมทธิวหัวเราะ เขายิ้มอีกครั้ง ดวงตาหยีโค้ง รอยยิ้มนั้นสวยงาม ดวงตาเป็นประกายเหมือนดวงดาวในจักรวาล

ผมละสายตาจากเขาไม่ได้

รอยยิ้มแมทธิวสวยอย่างที่อวดอ้างจริงๆ


ฝนตกหนักมาก

โชคดีที่พวกเราเข้าบริษัทมาได้สักพักแล้ว ผมมองออกนอกหน้าต่าง ฝนลงเม็ดหนักจนวิสัยทัศน์รอบด้านถูกบังด้วยม่านสีขาวมัว ไอเย็นเกาะกระจก รวมตัวกันเป็นหยดน้ำไหลกลิ้งซึมลงขอบหน้าต่าง อากาศเดิมก็เย็นจนเสียดกระดูกอยู่แล้ว ยิ่งฝนตกอุณหภูมิยิ่งต่ำกว่าเดิม

“ฉันจะเพิ่มฮีตเตอร์” ผมเปรยขึ้น ไม่รอให้แมทธิวอนุญาตก็จัดการทันที “นายจะเอาน้ำขิงร้อนสักแก้วไหม”

“ไม่เป็นไร ขอบใจ”

ผมมองแมทธิวที่เข้าโหมดทำงาน เขาก้มหน้าก้มตาไม่สนอะไรทั้งนั้น และแม้ว่าอุณหภูมิจะลดลงก็ไม่สนใจจะหยิบโค้ทมาใส่เพิ่มความอบอุ่นสักนิด

พวกบ้างาน

ผมบ่นกับตัวเองในใจ เดินไปหยิบโค้ทของแมทธิวมาคลุมตัวอีกฝ่าย เขาขยับเล็กน้อยให้ผมใส่โค้ทอย่างว่าง่าย นั่นทำให้ผมค่อนข้างพอใจที่เขาไม่ดื้อ ผมกลับมาที่โต๊ะตัวเองอีกครั้ง ทำงานที่ยังคามืออยู่ให้เสร็จ เวลาไหลผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า ความเงียบเข้าปรกคลุมพวกเรา ผมได้ยินเสียงหายใจของแมทธิว เสียงกระแอมไอและสูดจมูก

ความเงียบทำอะไรพวกเราไม่ได้

ผมกับเขา

เราคือข้อยกเว้นของกันและกัน

“นายกำลังมองฉันอยู่” แมทธิวพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา จากตรงนี้ผมเห็นเขายิ้มอีกครั้ง “นี่ทำให้ฉันเขินนิดหน่อยนะ”

“ฉันทำงานอยู่ต่างหาก”

“อ๋อ งั้นไอ้ความรู้สึกที่เหมือนโดนสายตาใครสักคนมองมาจนตัวพรุนนี่ใครกันนะ” เขาเงยหน้า เท้าแขนกับโต๊ะยิ้มตาใสใส่ผม “ผีหรือเปล่า ฉันกลัวผีซะด้วยสิ”

“ไร้สาระ”

“บอกแล้วไงฉันไม่ใช่คนมีสาระ”

“งานเสร็จแล้วเหรอ” ผมเปลี่ยนเรื่อง “เซ็นอนุมัติโครงการครบแล้วหรือไง”

“ก็...ยังนะ”

“แล้วยังจะมาพูดเล่นกับฉันให้เสียเวลาทำไม”

“ก็นายมองฉันก่อน”

“ฉันบอกว่าฉันไม่…”

“มองก็บอกว่ามองสิแจสเปอร์” เขาพูดขัด สายตาวาววับ “ฉันชอบให้นายมอง มันทำให้ฉันคิดว่านายก็สนใจในตัวฉันเหมือนกัน”

“...”

“ปฏิเสธสิ”

แมทธิวยิ้ม สีหน้าเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ผมถอนใจ ไม่ปฏิเสธตามที่โดนท้า เปล่าประโยชน์ในเมื่อผมสนใจเขาจริงๆ เพียงแต่ความสนใจของผมถูกตีกรอบให้มองเขาได้แค่จากจุดที่ยืนอยู่ตอนนี้เท่านั้น

พอผมเงียบ แมทธิวก็ทำเพียงหัวเราะ ผมจับความรู้สึกในน้ำเสียงเขาได้อย่างชัดเจน มันฝืดเฝื่อน เขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจแน่ๆ แมทธิวลุกจากเก้าอี้ทำงาน บิดขี้เกียจเดินไปหยุดตรงหน้าต่าง ผมมองตามทุกการกระทำของเขา แมทธิวทาบมือกับกระจกใส เขาเปิดมัน ยื่นมือออกรับละอองฝนภายนอก

ผมขมวดคิ้ว ลุกเดินไปประชิดตัวเขา

“จะเปิดทำไม”

“ไม่ดุน่าแจสเปอร์”

“มันน่าดุไหมล่ะ” ผมจัดการปิดกระจก คว้ามือที่เย็นเฉียบและเปียกชื้นมาเช็ดกับเสื้อตัวเอง “มือเย็นหมดแล้วแมท นายไม่สบายอยู่นะ!”

“ฉันแค่อยากรู้”

“อยากรู้อะไร? รู้ว่าตัวเองจะไม่สบายหนักกว่านี้ได้ไหมหรือไง” ผมประชด เขาส่ายหัว สบตาผม ริมฝีปากยังคงยิ้มแต่แววตาไร้ความรื่นเริง

“เคยได้ยินเรื่องฝนเดือนพฤศจิกาฯ ไหม”

“ฉันไม่ชอบอ่านอะไรพวกนี้” ผมบอกปัด

“เขาบอกว่ามันเป็นเดือนที่ฤดูทับซ้อน ทั้งหนาวและฝนตก” แมทธิวอธิบาย เขาเอียงตัวมาซบผม ไหล่เราเกยกัน ผมสัมผัสถึงไอร้อนจากตัวเขา ลมหายใจที่เป่ารดตอนหันหน้ามา ดวงตาสีมรกตจ้องผมนิ่ง “ช่วงฤดูที่แปรปรวนไม่แน่นอน คาดเดาอะไรไม่ได้สักอย่าง สิ่งเดียวที่สัมผัสได้คือความหนาวเย็นคูณสอง เย็นจนเจ็บลึกถึงกระดูก นายรู้ไหมว่ามันเหมือนกับอะไร”

“ฉันไม่รู้หรอก”

“ฤดูที่คาดเดาไม่ได้เหมือนกับความรู้สึกของนาย”

“...”

เขายังคงยิ้ม

“และอุณหภูมิเย็นเยียบคือความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเรียกของเรา”

แมทธิวตัดพ้อทั้งรอยยิ้ม จักรวาลตรงหน้าผมหม่นแสง ดวงดาวไร้ประกาย ผมไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้ มันกระอักกระอ่วนและทำตัวไม่ถูก แมทธิวต้องการความชัดเจนซึ่งผมยังให้เขาไม่ได้…

...ยังไม่ได้ในตอนนี้

“นายบอกว่านายรอได้”

“แต่พอเห็นท่าทีเฉยชาของนายหลายรอบก็จุกนิดหน่อย” เขายักไหล่ มองออกนอกหน้าต่าง สายตาทอดไกล “ความเงียบของนายมักเป็นคำตอบอยู่เสมอ”

“เช่น?”

“หลายครั้ง อย่างเมื่อกี้...”

“ฮะ?”

“ที่ฉันท้า...ถ้านายไม่สนใจฉันก็ปฏิเสธสิ แต่นายเงียบ” แมทธิวถอนใจ หลุบสายตาลงต่ำ ผมมองเสี้ยวหน้าด้านข้างเขา มันดูเศร้าสร้อย “จุกกว่าโดนปฏิเสธตรงๆ อีก”

โอเค ผมคิดว่าบางทีแมทธิวก็จินตนาการไปไกลเกินไป

“เฮ้” ผมส่งเสียงเรียก กระทั่งแมทธิวหันมา เราสบตากัน “ทำไมคิดว่าความเงียบของฉันเป็นการปฏิเสธฮะ?”

“อืม…” เขาหรี่ตา ทำท่าคิด “เพราะฉันเป็นเจ้านาย บางทีนายอาจเกรงใจถ้าจะพูดออกมาตรงๆ”

“ฉันเคยเกรงใจนายหรือไงแมท?”

“ก็…”

“เห็นฉันมารยาทดีขนาดนั้นเชียว?” ผมเลิกคิ้ว ส่ายหัวให้เขา “ไม่ ฉันไม่ได้เกรงใจนาย และที่ฉันเงียบ เพราะฉันไม่รู้จะปฏิเสธทำไม ในเมื่อไม่มีเรื่องอะไรให้ปฏิเสธ”

“...”

“แปลกดีที่คนอย่างนายไม่คิดเข้าข้างตัวเอง” ผมแตะแก้มเขา ตบเบาๆ แล้วผละออก ความอบอุ่นติดตรึงที่ปลายนิ้ว “ปกติมั่นใจในตัวเองนักไม่ใช่หรือไง”

“แจสเปอร์ นายเลี่ยงคำถามฉันหลายครั้ง ต่อให้มั่นใจแค่ไหนก็มีคิดหนักบ้าง” แมทธิวหัวเราะเบาๆ เขาวางมือบนอกซ้ายผม ตำแหน่งเดียวกับหัวใจ เราสบตากันอีกครั้ง “ว่าแต่...หัวใจนายเต้นแรงแบบนี้ทุกครั้งที่อยู่กับฉันหรือเปล่า”

“ทุกครั้ง”

“ฉันเข้าข้างตัวเองได้ไหม”

“นายมีสิทธิ์เข้าข้างตัวเองตลอดนั่นแหละแมท” ผมเลี่ยงตอบตามตรง แต่คิดว่าเขาเข้าใจความหมาย

“แล้วยังมีปัญหาตรงไหนอีก ทำไม…”

“ไว้ฉันจะจัดการมันเอง” ผมแทรก วางมือทาบหลังมือเขา บีบเบาๆ “มันเป็นเรื่องที่ฉันต้องจัดการกับระบบความคิดของตัวเอง นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอก”

“หึ อย่างที่ฉันบอกจริงๆ ว่านายน่ะแปรปรวนเหมือนฝนเดือนพฤศจิกาฯ ไม่มีผิด”

เขาค่อนแคะ ผมเลยก้มหน้าลงไป จัดการปิดปากนั้นซะ แมทธิวให้ความร่วมมืออย่างดี เขาโอบเอวผมไว้ เบียดตัวเข้าแนบชิด ฝ่ามือที่กลับมาอุ่นอีกครั้งลูบไล้สะโพกผม แผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความปรารถนาอัดแน่น เราแลกเปลี่ยนความอบอุ่นแก่กัน ผ่านทางลำตัว อ้อมกอด และริมฝีปากที่แนบชิด กลิ่นอายแมทธิวย้อมตัวตนผม ไม่ต่างกับผมที่กำลังครอบครองตัวเขา เรามีแค่กันและกันในโลกที่เงียบงัน

ทว่ายังไม่เป็นของกันอย่างสมบูรณ์

“แต่ฝนพฤศจิกาฯ อย่างฉันจะไม่ทำให้นายหนาวจนเจ็บปวด” ผมว่าหลังถอนริมฝีปากออก ปลายจมูกเราชนกัน แมทธิวดูอึ้งไป สุดท้ายก็หัวเราะออกมา

“จะรอดูนายทำตามสัญญาแล้วกัน”

จักรวาลตรงหน้าที่เคยหม่นแสงกลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง

ผมพอใจในผลลัพธ์ครั้งนี้มากทีเดียว

--------------------------------------------

แจ็ค ทอล์ก

แวบมาอัปแล้วค่า ฮือออ เรื่อยๆ มาเรียงๆ นะคะ อยากจะจั่วหัวว่าฟีลกู๊ดแต่ทำไมเขียนไปเขียนมามันไม่กู๊ดเท่าไหร่ แต่หน่วงๆ แบบนี้ก็ฟินไปอีกแบบ(มั้ง) ชอบไม่ชอบยังไงบอกกันได้นะคะ เปิดรับทุกคำติชมงับ <3

แล้วเจอกันตอนต่อไปค่ะ ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ

#ฤดูฝนที่ยี่สิบเก้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 217 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #119 storyfly (@fairy21) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:46
    พอจับสะโพกมาทีเดียวนุงงโพเลยค่ะแม่5555555555555555555555555
    #119
    0
  2. #91 Adrenaline97 (@Adrenaline97) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 23:10
    ก็งงๆนิดหน่อยกับคุณแจส กังวลเรื่องอะไรอยู่ ความเหมาะสม? เพราะวางตัวเป็นลูกน้องมาก่อนเลยอยากจะทำให้ดูเหมาะกับแมทที่เป็นเจ้านาย เป็นรอสซ์ หรือมีซัมติงอะไรกับคุณแม่รึป่าวนะ เดาล้วนๆ55 ส่วนเรื่องโพเราล่องเรือแจสแมทค่ะ แมทก็คือยั่วมาก แค่กๆๆแต่ถ้าสลับหวยออกอีกโพก็โอค่ะ ฟีลแบบได้หมด
    #91
    0
  3. #73 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 12:37
    โอ้ เรื่องที่ต้องจัดการที่แจสพูดถึงนั่นมันคืออะไรกันนะ // มีความงงโพอีกแล้ว ทำไมต้องลูบสะโพก จะเทิร์นรุกหรอแมท 555
    #73
    0
  4. #49 Raatty (@Raatty) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 12:40
    เหมือนจะเศร้านิดๆหม่นหน่อยๆก็เข้ากับบรรยากาศในเรื่องนั่นแหละแต่สนุกนะคะ เราก็อยากรู้ว่าเหตุผลที่แจสเปอร์ยังยับยั้งความรู้สึกของตัวเองไม่ให้ถลำลึกกับแมททิวคืออะไรกันแน่
    #49
    0
  5. #25 SU..JU (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 20:26

    ตลกกก พี่จะไม่เป็นสะใภ้ 55555555 ฮืออออ พี่แมทนี่นะ เป็นคนที่ถ้าพี่แกเศร้าก็คือน่าหมั่นไว้มากและสงสารมาก เอาเป็นว่าคนอย่างพี่แกอย่าเศร้ามากเลย 5555555 พี่แกเศร้าก็เศร้าไม่สุดอ่ะ บุคลิกพี่แกนี่เดายากจริงๆ แต่รู้ว่าเอาแต่ใจค่ะ 55555555555 พี่แจสสู้เขาาาา

    #25
    0
  6. #22 [เสพศิลป์] (@kaety) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 17:43
    เราว่าเรื่องนีมันเศร้าอะ แต่ดีวยเป็นอิแมธไง เลยแค่หม่นหมอง. แอบสงสารนางนะ. ไหห้เต็มร้อย กลับมามีแต่ความไม่แน่นอน
    #22
    0
  7. #21 atermidyrs (@ploetkrai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 05:49
    เป็นคู่ที่อ่านแล้วรู้สึกหน่วงๆ นะคะ แต่ในความหน่วงนั้นเหมือนมีแสงที่ปลายอุโมงค์แบบริบรี่มากๆ ว่าสักวันมันจะฟิลกู้ดค่ะ 5555 ทำไมเรารู้สึกว่าเวลาเขาพูดกันแล้วมันเซ็กซี่ยังไงไม่รู้ ฮือ ชอบแมททท เหมือนแมวดื้อๆๆๆๆ จากร้ายๆในเรื่องก่อนททำไมเรื่องนี้พออยู่กับแจสแล้วหมดฤทธิ์เฉยเลย เอ็นดู สู้ๆ นะคะ เดี๋ยวมาลุ้นกันต่อตอนหน้า ขอบคุณมากๆ ค่า
    #21
    0
  8. #20 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 02:11
    เหมือนเป็นการบอกรักกลายๆ ผ่านการกระทำเนอะ คงต้องรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม
    แม้จะหน่วงหน่อยๆ ตามแมท แต่จบได้ละมุน :)
    #20
    0
  9. #19 Whitepine (@Whitepine) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 23:06
    มาม่านิดนึงก็เพิ่มอรรถรสดีนะคะ55555 คู่นี้ดูการกระทำมาก่อนสถานะมากๆต่างจากแพทเซปที่มาไม่บ่อย แต่แบบแมทเจสก็ชอบนะคะดูดิบๆ555555 สู้ๆนะคะไรท์
    #19
    0
  10. #18 [In_My_DreaM] (@i-sompannn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 22:35

    ชอบมากๆ เลยค่ะ หม่นๆ แต่รู้สึกดี แค่ไม่ดราม่าหนักหน่วงก็พอ ขอบคุณไรท์ที่อัพนะคะ
    #18
    0