ฮูหยิน ช่วยกอดข้าแทนหมอนข้างได้หรือไม่

ตอนที่ 4 : ตอนที่สี่ - กลิ่นตรึงใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,494 ครั้ง
    12 ม.ค. 64

     "ฮวาเอ๋อร์ เจ้ามาแล้ว" เหิงเจียวยิ้มด้วยความยินดีเมื่อเห็นบุตรีคนเล็กก้าวเข้ามา "ฮวาเอ๋อร์ ซานเอ๋อร์ นี่คือท่านเจ้ากรมพิธีการฟู่และบุตรชายลำดับสาม ฟู่เหวินหรง"

     "เหิงอิ๋งซาน / เหิงเจียวฮวา คารวะท่านเจ้ากรมฟู่และคุณชายสามเจ้าค่ะ" สองสาวย่อกายคารวะขุนนางชั้นสูงเบื้องหน้า แม้เขาจะเป็นขุนนางใต้อาณัติของบิดา แต่ก็ถือเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่พวกนางต้องให้เกียรติ

     "ยินดีที่ได้พบคุณหนูทั้งสอง เรียกข้าว่าลุงฟู่ก็ได้ เพราะอย่างไรพวกเราก็จะได้เกี่ยวดองเครือญาติกันแล้ว" ท่านเจ้ากรมฟู่กล่าวอย่างอารมณ์ดี พลางหันไปมองสตรีร่างเล็กข้างอิ๋งซานด้วยรอยยิ้มพอใจ "แต่เจ้าจะต้องเรียกข้าว่า บิดา แทนนะ ลูกสะใภ้สาม"

     "........"

     "ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านฟู่ ท่านใจร้อนนัก ยังมิทันให้บ่าวสาวพบหน้าพูดคุยกันเลย ท่านกลับรีบร้อนให้นางเรียกท่านเป็นบิดาเสียแล้ว" เฉิงเจียวหัวเราะขบขัน "ดูเถิด ลูกสี่ข้าอึ้งจนพูดไม่ออกแล้ว"

     "หึหึ ก็จริงของท่านเหิง ข้าอาจจะรีบร้อนเกินไปหน่อย เช่นนั้นก็ให้ทั้งสองได้พูดคุยกันสักหน่อยก็แล้วกัน" เฉิงเจียวยิ้มให้ฟู่เหมาอย่างรู้กัน ก่อนหันไปพยักหน้าให้ฮูหยินรองของตน หรูเหรินจี้ยิ้มกริ่มพยักหน้ารับคำสั่งของสามีแล้วหันไปกล่าวกับบุตรีของตน

     "ฮวาเอ๋อร์ วันนี้ข้างนอกอากาศปลอดโปร่งเย็นสบาย ลูกมิลองชวนคุณชายสามไปดื่มชาฝีมือเจ้าที่ศาลาในสวนเสียหน่อยเล่า"

     "...ทราบแล้วเจ้าค่ะท่านแม่" เจียวฮวาย่อกายรับคำสั่งมารดา พลางหันไปมองเหวินหรงที่นั่งยิ้มกริ่มอยู่ข้างท่านเจ้ากรมฟู่ "เชิญคุณชายฟู่"

     "เชิญคุณหนูเหิง"

     เหวินหรงเดินตามเจียวฮวาไปด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้ม หากเหลือบมองรองแม่ทัพผู้พยายามสะกดกั้นอารมณ์ตนเองยามเดินผ่านก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นราวกับกำลังเยาะเย้ย เห็นเช่นนั้นก็ยิ่งทำให้หลี่เจี้ยนเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม หากร่างเขาลุกเป็นไฟได้ คงเผาไหมจวนอัครเสนาบดีไปแล้วเป็นแน่

     "...วันนี้ข้ารู้สึกเหนื่อยยิ่งนัก..." หมิงเทียนกุมขมับพึมพำกับตนเอง

    
     เจียวฮวากับเหวินหรงเดินมาตามทางเดินโดยมีเสี่ยวหนิงและคนรับใช้ของเหวินหรงติดตามมาด้วยคนหนึ่ง ทั้งสี่เดินไปกระทั่งถึงศาลากลางสวนของเรือนรับรอง

     เหวินหรงก้าวขึ้นไปก่อนแล้วหันมายื่นมือให้เจียวฮวา หญิงสาวมองฝ่ามือนั้นเล็กน้อยด้วยสายตาไร้อารมณ์ หากแต่ก็หยิบยื่นฝ่ามือออกไปรับไมตรีจากคนเบื้องหน้า

     "ขอบพระคุณเจ้าค่ะ"

     "ไม่เป็นไรมิได้" เหวินหรงกล่าวยิ้มๆ แม้จะรู้ว่านางทำไปตามมารยาทเท่านั้นก็ยังรู้สึกดีเมื่อนางยอมตามใจ ไม่หักหน้าเขาต่อหน้าบ่าวทั้งสอง

     "เสี่ยวหนิง เจ้าช่วยไปเอาขนมกับน้ำชามาที่นี่ทีสิ"

     "ได้เจ้าค่ะคุณหนู"

     "เหยียนเจิ้ง เจ้าเองก็ตามไปช่วยนางอีกแรงเถิด" เหวินหรงสั่งบ่าวของตน

     "แต่คุณชาย..."

     "ไป"

     "...ขอรับ แล้วข้าจะรีบกลับมา" เหยียนเจิ้งโค้งกายรับคำก่อนเดินตามเสี่ยวหนิงไปติดๆ เจียวฮวามองตามทั้งสองไปก็รู้ว่าคุณชายสามผู้นี้ตั้งใจไล่บ่าวของตนออกไป เพราะงานที่เธอให้เสี่ยวหนิงไปทำใช่ว่าจะหนักหนาจนต้องให้บ่าวติดตามไปอีกคน เขาเพียงหาเรื่องให้นางต้องอยู่กับเขาเพียงลำพังเท่านั้น

     "ดูท่าว่า...ท่านมีเรื่องจะพูดกับข้านะเจ้าคะ คุณชายฟู่" เจียวฮวากล่าวโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย

     เหวินหรงนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ "ฮ่าฮ่า ถูกต้องคุณหนูเหิง ข้ามีเรื่องอยากคุยกับท่าน"

     "เชิญคุณชาย"

     "ข้าขอถามตามตรง ท่านรู้ข่าวลือเกี่ยวกับตัวข้ามาบ้างแล้วใช่หรือไม่" เหวินหรงถามลองเชิง แม้จะมั่นใจหลายส่วนว่านางต้องรู้อยู่แล้ว เพราะพวกพี่ๆของนางคงไม่ยอมปล่อยให้น้องสาวที่น่ารักต้องหูหนวกตาบอดดั่งสตรีโง่งมเป็นแน่

     "เจ้าค่ะ ข้าได้ยินมาทุกข่าวลือเกี่ยวกับท่าน...บัณฑิตผู้มากความสามารถ เป็นสหายขององค์ชายหลายพระองค์ หากเป็นคนไม่เอาไหน ชอบเสเพลเที่ยวเล่น ชมชอบการพนันเป็นที่สุด และชอบดื่มสุราต่างน้ำ ทั้งยังเที่ยวหอคณิกาทุกคืนวันมิว่างเว้นเจ้าค่ะ"

     ทำไมข้าถึงรู้สึกเหมือนโดนนางหลอกด่า?
    
     เหวินหรงยิ้มถูกใจ แม้เขาจะรู้กิตติศัพท์ของตนเองดีอยู่แล้ว แต่เมื่อมีคนมาพูดตรงๆใส่เช่นนี้ก็รู้สึกระคายหูไม่น้อย แต่เขาก็ไม่ใส่ใจ ทั้งแอบชื่นชมในความตรงไปตรงมาของสตรีตรงหน้า อย่างน้อยเขาก็รู้แล้วว่านางเองก็รู้จักเขาเช่นกัน

     "ดี เช่นนั้นการที่คุณหนูเหิงไม่ปฏิเสธการมาถึงของขบวนหมั้นของข้าและตัวข้า นั่นหมายถึงท่านยอมรับข้าเป็นสามี?" เหวินหรงถามพลางเอื้อมมือหยิบน้ำเต้าและจอกสุราที่ห้อยอยู่ข้างเอวออกมาจิบ ในเมื่อนางรู้แล้วว่าเขาชมชอบการดื่มสุรา ก็ไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นสุภาพบุรุษตบตานางอีกต่อไป

     เจียวฮวาไม่สนใจการเสียมารยาทของอีกฝ่าย พลางตอบเสียงเรียบ "เมื่อท่านพ่อข้าเอ่ยสัจจะลั่นวาจาไปแล้ว ข้าก็มิอาจเป็นบุตรอกตัญญู ย่อมรักษาเกียรติคำพูดของบิดา"

     "เช่นนั้นก็ดี" เหวินหรงยิ้มพอใจ "ถ้างั้นคุณหนูเหิง ในฐานะคู่หมั้น พวกเราควรทำตัวสนิทสนมกันสักหน่อย ข้าขอเรียกท่านว่า ฮวาเอ๋อร์ ก็แล้วกันนะ"

     เจียวฮวานิ่งคิดเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า "ตามใจท่าน คุณชายฟู่"

     "ไม่ เจ้าต้องเรียกข้าว่า พี่เหวิน สิถึงจะถูก" เหวินหรงยิ้มกริ่ม

     "พี่เหวิน? มิใช่พี่หรงหรือเจ้าคะ" เจียวฮวาถามอย่างแปลกใจ

     "คนรอบข้างชอบเรียกข้าว่า อาเหวิน มาแต่เด็กแล้ว ข้าเองก็ชินเสียแล้ว ฉะนั้นจึงให้เรียก พี่เหวิน ก็ถือว่าเหมาะสมแล้ว" เจียวฮวาพยักหน้าเข้าใจ ในเมื่อเขาอยากให้นางเรียกเช่นนั้นนางก็จะเรียกตามที่เขาต้องการ

     ทั้งสองคุยกันอีกสักครู่เสี่ยวหนิงกับเหยียนเจิ้งก็มาถึง บ่าวหนุ่มถือถาดใส่ขนมและน้ำชา ส่วนบ่าวสาวถือบางสิ่งที่ทำให้เหวินหรงขมวดคิ้ว มองอย่างสงสัย

     "นี่เจ้าค่ะคุณหนู" เสี่ยวหนิงเข้ามาหาผู้เป็นนายแล้วส่งหมอนข้างใบเล็กให้

     "เจ้ารู้ใจข้าที่สุดเลยเสี่ยวหนิง" เจียวฮวายิ้มบางเบา นางรับหมอนข้างจากสาวใช้แล้วนำมาไว้ข้างตัว เท้าแขนข้างหนึ่งกับหมอนข้างด้วยกิริยาผ่อนคลายชวนพาหลับไหล

     "เสี่ยวหนิงใช่หรือไม่ เจ้านายของเจ้าทำสิ่งใดกัน" เหวินหรงหันไปถามสาวใช้ของเจียวฮวา

     "เรียนคุณชาย คุณหนูของข้าโปรดปรานหมอนข้างมากเจ้าค่ะ ไม่ว่าจะนอน นั่งหรือเดินทางไปที่ใด ล้วนจะต้องมีหมอนข้างประจำตัวติดไปด้วยเสมอ หากไม่มีสิ่งนี้แล้วคุณหนูของข้าจะไม่สบายตัวและหงุดหงิดง่ายเจ้าค่ะ"

     "เสี่ยวหนิง เจ้าพูดมากเกินไปแล้วนะ" เจียวฮวาเอ็ดสาวใช้ตาดุ ทำให้เสี่ยวหนิงรีบหุบปากฉับก้มหน้างุดทันที

     "อย่าโกรธนางเลยฮวาเอ๋อร์ เพราะข้าเป็นว่าที่สามีเจ้า สมควรรู้สิ่งที่เจ้าชอบไม่ชอบบ้าง จริงหรือไม่"

     ฮวาเอ๋อร์? สองบ่าวทำหน้าตะลึงงันเมื่อได้ยินคำเรียกขานอันสนิทสนมของเหวินหรง

     "จริงเจ้าค่ะ งั้นข้าไม่โกรธนางก็ได้" เจียวฮวาพูดเสียงเรียบแล้วรับถาดขนมจากเหยียนเจิ้งมาจัดวาง รินชาสำหรับตัวเองและของเขา "ท่านจะรับขนมหรือไม่เจ้าคะ พี่เหวิน"
    
     พี่เหวิน? สองบ่าวสบตาวูบกันอย่างมึนงง เมื่อครู่คุณชายเรียกคุณหนูว่าฮวาเอ๋อร์ มาครานี้คุณหนูก็เรียกคุณชายว่าพี่เหวินอีก

     คาดมิถึงเลยว่าเวลาเพียงชั่วครู่ชั่วคราวเพียงน้ำเดือด จะทำให้คนสองคนสนิทสนมกันได้รวดเร็วถึงเพียงนี้

     เวลาผ่านไปราวสองเค่อ เจียวฮวาและเหวินหรงก็กลับมายังเรือนรับรอง ก็ได้พบว่าท่านเจ้ากรมฟู่ได้ขอตัวกลับไปก่อนแล้วด้วยติดสะสางธุระงานอีกหลายอย่าง ฟู่เหวินหรงเองก็เห็นสมควรถึงเวลาต้องไปเช่นกันจึงไปบอกลาท่านอัครเสนาบดีเหิง เหิงเฉิงเจียวจึงสั่งบุตรีมาส่งเขาที่หน้าจวน

     "ขอบใจที่มาส่งข้า ฮวาเอ๋อร์ เจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด"

     "เจ้าค่ะ แต่ก่อนท่านจะไป ข้าขอไหว้วานท่าน ฝากสิ่งหนึ่งไปให้ท่านลุงฟู่ด้วยนะเจ้าคะ" กล่าวจบก็หันไปมองเสี่ยวหนิง บ่าวสาวพยักหน้าแล้วเดินนำสิ่งนั้นไปให้เหยียนเจิ้งถือไว้ เหวินหรงมองอย่างสงสัย

     "คือสิ่งใด?"

     "ใบชาเจ้าค่ะ ข้าตั้งใจจะให้ท่านลุงฟู่ตั้งแต่ก่อนหน้าแล้ว แต่ไม่มีโอกาสได้มอบให้ จึงจะฝากท่านไปมอบให้ยามที่ท่านกลับถึงจวนแล้วเจ้าค่ะ"

     "หืม..." เหวินหรงส่งเสียงในลำคอ ก่อนยกยิ้มมุมปาก "ข้าจะเอาไปส่งให้ท่านพ่อแทนเจ้าก็ได้ แต่ว่า...เจ้าจะต้องส่งกล่องนั้นให้ข้าด้วยมือเจ้าเอง"

     เสี่ยวหนิงกับเหยียนเจิ้งลอบมองหน้ากันพลางหน้าแดงก้มหน้างุดกลั้นยิ้มออกมา คุณชายกล่าวเช่นนี้มิใช่ว่าต้องการสิ่งใดจากคุณหนูหรอกหรือ เหยียนเจิ้งกุลีกุจอเอากล่องไปคืนเสี่ยวหนิง บ่าวสาวก็แสนรู้ รีบส่งต่อกล่องใบชาให้เจ้านายทันที

     "นี่เจ้าค่ะคุณหนู"

     "........." เจียวฮวามองกล่องในมือเสี่ยวหนิงด้วยสายตานิ่งเรียบ เหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ถอนหายใจ รับกล่องจากสาวใช้มาถือแล้วยื่นไปให้บุรุษตรงหน้า ยิ่งเห็นเขายิ้มกริ่มคล้ายพออกพอใจก็ให้หมั้นไส้ กล่าวบ่นใส่ไม่จริงจังนัก "ท่านช่างเป็นบุรุษที่มากเรื่องเหลือเกิน"

     "หากมันทำให้ข้าได้สัมผัสมือเจ้า ข้ายอมเป็นบุรุษมากเรื่องไปตลอดชีวิต" เหวินหรงยิ้มกริ่ม เขาทำเช่นนี้ด้วยหมายกลั่นแกล้งให้นางแสดงสีหน้าอื่นนอกจากเย็นชาใส่เขาเช่นการเขินอาย ทว่าเมื่อมือสากของเขาได้สัมผัสมือนุ่มนิ่มของนาง และได้ใกล้ชิดนางกว่าปกติ กลับเป็นตัวเขาเองที่ต้องชะงักเมื่อได้กลิ่นกายหอมละมุนจากร่างบาง

     กลิ่นนี้...กลิ่นชางั้นหรือ?

     แม้จะผิดหวังที่ไม่ได้เห็นใบหน้าเขินอายของสตรีตรงหน้า แต่เหวินหรงกลับรู้สึกพึงพอใจกับกลิ่นใบชาอันหอมละมุนที่ได้สูดดม เขาเข้าใจว่ากลิ่นนั้นมาจากใบชาในกล่อง จึงจะรีบกลับจวนไปลิ้มลองใบชาในกล่องนี้สักหน่อย ครั้นขึ้นรถม้าเคลื่อนออกจากจวนท่านอัครเสนาบดีเหิง เหวินหรงถือวิสาสะเปิดกล่องใบชาที่ได้รับฝากฝังไปให้บิดาออกเพื่อสูดดมกลิ่นหอม แต่ทว่า...

     "ไม่ใช่..."

     ความหอมละมุนที่เขาได้สัมผัสเมื่อครู่ไม่ใช่กลิ่นนี้ เหวินหรงปิดฝากล่องชาและห่อเก็บไว้ที่เดิม ใบชาในกล่องนั้นหอมสมเป็นใบชาชั้นดี แต่กลิ่นที่เขาได้สูดดมยามใกล้ชิดคุณหนูเหิงเมื่อครู่ไม่ใช่กลิ่นนี้

     สงสัยอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้างามไร้อารมณ์ก็ลอยเด่นขึ้นมาในหัว ทำให้ชายหนุ่มนึกเอะใจว่ากลิ่นนั้นมาจากนางใช่หรือไม่ คิดดังนั้นก็ลองยกฝ่ามือที่สัมผัสมือนางขึ้นมาเมื่อครู่ขึ้นมาสูดดม

     "......." แม้จะเจือจางลงไปมาก แต่กลิ่นหอมอ่อนๆอันตราตรึงที่เขาพึงพอใจเมื่อครู่กลับเด่นชัด แท้จริงแล้วกลิ่นนี้กลับมาจากกายนาง

     เหวินหรงยกยิ้มมุมปาก เขาชักรอให้ถึงวันแต่งไม่ไหวแล้วสิ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.494K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

843 ความคิดเห็น

  1. #731 1988yongsi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 12:10
    ตกหลุมลึกเชียวอาเหวิน
    #731
    0
  2. #709 t_g_k (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 11:30
    สนุกมากเลยค่า
    #709
    0
  3. #620 잉바타`♪ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 19:03
    เสือตกหลุมรักเหยื่อแน่ๆๆๆๆ
    #620
    0
  4. #606 phattaraponn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 12:42
    ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก
    #606
    0
  5. #566 pemipond (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 06:53
    อิ่น้องช่างมึนนัก อิ่พี่ก็อ่อยซะ
    #566
    0
  6. #440 Bonefitty (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 22:59
    ตกหลุมเองซะล่ะมั๊ง
    #440
    0
  7. #419 BrownEye (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 16:48
    เกี้ยวได้น่ารักกกกกก
    #419
    0
  8. #224 swan28 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 18:42

    แค่กลิ่นกาย...ทำใจล่องลอยไปเลย
    #224
    0
  9. #153 Saku442274 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 23:56
    เหมือนพี่แกพยายามขุดหลุมเพื่อจะดักให้ตกน้อง แต่ตัวเองดันตกลงไปเสียเอง~
    #153
    0
  10. #104 Winnie_Baekky (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 11:54
    ทั่นพี่จะกินฮวาเอ๋อร์ กรี๊ดดดดด
    #104
    0
  11. #81 Ratchani Pumipak (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 21:40
    สนุกนะคะแต่หวังว่าคงไม่มีอนุนะ

    ชอบตอนที่พระเอกพูดว่า

    เหมือนหลอกด่า5555
    #81
    0
  12. #79 Mrs. J (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 18:43
    ถึงแต่งไปพี่ก็ไม่ได้แดกน้องหรอกเจ้าค่ะ!!
    #79
    0
  13. #45 Zimbra (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 01:23
    พล็อตเรื่องน่าสนใจส่วนการใช้ภาษาก็ดีด้วย รอนะคะ~
    #45
    0
  14. #41 Bamboo_Pantira (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 00:46
    สนุกมากเลยค่ะ ติดตามนะคะ มาอัพต่อเร็วๆนะคะ
    #41
    0
  15. #35 ismepound (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 18:57
    ท่าทางพี่เหวินจะต้องเหนื่อยอีกนานกว่าน้องจะสนใจ
    #35
    0
  16. #34 SarangHAE yo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 18:56
    สนุกอ่า ชอบมาก พระนางโดนใจทั้งคู่เลย >///<
    #34
    0
  17. #30 Linlij (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 18:37

    พระเอกจะตกหลุมรักก่อนรึป่าว..
    #30
    0
  18. #22 Saminmime (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 21:33

    รอนะคะ
    #22
    0
  19. #21 PuLuksame (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 19:03
    ขอบคุณค่ะ
    #21
    0
  20. #20 Ssn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 16:04

    พึ่งได้อ่าน เราพลาดไปได้ไง อ่านแล้วรู้สึกสบายเดินเรื่องได้ดี

    นี้ก็เป็นคนติดหมอนข้างเข้าใจความรู้สึก555

    พี่เหวินเริ่มหลงน้องแล้วววว

    เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #20
    0
  21. #19 Pploy_thongjutha (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 16:00

    รอค่าา
    #19
    0
  22. #18 Lis33 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 14:57
    แหม............ น้องน่ารัก
    #18
    0