[Rainverse] November Rain #ฤดูฝนที่ยี่สิบเก้า ll Yaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,511 Views

  • 201 Comments

  • 807 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    199

    Overall
    7,511

ตอนที่ 2 : Chapter 1 Our Relationship

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1079
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 228 ครั้ง
    7 พ.ย. 61

Chapter 1

Our Relationship



[Matthew]

ก็อกๆๆ

เสียงเคาะประตูดังรัว ผมบิดขี้เกียจ ซุกหน้าลงกับหมอน เมินเสียงเคาะน่ารำคาญนั่นไปซะ วันนี้ผมรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ มันค่อนข้างแย่ อาการปวดหัวกำลังเล่นงานผมต้อนรับเช้าวันใหม่ที่หนาวเหน็บ

“แมท ถ้านายยังไม่ตื่นล่ะก็ สาบานว่าฉันจะลากนายลงจากเตียง คอยดู!”

แจสเปอร์ผลักประตูเข้ามา เสียงแหบต่ำโวยลั่นห้อง ผมครางรับเสียงเบาในลำคอ ตวัดผ้าห่มคลุมหัวตัวเอง ผมปวดหัว แต่มันไม่ได้หนักขนาดลุกไม่ได้ ที่ผมยังนอนอยู่แบบนี้เพราะจะรอให้แจสเปอร์สังเกตความผิดปกติได้ต่างหาก

ยอมรับว่าเรียกร้องความสนใจ แต่แล้วไงล่ะ?

“เป็นอะไร?”

“แจสเปอร์...” ผมเรียกชื่อเขา เสียงตัวเองแหบกว่าที่คิด

“ไม่สบายเหรอ เฮ้ เปิดผ้าห่มมาคุยกันดีๆ”

แจสเปอร์คว้าผ้าห่มออกจากหัวผม แสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่างกระทบใบหน้า ผมหยีตา ในประเทศที่อากาศหนาวเย็นเกือบตลอดทั้งปีแถมยังอยู่ในหน้าฝน แดดขนาดนี้ถือว่าจ้ากว่าปกติ เขาวางมือบนหน้าผากผม เลื่อนไปข้างแก้มและลำคอ ผมแสร้งทำตัวอ่อนปวกเปียกอยู่บนเตียงจนเขาโน้มตัวลงมาใกล้กว่าเดิม

“เฮ้ย!”

“เบาน่า…” ผมกระซิบชิดใบหูแจสเปอร์หลังดึงแขนจนเขาเสียหลักลงมาเกือบทับตัวผม โชคดีที่อีกฝ่ายยันแขนไว้ทัน แต่ผมก็ไม่มีปัญหาหรอกถ้าจะถูกเขาทับ “ขอกอดหน่อย อากาศทั้งหนาว ส่วนฉันก็โคตรปวดหัว”

“ฮีตเตอร์นายเปิดอยู่ ผ้าห่มก็มี ปล่อยฉันได้แล้วแมท”

“ไม่”

“แมท”

“ฉันสั่ง...” ผมกระซิบ ออกแรงดึงจนตัวเราทาบทับกัน แจสเปอร์เบี่ยงตัวออกเล็กน้อย กลายเป็นเรานอนเกยหันหน้าเข้าหาอีกฝ่าย ผมสบกับดวงตาสีเข้มที่จ้องมองมาจากนั้นกอดเอวเขาไว้ “และนายห้ามปฏิเสธ”

“นายมีเอกสารให้จัดการอีกตั้งใหญ่ๆ” เขาหรี่ตา ว่าเสียงเรียบ “โครงการอีกสามที่รออนุมัติ ช่วงสิบโมงเช้ามีประชุม บ่ายสองมีนัดทานข้าวกับคุณโรเบิร์ต”

“ที่นายจะบอกคือ…?” ผมเลิกคิ้ว แสร้งทำเป็นไม่รู้ เขี่ยปลายนิ้วกับช่วงเอวเขา แจสเปอร์ตะปบมือผมไว้ ลมหายใจอุ่นเป่ารดแก้มผม เราอยู่ใกล้กันจริงๆ นั่นแหละ

“ที่ฉันจะบอกคือนายยังมีงานอีกมากที่ต้องรับผิดชอบ และนายกำลังเสียเวลาไปกับการเรียกร้องความสนใจจากฉันอยู่บนเตียงโง่ๆ นี่”

“อา...นายรู้แล้วว่าฉันกำลังเรียกร้องความสนใจ”

“ถ้าไม่รู้ทันนายฉันจะมีหน้ามาอยู่ตรงนี้หรือไง”

“งั้นนายก็ต้องรู้สิว่าฉันทำไปทำไม”

แจสเปอร์หรี่ตา เขาจ้องหน้าผมนิ่ง ส่วนผมยิ้ม เผยอปากเล็กน้อย เฝ้าดูปฏิกิริยาตอบสนองจากเขา แจสเปอร์หลุบสายตาลงต่ำ มือเลื่อนแตะต้นแขนผม ฝ่ามือเขาอุ่น มันอุ่นจนร้อนและพาลให้รู้สึกตื่นเต้นเมื่อเขายื่นหน้าเข้ามาใกล้…

“งี่เง่าน่ะแมท”

แจสเปอร์กระซิบชิดปากผม ไม่มีสัมผัสจากผิวเนื้อใดๆ มีแค่ลมหายใจร้อนที่ตกกระทบริมฝีปากพอให้รู้สึกวูบวาบ เขาผุดลุก มือปัดเสื้อและจัดให้มันเรียบร้อยตามเดิมหลังถูกผมทำยับ ดวงตาสีเข้มตวัดมองมา สายตาเขาฉายประกายดุอยู่ในทีก่อนหมุนตัวเดินหนีออกจากห้องไป

ผมพ่นลมหายใจ ชันตัวลุกนั่งพิงหัวเตียง เสยผมยุ่งๆ ของตัวเองด้วยความหงุดหงิด

แจสเปอร์ก็แค่หมีโง่ หมีโง่ที่ขี้หงุดหงิด น้ำผึ้งหวานๆ มาจ่อตรงหน้าแต่กลับไม่กล้าแตะ ทำตัวเป็นหมีจำศีลไปได้ เห็นทีผมคงต้องเอาตัวเองไปป้อนถึงปากเขามากกว่านี้ล่ะมั้ง อยากรู้จังว่าเวลาหมีโง่ตบะแตกจะเป็นยังไง


อากาศเดือนพฤศจิกายนหนาวจนน่าหงุดหงิด ที่นี่หนาวเกือบตลอดทั้งปีแต่เดือนนี้ดันคาบเกี่ยวกับฤดูฝน ลองคิดถึงสภาพอากาศหนาวๆ และสายฝนรวมกันสิ เย็นแทบติดลบ ผมพกทั้งถุงร้อนและใส่เสื้อหนาๆ ทับด้วยโค้ทจนตัวกลมไปหมด ไม่แปลกถ้าจะไม่สบาย

ผมนวดขมับตัวเอง มันชักปวดมากกว่าเดิมแต่ยังอยู่ในขั้นทนไหว เอกสารในมือทำให้ผมไม่สามารถปลีกตัวไปไหนได้ในตอนนี้ ผมตั้งสมาธิกับมัน พิจารณารายละเอียดโครงการมูลค่าหลักพันล้านอย่างถ้วนถี่

“ไหวหรือเปล่า”

“หืม อะไรนะ?” ผมเงยหน้าขึ้น แจสเปอร์มองมาจากอีกฟากของห้อง โต๊ะทำงานเขาอยู่ห้องเดียวกับผม “เมื่อกี้นายพูดอะไรหรือเปล่า ฉันไม่ทันฟัง”

“ฉันถามว่านายไหวไหม” เขาถอนใจ ดูหงุดหงิดที่ผมไม่ตั้งใจฟัง

“ฉันสบายจะตาย”

“เหอะ” แจสเปอร์แค่นเสียง เขาหรี่ตา ท่าทางไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ แต่ไม่ได้ต่อความ ผมก้มหน้าทำงานต่อ ได้ยินเสียงเขาเลื่อนเก้าอี้และลุกออกนอกห้องแต่ไม่ได้สนใจอะไร กระทั่งประตูเปิดอีกครั้ง เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานผม แก้วน้ำควันกรุ่นถูกวางตรงหน้า

“หืม?”

“น้ำขิงร้อน” แจสเปอร์ตอบเมื่อเห็นผมมองหน้า “เจ็บคอก็จิบบ่อยๆ มันช่วยได้ จะได้ไม่ต้องกระแอมหลายรอบ มันรบกวนสมาธิทำงานฉัน”

“อ้อ…เสียงฉันรบกวนนายนี่เอง” ผมลากเสียง แต่หยุดยิ้มไม่ได้ “โอเคเข้าใจแล้ว”

“แมท”

“อาฮะ?”

“จะประชุมไหวไหม”

“อืม…” ผมกลอกตา ประเมินสภาพตัวเองในใจ “ไหว”

“ก็ได้ แต่นัดทานข้าวกับคุณโรเบิร์ตฉันแนะนำให้นายแคนเซิลดีกว่า” แจสเปอร์กอดอก เขาทิ้งสะโพกพิงขอบโต๊ะทำงานผม เราสบตากัน “ถ้าทำคู่ค้ารายใหญ่ติดหวัดคงไม่น่าประทับใจเท่าไหร่”

“โอ้…” ผมพยายามกลั้นรอยยิ้มตัวเอง “โอเค ฝากนายโทรแคนเซิลแล้วนัดใหม่ให้ฉันด้วยนะ”

แจสเปอร์พยักหน้ารับ เขาเดินกลับโต๊ะตัวเอง จัดการงานที่ได้รับมอบหมายจากผมอย่างรวดเร็วไม่ต้องให้บอกซ้ำ ผมละสายตาจากเขา ยกแก้วน้ำขิงร้อนๆ ขึ้นจิบ มันช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาก

ไม่รู้เป็นเพราะน้ำขิง

หรือเพราะคนที่เอามาให้

ถ้าถามผมว่าชอบแจสเปอร์ตรงไหน คงเป็นความใส่ใจที่เขามีในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของผมล่ะมั้ง แจสเปอร์มักแสดงออกว่าผมเป็นเจ้านายที่น่าหงุดหงิด เขาเบื่อการตามล้างตามเช็ดสิ่งที่ผมทำ แต่สุดท้ายเขาก็เป็นคนที่รู้ใจผมมากที่สุด ผมชอบคนที่ทำงานรู้ใจผมเพราะมันทำให้งานออกมาสมบูรณ์

มันเริ่มจากความชอบ

แจสเปอร์เป็นเลขาที่รู้ใจ ผู้ช่วยที่รู้งาน

จนคำว่าชอบพัฒนาเป็นอย่างอื่นโดยที่ผมไม่ทันรู้ตัว กระทั่งเขาดูจริงจังกับคนคุยคนหนึ่ง เธอคนนั้นไม่เหมือนวันไนท์สแตนที่แล้วๆ มา แจสเปอร์ทุ่มเวลา รอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้เธอ เขาทะเลาะกับผมน้อยลง ไม่สนใจที่ผมหาเรื่องเขาอีกต่อไป ผมหงุดหงิดกว่าที่เป็น หวงเขากว่าที่เคยและรู้ในที่สุดว่ามันมากกว่าการหวงเพื่อน หวงลูกน้อง ผมไม่ต้องการให้เขาเป็นของใคร

แจสเปอร์เป็นของผม

เขาเป็นโซลเมตผม ผมฉุดเขาขึ้นมา ให้โอกาสครั้งที่สองในชีวิตเขา แจสเปอร์ควรซื่อสัตย์กับผมคนเดียวเท่านั้น มันอาจฟังดูเห็นแก่ตัว แต่ไม่มีใครในโลกนี้ที่ไม่เห็นแก่ตัวหรอก

ผมต้องการเป็นพระเจ้าเพียงองค์เดียวในโลกของแจสเปอร์

เป็นคนเดียวที่เขายกทั้งตัวตน วิญญาณ และหัวใจให้อย่างไม่มีข้อแม้

จงรักภักดีแค่แมทธิว รอสซ์คนนี้เท่านั้น

“แมท ฉันนัดคุณโรเบิร์ตวันพุธหน้านะ ตารางนายว่างแค่วันนั้น” เสียงแจสเปอร์ตะโกนบอก ผมละสายตาจากเอกสารมองหน้าเขา ไม่ตอบอะไรจนอีกฝ่ายขมวดคิ้ว “เป็นอะไรไปอีก ไม่พอใจ? จะมาดูตารางเองไหมล่ะ นอกนั้นคิวนายแน่นจนแทบไม่ได้หายใจ”

“มานี่หน่อยสิ”

“จะเล่นอะไรอีกแมท”

“ฉันบอกให้มาก็มาเถอะน่า” ผมแสร้งทำเสียงรำคาญ แจสเปอร์ถอนใจ เขาวางมือจากงานแล้วเดินมาหาผม เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม ผมพยักพเยิดมาข้างตัว “มาตรงนี้”

“เรื่องมาก” เขาบ่น แต่ก็เดินอ้อมโต๊ะมายืนข้างเก้าอี้ที่ผมนั่ง “พอใจหรือยังครับคุณชาย”

“ยัง”

“โอเค ฉันหวังว่านายคงรู้นะว่ากำลังใช้เวลางานไปในเรื่องที่ไร้สาระ”

“ไม่เชิงไร้สาระหรอก” ผมหมุนเก้าอี้เผชิญหน้าเขา เงยหน้ามองแจสเปอร์ที่พยายามควบคุมอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองเอาไว้ แม้คิ้วเข้มจะขมวดแน่นก็ตาม “เมื่อเช้า นายติดค้างฉันนะแจสเปอร์”

“ฉันไปติด...เฮ้! หยุดเลยนะแมท”

“อาฮะ ห้ามฉันอีกสิ” ผมว่ายิ้มๆ มือกำเนกไทแจสเปอร์แน่น ออกแรงดึงให้เขาโน้มตัวลงมาหา “แต่ฉันไม่รับปากนะว่าจะหยุดตามที่นายบอก”

“นี่เวลางาน”

“รู้”

“ถ้ารู้ก็ปล่อยได้แล้วแมท” เขาว่าเสียงห้วน ถอนใจหนักใส่ผมอีกรอบ ส่วนผมออกแรงดึงให้เขาโน้มมาใกล้กว่าเดิมจนแจสเปอร์ต้องเท้ามือกับที่พักแขนบนเก้าอี้ทำงานผม “เลิกเอาแต่ใจตัวเองเป็นเด็กๆ สักที อายุจะสามสิบแล้วนะ”

“นายก็รู้ ว่าทำยังไงฉันถึงจะเลิกเอาแต่ใจ”

ผมสบตาเขา ยิ้มน้อยๆ อย่างที่ชอบทำประจำ แจสเปอร์จ้องผมนิ่ง ดวงตาสีเข้มดูลึกล้ำกว่าเดิม กระทั่งเขาถอนใจ มือข้างหนึ่งแตะแก้มผม ปลายนิ้วโป้งลูบเบาๆ แจสเปอร์ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ ผมหลุบตามองริมฝีปากเขา และคราวนี้เจ้าหมีโง่ไม่โง่อีกต่อไป

เขาดื่มกินน้ำผึ้งที่ผมยัดเยียดให้ถึงปากในที่สุด

แจสเปอร์กดริมฝีปากลงมา บดเบียดหนักหน่วง ช่วงชิงลมหายใจผมอย่างตะกละตะกลาม

ผมแทรกปลายนิ้วกับเส้นผมเขา ขยุ้มหนักเบาสลับกัน ปลายลิ้นเราเกี่ยวกระหวัด เสียงเฉอะแฉะปะปนเสียงหอบหายใจ ผมคล้องแขนกับคอเขา จิกปลายเล็บลงกับไหล่กว้าง ดูดดึงริมฝีปากล่างของแจสเปอร์จนเขาคำรามในลำคอ ทำแบบนี้มันกระตุ้นเขา ผมรู้ดี

รู้ดีด้วยว่าแจสเปอร์ปรารถนาในตัวผมมากแค่ไหน

แต่ที่ไม่รู้คือทำไมเขาต้องห้ามตัวเองเอาไว้ แจสเปอร์กำลังคิดอะไรอยู่ นั่นเป็นสิ่งที่ผมจะหาคำตอบ และจะไม่หยุดแน่ถ้ายังไม่รู้สิ่งที่ต้องการ

“พอใจหรือยัง” เขาคลอเคลียปลายจมูกกับซอกคอผม เสียงหอบหายใจชัดกว่าเดิม ลมอุ่นๆ รินรดผิวเนื้ออ่อนที่ต้นคอ ผมระบายลมหายใจออกมา เอียงใบหน้าให้เขาแนบชิดลึกล้ำกว่าเดิม “ยั่วฉันพอหรือยังแมท”

“ลองเดาดูไหม”

“นายกำลังปั่นหัวฉัน”

“พูดเหมือนนายไม่ได้ปั่นหัวฉัน”

“ฉันไม่ได้ทำ” แจสเปอร์ว่า ริมฝีปากขบเม้มต้นคอผม ไม่แรงพอให้เป็นรอย แต่ก็พอให้เจ้าหมีโง่หายคันเขี้ยวได้ “นายเป็นคนเริ่มตลอดนั่นแหละแมท”

“เพราะฉันอยากให้นายเป็นของฉัน”

“ฉันเป็นของนายอยู่แล้ว” เขาผละใบหน้าออก เราสบตากัน แววตาสีเข้มลึกล้ำ เหมือนหลุมดำที่ดึงดูดผมเข้าไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า “รอสซ์ให้ชีวิตฉัน”

“นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น”

คราวนี้ผมชักหงุดหงิด

“เราควรกลับไปทำงาน” เขากัดปาก ดูอยากเปลี่ยนหัวข้อสนทนาสุดๆ

“เราควรคุยกันให้รู้เรื่อง”

“ไม่ใช่ตอนนี้แมท”

“แล้วตอนไหน” ผมเลิกคิ้ว บีบข้อมือเขาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายเดินหนีไป “ต้องผ่านไปอีกนานแค่ไหนความสัมพันธ์เราถึงจะมีชื่อเรียกสักที นี่ผ่านมาปีนึงแล้วแจสเปอร์ หนึ่งปีที่นายรับรู้ความรู้สึกฉัน มันยังไม่นานพอให้นายมั่นใจหรือไงว่าความรู้สึกฉันเป็นของจริง”

“แมท…”

“ฉันดีใจนะที่นายไม่ได้ปฏิเสธ แต่ฉันก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมนายไม่ตอบรับสักที”

“...”

“มีเรื่องอะไรที่ยังคาใจหรือบอกฉันไม่ได้ไหม?”

ผมตัดสินใจถามออกไปตามตรง แจสเปอร์ไม่ใช่คนไร้เหตุผล แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะเปิดใจบอกความลับของตัวเองง่ายๆ เหมือนกัน

“เพราะฉันยังบอกนายไม่ได้ ฉันถึงไม่อยากแตะต้องตัวนายไปมากกว่านี้” แจสเปอร์ตอบกลับมา แววตาเขาจริงจัง ผมรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่คำอ้างเอาตัวรอด “ฉันไม่อยากเอาเปรียบนายแมท และนายควรให้ความร่วมมือกับฉันบ้าง”

“งั้นที่นายทำอยู่นี่เรียกว่าให้ความหวังไหม?”

“...”

“เพราะถ้ามันเป็นการให้ความหวัง แค่นี้นายก็เอาเปรียบฉันแล้ว” ผมยักไหล่ จ้องลึกเข้าไปในตาเขา “และฉันก็ไม่แคร์ถ้านายจะเอาเปรียบฉัน ‘ลึกซึ้ง’ มากกว่านี้”

“พูดอะไรออกมารู้ตัวไหม”

“รู้” ผมยิ้ม “ว่ากำลังเชิญชวนนายอยู่”

“ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากเซ็กส์มักฉาบฉวย”

“ฉันเป็นคนใจร้อน” ผมหัวเราะ “นายเป็นคนบอกเองว่าถ้าชอบก็แค่จีบนายซะ ฉันก็ทำอยู่นี่ไง แต่กลายเป็ยนายที่ถอยหนีทั้งที่เราใกล้กันขนาดนี้”

“หยุดตัดพ้อสักทีน่าคุณชาย” แจสเปอร์ส่ายหัว เขากดจูบหนักๆ ลงบนริมฝีปากผมอีกครั้งแต่ไม่รุกล้ำ “สนใจอย่างอื่นรอบตัวบ้าง ไม่ใช่แค่ฉัน มันไม่ได้มีแค่เรา”

“แต่มีแค่นายที่อยู่ในสายตาฉัน”

แจสเปอร์ชะงักไป คิ้วเขาขมวดเล็กน้อยก่อนคลายออก

“ฉันจะไปทำงานต่อ นายเองก็เหมือนกัน” เขาโคลงหัวไปทางเอกสารบนโต๊ะผม “ต้องเสร็จก่อนสิบโมง อย่าลืม”

“นายเลี่ยงอีกแล้ว”

“แล้วกลางวันไปกินข้าวด้วยกัน”

ข้อเสนอเขาทำผมหลุดยิ้ม เวลาอยู่ที่ทำงานแจสเปอร์ไม่ค่อยมากินข้าวกับผมหรอก จะไปกับพวกพนักงานคนอื่นมากกว่า แจสเปอร์เคยบ่นว่ารำคาญสายตาเวลาคนมองผมและกลายเป็นว่าเขาถูกมองด้วย เจ้าหมีโง่ไม่ชอบเป็นจุดสนใจ ที่เสนอมาอย่างนี้ถือว่าเขาเอาใจผมมากเกินพอด้วยซ้ำ

แจสเปอร์น่ะ น่ารักจะตาย

“ก็ได้”

ผมยอมถอยในที่สุด

อ้อ...

...แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะหยุดอ่อยเขาหรอกนะ :)

---------------------------

แจ็ค ทอร์ค

เรื่อยๆ นะคะ เราจะดำเนินเรื่องไปเรื่อยๆ แล้วค่อยแซ่บกัน ขอปูทางเนื้อหาก่อน 55555

มีใครอยากลองเดาโพสิชั่นคู่นี้ไหมคะ? ใครรุก ใครรับ หรือเขาสลับกัน ฮ่าาา เดาขำๆ ค่ะ อย่าคิดมาก

เราเคยบอกไว้ในทวิตว่า "ถ้า #คุณผู้มากับสายฝน คือความอบอุ่นในวันฝนพรำ #ฤดูฝนที่ยี่สิบเก้า ก็คือความเร่าร้อนในฤดูฝนที่เย็นฉ่ำ" ค่ะ ฮรุก /กุมจมูก

เราไม่ค่อยชอบแต่งภาคแยกของ ตลค.จากเรื่องหลักอื่นๆ เท่าไหร่เพราะกลัวไปไม่รอด กลัวเขียนได้ไม่ดีเท่าเดิม และสารพัดความกลัว 555 แต่เราชอบความแจสเปอร์และแมทธิวมากจนอดไม่ไหว+กับแรงเชียร์ เพราะงั้นหวังว่าทุกคนจะให้การต้อนรับคู่นี้อย่างอบอุ่นนะคะ

ฝากส่งฟีดแบ็กหรือติดแท็ก #ฤดูฝนที่ยี่สิบเก้า ด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

ปล.แอบเปลี่ยนชื่ออิ๊งจาก Your Voice เป็น November Rain


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 228 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #118 storyfly (@fairy21) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:40
    วางแมทซับค่ะ ซับราชินีเลย55555
    #118
    0
  2. #72 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 11:57
    คือถ้าเอาที่รู้สึกแต่แรกก็แจสเมะแหละ ตอนแรกเราก็เหมือนจะมีปัญหากับโพนี้แต่อ่านมา 2

    ตอนแล้วก็ไม่นะ ได้อยู่ จริงๆใครก็ได้ คือก็เคยอ่านแนวแบบขัดใจตัวเองอยู่ คือมันก็ได้ แค่รู้สึกแปลกๆ แต่อันนี้เหมือนอ่านเรื่องเซ็บมาแล้ว อารมณ์คล้ายๆกัน ก็น่าจะโอเค
    #72
    0
  3. #48 Raatty (@Raatty) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 12:28
    ไม่ว่าจะเป็นแจสแมทหรือแมทแจสแบบไหนก็ได้ค่ะคู่นี้คือข้อยกเว้น55555เราชอบบุคลิคตัวละครของเรื่องนี้มากๆเลยชอบตั้งแต่มีบทในเรื่องแพทเซบแล้วค่ะ
    #48
    0
  4. #24 SU..JU (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 20:10

    เรากลัวผิดโพมากพูดจริงค่ะ แต่ราก็ยังคง แจสแมท เพราะคนแซ่บๆต้องถูกคนแซ่บกว่าต้านไว้ค่ะ 55555555 ฮือออ ไรท์สู้ๆค่า สนุกมากกก

    #24
    0
  5. #17 ท อ ปั ด (@araramam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 16:14
    ถึงรอบที่แล้วเราจะทายโพแพทเซบถูก ก็ไม่ได้แปลว่าเราจะทายโพรอบนี้ถูกตะเหมอไป ยังไม่ปักธงที่โพละกันคั้บ!
    #17
    0
  6. #16 mylebensraum (@saltcaramel) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 04:31
    ถ้าแมทไม่รุกซะทีเป็นปีๆ แปลว่าแจสเปอร์อยู่บนรีเปล่านะ...? 555555555555 แต่กลัววืด เพราะฉะนั้นเราจะทายว่าสลับกันตามอารมณ์😂
    #16
    0
  7. #15 PangJi09 (@pangrmp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 02:39
    คู่นี้ดีงามมากค่ะไรท์ รอความแซ่บพริก10เม็ด(?)อยู่นะคะ55555
    #15
    0
  8. #14 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 01:31
    แจสเปอร์คิดอะไรอยู่น้าาา แล้วอดทนได้ยังไงโดนอ่อยตลอดเวลา 555++
    #14
    0
  9. #13 [In_My_DreaM] (@i-sompannn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 00:43
    งื้ออออ คือดี รอความแซ่บอยู่นะคะ รอบนี้เราจะไม่หลวมตัวเลือกโพค่ะ 5555
    #13
    0