มิสเตอร์เพอร์เฟค (Mr. Perfect)

ตอนที่ 8 : Me Myself (เป็นตัวของตัวเอง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 81
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ม.ค. 59

Chapter 8 : Me Myself




ถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องตัดสินใจ ก้าวไปข้างหน้าหรือหยุดอยู่ที่เดิม เวลาไม่เคยรอใครอย่างที่เขาว่ากันไว้จริง เมื่อเกิดขึ้นแล้วก็ย้อนกลับไม่ได้ แม้ว่าฉันจะอยากให้ตัวเองไม่รู้จัก เจซ ไทเลอร์เลยก็ตาม เรื่องวุ่นวายแบบนี้จะได้ไม่เกิดและมันก็คงเป็นไปไม่ได้อยู่ดี

หลังจากข่าวการเปิดตัวเป็นนางแบบน้องใหม่ของฉันอย่างเป็นทางการก็มีงานถ่ายแบบซึ่งเป็นภาพนิ่งของแบรนด์เสื้อผ้าที่เป็นแบรนด์ลูกของบีบีแอนด์โคเข้ามาให้ฉันทำ สเตล่ากับฮาน่าห์เป็นคนตัดสินใจรับงาน ให้ฉันทุกอย่างและฮาน่าห์ก็วางตัวเสมือนเป็นผู้จัดการของฉันได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอตัวติดกับฉันทุกที่ทุกทาง คอยรับทุกสายที่โทรเข้ามาถามเรื่องของฉันแม้แต่การขอสัมภาษณ์เรื่องส่วนตัว และประวัติของฉัน ไม่นึกว่าการที่มีข่าวกับคนดังจะทำให้งานเข้าได้ขนาดนี้ มิน่าพวกดาราถึงชอบเป็นข่าว ควงกันไปกันมาเพราะมันสร้างกระแสได้มากและคนก็อยากรู้อยากเห็นเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว

ฉันยังคงทำงานออกแบบคอลเลคชั่นชุดของตัวเองที่สเตล่าจะให้ใช้ในงานแฟชั่นวีคครั้งนี้ ส่วนการงานเตรียมงานอื่นๆก็เป็นไปตามแผนงานเดิม แต่รายละเอียดปลีกย่อยฉันก็ต้องจำใจ ยอมให้ฮานาห์และผู้ช่วยคนอื่นของสเตล่ารับไปแทน

            ผ่านไปกว่าอาทิตย์ งานที่ยุ่งและเวลาที่รัดตัวทำให้ฉันมีโอกาสคิดถึงเจซน้อยมาก แต่ถึงมีฉันก็พยายามสลัดมันทิ้งทุกครั้ง ไม่เคยคิดเลยว่างานถ่ายแบบซึ่งเป็นงานเบื้องหน้า จะดูดพลังและทำให้ฉันหมดแรงได้มากขนาดนี้ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตุ๊กตา เป็นไม้แขวนเสื้อ สำหรับโชว์เสื้อผ้าเท่านั้น มันเหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกันกับการเดินทางไปที่ต่างๆเพื่อเป็นแบบ การที่ต้องโดนจับแต่งหน้าทำผมและเปลี่ยนชุดบ่อยๆ สำหรับคนไม่ชอบแต่งตัวแต่งหน้าเท่าไรอย่างฉัน เรียกได้ว่านี่เป็นงานโหดเลยก็ว่าได้ เจซไม่เคยติดต่อมา ไม่มีแม้แต่ข้อความซึ่งฉันยังแอบหวัง เรื่องของเรามันเกิดขึ้นรวดเร็วและจบอย่างรวดเร็ว ฉันไม่อยากคิดถึงเขาแต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบเปิดอ่านข่าวสังคมของเขา ด้วยความอยากรู้ว่าเจซไปไหนทำอะไรบ้าง จนสุดท้ายได้แต่ความสลดหดหู่กลับมาเหมือนอย่างข่าวในวันนี้ทำให้ฉันเกลียดเขาได้มากขึ้นไปอีก


' เจซ ไทเลอร์ เพลย์บอยสุดเพอร์เฟคยังไม่สิ้นลาย ควงสาวใหม่ นางเอกซี่รี่ย์คนดัง ดิเอน่า เมเยอร์ ออกงาน ข่าวว่าทั้งคู่คลอเคลียกัน จนทำให้งานเลี้ยงหวานจนเรียกมดได้ทั้งรัง ก่อนที่จะหายลับไปก่อนงานเลิก แม้ว่าสายข่าวจะเคยเห็นชายหนุ่มไปส่งนักแสดงสาวถึงคอนโดเมื่อสองวันที่ผ่านมา แต่เมื่อถามถึงความสัมพันธ์ก็ยังคงไม่มีการคอนเฟิร์มอยู่ดี '


ฉันปิดหน้าเพจนั้นโดยไม่ทันได้อ่านจบข้อความที่ยังมีต่อลงมาและวางโทรศัพท์แรงลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด

เจซ ไทเลอร์ หวังว่าเราคงไม่ต้องข้องแวะกันอีก ฉันจะลืมทุกอย่างที่เขาเคยพูดกับฉัน มันหลอกลวงกันชัดๆ คนเจ้าชู้ เห็นแก่ได้ ฉันก่นด่าเขาในใจอย่างขุ่นมัวก่อนที่โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานจะดังขึ้น

" สวัสดีค่ะ " ฉันกรอกเสียงไม่สบอารมณ์ลงไป

" สวัสดีค่ะ ฉันมิร่าเป็นเลขาของคุณ โคลตัน แกรมป์ "

" ค่ะ มีอะไรให้ช่วยหรือคะ " ฉันรีบปรับน้ำเสียงให้สดใส และก็แปลกใจว่าเลขาของโคลตันรู้เบอร์ที่โต๊ะฉันได้ยังไง

" เอ่อ...คือ นาย...คุณโคลตันน่ะค่ะ ท่านอยากขอนัดคุณทานมื้อเที่ยงวันนี้ไม่ทราบว่าคุณไอด้า สะดวกไหมคะ "

ฉันอึกอักเล็กน้อยก่อนที่จะตอบไป " คือว่าฉันไม่รู้จักคุณโคลตันเป็นการส่วนตัว ไม่แน่ใจว่าจะดีหรือเปล่าน่ะค่ะ อีกอย่างฉันไม่แน่ใจเรื่องตารางงานบ่ายนี้ด้วย ขอฉันคุยกับผู้จัดการส่วนตัวก่อนได้ไหมคะแล้วจะรีบติดต่อกลับไป "

" ได้ค่ะ ดิฉันจะเรียนท่านตามที่คุณบอก ขอบคุณนะคะ "

ฉันกดวางสายแล้วก็รีบกดเบอร์ภายในเพื่อคุยกับฮาน่าห์ต่อ นี่โคลตันคิดอะไรที่ชวนฉันไปกินข้าว ฉันไม่อยากมีข่าวอีกแล้วนะ ตอนนี้มันกำลังเข้ารูปเข้ารอยในเรื่องงานแม้ว่าจะมีงานที่ไม่คาดคิดเข้ามาเพิ่ม

" ไง ไอด้า " ฮาน่าห์ทำเสียงกระตือรือร้นเหมือนพร้อมรับงาน

" ไม่มีอะไรมาก เลขาของโคลตัน แกรมป์โทรมา ขอนัดฉันทานข้าวเที่ยงวันนี้ "

ฮาน่าห์หัวเราะร่วนอย่างไม่แปลกใจ เหมือนว่าเธอรู้อยู่แล้ว

" อื้อ แล้วไง เธอจะไปไหม "

" ไปได้เหรอ เราไม่ต้องถามสเตล่าก่อนเหรอไง ฉันไม่อยากเป็นข่าวอีกแล้ว "

" ไปได้ซิ เธอนี่มันฮอตจริงนะไอด้า โคลตันนี่ก็เสือปืนเร็วใจร้อนมากๆ เธอรู้ไหมว่าเขาเพิ่งคุยกับสเตล่า ขอให้เธอเป็นพรีเซนเตอร์และถ่ายภาพนิ่งโปรโมทไนท์คลับเขาเมื่อกี้เอง และสเตล่าก็โอเคเรียบร้อยแล้วด้วย "

ฉันพูดไม่ออกได้แต่นิ่งอึ้ง ฉันเนี่ยนะจะเป็นพรีเซนเตอร์ไนท์คลับ บ้าไปแล้ว

" แล้วไง นี่สเตล่าไม่ถามฉันก่อนเลยเหรอ แล้วเริ่มงานเมื่อไร ฉันมีแฟชั่นวีครออยู่นะ " ฉันโวยวายไม่สบอารมณ์ใส่ฮาน่าห์

" ใจเย็นแม่เสือสาว เธอตอบรับกินมื้อเที่ยงไปก่อนละกัน เราจะไปกันหมดนี่ล่ะ สงสัยอะไรไปถามสเตล่ากับโคลตันตรงนั้นละกัน ขอฉันเคลียร์งานก่อนนะ "

ฮาน่าห์รีบตัดบทฉันและวางสายไป ไม่รู้เธอเป็นเจ้านายฉันอีกคนหรือเป็นผู้จัดการฉันกันแน่ ถ้าสลับกันได้ฉันอยากทำหน้าที่ของฮาน่าห์มากกว่า ฉันคิดอย่างเซ็งๆก่อนที่จะกดโทรศัพท์ไปยังออฟฟิสของโคลตันเพื่อคอนเฟิร์มนัดและสถานที่

 

 

  

 

สเตล่า ฮาน่าห์และฉันยืนรอรถที่โคลตันจะส่งมารับเราเพื่อไปทานอาหารกลางวันที่โรงแรมที่เขาเป็นเจ้าของ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากออฟฟิสฉันนัก ไม่นานเราทั้งสามก็ต้องตาโต เมื่อลีมูซีนหรูเคลื่อนมาหยุดรับเรา

" ว้าว...คบคนรวยมันดีอย่างนี้นี่เอง " เสียงอุทานของฮาน่าห์เอ่ยขึ้นมาเป็นคนแรกก่อนที่เธอจะก้าวข้นรถคนแรกเมื่อคนขับลงมาเปิดประตูให้ สเตล่าได้แต่อมยิ้มและก้าวตามไป พอรถเคลื่อนออกไปตามทาง ฉันก็ยิงคำถามแรกกับสเตล่าทันที

" สเตล่า คุณตอบตกลงโดยไม่ถามฉันเลยนะคะ เราไม่น่าจะรับงานอะไรเพิ่มอีกตอนนี้ "

" ไอด้า มันไม่ยากอย่างที่เธอคิดหรอกและเวลานี้มันเหมาะที่สุด ไม่นึกว่าโคลตันจะยื่นงานให้ง่ายดายและยิ่งช่วยเร่งให้งานที่เราวางแผนไว้ดีขึ้นไปอีก

" สเตล่าหัวเราะอย่างชอบใจและท่าทางเหมือนมีแผนการมากมายในใจซึ่งฉันไม่ชอบเลย จะว่าไปเธอเหมือนมิแรนดาในหนังเรื่อง เดอะเดวิลแวร์พราด้า แต่แค่ไม่ร้ายเท่า

เรานั่งรถมาไม่นานก็ถึงหน้าโรงแรมหรูของโคลตัน เลขาส่วนตัวของเขามารอรับ และพาเราขึ้นไปยังห้องอาหารสุดหรูชั้นบน ฮาน่าห์ดูตื่นเต้นและชอบกับทุกอย่างที่โคลตันเตรียมไว้ ก็มันเลิศหรูฟู่ฟ่าอลังการและไม่เหมือนกับการแค่มากินข้าวกลางวันแม้แต่น้อย โคลตันยืนรอเราที่ปลายสุดของโต๊ะอาหารและเป็นมุมติดกระจกที่เห็นวิวกว้างของบอสตันรวมทั้ง พลับบลิคการ์เด้น (Boston Public Garden) กลางเมืองด้วย เขาอยู่ในชุดสูทเรียบหรูอย่างเคย มาดเข้มและมีแววตาเจ้าชู้ตลอดเวลา โคลตันยิ้มโปรยเสน่ห์และเดินเข้ามาหาเราทั้งสาม เขาสวมกอดกับสเตล่าและจูบข้างแก้มเธอเหมือนคนที่คุ้นเคยกันดี แล้วก็ทำอย่างเดียวกันนั้นกับฮาน่าห์ซึ่งทำให้เธอหน้าแดงไปถึงหูทีเดียว ฉันยื่นมือออกไปให้โคลตันจับตามธรรมเนียม โคลตันเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจแล้วก็ยื่นมือมาจับมือฉัน เขย่าอย่างสุภาพ


" สวัสดีครับ ไอด้า ดีใจจังที่เราได้เจอกันอีก "

" ยินดีเช่นกันค่ะ ขอบคุณที่ชวนเรามาทานอาหารกลางวันนะคะ โรงแรมคุณสวยมาก "

โคลตันยิ้มตอบแล้วเขาก็ถือโอกาสดึงข้อศอกฉันให้ตามไปนั่งใกล้เขา


" เชิญนั่งก่อนครับสาวๆ พวกคุณจะดื่มอะไรก่อนไหมหรือจะให้เสิร์ฟอาหารเลย "

โคลตันเลื่อนเก้าอี้ให้ทุกคนนั่งแล้วเขาก็มานั่งข้างฉัน

สายตาของเขาทำให้ฉันรู้สึกประหม่า เพราะเขาใช้สายตาหวานสีน้ำตาลฮาเซลนัทจ้องฉันอย่างกับจะกลืนกิน เขาดูเป็นผู้ชายที่เจ้าชู้แพรวพราวจนน่ากลัว " เราทานไปคุยไปดีไหมโคลตัน ฉันเอาสัญญามาให้คุณดูด้วย "

สเตล่าเป็นคนเอ่ยขึ้นมาเพื่อตัดสินใจและช่วยให้โคลตันเลิกใช้สายตาโลมเลียฉันเสียที "  ก็ดีเหมือนกันครับ ที่จริงเรื่องสัญญาผมดูคร่าวๆแล้วไม่น่ามีปัญหา เรื่องค่าตัวที่คุณเรียกมาก็โอเคดีสำหรับคนสวยที่กำลังดัง "

พูดจบประโยคเขาก็ปลายตามองฉัน จนฉันเริ่มหวั่นใจว่าสเตล่าเรียกค่าตัวฉันไปเท่าไรกัน "  แล้วคุณล่ะไอด้า คุณโอเคกับสัญญาหรือเปล่า " ฉันมองหน้าโคลตันแล้วตอบด้วยเสียงเรียบเฉย

" บอกตามตรงนะคะฉันเพิ่งทราบเรื่องก่อนมาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเลย ถ้าสเตล่าเห็นว่าสมควรฉันก็ไม่ขัดข้องอะไร แต่ช่วงนี้ตารางงานฉันแน่นมากและฉันให้ความสำคัญกับแฟชั่นวีคเป็นอันดับแรก หวังว่างานของคุณคงไม่เดินกล้องเร็วๆนี้ใช่ไหม "

โคลตันยิ้มให้ฉันและตอบอย่างอารมณ์ดี

" ไม่หรอกครับ อย่างมากก็แค่แถลงข่าวก่อนเพื่อประชาสัมพันธ์ เราจะไม่เริ่มถ่ายจนกว่าคุณจะเสร็จแฟชั่นวีค "

ฉันพยักหน้าเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งและก็ดูว่าเขาก็พอใจที่ฉันดูแฮปปี้ที่จะทำงานกับเขา สเตล่าคุยกับโคลตันเป็นส่วนใหญ่ในขณะที่ฉันกับฮาน่าห์เป็นฝ่ายนั่งฟัง โคลตันดูสุขุมนุ่มลึกกว่าที่เห็นเมื่อเวลาคุยงาน เขาดูแก่กว่าเจซนิดหน่อยซึ่งดูแล้วไม่น่าจะเป็นเพื่อน ที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน เวลาที่สเตล่าพูดเขาดูตั้งใจฟัง ลอบมองฉันและยิ้มมุมปากเป็นระยะ ซึ่งมันทำให้ฉันต้องคอยหลบตาและก้มหน้ามองจานอาหารของตัวเองบ่อยครั้ง ฉันไม่ใช่เด็กสาวที่เขินอายง่ายๆเวลามีผู้ชายมอง แต่โคลตันก็เป็นอีกคนที่มีสายตา ที่ทำให้ผู้หญิงหวั่นไหวได้ง่าย สเตล่าสรุปข้อความในสัญญากับโคลตันอีกครั้ง แต่ดูเหมือนเขาจะฟังผ่านๆ และเรียกให้พนักงานมาเสิร์ฟแชมเปญให้เรา

" ฉันไม่ดื่มในเวลางานค่ะ " ฉันตอบปฎิเสธโคลตัน เมื่อเขายื่นแก้วแชมเปญให้

" เอาน่า ฉลองกันหน่อย สำหรับงานแรกของเรา " สเตล่าพยักหน้าให้ฉันเป็นเชิงอนุญาตให้ฉันดื่มไม่ให้โคลตันเสียน้ำใจ ในที่สุดฉันก็ต้องรับแก้วมาแล้วร่วมดื่มกับเขา เราคุยกันต่ออีกไม่นานและก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เลขาของโคลตันเดินเข้ามาและกระซิบบอกว่าเขามีประชุมต่อ


โคลตันเดินมาส่งเราทั้งสามคนที่ด้านหน้าโรงแรมเพื่อขึ้นลีมูซีนกลับเหมือนเดิม พอเสตล่าและฮาน่าห์ขึ้นไปในรถและฉันกำลังจะก้าวตาม โคลตันก็ดึงแขนฉันไว้

" เดี๋ยวก่อนครับ ไอด้า "

ฉันถูกดึงไปเผชิญหน้ากับเขาโดยที่เขายังจับที่ต้นแขนฉันอยู่

" ว่าไงคะ "

" เรายังไม่ได้บอกลากันเลย แล้วผมจะมีโอกาสนัดคุณทานข้าวกันลำพังบ้างไหม หวังว่าเจซคงใจกว้างพอ "

คำพูดเขาทำให้หงุดหงิด เมื่อเขาเอ่ยถึงเจซมันก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกแย่ไปอีก

" ฉันกับเจซ เรา...ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดอีกต่อไป มันจบแล้ว ฉันมีสิทธิ์เลือกว่าจะไปหรือไม่ไปกับใครอยู่แล้วค่ะ ต่อให้มีหรือไม่มีเจซก็ตาม " ฉันพยายามจะเบี่ยงตัวออกจากการยึดจับของเขา แต่โคลตันก็ยังคงดึงฉันไว้ สีหน้าเขาดูมีความสุขและยิ้มกริ่มแถมยังหัวเราะเบาๆอย่างถูกใจ

" อย่าบอกนะว่าเขาเลิกกับคุณ เพราะเรื่องข่าว ไม่สมกับเป็นเจซเลย ผมดูท่าทางแล้วคิดว่าเขาจะชอบคุณมากกว่านี้ซะอีก " ฉันไม่พูดอะไรตอบกลับไปและทำหน้าแบบไม่ใส่ใจเท่าไร แต่สีหน้าของฉันคงไม่ดีนัก แล้วโคลตันก็เป็นฝ่ายพูดต่อมา

" คุณเสียใจหรือเปล่าไอด้า มาเป็นผู้หญิงของผมไหม " ฉันตกใจกับสิ่งที่โคลตันพูดจนพูดไม่ออก และมองสบตาเขาอย่างไม่เข้าใจ

" อย่าให้ฉันลำบากไปกว่านี้เลยค่ะ แค่นี้ชีวิตฉันก็วุ่นวายเกินไปแล้ว ฉันไม่คิดว่าฉันจะต้องมายืนจุดนี้เพื่อแก้ปัญหาข่าวที่ไม่อยากให้เกิดด้วยซ้ำ คุณอย่าทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นลูกบอลที่โยนกันไปกันมาได้ไหม! " ฉันค่อนข้างไม่พอใจที่โคลตันมาพูดให้ฉันเป็นผู้หญิงของเขาแบบนี้ ฉันสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขา

และหมุนตัวเพื่อจะก้าวขึ้นรถ โคลตันก็เรียกฉันไว้อีก นี่ถ้าไม่เกรงใจว่าเขาเป็นนายจ้างใหม่ ฉันคงจะสะบัดหนีเขาไปแล้ว

" ไอด้า! รอก่อน นี่จะไม่บอกลากันเลยหรือไง " ฉันหันกลับไปและยื่นมือให้เขาจับ

" ยินดีที่ได้ร่วมงานกันค่ะโคลตันและลาก่อน " โคลตันยิ้มเจ้าเล่ห์และเอื้อมมือมาจับมือฉันอย่างคู่ธุรกิจควรทำต่อกัน และโดยที่ฉันไม่ทันระวังเขาก็ดึงฉันเข้าไปสวมกอดและจูบลาข้างแก้มอย่างคนที่สนิทมักคุ้น เขาสวมกอดและจูบข้างแก้มฉันเนิ่นนานกว่ามารยาทที่ควรจะเป็น กระซิบข้างหูฉันให้ได้ยินกันสองคน

" ผมอยากให้คุณเป็นผู้หญิงของผม ไปคิดดูคนสวย ผมจะรอ " ฉันผละออกจากเขาแล้วรีบก้าวขึ้นรถ

สายตาของฮาน่าห์และสเตล่าที่มองมาดูก็รู้ว่าพวกเธออึ้งไปเลยกับท่าทีที่โคลตันแสดงออกกับฉันอย่างโจ่งแจ้ง

" อืม...จะพูดอะไรดีล่ะ ไอด้าฉันว่างานนี้เธอคงต้องระวังโคลตันหน่อยละ ดูท่าเขาจะมือไวไม่เบา " สเตล่าเอ่ยเสียงเรียบแล้วก็ก้มลงไปพิมพ์ข้อความอะไรซักอย่างบนมือถือเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

            ฉันเริ่มคุ้นกับแสงไฟและแสงแฟลซที่สาดเข้าหน้าตลอดเวลาเมื่ออยู่หน้าสกรีนขาว เวลาถ่ายแบบมันเหมือนกับเราอยู่กับตัวเองคนเดียว มีแค่เราเท่านั้นที่ยืนอยู่ตรงนั้น

และต้องปล่อยอารมณ์โพสท่าทางเคลื่อนไหวไปตามคอนเซปและการสั่งการของช่างภาพที่มีมาเป็นระยะ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นอารมณ์ร่วมของเราก็เป็นสิ่งสำคัญ การถ่ายแบบชุดนี้เป็นไปด้วยดี ฉันเขินอายตื่นกล้องน้อยลง แม้ว่าเสื้อผ้าที่ใส่ในวันนี้จะค่อนข้างแหวกโชว์เนื้อหนัง และบางชุดก็บางเบาเซ็กซี่มากมาย มาริโนช่างภาพใหญ่และทีมงานค่อนข้างพอใจกับภาพถ่ายที่ได้  เขาเอ่ยชมฉันเสมอว่าทำให้เขาไม่เปลืองชัตเตอร์ ไม่ต้องกดซ้ำๆบ่อยๆและไม่กี่ช๊อตก็ได้ภาพที่โดนใจ การถ่ายภาพนิ่งวันนี้ใช้เวลาไม่นานมาก

ฉันบอกสเตล่าว่าจะขอเลิกงานเร็ว วันนี้เป็นวันศุกร์สุดสัปดาห์ ที่ฉันอยากให้เวลากับตัวเองเพื่อเคลียร์สมองให้มีไอเดียในการออกแบบคอลเลคชั่นของตัวเอง

" กลับได้เลยไอด้า ใส่ชุดนี้กลับเลยก็ได้นะเผื่อเธอมีแผนไปปาร์ตี้ก็ต่อได้เลย " สเตล่าพูดน้ำเสียงหยอกล้อกับฉันอย่างขี้เล่น วันนี้เธออารมณ์ดีทั้งวันก็ว่าได้

" วันหยุดนี้พักผ่อนนะสาวน้อย แล้วค่อยมาลุยกันต่ออาทิตย์หน้า " ฉันยิ้มอย่างขี้เล่นโต้ตอบกลับไป " ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันมีแผนจะนอนยาว ฝังตัวเองในโซฟาเลยล่ะ อาทิตย์นี้มันโหดจริงๆ " สเตล่าหัวเราะลั่นและโบกมือไล่บอกว่าฉันควรไปได้แล้ว


ฉันหยิบแจ๊คเก๊ตที่ราวแขวนและเอามาพาดบ่ากะว่าจะสวมทับตอนออกไป ฉันคงกลับบ้านชุดนี้ล่ะ ถ้าต้องล้างหน้ารื้อผมหรือเปลี่ยนชุดอีกคงต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่

อุ๊ปส์...ปึก...ฉันเดินหอบข้าวของโดยไม่ได้มองว่าใครเดินสวนมาข้างหน้าและดูเหมือนคนๆนั้นก็ไม่คิดจะหลบด้วย ฉันชนเขาเข้าเต็มเปาข้าวของหล่นกระจายและเกือบล้มคะมำไป " ซุ่มซ่ามเหมือนเดิมนะคุณน่ะ " เสียงนุ่มที่คุ้นเคยและกลิ่นหอมประจำตัวที่มันสามารถดึงดูดใครก็ตามที่อยู่ใกล้ให้เหมือนแมงเม่า บินเข้ากองไฟได้คงไม่ใช่ใคร เจซ ไทเลอร์! เขาคนเดียวที่ทำให้ฉันใจเต้นแรงได้ขนาดนี้ เขาจับข้อมือของฉันไว้ทั้งสองข้างพยุงไว้ไม่ให้ฉันล้มลงไป

" เจซ! คุณมาทำอะไร " สีหน้าของฉันตกตะลึงไม่นึกว่าจะได้เจอเขาที่นี่และพยายามจะดึงข้อมือตัวเองออกจากการจับของเขา

" ทำไมเหรอ ถ้าไม่มีธุระผมมาไม่ได้ใช่ไหม "

" ขอตัวนะคะฉัน จะกลับแล้ว สเตล่าอยู่ข้างในสตูดิโอ "

เจซดึงแขนฉันไว้ไม่ยอมปล่อยสีหน้าและสายตาของเขาดูไม่พอใจที่ฉันตั้งใจเลี่ยงเขา

" คุยกันก่อนได้ไหม "

" มีอะไรต้องคุยกันอีก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว " เจซดึงฉันเข้ามาเบียดชิดและจับให้ต้องเผชิญหน้าสบตากับเขา เราต่างมองสบตากันนิ่งนานและฉันก็ใจเต้นระส่ำไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ เขายังคงดึงฉันไปใกล้อีกและปลายจมูกของเราแทบจะชนกัน ฉันหลับตาปี๋เหมือนกลัวอะไรซักอย่างเมื่อเจซเข้ามาใกล้อีกจนปลายจมูกเขาแตะที่แก้มฉันแผ่วเบา ฉันว่าเขากำลังจะจูบฉันแน่ๆ ฉันไม่กล้าลืมตาเพราะกลัวใจตัวเอง หากเห็นตาคู่สวยของเขาใกล้ๆฉันคงอ่อนระทวยและปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขาอีกแน่

เหมือนเจซจะรู้ พอฉันหลับตาและยืนนิ่งงันเขาก็ดึงฉันเข้าไปกอดและจูบผมฉันด้านข้าง เหมือนสูดกลิ่นหอมแค่นั้น " ผมคิดถึงคุณ ไอด้า ขออยู่อย่างนี้ซักพัก " ฉันใจเต้นรัวพูดไม่ออกและปล่อยให้เจซกอดฉันอยู่ตรงนั้น ร่างกายและจิตใจโหยหาเขาอย่างมากจนไม่อาจปฎิเสธได้ รู้ตัวอีกทีฉันก็น้ำตาคลอแล้ว " เจซ ปล่อยฉันเถอะ เดี๋ยวใครมาเห็น " เจซจับไหล่ฉันให้ออกห่างจากเขาแล้วมองหน้าฉันนิ่งนานอย่างหาคำตอบ " ทำไม คุณไม่อยากคบกับผมแล้วงั้นเหรอ "

" คุณมีคนอื่นแล้วเจซ คุณหันหลังให้ฉันและเดินจากไปเอง " ฉันตอบเขากลับไปด้วยเสียงขุ่นเคือง

" ไอด้าคุณไม่เข้าใจ และคุณก็ไม่เชื่อคำเตือนของผม คุณรักงานคุณ คุณอยากเป็นอย่างนี้ใช่ไหม ผมคงดูคุณผิดไปจริงๆ "

" อย่าหาเรื่องฉันเจซ คุณต่างหากที่ทำให้มันแย่ ฉันต้องแก้ปัญหาให้ตัวเองกับสิ่งที่ฉันไม่คิดว่าจะเกิดด้วยซ้ำ

ส่วนคุณ... การแก้ปัญหาของคุณคือการทิ้งฉัน ทำตัวเพลย์บอยควงผู้หญิงไปเรื่อยเหมือนเดิม "

" ไอด้า คุณไม่เข้าใจสิ่งที่ผมทำอยู่ แล้วดูตัวคุณเองเถอะ คุณเปลี่ยนไป!  ถ่ายแบบนี่คุณเลือกงานบ้างหรือเปล่า แค่เริ่มต้นคุณก็ใส่ชุดโป๊เปลือยแทบจะปิดอะไรไม่มิดอยู่แล้ว ตั้งใจจะขายอะไรกันแน่ นี่แหละเบื้องหน้าของวงการที่ผมไม่อยากให้คุณยืน "

เจซต่อว่าฉันใช้สายตามองชุดที่ฉันใส่ตั้งแต่หัวจรดเท้าและมีสีหน้าดูถูกกันชัดเจน เขาเห็นค่าของผู้หญิงในวงการเดียวกันแบบนี้เหรอ ทีตัวเองยังแทบเปลือยเวลาถ่ายแบบ


" ฉันไม่มีอะไรจะเถียงกับคุณ เราต่างคนต่างทำงานเถอะ ในเมื่อคุณก็บอกแล้วว่าคุณไม่ชอบผู้หญิงในวงการเดียวกับคุณ ก็อย่ามายุ่งกับฉันอีก เรื่องของเรามันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เชิญคุณควงพวกนางเอกละครไปเถอะ มันคงต่างกันน่าดูเลย "

ฉันก้มลงเก็บข้าวของที่หล่นที่พื้นและรวบทั้งหมดเข้าด้วยกัน ฉันต้องไปให้พ้นจากหน้าเขา ยิ่งอยู่ก็ยิ่งเจ็บ เขาหันหลังให้ฉันเอง แล้ยังมาดูถูกกันอีก เจซนั่งลงตามและช่วยฉันหยิบของขึ้นมา

" ไอด้าอย่าทำแบบนี้ ผมยังชอบคุณเหมือนเดิมแค่อยากให้คุณอยู่ในที่ของคุณเหมือนเดิม "

" อย่าพูดอีกเลยเจซ คุณมันเห็นแก่ตัว คุณแค่อยากมีฉันไว้เป็นของเล่นเบื้องหลังเท่านั้นล่ะ คบแบบหลบๆซ่อนๆ ยังไงซักวันเราก็ไปกันไม่รอดอยู่แล้ว " ฉันลุกขึ้นยืนและหันกลับหลังจะเดินออกไปเขาก็กระชากฉันกลับมาอีก " ปล่อยนะ! "

" ผมไม่ได้คิดจะหลบๆซ่อนๆนะ คุณเข้าใจผิด " สีหน้าของเจซหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ตาของเขาเปลี่ยนเป็นน้ำเงินที่ขุ่นมัว

" นี่มันตัวของฉันเจซ ฉันเลือกทางเดินตัวเองแล้ว ถ้าไม่คิดหลบซ่อน ทำไมคุณไม่คบกับฉันเปิดเผยล่ะ ในเมื่อฉันก็เป็นนางแบบคนนึงแล้วก็กำลังดังในเรื่องฉาวด้วยซิ " ฉันเชิดหน้าใส่เขาอย่างไม่แคร์ นี่แหละตัวฉัน อยากรู้นักว่าเขาจะกล้าไหม

สีหน้าเจซดูอึ้งไป เขาไม่ตอบ และฉันก็เดาได้ว่าเขาไม่คิดอย่างเดียวกัน " ฮึ...ฉันว่าฉันรู้จักคุณดี คุณก็รักงานตัวเองและไม่กล้าสละชีวิตเพลย์บอยของคุณหรอก คุณไม่พร้อมจะจริงจังกับใครเจซ เชื่อเถอะ "

เสียงสเตล่าเรียกเจซจากด้านหลังทำให้เขาต้องปล่อยมือจากฉัน และฉันก็ไม่รอช้ารีบผลักตัวเองออกห่างแล้วหันกลับหลังเดินหนีไปทันที ฉันได้ยินเสียงเจซ

ตะโกนเรียก แต่ฉันก็ตัดสินใจไม่หันกลับไปและเร่งฝีเท้าเดินออกไปให้เร็วที่สุดแม้ว่าน้ำตาของฉันมันปริ่มจนจะร่วงออกมาอยู่แล้ว ฉันต้องไม่ให้เขาเห็นความอ่อนแอของฉันเด็ดขาด

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

13 ความคิดเห็น