มิสเตอร์เพอร์เฟค (Mr. Perfect)

ตอนที่ 24 : แย่งชิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ส.ค. 59

Chapter 24: แย่งชิง 

 

เสียงลมหายใจเข้าออก ผ่อนระบายอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกได้ถึงการหลับสนิทของคนที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง โคลตันมองหญิงสาวที่หลับไม่ได้สติอย่างหลงใหล มือลูบไล้ไปที่ผิวแก้มเนียนนุ่มอย่างรักใคร่ ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งสำหรับใบหน้าสวยหวานนี้ มันก็ไม่เคยสร้างความเบื่อหน่ายให้กับเขาได้เลย

ไม่รู้ทำไมเธอคนนี้ทำให้เขาใจเต้นแรงเหมือนเด็กหนุ่มที่เพิ่งมีรักแรก เขาไม่เคยคิดเลยว่าการจะได้ตัวผู้หญิงซักคนต้องทำอะไรแบบนี้ เขาถึงกับต้องสั่งให้คนอุ้มเธอมาอย่างลักพาตัว ปกติผู้หญิงจะเป็นฝ่ายเสนอตัวให้เขาเอง แลกกับทั้งความสุขบนเตียง เงินทองและชื่อเสียงที่เขาสามารถมอบให้พวกเธอได้ ผิดกับไอด้าคนนี้ คนที่ตั้งท่าปฎิเสธเขาตลอดเวลา

            ฉันลืมตาขึ้นมาจากฝันร้าย เหงื่อผุดซึมทั่วใบหน้า ตกใจตื่นและลุกขึ้นมานั่งอย่างหวาดผวา แต่ก็รู้สึกโล่งใจที่มันเป็นแค่ฝัน เมื่อปรับสายตาได้แสงสลัวจากโคมไฟในห้อง ก็ทำให้ฉันเห็นสิ่งต่างๆรอบตัวได้ดีขึ้น แต่แล้วก็ต้องหน้าเสียตื่นตระหนกกับมันอีกครั้ง ที่นี่มันที่ไหนกัน จะมีซักกี่ครั้งที่ฉันต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้

สมองอันพล่าเลือนพยายามนึกเรื่องราวความจริงกับในฝันให้ประกอบกัน ฉันจำได้ว่าเจซมาส่งฉันหน้าอพาร์ทเม้นท์แล้วฉันก็เดินขึ้นห้องมา จากนั้นก็โทรหาโคลตันเพื่อคุยต่อรองกับเขา

ไม่นานเสียงเคาะประตูดังขึ้นฉันรีบเปิดโดยไม่ทันได้มองที่ตาแมวประตูหรือถามออกไปเพราะในใจคิดว่าคงเป็นเจซแน่ๆ หลังจากเห็นผู้ชายชุดดำรูปร่างสูงใหญ่ยืนหน้าห้องแล้วฉันก็จำอะไรอีกไม่ได้เลย ความรู้สึกปวดหัวตึบ..ตึบ มันเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ นี่ฉันถูกลักพาตัวมาหรือไง ใครกันที่กล้าทำเรื่องแบบนี้ ไม่นานเกินรอที่ฉันได้ยินเสียงคนเดินอยู่ด้านนอกและแสงไฟลอดผ่านช่องประตูเข้ามา ฉันรีบลุกพรวดจากเตียงเข้าห้องน้ำล้างหน้าตาเพื่อเรียกสติตัวเองกลับมาและล้างหน้าเพื่อคลายความร้อนและบรรเทาอาการปวดหนึบ สภาพของฉันยังดูโอเคเสื้อผ้าอยู่ครบแสดงว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อร่างกายตื่นเต็มที่ สมองฉันแปลผลทันทีและคิดได้ไม่ยากว่าใครที่ทำแบบนี้กับฉัน ' โคลตัน มันต้องเป็นเขาแน่ๆ ' คิดได้ดังนั้นฉันก็เปิดประตูไปด้านนอกอย่างไม่รอช้า โคลตันนั่งดื่มไวน์อย่างสบายอารมณ์ที่ด้านนอก สีหน้าเขาดูไม่แปลกใจที่เห็นฉันเต็มไปด้วยสีหน้าโกรธบึ้ง เขายังคงนั่งยิ้มกริ่มส่งสายตาหวานเหมือนอยากจะกลืนกินฉันทั้งตัวอย่างนั้นล่ะ ฉันมองหน้าเขาแล้วมองประตูอย่างชั่งใจ ฉันควรจะวิ่งหนีไปก่อนดีไหมแทนที่จะคุยกับเขาเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง เหมือนโคลตันจะเดาทางได้เขาวางแก้วไวน์แล้วลุกเดินมาหาฉันในทันที

" ไม่ต้องกลัว คนสวย ผมแค่ให้คนไปรับตัวคุณมาเท่านั้นล่ะ เรามีเรื่องต้องคุยกันไม่ใช่เหรอ "

" แต่ฉันไม่มี! โคลตัน คุณใช้วิธีปฏิบัติกับผู้หญิงอย่างคนทั่วไปเป็นไหม ทำไมต้องทำอะไรแบบนี้ ความรู้สึกดีๆที่ฉันมีให้คุณมันแทบไม่เหลือแล้วนะ "

โคลตันเดินเข้ามาดึงข้อมือฉันแล้วกระชากเข้าไปในอ้อมกอดเขา ฉันเบนตัวหนีแต่ก็หลบไม่พ้นต้องอยู่แนบชิดและสบตากับเขาในระยะประชิด 

" ปล่อยนะ คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้

โคลตันไม่ยอมปล่อยกลับดึงฉันให้เข้าใกล้ไปอีก เขาโน้มลงมาใกล้และบดริมฝีปากลงกับฉัน ฉันเม้มริมฝีปากแน่นไม่ยอมให้เขาล่วงล้ำ และดิ้นคลุกขลักในอ้อมแขนเขา ใจฉันเต้นระส่ำด้วยความกลัว คราวนี้โอกาสรอดของฉันน้อยมากถ้าประเมินจากสถาณการณ์ อีกอย่างคราวนี้เขาคงไม่ปล่อยฉันไปง่ายๆแน่

 

ปึงๆ....ปึงๆ...เสียงทุบประตูดังลั่นด้านนอก เสียงตะโกนโหวกเหวกของใครบางคนทำให้โคลตันต้องผละออกจากฉันอย่างจำใจ ฉันตัวอ่อนยวบลงไปนั่งบนพื้นพรมกลางห้องเมื่อโคลตันปล่อยมือจากฉัน และเดินไปดูที่ประตู ไม่ทันที่โคลตันเปิดประตูจนกว้างสุดเขาก็ล้มหงายเหมือนประทะกับอะไรบางอย่างโดยแรง

" เจซ! " 

ฉันตะโกนเรียกชื่อเขาออกไปอย่างตกใจ เขามาที่นี่ได้อย่างไร ตอนนี้ใจฉันกระตุกวูบพร้อมกับความกลัวว่าเจซจะเข้าใจผิดเรื่องฉันกับโคลตัน เจซไม่พูดอะไรสีหน้าเขาดูเหมือนคนที่กำลังโกรธจัดเขามองฉันนิ่งเฉยแล้วก้าวเข้ามาในห้องพร้อมทั้งเข้าไปกระชากคอเสื้อโคลตันขึ้นมาให้รับหมัดของเขาอีกไม่ยั้ง โคลตันโดนไปหลายหมัดแต่เขาก็สามารถโต้กลับจนทำให้เจซล้มกระเดนไปชนโต๊ะกระจกข้าวของหล่นมาแตก

ตอนนี้ทั้งห้องเละเทะอย่างรวดเร็ว สองคนแลกหมัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร มีแต่เสียงฉันที่กรี๊ดเวลาของตก และเสียงร้องห้ามจากฉัน สองหนุ่มไม่ฟังการห้ามปรามไม่พอ แถมยังตะโกนสั่งว่าห้ามฉันไม่ให้เข้ามาขวางระหว่างเขา ดูจากสภาพของทั้งคู่แล้วสะบักสะบอมอย่างมาก

ใบหน้าของโคลตันมีรอยแตกและมีเลือดไหลเป็นทาง ส่วนเจซนั้นมีเลือดที่มุมปากหน้าตาเขาไม่ยับเยินเท่าโคลตัน แต่ฉันสังเกตเห็นเลือดไหลเป็นทางลงมาจากแขนและข้อมือของเขา เดาว่าเขาอาจได้แผลจากการชนโต๊ะกระจกโครมใหญ่ ฉันทนเห็นสองคนสู้กันในสภาพนี้ไม่ไหวอีกต่อไป

ฉันวิ่งเข้าไปในห้องนอนเพื่อต่อโทรศัพท์หาเลขาของโคลตันให้ช่วยส่งใครก็ได้มาจัดการห้ามสองคนนี้ที

" ฮัลโหล นี่ไอด้านะ มีเรื่องด่วนเลยค่ะ ฉันอยู่กับโคลคันและเจซ ตอนนี้เขาซัดกันนัวเลย ช่วยส่งใครก็ได้มาห้ามที เราอยู่ที่โรงแรม

เลขาของเขารับคำอย่างเร่งร้อน 

" โอเคไอด้า คุณอยู่ให้ห่างสองคนนั้นไว้ละกัน ฉันว่าจอห์นน่าจะจัดการได้  

ฉันวางสายและเดินออกไปจากห้องนอนเพื่อดูสถานการณ์ด้านนอกอีกที นี่ฉันเป็นตัวการให้ผู้ชายต่อยตีกันงั้นเหรอ ยิ่งคิดยิ่งเครียดกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันช่างน่าแปลกที่ผู้หญิงธรรมดาอย่างฉันมีผู้ชายที่เป็นที่หมายปองของสาวๆกว่าค่อนเมืองมาแย่งชิงกัน รอไม่นานประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนและจอห์น บอดี้การ์ดคนสนิทของโคลตันก้าวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วและทั้งสามก็ช่วยกันแยกร่างของเจซกับโคลตันให้ห่างจากกัน

 " นี่มันบ้าอะไร! ใครสั่งให้พวกแกเข้ามา

เสียงโคลตันก่นด่าลูกน้องอย่างฉุนเฉียว 

" คุณโคลตัน ใจเย็นก่อนครับ พอแค่นี้เถอะครับ อย่าให้มีเรื่องกันยาวเลย " จอห์นพูดห้ามปรามโคลตันอย่างกลัวๆ

" ฉันถามว่าใครให้พวกแกเข้ามายุ่งเรื่องของฉัน! "

" ฉันเรียกจอห์นมาเอง เลิกบ้าซะทีโคลตัน! คุณสั่งให้คนพาฉันมาอย่างไม่เต็มใจแค่นี้มันก็แย่เกินทนแล้ว "

ฉันตอบกับโคลตันแทนลูกน้องเขาอย่างฉุนเฉียว ฉันยืนดูสองคนกัดกันอย่างบ้าเลือดมาพอแล้ว

" แกมันสารเลว โคลตัน! " 

เจซตะโกนด่าโคลตันหลังจากที่ฉันพูดจบและเขาก็ทำท่าจะพุ่งเข้ามาต่อยโคลตันอีกรอบ แต่ก็ถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์ยึดไว้ได้ทัน 

" นายเกี่ยวอะไรด้วยเจซ ฉันจะพาผู้หญิงของฉันมาด้วยวิธีไหนก็ได้ นายมันแส่เอง

โคลตันตอบโต้เจซอย่างไม่ยอมแพ้และแทบจะสลัดหลุดจากบอดี้การ์ดของตัวเองมาซัดกับเจซอีกรอบ ดีที่จอห์นรีบเข้าไปช่วยรวบตัวไว้ได้ทัน 

" ไอด้า เป็นผู้หญิงของฉัน จำไว้โคลตัน ฉันไม่มีทางปล่อยเธอให้คนที่ไม่รู้ค่าอย่างนายหรอก "

" งั้นเหรอ... แกถามเธอหรือยังว่าเราเป็นอะไรกัน ว่าไงไอด้า คุณได้บอกเจซเรื่องของเราหรือเปล่า คนสวย " โคลตันทำสีหน้ายิ้มกริ่มอย่างไม่แคร์ใครเหมือนคิดว่าตัวเองถือไผ่เหนือกว่า ฉันอึ้งไปกับสิ่งที่โคลตันย้อนถาม

และมองหน้าเจซอย่างรู้สึกผิด ฉันรู้ว่าเจซรู้เรื่องนี้อยู่แล้วแต่มันน่าละอายเกินกว่าที่จะให้เขารู้รายละเอียด

" ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ " โคลตันสั่งลูกน้องด้วยเสียงเย็น และมันทำให้บอดี้การ์ดของเขายอมปล่อยมือ โคลตันเดินหมุนตัวอออกเพื่อเดินไปหยิบอะไรบางอย่างมา และสิ่งที่ฉันกลัวจับใจมันก็กิดขึ้น เขาโยนซองเอกสารที่ไม่ได้ปิดผนึกใส่หน้าเจซ และสิ่งที่อยู่ข้างในก็ตกกระจัดกระจายออกมา มันเป็นรูปถ่ายเปลือยของฉันทั้งหมดที่โคลตันมี เขามันเลวจริงๆที่ทำกับฉันแบบนี้ แม้ว่าจะเป็นรูปนู๊ดที่ไม่ได้ดูโป๊เปลือยอุจาดตาแต่มันก็ทำให้ฉันอับอายและรูปพวกนี้ก็จะเป็นจุดอ่อนของฉันไปตลอดในเรื่องนี้ เสียงโคลตันหัวเราะสะใจอย่างผู้ชนะ โดยที่เจซมีสีหน้าตกตะลึงและถอดสีอย่างเห็นได้ชัด เขาใจเย็นอย่างไม่น่าเชื่อ เจซก้มลงเก็บรูปฉันที่กระจายบนพื้นขึ้นมารวบไว้ด้วยกันในมือ ตอนนี้ฉันแทบไม่มีเรี่ยวแรง เข่าอ่อนและตกใจกับทุกอย่าง ฉันเกลียดความเลวของโคลตันที่ใช้วิธีสกปรกเพื่อที่จะเอาชนะในเรื่องนี้ และรู้สึกอับอายอย่างบอกไม่ถูกต่อหน้าเจซ คนที่ฉันแคร์มากมายว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร เจซเก็บรูปทั้งหมดและเดินเข้ามาคว้ามือฉันให้ไปหาเขา 

" แกเลวกว่าที่ฉันคิดไว้มากโคลตัน เพื่อเอาชนะฉันเรื่องนี้แกต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ น่าสมเพชจริงๆ ฉันจะพูดครั้งสุดท้าย ต่อไปนี้ความเป็นเพื่อนระหว่างเรามันจบแล้ว และช่วยออกห่างจากผู้หญิงของฉันด้วย ไม่อย่างงั้นฉันฆ่านายแน่! "

" แน่ใจเหรอเจซว่านายรับได้ มันไม่จบแค่นี้แน่ คนอย่างฉันไม่เลิกรา ถ้าไม่ได้สิ่งที่ต้องการแน่นอน ฉันว่านายรู้จักฉันดีกว่าใครนะเจซ ฮ่าๆๆ "

 โคลตันท้าทายเจซทั้งสีหน้าและท่าทาง เขาเดินไปเทเหล้าวิสกี้กรอกปากไปหลายอึกอย่างไม่สนใจใคร เจซเดินเข้ามาหาฉันที่นั่งเข่าอ่อนอยู่บนโซฟา เขาดึงฉันไปกอดไว้อย่างปลอบใจ น้ำตาที่ฉันพยายามกักไว้ไม่ให้ไหลออกมานั้นทะลักเขื่อนแตก เมื่อเห็นท่าทีอ่อนโยนที่เจซแสดงออกมา 

" เจซ... ฉันผิดเอง ทุกอย่างเลย "

" ไม่เป็นไรคนดี เราจะลืมเรื่องนี้ไป ไม่มีใครถูกใครผิดทั้งนั้น "

เจซดึงฉันไปโอบไว้แล้วพยุงให้ลุกขึ้นยืน เพื่อจะพาฉันออกไปจากตรงนี้ ฉันยอมตามเขาโดยดี และอยากจะหนีไปให้พ้นๆจากเรื่องบ้าบอนี้เต็มทน 

" เดี๋ยว! นายจะพาไอด้าไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นเจซ "

" บอกแล้วไงโคลตัน เธอเป็นผู้หญิงของฉัน! "

" ไม่! เจซ เธอเป็นของฉัน ฉันไม่มีทางปล่อยไอด้าไปกับนายหรอก คิดว่าจะเดินเข้ามาต่อยฉันแล้วจะเอาผู้หญิงฉันไปง่ายๆหรือไงเจซ จอห์น!จัดการงานของนายให้เสร็จ "

" เอ่อ...คุณโคลตันครับ ผมว่าคุยกันดีๆดีกว่านะครับ "

" จอห์น! แกคิดว่าแกเป็นใคร ไม่ต้องพูดมาก แกสองคนจับมันไว้ ฉันอยากได้กระสอบทราย ส่วนนายจอห์นเอาไอด้าไปไว้ในห้องนอนเลยไป! " 

ฉันแทบช๊อคเมื่อได้ยินโคลตันสั่งลูกน้องแบบนั้น เขาบ้าไปแล้วแน่ๆ 

" แต่ว่า...คุณโคลตันครับ " จอห์นยังคงห้ามโคลตันต่อ และลูกน้องบอดี้การ์ดก็ยังไม่ขยับเหมือนรอคำสั่งสุดท้ายจากจอห์น 

" จอห์น แกเป็นลูกน้องใครกันแน่วะ! ฉันบอกอะไรก็ต้องทำ แกสองคนด้วย ไม่ทำก็ออกไปให้พ้น ฉันไล่พวกแกออก! "  เสียงกร้าวของโคลตันทำให้บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนสะดุ้งเฮือกและเข้ามาจับตัวเจซไปอย่างรวดเร็ว

" แกมันก็เก่งแต่เรื่องใช้คนอื่นน่ะล่ะโคลตัน ขี้ขลาดจริงๆ ฮ่าๆ

เสียงเจซหัวเราะเยาะเย้ยโคลตันอย่างไม่กลัวเกรง จนฉันนึกกลัวว่ายิ่งเขายิ่งยั่วยุแบบนั้น ทุกอย่างมันยิ่งแย่ลงไปอีก 

" จอห์นปล่อยฉันนะ " ฉันร้องประท้วงเมื่อจอห์นเข้ามาดึงแขนฉันไว้และจับแยกออกจากเจซตามคำสั่งของโคลตัน เหมือนว่าจอห์นเองก็ไม่กล้าที่จะขัดคำสั่งโคลตันแม้ว่าเขาจะไม่เห็นด้วยกับการกระทำนี้ก็ตาม

โคลตันเดินก้าวเข้ามาเผชิญหน้ากับเจซ และปล่อยหมัดจังๆไปบนหน้าอันหล่อเหลานั้นอย่างแก้เผ็ด ในขณะที่เจซตอบโต้คืนไม่ได้เพราะถูกบอดี้การ์ดยึดแขนไว้ทั้งสองข้าง ฉันทนเห็นเจซเป็นกระสอบทรายแทบไม่ไหว แม้จะร้องห้ามโคลตันมากเท่าไรเขาก็ไม่ยอมหยุด ฉันพยายามดิ้นรนและดิ้นให้หลุดจากการจับยึดของจอห์น 

" โคลตัน! หยุดนะ

ฉันสะบัดรุนแรงจนหลุดและวิ่งไปดึงแขนของโคลตันไว้ เขาหันมาหาฉันและสลัดแขนออกจนฉันล้มลงไปกระแทกกับพื้นอย่างแรง โคลตันรีบตามมาพยุงฉันขึ้นด้วยความตกใจ เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายฉันแต่ด้วยความพลั้งมือที่ฉันเข้าไปขวาง ท่าทางของเจซนั้นเดือดดาลเมื่อเห็นฉันลงไปกองกับพื้น แต่เขาไม่อาจดิ้นหลุดจากสองบอดี้การ์ด จึงได้แต่ตะโกนด่าโคลตันอย่างท้าทายให้มาเล่นงานเขาต่อ ฉันเจ็บจนลุกไม่ขึ้นเพราะแขนที่ไปกระแทกเข้ากับโต๊ะวางกาแฟที่ตั้งอยู่ไม่ห่าง

" ไอด้า ผมขอโทษ...ผมไม่ตั้งใจ ก็คุณ..."

" เพี้ยะ!

ฉันตบโคลตันไปเต็มแรงด้วยความโมโห หน้าโคลตันหันไปตามแรงมือของฉันและมันเป็นรอยจ้ำแดง ทุกอย่างเงียบสงัด ทุกคนอึ้งไปกับสิ่งที่ได้เห็น แม้แต่โคลตันเองก็นิ่งเงียบอย่างไม่ตอบโต้ สายตาของเขาทั้งเจ็บปวดและรู้สึกผิดต่อฉัน 

" อย่ามายุ่งกับฉันอีก ฉันเกลียดคุณโคลตัน ฉันไม่ใช่สิ่งของที่จะมาแย่งกัน ฉันมีสิทธิ์ที่จะเลือกว่าจะอยู่หรือไป! และวิธีของคุณมันยิ่งทำให้ฉันขยะแขยงคุณมากขึ้นไปอีก " 

โคลตันพยายามจะยื่นมือมาช่วยประคองฉัน แต่ฉันปัดมือเขาออกลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง 

" บอกลูกน้องคุณให้ปล่อยเจซเดี๋ยวนี้! " 

ท่าทีของโคลตันนั่นนิ่งอึ้ง ตะลึงไปและเหมือนเขายังไม่หายช๊อคจากการที่ฉันตบเขาฉาดใหญ่ เขาโบกมือเป็นเชิงให้ลูกน้องปล่อยมือเจซและปล่อยเราไป เขายังคงมีสีหน้าซึมและนิ่งไปอย่างบอกไม่ถูกและมันเป็นสัญญาณว่าเขายอมปล่อยเราแล้ว

ฉันเดินเข้าไปหาเจซและเขาก็โอบฉันไว้ประคองให้เดินออกไปจากห้อง โคลตันยังคงนิ่งเฉยเหมือนว่าเขายอมหยุดมันไว้แค่นั้น ฉันเข้าใจว่าสีหน้าเขาเจ็บปวดแต่มันช่วยไม่ได้เขามันตัวร้ายนี่นา สิ่งที่เขาทำมันไม่น่าให้อภัยได้เลยด้วยซ้ำ

เจซพาฉันเดินออกมมาจากห้องอย่างรวดเร็ว เขาถอดแจ๊คเก๊ตที่มีฮู๊ดของตัวเองให้ฉันใส่และคลุมหัวบังหน้าเอาไว้ ส่วนตัวเขาก็ดึงหมวกแก๊ปใบเก่งจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังมาสวมไว้ เขาเดินกอดประคองฉันตลอดโถงทางเดินจนถึงลิฟท์ที่จะไปยังลานจอดรถ ถึงไม่ได้พูดอะไรกันแต่อีกมือยังจับกันแน่นเหมือนให้กำลังใจซึ่งกันและกันว่ามันต้องผ่านไปได้ ฉันปวดใจเหลือเกินและกลัวกับวันพรุ่งนี้ที่จะมาถึงอย่างไม่รู้จบ



13 ความคิดเห็น