[Rainverse] November Rain #ฤดูฝนที่ยี่สิบเก้า ll Yaoi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,456 Views

  • 201 Comments

  • 800 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    144

    Overall
    7,456

ตอนที่ 10 : Chapter 9 Could you be mine?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 210 ครั้ง
    2 ก.พ. 62

Chapter 9

Could you be mine?



[Matthew]

“คุณไม่บอกว่าจะมีผู้ติดตามมาด้วย”

โรเบิร์ตแซวผมด้วยสีหน้าที่ยังคงยิ้มแย้มอยู่เมื่อเราเดินเข้ามาในร้าน และแม้แสงไฟจะมืดสลัว แต่ผมก็สังเกตแววตาเขาได้อย่างชัดเจน มันฉายประกายเสียดายแวบหนึ่งก่อนจางหายไป ผมยิ้มรับ ทรุดตัวนั่งตรงข้ามเขา

“ผมนึกว่าบอกคุณแล้วซะอีก”

“บางทีคุณน่าจะจำผิด” เขาหัวเราะ หรี่ตาจ้องผมอย่างสื่อความหมาย “บางทีคนที่คุณบอกอาจไม่ใช่ผม”

“ทั้งอาทิตย์นี้ผมไม่มีนัดกับใครนอกจากคุณนะครับโรเบิร์ต” ผมขยิบตา ขยับตัวอย่างแนบเนียนเมื่ออีกฝ่ายใช้เท้าไล้ขาผมใต้โต๊ะ หันหน้าไปทางแจสเปอร์ที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลัง เราสบตากัน แววตาเขาคุกรุ่นแม้ใบหน้าเรียบนิ่ง “นายก็นั่งสิแจสเปอร์ ยืนแบบนั้นเมื่อยแย่”

“มันไม่เหมาะสมครับ”

“เฮ้ นี่ไม่ใช่เวลางาน” ผมดึงแขนเขานั่งข้างตัวเอง อีกฝ่ายเลยจำต้องทำตามอย่างช่วยไม่ได้ “นอกเวลางานฉันบอกนายว่ายังไงฮะ?”

“รู้แล้วน่า” แจสเปอร์จับมือผมออกจากแขนตัวเอง ดวงตาสีเข้มลึกล้ำมองสบมา “เลิกทำตัวเป็นลูกน้องแล้วทำตัวให้สมกับเป็นโซลเมตนายหน่อย ฉันท่องได้ทุกคำเพราะนายเอาแต่พูดย้ำตลอดเวลา”

แจสเปอร์เน้นเสียงคำว่าโซลเมต ในขณะเดียวกันก็ปรายตาไปทางโรเบิร์ตแวบหนึ่งแล้วหันกลับมาให้ความสนใจผมเหมือนเดิม ผมลอบยิ้มมุมปาก

หมีโง่หวงผมล่ะ

“โซลเมต?” โรเบิร์ตทวนคำ เขายังคงรอยยิ้มไว้อย่างไร้ที่ติ แม้หัวคิ้วจะขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “ว้าว...ผมไม่รู้มาก่อนแฮะ แล้วนี่…?”

“สั่งเครื่องดื่มกันเถอะครับ” ผมยิ้ม กวักมือเรียกบริกรมารับออเดอร์ ทุกจังหวะที่ขยับตัว ผมสัมผัสได้ว่าโรเบิร์ตจ้องผมไม่วางตา และผมก็สัมผัสได้ถึงฝ่ามืออุ่นที่กอบกุมฝ่ามือผมเอาไว้

บีบแน่น

ราวกับต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ

ผมเหลือบมองเขา แจสเปอร์เป็นคนมีความอดทนสูง บางทีก็สูงจนผมอยากรู้ว่าอะไรที่สามารถทำให้เขาหมดความอดทนได้ คงจะดีไม่น้อยถ้าสิ่งนั้นเป็นผม

บรรยากาศในร้านครื้นเครง ผมชอบดื่มด่ำกับเครื่องดื่มราคาแพงในมือและฟังเพลงคลอ ผมไม่ค่อยว่างมาปลดปล่อยผ่อนคลายอารมณ์แบบนี้บ่อยเท่าไหร่ตั้งแต่เริ่มเข้าบริหารงานในบริษัทเต็มตัว วันหยุดก็มักนอนพักผ่อนอยู่บ้านมากกว่า ไลฟ์สไตล์แบบนี้ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มอายุเยอะขึ้นแล้วจริงๆ

ผมคุยกับโรเบิร์ตโดยมีแจสเปอร์ร่วมบทสนทนาเป็นบางช่วง แม้ผมจะไม่ได้มองเขาตลอดเวลาเพราะต้องเทคแคร์โรเบิร์ต แต่ก็รู้ว่าแจสเปอร์ดื่มน้อยมาก และแทบจะไม่ทำอะไรนอกจากจับตามองผม

หมีโง่น่ารักจริงๆ

ผมหลุดยิ้มออกมา

“คุณยิ้มสวยนะรู้ตัวไหม?” โรเบิร์ตทักขึ้น เขายิ้มมุมปาก ดวงตาฉายประกายวาว “ผมชอบมองเวลาคุณยิ้ม มันมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก”

“อย่าบอกนะว่าที่การเจรจาร่วมลงทุนของเราเป็นไปด้วยดีเพราะอย่างนี้” ผมยิ้ม เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย โคลงแก้วเครื่องดื่มและปรายตามองเขา “ผมจำได้ว่ายิ้มให้คุณซะเยอะเชียว”

“นั่นก็ส่วนหนึ่ง”

“แล้วอีกส่วนล่ะ?”

“เพราะคารมคุณดีเกินไปจนผมตกหลุมพรางเลยล่ะ”

ผมหัวเราะชอบใจกับคำตอบ ก่อนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อต้นขาถูกบีบหนักๆ ไม่ต้องเดาว่าฝีมือใคร ในเมื่อคนที่นั่งหน้านิ่งอยู่ข้างผมมีเพียงคนเดียว ผมลอบยิ้มอีกครั้ง รู้สึกดีเวลาที่แจสเปอร์แสดงอาการหวงผมชัดเจนขึ้นทุกวัน เหมือนกับเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาของผมไม่เสียเปล่า

เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ผมหยิบมาเปิดอ่าน คำนวณระยะเวลาจนคิดว่าสมควรแล้วจึงผุดลุกขึ้น ยิ้มให้ทั้งสองคนที่ยังนั่งอยู่

“ขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะครับ”

ผมก้าวไปตามเส้นทางที่มุ่งสู่ห้องน้ำ เดินผ่านผู้คนมากมาย เฝ้านับทุกวินาทีและภาวนาให้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการ ผมเปิดประตูห้องน้ำ ตรงไปล้างมือรอเวลาที่อ่างล้างหน้า ไม่นานนักประตูห้องน้ำก็เปิดเข้ามา ผมสบตาเขาผ่านกระจก อีกฝ่ายยิ้มตอบในขณะเดินเข้ามาชิด

“ไม่รู้ผมเข้าใจผิดไปหรือเปล่า”

“เรื่องอะไรเหรอครับ” ผมหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าเขา ยิ้มให้เล็กน้อยอย่างไว้มาด

“ก็เรื่องที่คุณ…” เขาถือวิสาสะลูบเบาๆ ที่มือผมและไล่ขึ้นมาที่หัวไหล่ แววตาวาบวับเมื่อมองสบกัน “...เชิญชวนผมโดยการสะกิดเบาๆ ตอนเดินผ่านเมื่อสักครู่นี้”

“หืม คุณคิดไปเองหรือเปล่า” ผมหัวเราะ “คนเยอะขนาดนั้น มันก็ต้องเบียดบ้างเป็นธรรมดา”

“งั้นทำไมคุณไม่หนีล่ะ” เขาเบียดตัวเข้าชิด ลมหายใจร้อนผะแผ่วที่ซอกคอเมื่อเราอยู่ใกล้กันเกินพอดี “ยืนนิ่งแบบนี้ ผมจะคิดเข้าข้างตัวเองแล้วนะครับ”

ผมนับเลขอยู่ในใจ ไม่ตอบรับอะไรนอกจากยิ้ม ใช่ โรเบิร์ตคงคิดว่าผมยอมรับ เขาเลยฝังจมูกกับซอกคอผม สูดดมกลิ่นอาย มือเริ่มไม่อยู่เฉย ผมอดย่นคิ้วกับสัมผัสของเขาไม่ได้ นึกหงุดหงิดใจเมื่อสิ่งที่คาดการณ์ไว้ไม่เป็นไปตามต้องการสักที ในหัวผมเริ่มคิดแผนสองในขณะที่ปล่อยร่างกายให้โรเบิร์ตตักตวงความพอใจไปก่อน

แต่โชคดีชะมัดที่แผนสองไม่จำเป็นต้องใช้

“เฮ้ คุณนี่ตัวหอมจนผม…”

เสียงของโรเบิร์ตแผ่วเบาลง รวมทั้งเสียงอื่นๆ รอบตัว ผมลอบถอนหายใจ พยากรณ์อากาศตรงเป๊ะไม่คลาดเคลื่อนแม้จะฝนตกช้าไปหน่อยก็ตาม

เอาล่ะ ผมคิดว่าได้เวลาทำตามแผนต่อแล้ว

โรเบิร์ตยังคงมัวเมากับร่างกายผม เขาเลยไม่เห็นสีหน้าที่แสนเบื่อหน่ายของคนที่ตัวเองกำลังระดมจูบอยู่ ผมแกล้งหายใจหอบ ส่งเสียงครางกระเส่าในลำคอ ไม่ใช่เพื่อกระตุ้นโรเบิร์ต แน่นอนว่าเขาไม่ได้ยิน เพราะเป้าหมายของผมน่ะ…

‘แมท! นั่นนายกำลังทำอะไร?!’

“แจส...แจสเปอร์ อื้ม...คือฉัน…”

‘อยู่ที่ไหน’ น้ำเสียงนั้นเข้มขึ้น ผมพอจะนึกสีหน้าเขาออกเชียวล่ะ

“ห้อง...ห้องน้ำ”

‘อยู่ที่นั่น แล้วก็บอกไอ้เวรคนที่นายกำลังนัวอยู่ด้วยให้ไสหัวออกไปจากตัวนายซะ!’

โอ้...น้ำเสียงเขาหงุดหงิดมาก ผมชักกังวลขึ้นมาเล็กน้อยกับวิธีนี้ แต่ถ้าไม่กระตุ้นแจสเปอร์แรงๆ สักทีเขาคงไม่ยอมทำอะไรผมเลย ผมไม่ใช่คนดีที่เล่นเกมตามกติกาอยู่แล้ว

อย่างที่บอกนั่นแหละ

ผมทำทุกอย่างเพื่อให้แจสเปอร์ตกเป็นของผม ไม่ว่าจะเป็นวิธีไหนก็ตาม

ผมดันตัวโรเบิร์ตออกพอดีกับที่แจสเปอร์ผลักประตูเข้ามา สีหน้าเขานิ่งตึง ผมคิดว่าเขาจะตรงเข้ามาชกโรเบิร์ตแล้วแต่ก็ไม่ แจสเปอร์ทำแค่ผลักเขาออกจากผม ปรายตามองนิ่งๆ และคว้าข้อมือผมดึงให้เดินตาม

ไม่มีคำพูดใดระหว่างเรา

แจสเปอร์ดูใจร้อนแต่ก็เย็นจัดในเวลาเดียวกัน

“เฮ้…” ผมพยายามเริ่มบทสนทนา

“ไว้ค่อยคุย” เขาตอบสั้นๆ ตอนจับผมยัดเข้าไปในรถ “นายได้คุยจนหนำใจเลยล่ะแมทธิว”


ผมกำลังประเมินสถานการณ์ มันเป็นสิ่งที่ผมถนัดพอๆ กับการวางแผน อย่างวันนี้ก็เป็นแผนของผมทั้งนั้น ผมใช้โรเบิร์ตเป็นเครื่องมือ มันเป็นแผนที่เพิ่งคิดออกตอนผมเจรจาธุรกิจกับเขาและเห็นว่าโรเบิร์ตมีท่าทีสนใจในตัวผม ผมเล็งเห็นผลประโยชน์จุดนี้ที่ตัวเองสามารถใช้ได้ และไม่ลังเลจะใช้

ประจวบเหมาะกับได้ยินพยากรณ์อากาศว่าวันนี้ฝนจะตกหนัก แผนการทั้งหมดจึงถูกร่างขึ้นในใจ มันมีช่องโหว่เล็กน้อย แต่ก็ถือว่ารัดกุมพอสมควรกับแผนที่คิดได้อย่างปัจจุบันทันด่วน

แจสเปอร์แม้จะเปิดเผยกับผมมากกว่าเดิม แต่เขายังคงเทินผมไว้สูงส่ง ไม่แตะต้องไปมากกว่าจูบหรือกอด มันดี แต่มันไม่พอกับความต้องการของผม ผมต้องการครอบครองเขา ให้เขาผูกมัดตัวตนผมไว้ แสดงความเป็นเจ้าของอย่างที่ใจต้องการ มีแต่วิธีนี้เท่านั้นที่ทำให้เส้นความอดทนของแจสเปอร์ขาดผึง

เล่นกับความรู้สึกไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่

มันเป็นนิสัยเสียที่ถูกปลูกฝังยากจะแก้ ผมติดการคิดอย่างนักธุรกิจ และคำนวณแล้วว่าวิธีนี้จะให้ผลตอบแทนอย่างที่ผมต้องการ

“อธิบายมา”

แจสเปอร์หันเผชิญหน้ากับผมเมื่อเราเข้ามาในบ้าน ดวงตาคมปลาบคู่นั้นจ้องผมนิ่ง ผมตั้งสติให้สงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ยอมรับว่าไม่เคยเห็นแจสเปอร์ดุดันขนาดนี้มาก่อน แม้เขาจะควบคุมตัวเอง ไม่ตวาดหรือทำเสียงดังอย่างที่คนโมโหทำกัน แต่บรรยากาศรอบตัวเขาหนักมากจนรู้สึกได้

“ฉันไม่ได้เล่นด้วยอย่างที่นายคิด”

“คิดว่าฉันหูพังจนไม่ได้ยินเสียงครางหวานๆ ของนายหรือไง”

“ใช่ นั่นเสียงฉัน” ผมโคลงศีรษะ ยอมรับแต่โดยดี “แต่ฉันไม่ได้ครางเพราะโรเบิร์ตสักหน่อย”

“นายกำลังจะบอกอะไรฉัน”

“นายฉลาดนะแจสเปอร์ และฉันคิดว่านายรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่”

ผมสบตาเขา จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้ม แจสเปอร์สาวเท้าเข้ามาใกล้ แรงกดดันแผ่ออกจากตัวเขา ต้อนผมจนเผลอถอยหลังไปชิดผนังกำแพงเย็นเยียบ เขาอยู่ตรงหน้าผม ยืนตระหง่านเหมือนกำแพงสูงชันที่ไม่สามารถก้าวข้ามได้ ฝ่ามือใหญ่แตะประคองข้างแก้มผมไว้ แจสเปอร์หรี่ตาลง

“ที่นายทำคงไม่พ้นต้องการปั่นหัวฉัน”

“คำนั้นรุนแรงเกินไปแจสเปอร์” ผมยิ้มสู้ ยกมือโอบรอบคอเขา ออกแรงโน้มเข้าหาตัวเอง “ฉันแค่...อยากให้นายคิดลงมือทำอะไรสักอย่าง...ก่อนจะเสียฉันไป”

“นายจะไปจากฉัน?” เขาเลิกคิ้ว

“ไม่ ฉันไม่ไปไหน”

“ถ้านายไม่ได้จะหนีไปไหนแล้วทำไมฉันจะต้องรีบลงมือทำอะไร…” แจสเปอร์พูดเสียงเรียบ เขาสบตาผมนิ่ง “...ในเมื่อถ้าฉันหันกลับมานายก็จะอยู่ที่เดิม”

“พูดเหมือนฉันเป็นของตาย” ผมขมวดคิ้ว “รอสซ์ไม่เคยเป็นตัวเลือกให้ใคร”

“แต่นายกำลังทำตัวเป็นตัวเลือกให้ฉัน”

“นั่นฟังดูเสียเปรียบชะมัด”

“นายไม่เป็นตัวของตัวเองแมท” เขาส่ายหัว ผละจากตัวผมแล้วหันหลังให้ “นายไม่เคยต้องเสนอตัวให้ใคร และฉันเองก็ไม่ต้องการให้นายทำอะไรอย่างนี้ นายมีค่ามากกว่านั้น”

“จะมีค่าไปทำไม ถ้ามีแล้วไม่ได้นายไว้ครอบครอง”

“ฉันอยู่ข้างนายเสมอ เป็นคนของนาย”

“มันก็แค่คำพูด” ผมแค่นเสียง นึกหงุดหงิดขึ้นมา “รู้ไหมแจสเปอร์ว่าความรู้สึกของฉันที่มีต่อนายมันไปไกลถึงขั้นไหนแล้ว มันไกลจนฉันโลภอยากได้สิ่งที่มากกว่านี้ ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่าจูบหรือกอด”

“แมท…”

แจสเปอร์หันกลับมาตีหน้าดุใส่ แต่ผมไม่หยุดพูดหรอกนะ

“ไม่ได้จริงๆ เหรอแจสเปอร์” ผมสบตาเขา ส่งผ่านทุกความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ภายใน “ทั้งที่เราก็ความรู้สึกตรงกันแท้ๆ”

“...”

“ฉันอยากเป็นของนาย”

ผมพูดประโยคนั้นออกไป คล้ายมันเป็นกุญแจปลดล็อกสติการควบคุมตัวเองของแจสเปอร์ เขาสบถเสียงดังก่อนพุ่งเข้าหาผม สองมือประคองใบหน้าผมไว้ ออกแรงดันให้เงยขึ้น ริมฝีปากอุ่นประทับลงมา สัมผัสที่ได้รับทั้งรุนแรงและโหยหาจนผมนึกไม่ออกว่าแจสเปอร์ต้องเก็บความต้องการนี้ไว้ในใจลึกแค่ไหน

ผมจูบตอบเขา เอียงหน้ารับทุกจังหวะที่ส่งผ่านริมฝีปากและเรียวลิ้นชื้น เสียงหอบหายใจดังปะปนจนแยกไม่ออกว่าเป็นเสียงของใคร และแรงเต้นของหัวใจผมก็ยิ่งถี่รัวขึ้นกว่าเดิมเมื่อแจสเปอร์สอดฝ่ามือเข้ามาในเสื้อ

ไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้นระหว่างนั้นบ้าง ผมมัวเมากับรสจูบ รู้ตัวอีกทีก็พบว่าพวกเราเดินมาถึงห้องนอนของแจสเปอร์ แผ่นหลังผมแนบกับเตียงเมื่อถูกผลักให้ล้มลง ผมหอบหายใจหนัก เท้าแขนชันตัวลุกขึ้นมองหน้าแจสเปอร์ที่สบตาผมไม่ละไปไหน ดวงตาสีเข้มตรึงผมเอาไว้ ห้วงน้ำวนในแววตาเขาวันนี้ร้ายกาจกว่าทุกวัน

“นายจะเสียใจทีหลังไม่ได้นะ”

“ไม่เคยนึกเสียใจ”

ผมตอบกลับโดยไม่ต้องคิด แจสเปอร์กระตุกยิ้มมุมปาก เขาโถมตัวเข้าหาผม กดจูบหนักๆ ลงมาอีกครั้ง ฟันคมขบริมฝีปากผม เขาออกแรงกัดจนผมเผลอหลุดเสียงครางเบาๆ ออกมา ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้เนื้อตัวผมผ่านผิวผ้า ทิ้งสัมผัสร้อนผ่าวในทุกที่ที่ลากผ่าน กระทั่งเขาหยุดฝ่ามือที่หน้าอกผม ปลายนิ้วสะกิดเขี่ยที่ยอดอก บดคลึงกลั่นแกล้งจนผมสะดุ้งแอ่นตัวสู้

“อึก! แจสเปอร์…”

“หน้าอกนายอ่อนไหวมากสินะ”

“อา...แจสเปอร์ อย่าขยี้อย่างนั้น” ผมจิกปลายนิ้วกับไหล่กว้าง หลับตาปี๋เชิดใบหน้าไปด้านหลัง ความเสียวซ่านจากการสัมผัสจาบจ้วงที่ยอดอกทำให้อารมณ์ผมพุ่งทะยาน

“ไม่ แมท นอกเวลางานนายไม่มีสิทธิ์สั่งฉัน” เขาว่าเสียงเรียบ แจสเปอร์ซุกใบหน้ากับซอกคอผม ริมฝีปากประทับจูบผิวเนื้ออ่อน ดูดเม้มและขบกัดจนเจ็บจี๊ด มันต้องเป็นรอยแน่ โดยเฉพาะเมื่อแจสเปอร์คำรามฮึ่มอยู่ข้างใบหูผม ผมคิดว่าคงไม่สามารถห้ามเขาได้จริงๆ

เจ้าหมีโง่ตอนนี้เลิกจำศีลเรียบร้อยแล้วกำลังตะปบอุ้งมือเล่นกับร่างกายผม ขบกัดและทิ้งร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของ เสื้อเชิ้ตผมถูกปลดกระดุมและโดนแหวกออก สายตาคมกริบกวาดมองผิวเนื้อของผมที่ไร้เสื้อผ้าปกปิด

“นายตื่นเต้น?” เขาหัวเราะในลำคอ ตวัดสายตาขึ้นสบผม แววตานั้นทั้งร้ายกาจและเจ้าเล่ห์ต่างจากแจสเปอร์ในยามปกติที่มักซ่อนความรู้สึก

“หรือนายไม่ตื่นเต้น?” ผมย้อนถาม เขายักไหล่

“อาจจะ…”

“หมายความว่ายังไง” ผมขมวดคิ้วมุ่น ไม่ได้หลงตัวเองหรอกนะ แต่ผมคิดว่าเสน่ห์ของตัวเองไม่เป็นสองรองใคร ไม่เคยมีคนไหน ‘เฉยๆ’ กับผมในสภาพนี้ได้

“หมายความว่าฉันอาจตื่นเต้นมากกว่านี้ถ้า…” แจสเปอร์สอดมือลูบสีข้างผมเบาๆ เย้าหยอกผมด้วยความร้อนจากปลายนิ้ว เขาตวัดสายตาขึ้นสบแล้วเหยียดยิ้มร้าย “...นายลองยั่วฉันมากกว่านี้”

แจสเปอร์ร้ายกาจ

แต่เขาเองก็น่าจะรู้ว่าผมก็ร้ายได้ไม่ต่างจากเขา

ผมกระตุกยิ้ม สัญชาตญาณนักล่าในตัวถูกกระตุ้น ผมขยับตัวเล็กน้อย สบตาแจสเปอร์ไม่ละไปไหนในขณะแตะปลายนิ้วกับยอดอกตัวเองแล้วออกแรงบดคลึง มืออีกข้างเลื่อนลงต่ำ กอบกุมตัวตนที่เร้นซ่อนอยู่ใต้กางเกง ขยับขยายมันจนเคียดขึงด้วยน้ำหนักจากฝ่ามือ ผมหายใจหอบ กัดปากปรือตาจ้องหน้าแจสเปอร์ที่เริ่มแสดงอาการ

ดวงตาสีเข้มลุกวาว

เขาขบฟันแน่นจนสันกรามนูนเด่น ผมเหยียดยิ้มเย้า เปล่งเสียงปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขา

“อา...แจสเปอร์ ฉัน อึก!” น้ำเสียงผมกระท่อนกระแท่นและแฝงไปด้วยแววหยอกเย้า “ถ้าฉัน...โดนคนอื่น อ๊ะ! สัมผัสแบบนี้ นายจะ...ทนไหวเหรอ ถ้าคนนั้น อื้ม...ไม่ใช่นาย…”

สิ้นประโยคนั้นเสียงผมก็ถูกลืนหายไปด้วยริมฝีปากของแจสเปอร์

เขาบดเบียดริมฝีปากแนบชิด ร้อนแรงและดุดัน ราวกับต้องการละลายตัวตนของผมหลอมรวมให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกับเขา แจสเปอร์กระชากเสื้อผมออกจากตัว เสียงหอบหายใจดังผสานระหว่างเราสองคน ผิวเนื้ออ่อนที่ลำคอผมถูกดูดดึงและตีตราจองอีกครั้ง ก่อนริมฝีปากร้อนจะไล้ต่ำลงมา กดจูบที่แผ่นอก ครอบครองจุดอ่อนไหวที่เด่นชัด

ปลายลิ้นร้อนตวัดโลมเลีย ผมตัวสั่น สัมผัสความรู้สึกกระสันที่แล่นพล่านไปทั่วตัวได้ชัดเจนเมื่อโอบกอดศีรษะเขาไว้แล้วหลับตาเชิดหน้าขึ้น ฝ่ามือแจสเปอร์ไม่หยุดนิ่ง เขาบีบเค้นเอวผม ลูบไล้และทิ้งสัมผัสร้อนไปทั่วก่อนโอบกอดแผ่นหลังผมเอาไว้ ออกแรงดันผมให้แอ่นลำตัวรับสัมผัสเขาได้ถนัดกว่าเดิม

“อ๊ะ! แจส...แจสเปอร์ อย่ากัด…!”

“นายมันดื้อ!”

“อื้อ!” ผมพยายามขยับตัวหนี แต่กลายเป็นว่าการเคลื่อนไหวของผมกลับเป็นการป้อนหน้าอกตัวเองให้แจสเปอร์ได้ดื่มกินแนบชิดกว่าเดิม

“ปั่นหัวฉันไม่เว้นวัน” หมียักษ์คำรามฮึ่ม เขากัดหน้าอกผมจนแสบจี๊ดจากนั้นตวัดลิ้นเลียจนผมสั่นคลอนไปทั้งตัว “ท้าทายความอดทนฉันอยู่ได้ เห็นฉันเป็นของเล่นของนายหรือไงแมท?”

“ปะ เปล่า ฉัน…”

“แล้วนายจะรู้ว่าไม่ควรทำให้ฉันหมดความอดทน”

เขาคำรามเสียงต่ำ ผมเผลอจิกไหล่แจสเปอร์ไว้เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะผละออก เขาเงยหน้ามองผม เราสบตากันในขณะที่หอบหนักจากแรงอารมณ์ที่เริ่มก่อตัว แจสเปอร์เหยียดยิ้ม และก่อนที่ผมจะทันได้ตั้งตัว แจสเปอร์ก็กอบกุมผมเอาไว้ ตัวตนของผมพองขยายเบียดแนบชิดกับฝ่ามืออุ่น ผมครางในลำคอ สุขสมเพียงเพราะสัมผัสเล็กน้อยที่ไม่เคยได้รับจากเขามาก่อน

แจสเปอร์สบตาผม สังเกตสีหน้าและทุกการแสดงออกของผมเมื่อเขาขยับมือปลุกเร้าจนผมปวดหนึบ ภาพตรงหน้าเลือนราง หัวสมองผมเบลอเมื่อได้รับการเล้าโลมจากคนที่ตัวเองต้องการมาโดยตลอด

กางเกงผมถูกถอดออกไป

ตามด้วยชั้นใน

ผมกำลังเปลือยเปล่า ทั้งในแง่ตัวตนและจิตใจ ทั้งหมดนี้เปิดเปลือยให้แจสเปอร์ได้เห็นเพียงคนเดียวเท่านั้น ฝ่ามือเขาสัมผัสผมอีกครั้งโดยไม่มีผ้ากางกั้น เมื่อเนื้อแท้แนบสนิทกันแม้ยังไม่ทันได้ขยับรูดรั้ง ผมก็แทบสิ้นใจ…

“แจสเปอร์ได้โปรด”

ผมกำลังขอร้องเขา อ้อนวอนต่อคนตรงหน้า แจสเปอร์เคยบอกว่าผมเป็นยิ่งกว่าพระเจ้าของเขา แต่สาวกผู้ซื่อสัตย์อย่างเขากลับไม่ยอมทำตามประสงค์ของผู้ที่เป็นยิ่งกว่าพระเจ้าของตัวเอง

หากลูซิเฟอร์ยังคิดกบฏต่อพระเจ้าได้

แล้วแจสเปอร์ล่ะ เขาคิดจะกบฏต่อผมด้วยไหม?

“การลงโทษ ถ้าทำให้นายสุขสมก็ไม่ใช่การลงโทษ”

“ทั้งที่นายเองก็จะไม่ไหวเหมือนกันน่ะเหรอ” ผมเลื่อนสายตามองจุดกึ่งกลางร่างกายเขา มันดุนดันเนื้อผ้าจนเห็นได้ชัดเจน แจสเปอร์แค่นเสียงหึ

“ถ้านายรู้ว่าฉันอดทนมานานแค่ไหน นายจะไม่ถามคำถามนี้กับฉัน”

“แล้วนายอดทนมานานแค่ไหนกันล่ะ” ผมขยับเข้าหาเขา กดจูบที่มุมปาก ข้างแก้ม ลูกกระเดือกที่ขยับไหวเมื่อผมบดเบียดสะโพกกับหน้าขาเขา “อดทนที่จะไม่แตะต้องฉันแบบตอนนี้”

ผมปลดเสื้อผ้าเขาออกจากตัว รอยสักมากมายปรากฏตรงหน้า ผมไล้มือสัมผัส ดอกกุหลาบ เถาวัลย์หนาม หัวใจ นก โซ่ และอีกสารพัดอย่าง ผมแตะขอบกางเกงเขา ตวัดสายตาขึ้นสบกับอีกฝ่าย แจสเปอร์นิ่ง ทำเพียงแค่เลิกคิ้วใส่ผม แววตาที่ส่งมาเหมือนกำลังรอคอยว่าผมจะทำอะไรต่อไป

ผมปลดกระดุม รูดซิบลง ชั้นในของเขาโป่งพองจากความต้องการที่คับแน่น ผมก้มหน้าลงไป ลากเรียวลิ้นเลียผ่านชั้นผ้า มันให้รสชาติที่ประหลาด แต่ก็ไม่แย่นักเมื่อมันทำให้แจสเปอร์คำรามเสียงต่ำในลำคอได้ เขาขยุ้มเส้นผมผม กดหน้าผมลงแนบชิดกับความแข็งขืน ผมยิ่งได้ใจ ขบเม้มดุนดันเรียกเสียงคำรามของหมีโง่ให้ดังยิ่งกว่าเดิม

เสื้อผ้าหลุดจากตัวของแจสเปอร์ทีละชิ้น กางเกงเขาถูกผมโยนทิ้งไปที่ไหนสักที่ เหลือเพียงชั้นในตัวเดียวเท่านั้น ผมกวาดตามองเขา มองร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยสักที่ปิดบังร่องรอยแผลเป็นและเรื่องราวชีวิตในอดีตที่ไม่น่าจดจำ สายตาผมมองต่ำลงมา ผีเสื้อที่ข้างเอวเขายังคงสวยงามทุกครั้งที่ได้เห็น และบางสิ่งที่อยู่ต่ำถัดลงมา…

เสือ…

มันคือเสือที่กำลังกระโจนขย้ำอะไรสักอย่าง ข้างเท้าหลังของมันสักตัวอักษรภาษาอังกฤษเล็กๆ ตัวหนึ่งเอาไว้

M.

ผมแตะปลายนิ้วลงบนนั้น เงยหน้าสบตากับแจสเปอร์ อีกฝ่ายมองผมอยู่ก่อนแล้ว เขาวางมือทับมือผมที่แตะอยู่บนรอยสักเขา

“อย่างที่นายคิด”

“รู้เหรอว่าฉันคิดอะไร”

“นายกำลังคิดว่ารอยสักนั้นหมายถึงนายหรือเปล่า” เขาพูดขึ้น ขยับตัวเข้าแนบชิดผม แจสเปอร์เบี่ยงใบหน้ามาด้านข้าง กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูผม “ใช่ รอยสักนี้หมายถึงนาย”

ผมกำลังอึ้งค้างกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่คิดว่าแจสเปอร์จะสักอะไรที่บ่งชี้ถึงตัวตนของผมบนร่างกายเขา มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ผมเคยแกล้งพูดกับเขาเล่นๆ ว่าอยากรู้ว่าต่ำจากผีเสื้อบนเอวเขาสักอะไรเอาไว้อีก วันนี้ผมรู้แล้ว

เขาสักเสือจากัวร์

สัญลักษณ์แทนตัวของผม

แจสเปอร์ไม่ปล่อยให้ผมนิ่งค้างนานไปนัก เขาแทรกตัวเข้ากลางหว่างขาผม และโดยไม่ทันได้ตั้งตัวเขาก็ก้มหน้าลง จู่โจมบดขยี้สติผมให้แตกกระจายด้วยโพรงปากอุ่นที่ครอบมา




*** CUT ***

ฉากคัทอ่านได้ในธัญวลัยนะคะ อยู่ในบทความเดียวกับเรื่องของแพทเซ็บเลยค่ะ หรือถ้าหาไม่เจอเดี๋ยวเราลงลิงก์ให้ในแท็ก #ฤดูฝนที่ยี่สิบเก้า นะคะ




แจสเปอร์ทิ้งตัวนอนทับผม เราต่างหอบหายใจก่อนที่เขาจะพลิกตัวนอนหงายอยู่ข้างๆ ผมตะแคงตัวมองเสี้ยวหน้าของเขา แจสเปอร์กำลังมองเพดาน เขานิ่งอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนหันหน้ากลับมาหาผม

เราสบตากัน

ผมเพิ่งรู้สึกตัวหลังความวาบหวามผ่านพ้นไป

คำแรกที่เขาจะพูดกับผมคืออะไรกันนะ? ผมค่อนข้างกังวล บางทีนี่อาจเป็นแค่เซ็กส์ธรรมดา ผ่านมาและผ่านไป เขาทำเพราะถูกผมยั่วยวน มันอาจไม่ใช่สิ่งที่แจสเปอร์ต้องการจริงๆ หรือบางทีเขาจะ…”

“เฮ้แมท”

“....ว่าไง”

“เป็นอะไร”

“เป็นอะไร?” ผมทวนคำถาม “นายหมายถึงอะไร”

“สายตาของนายเมื่อกี้” เขาขยับหน้าเข้าใกล้ เกลี่ยปลายนิ้วโป้งกับแก้มผม “มันดูสับสน กังวล เหมือนไม่ใช่นาย”

“ฉันแค่…”

“ฉันไม่รู้ว่านายกังวลอะไร แต่ฉันคิดว่ามันเกี่ยวกับฉัน”

“ใช่” ผมพยักหน้า กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “มันเกี่ยวกับนาย ฉันแค่...กำลังคิดว่าหลังจากที่เราเพิ่งมีเซ็กส์กันเสร็จ นายจะพูดอะไรกับฉัน นายจะดึงฉันตื่นจากฝันกลับสู่ความจริงหรือเปล่า เมื่อกี้มันดีมากแจสเปอร์ เหมือนนายทิ้งทุกข้อจำกัดของตัวเองและสนใจแค่ฉัน มีแค่ฉัน ฉันเลย…”

“แมท” เขาขัดขึ้น ผมชะงัก กะพริบตามองหน้าแจสเปอร์ที่นอนอยู่ข้างๆ “ฉันรักนาย”

“...”

“และฉันคิดว่านายคงอยากได้ยินคำนี้”

ใจผมเต้นรัวตอนแจสเปอร์ยื่นหน้าเข้าใกล้ เราจูบกัน ครั้งนี้สัมผัสค่อยเป็นค่อยไปและอ่อนโยนจนความรู้สึกหนึ่งตีตื้นขึ้นจุกอก แจสเปอร์ถอนใบหน้าออกไปแล้ว เขาจ้องหน้าผมนิ่งๆ มุมปากยกยิ้มในวินาทีต่อมา

“คบกับฉันได้ไหมแมท”

“...”

“ให้ฉันได้เป็นคนรักของนาย”

ผมเป็นนักธุรกิจ

ผมใช้เวลาหลายวันหลายเดือนหรืออาจจะเป็นปีในการพิจารณาแผนการลงทุนสักแผนเพื่อให้ได้ผลประโยชน์ที่คุ้มค่าและสร้างกำไรได้มากที่สุด

แต่ผมแทบไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยเมื่อแจสเปอร์หยิบยื่นความสัมพันธ์ที่มีสถานะมาให้

ผมยิ้มให้เขา ยิ้มกว้างที่มาจากใจไม่ใช่รอยยิ้มการค้าที่ประดับใบหน้าอยู่ตลอดเวลา

“ได้สิ ฉันให้ได้ทุกอย่างที่นายต้องการอยู่แล้วแจสเปอร์”


------------------------

สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นเราต้องขอโทษจริงๆ นะคะที่ปล่อยเรื่องนี้ทิ้งเอาไว้ เป็นความผิดของเราเองค่ะที่ไม่มีความรับผิดชอบมากพอและแบ่งเวลาไปแต่งอีกเรื่องมากกว่าโดยละเลยเรื่องนี้ไป ขอโทษนักอ่านเรื่องนี้ทุกคนที่รอนะคะ เราไม่โกรธเลยถ้าจะไม่มีคนรออ่านต่อ เราไร้ความรับผิดชอบจริงๆ ค่ะ แจสเปอร์กับแมทธิวก็เป็นตัวละครที่เรารักไม่น้อยไปกว่าตัวละครอื่นๆ เลย เราจะพยายามนะคะ จะพยายามเขียนเรื่องนี้ให้จบ จะแบ่งเวลาให้ดีกว่านี้ค่ะ ขอบคุณทุกคำติชมนะคะ เราจำทุกคนที่คอมเมนต์ให้เราได้ ขอบคุณที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวเล็กๆ แห่งนี้นะคะ

#ฤดูฝนที่ยี่สิบเก้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 210 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #194 _pony_bear_ (@_pony_bear_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 23:31
    หาคัทไม่เจออ่ะ._.
    #194
    0
  2. #190 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 15:25
    จะบอกว่าเป็นตอนที่สมบูรณ์แบบมากๆ นานมากแล้วที่ไม่ได้อ่านฉากเอ็นซีที่สมจริงและลื่นไหลขนาดนี้ อันนี้คืออ่านไป จินตนาการไปแล้วมันเรียลมากอ่ะ ที่สำคัญมันไม่ใช่แค่ฉากเซ็กซ์สำหรับเรา มันมีอารมณ์อื่นๆผสมอยู่ด้วย ทั้งความอดทนที่สิ้นสุดลง ความท้าทายของการเติมเต็มความรู้สึกให้กัน ความรักที่เปิดเผยออกมาถึงกันได้ชัดที่สุด คืออิ่มมากกับตอนนี้ ยิ่งหลังจากจบภารกิจแล้วเขายังสังเกต ยังสื่อสารกันออกมาแบบนั้น คือน้ำตาซึมอ่ะ ตื้นตันมากกกก ดีใจกับแมทมากจริงๆ ถึงมันจะเป็นแผน ที่มีการคำนวณผลประโยชน์ไว้อยู่แล้ว แต่ยังไงตอนได้รับมันมาจริงๆ มันก็มีความสุขอยู่ดี
    #190
    0
  3. #178 theskyandsea (@thesky13) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 19:29
    เข้าใจความรู้สึกแมทเลยตอนทุกอย่างผ่านไปแล้วกังวลไปหมด ว่มันจะเป็นยังไงต่อ แต่พอแจสขอคบแล้วก็จุดพลุเลยค่าาา
    #178
    0
  4. #141 Rutt2212 (@Rutt2212) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:04
    เราเข้าใจคุณนะ เรื่องนู้นเราก็ยังไม่ได้อ่านสักตอนเลย 5555 ยังไงก็ตามจนจบอยู่ดีค่ะ ถึงจะไม่ได้ตามแบบเรียลไทม์แต่ก็ส่องทวิตคุณตลอดนะคะ อิอิ
    #141
    0
  5. #125 storyfly (@fairy21) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:51
    ลุ้นถูกโพด้วย ,-//-; ในที่สุด สักทีนะหมีโง เป็นไงล่ะ น้ำผึ้งอร่อยมั้ยยย แต่ยังค้างที่ผญ. คนนั้นอ่ะ
    #125
    0
  6. #117 sofewww (@sofewww) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:03
    ฮืออ​ น้ำตาจะไหล​เค้าคบกันแล้ววว
    ปล. จริงๆแล้วเราเชียร์แมทแจสนะคะ แต่ไม่เป็นไร​ เราโอเคค
    ปลล.ไม่เป็นไรค่ะ​ เรารออ่านอยู่ทั้งสองเรื่องเลย​ ไม่ได้อ่านเรื่องนี้ก็ไปอ่านเรื่องนู้นแทน
    ปลลล.เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์แต่งสนุกทุกเรื่องเลย​ ดีใจที่ได้อ่านฟิคของคุณค่ะ
    #117
    0
  7. #116 gemello (@ryokoakok) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:50

    โอ้ยน้ำตาคลอ ดีใจแทนพี่แมทมากเลยค่ะ แงงงงง มีความสุขขขขข

    #116
    0
  8. #115 HyeMin9795 (@joiizpilkyo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:53

    ในที่สุดดด ฮือออออ

    #115
    0
  9. #114 iaonn_n (@iaonn_n) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:04
    เป็นกลจให้นะคะ รออ่านของไรท์ทุกเรื่องเลยค่ะ 😍
    #114
    0
  10. #113 [In_My_DreaM] (@i-sompannn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:48
    ขอบคุณที่ไรท์ไม่ทิ้งเรื่องนี้ค่ะ ถึงจะช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร แค่ไม่ทิ้งกันไปก็พอเนอะ เราเข้าใจว่าการแต่งนิยายไม่ใช่งานประจำของไรท์ส่วนใหญ่ ทุกคนมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ แค่ต้องแบ่งเวลาให้งานหลักและชีวิตส่วนตัวก็ลำบากแล้ว ยังต้องมาแต่งนิยายอีกหลายเรื่องก็ยิ่งวุ่นเข้าไปใหญ่ ไม่เป็นไรๆ กอดๆ ^_____^
    #113
    0
  11. #112 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:44
    เค้าคบกันแล้ววววว ดีใจ ฮืออออ ><
    #112
    0
  12. #111 goldenstars (@nuttats) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:51
    มันดีมากๆๆๆๆ ฮืออออ
    #111
    0
  13. #110 JSantaRedHat (@JSantaRedHat) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:19
    โอยยยยยย ดีคุ้มค่าการรอคอยยยย ไรท์ไม่มาต่อ เราก็อ่านวนไปหลายรอบแล้ว โอยยยย อ่านไปจิกหมอนไป
    #110
    0
  14. #109 [เสพศิลป์] (@kaety) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:26
    หายไปนานเลยค่ะ พ่อหมีเราสติแตกไปเลยค่ะ ก็โดนแมว เอ้ย เสือยั่วขนาดนี้. เราชอบภาษาของคุณคนเขียนมากเลยค่ะ
    #109
    0
  15. #108 atermidyrs (@ploetkrai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:24
    ตอนนี้เป็นตอนที่รู้สึกว่าแมทมีทั้งควาทเป็นตัวของตัวเองมากๆ และมีทั้งความที่ไม่ใช่แมทมากๆ แบบเสียความเป็นตัวเองไปเลย อย่างความเข้าแผนการนี่ก็คือโคตรจะแมทสุดๆ แต่พอมาตอนสุดท้ายที่นอนมองหน้าแจส นี่อยากกอดแมทมากๆ ไม่รู้ทำไมเหมือนกันค่ะ เข้าใจเลยว่าตัวเองล้ำเสียไปก่อนแล้วแสดงอาการทำทุกอย่างให้เขามาเป็นของเราบางทีเขาอาจจะแค่ตอบสนองเฉยๆ อะไรแบบนี้ ดีที่แจสรักแมทเหมือนกันนะคะ เขินตั้งแต่ฉากแรกของตอนนี้เลย แจสหึงอยู่พอตัวเลยน้าา แง้ ชอบที่สักตัวเอ้มด้วย คือดี ;__; ดีใจที่แจสกล้ายอมรับความรุ้สึกตัวเองนะคะ แล้วก็ดีใจกับแมทด้วย ;__; หลังจากนี้คงจะรักกันแบบดีๆ แล้วเนอะ ฮือ
    #108
    0
  16. #107 ท อ ปั ด (@araramam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:05
    หมีโง่ยอมรับสักทีก็ดีเหมือนกันนะ เจ้าแมทสมหวังละสิ รอสซ์เวลามีความรักนี่ก็คือคนธรรมดานี่ละเนอะแมทเนอะ555555555555
    ___________________________

    ตอนแรกเราไม่ได้ติดอะไรเลยที่ยังไม่อัพ เรารู้ว่าการแต่งนิยายสักตอน

    (แล้วเป็นบรรยายด้วย) มันต้องใช้ความตั้งใจและเวลา บางทีฟีลไม่มา ไปนั่งหน้าเวิร์ดแทบตายมันก็ไม่ออกมาเป็นตัวหนังสือ เพราะเราก็เคยเขียนฟิคเหมือนกัน มันยากมากนะที่จะมีไฟ แต่งบรรยายมันไม่ได้ค่อนข้างสะดวกเหมือนจอยลดา ค่อนข้างยากที่จะมาต่อตอนต่อไป เราก็เข้าใจได้ที่จะหายไปนาน แต่พอคุณมายอมรับว่าคุณ ละเลย เอาเวลาไปแต่งอีกเรื่องมากกว่าเรากลับรู้สึกไม่พอใจอ่ะ เรารู้ว่าคุณไม่คุ้นชื่อล็อกอินเราหรอกเพราะเราไม่เคยหวีดสาธารณะ เราไม่อยากไปกดดันซ้ำว่ารอนานแล้วนะค้าา ตอนต่อไปมาได้แล้วค่าาา ไรต์ขา มาได้แล้วน้า รอนานแล้วนะ เมื่อไหร่จะมาสักที เพราะเรารู้สึกว่ามันเป็นการกดดันจนเกินไป

    หรือต่อจากนี้เราต้องมาเม้นทวงคุณทุกวัน หวีดผ่านการติดแท็กเยอะๆ ให้คุณรู้ว่าเราก็ชอบ หลังจากนี้จะพยายามนะคะ ให้คุณรู้ว่าก็รอเรื่องนี้เหมือนกัน แต่ขอสารภาพบ้าง เอาจริงๆเรื่องนั้นของคุณเราก็เฟบไว้นะ แต่เราไม่ได้ตามอ่านเหมือนอันนี้ โนติเด้งมาก็กดเคลียร์ จนลืมไปแล้วว่าเคยเห็นว่าคนเขียนคือคนเดียวกัน มานึกขึ้นได้ตอนเม้นก่อนหน้าเขาบอกว่าเรื่องที่คุณเขียนขนานไปกับเรื่องนี้มีคนอ่านเยอะกว่าก็ถึงบางอ้อ

    ก็...คิดว่าเข้าใจแล้วกันค่ะ :)

    (ขอโทษด้วยนะคะถ้าคิดว่าเมนต์เราไม่น่ารัก ._.)
    #107
    0
  17. #106 PLU_42 (@194054519298) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:57
    เขินนนนน กรี๊ดดดดดดดด
    #106
    0