มิสเตอร์เพอร์เฟค (Mr. Perfect)

ตอนที่ 23 : โคลตัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ก.ค. 59

Chapter 23: โคลตัน

 

ปิ๊บ...ปิ๊บ เสียงข้อความที่มือถือฉันดังเป็นระยะ แต่มันก็ไม่ได้รบกวนช่วงเวลาแสนสุขของฉันกับเจซซักเท่าไร เพราะฉันตั้งเสียงไว้เบาสุดเท่าที่ทำได้ ฉันล้วงมือลงไปในกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หลังจากที่รู้สึกว่ามันทั้งดังและสั่นมาหลายครั้ง หน้าจอโทรศัพท์มีข้อความหลายข้อความที่มาจากทั้งฮาน่าห์ สเตล่าและโคลตัน ฉันเลือกเปิดของฮาน่าห์ดูก่อนใครเพราะข้อความของเธอน่าจะทำให้ฉันตั้งรับกับข้อความของคนถัดๆไปได้

ข้อความของฮาน่าห์:

' ไอด้า เธอเป็นไงบ้าง ที่งานวุ่นวายอย่างกับระเบิดลงหลังจากเธอกลับไป โคลตันโวยวายใส่สเตล่าจนเธอหน้าเสียเลยล่ะ ไม่ต้องห่วงงานนะทางนี้เรียบร้อยดี พักผ่อนวันหยุดให้สบายใจนะ บาย / ฮาน่าห์ '

ฉันเลื่อนดูข้อความต่อไปอย่างใจเย็น

 ข้อความของสเตล่า:

' สาวน้อย ฉันรู้ว่าเธอหนีอะไร แต่อยากให้เข้าใจว่านี่คืองาน ถ้าฉันไม่สั่งเธอจะปฎิเสธไม่ได้ งานของเธอยังไม่เสร็จ! ห้ามหายไปแบบนี้อีก และช่วยโทรกลับโคลตัน นี่เป็นคำสั่ง! / สเตล่า '

 

บ้าไปแล้วแน่ๆ เรื่องโคลตันเป็นงานของฉันตั้งเมื่อไร ฉันรู้ว่าเขาเป็นสปอนเซอร์งานหลักของฉัน แต่งานเดินแบบเมื่อคืนวานมันไม่เกี่ยวนี่นา ความรู้สึกโกรธเริ่มทวีขึ้นมาหลังอ่านข้อความที่แสนจะออกคำสั่งของสเตล่า โคลตันนับว่าสร้างปัญหาให้ฉันมากพอควร ฉันไม่น่าหลงคิดว่าเขาดูน่าเชื่อถือเลย รูปลักษณ์ภายนอกเป็นยังไงภายในก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เจ้าเล่ห์นัก!ฉันนึกต่อว่าโคลตันในใจ

 ข้อความของโคลตัน:

' คนสวย ผมคิดว่าให้เวลาคุณมากพอแล้วนะ ผมไม่ชอบรออะไร และอย่างที่บอกผมไม่ใช่คนใจดีนัก

คุณไปมุดหัวอยู่ที่ไหนเลิกเล่นซ่อนแอบซะที อย่าให้ผมหมดความอดทน! / โคลตัน '

ฉันฉุนกึกกับข้อความนั้นทันที และไม่นานที่เสียง ปิ๊บ...ที่หลอกหลอนดังขึ้นพร้อมกับข้อความใหม่มันไม่ใช่ข้อความเท่านั้นแต่ยังมีภาพส่งมาอีกต่างหาก ฉันเปิดดูภาพด้วยมือสั่นเทา ความโกรธโมโหแล่นขึ้นมาจับใจ โคลตันเริ่มเล่นเกมส์กับฉันแล้ว ภาพที่ส่งมานั้นเป็นภาพแอบถ่ายแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของฉันขณะหลับ ดูจากภาพแล้วก็เดาไม่ยากมันเป็นภาพคืนที่เขามอมยาฉัน และเราก็ค้างคืนกันที่โรงแรมของเขา ภาพที่เห็นนั้นไม่น่าเกลียดเท่าไรมันเป็นเพียงภาพเริ่มต้นกับสิ่งที่เขาขู่ฉันไว้ แต่มันทำให้ฉันโกรธ

" ฮื้ย...โคลตั! " ฉันเผลอสบถชื่อโคลตันออกเสียง จนเจซที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้นมาอย่างแปลกใจ

" มีอะไรหรือเปล่า " เจซถามด้วยน้ำเสียงที่ปนสงสัย ฉันรีบส่ายหน้าตอบเขาไปอย่างมีพิรุธ

" ไม่มีอะไร แค่หงุดหงิดน่ะ เรื่องโคลตัน " เจซมองหน้าฉัน ยิ้มอย่างรู้ทัน เขาเอื้อมมือมาโอบไหล่ฉันและตบเบาๆอย่างปลอบใจ

" คงคลั่งเลยซิ ที่คุณหายไปเมื่อคืน ผมรู้อยู่แล้ว สเตล่าเป็นคนผูกเรื่องนี้ก็ให้เธอแก้ซิ ยัยแม่มดนั่นตั้งใจจะจับคุณใส่พานให้มันล่ะซิ " ฉันมองหน้าเจซอย่างไม่เข้าใจ เป็นครั้งแรกที่เจซพูดถึงสเตล่าแบบนี้ ฉันคิดว่าเขาสนิทกับเธอซะอีก 

" คิดว่าคุณชอบเธอซะอีกนะเจซ "

ฉันยิ้มเจื่อนให้เจซอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก 

" ใช่ ผมชอบเธอเวลาที่เธอทำอะไร ที่ถูกที่ควรเท่านั้นล่ะ แต่เรื่องนี้มันไม่ใช่เลย และมันก็ส่อเค้าแปลกๆตั้งแต่เธอพยายามให้คุณเข้าวงการนี้แล้วล่ะ "

ฉันยิ่งหน้าซีดลงไปใหญ่ เมื่อสิ่งที่เจซพูดมันก็รวมถึงการดื้อดึงของฉันและการตัดสินใจที่ผิดพลาดด้วย เรื่องวุ่นๆมันถึงไม่จบซะที 

" ฉันผิดเองล่ะ ทั้งที่คุณก็เตือนแล้ว " เจซดึงฉันเข้าไปสู่อ้อมกอดเขา กอดกระชับอย่างให้กำลังใจ ฉันรู้สึกขอบคุณกับการแสดงออกของเขาแต่ในใจนั้นทั้งหวาดหวั่น ยังไม่รู้ว่าจะจัดการกับตัวเองยังไงและฉันก็ไม่อยากให้เจซเห็นภาพของฉันแบบนี้ด้วย

            เจซพาฉันเดินออกจากร้านเราจูงมือกันข้ามถนนเดินกลับไปฝั่งเลียบแม่น้ำซึ่งรถของเขาจอดไม่ไกลจากตรงนั้น ฉันเดินเงียบและครุ่นคิดเรื่องของตัวเองตลอดทาง ฉันไม่กล้าที่จะบอกเจซว่าโคลตันขู่อะไรฉันไว้ และก็ไม่อยากโทรกลับโคลตันเพื่อต่อรองเรื่องของเราด้วย เจซเงียบตลอดทางที่เดินเลียบแม่น้ำจนไปถึงรถเช่นกัน ดูเหมือนเขาเองก็กำลังอยู่ในห้วงความคิดอะไรซักอย่าง

ฉันขึ้นรถอย่างใจลอย เมื่อเจซเจซประจำที่เขาก็ออกรถซิ่งไปอย่างเร็วจนคนนั่งอย่างฉันหลังติดเบาะอย่างกระทันหันทีเดียว

" โอ้ย... เบาๆหน่อยซิคุณ ตกใจหมดเลย "

ฉันเห็นเขาขำลั่นอย่างชอบใจ นี่เขาแกล้งฉันเหรอ " ก็อยากได้ยินเสียงคุณกรี้ดซะหน่อยเห็นเงียบมาตลอดทางเป็นอะไร ฮึ

เขาขยี้ผมฉันเล่นอย่างหยอกล้อเปลี่ยนจังหวะรถเป็นช้าลง และเราก็มุ่งเข้าสู่ถนนที่ออกนอกเมืองฉันยิ้มให้เขา แล้วตอบเสียงใส 

" อย่าแกล้งอย่างนี้อีกนะ ฉันกลัว คุณก็รู้ฉันชอบรถสวยแต่ไม่ชอบรถซิ่ง แค่คิดเรื่องงานเท่านั้นเอง ฮาน่าห์ต้องรับบทหนักเรื่องฉันทุกอย่างเลย

ฉันแกล้งเฉไฉไม่บอกความจริงกับเจซแล้วเอาเรื่องฮาน่าห์ที่ฉันก็กังวลใจขึ้นมาพูดแทน 

" รู้ไหมที่รัก ทุกคนเอาตัวรอดได้ทั้งนั้นล่ะ มีแต่คุณคนเดียวที่จะตกเป็นเหยื่อ " เจซขับรถมองทางทำหน้านิ่งแล้วระบายลมหายใจยาว 

" คุณว่าฉันอ่อนแอหรือไง เห็นอย่างนี้ฉันดูแลตัวเองได้หรอกน่า "

" ให้มันจริงเถอะ ผมเป็นห่วงคุณทุกครั้งที่มีงานกับโคลตัน รายนั้นไม่ธรรมดา อีกอย่างคนของคุณเป็นใจด้วย อะไรๆก็เข้าทางโคลตันไปหมด

ฉันรู้อยู่แก่ใจในสิ่งที่เจซพูดมา ฉันไม่อยากจะพูดอะไรต่อไปอีกได้แต่เอียงตัวซบไหล่ของเจซและเขาเอียงก็โน้มมาจูบที่ผมฉันเช่นกัน

" เลิกพูดถึงคนอื่นเถอะ นี่มันวันพักผ่อนของเราแท้ๆ ผมดีใจนะที่เรากลับมาเข้าใจกันได้อีก "

เจซหันมายิ้มให้ฉันเราสบตากันและรู้ว่ามันมีความหมายแค่ไหน เขาคือคนที่ฉันอยากจะวางหัวใจไว้ในมือ ฉันรักผู้ชายคนนี้อย่างบ้าคลั่ง ฉันหลงใหลเขาอย่างไม่ลืมหูลืมตา แม้ว่าจะทำเป็นไม่แคร์เขาตลอดเวลาที่เราห่างกัน ตอนนี้ฉันอยากรักษาช่วงเวลาดีๆของเราไว้ให้นานที่สุดก่อนที่โคลตันจะทำมันพัง

 

            โคลตันเดินงุ่นง่านอยู่ภายในคฤหาสน์อย่างหงุดหงิดใจ ไอด้า! ผู้หญิงคนเดียวที่ปั่นหัวเขาได้ในตอนนี้ เธอเมินเฉยต่อคำขู่ของเขาแล้วกลับหนีหน้าไปอย่างไม่เกรงกลัว ของที่วางบนโต๊ะข้างตัวถูกกวาดลงไปนอนที่พื้นระบายอารมณ์โมโหที่ครุกรุ่น โคลตันเดินไปที่โต๊ะทำงาน หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาถูกตั้งไว้เป็นรูปไอด้าที่ยังหลับใหล เขาแอบถ่ายภาพเธอไว้หลายภาพและยังคงจำได้กับสัมผัสที่ได้รับจากผิวละเอียดนุ่มนวลนั้น ยามหลับเธอดูน่าทะนุถนอม เรือนร่างที่สวยงามราวเทพธิดาตอนที่เขาถือโอกาสเปลื้องผ้าเธอ ก็ทำให้แทบจะอดใจไม่ไหวจนอยากจะลักหลับหลับเสียให้ได้ แม้ว่าเขาจะผ่านผู้หญิงมามากหน้าหลายตาหลายเชื้อชาติแต่ก็ไม่มีใครทำให้เขารู้สึกได้เหมือนเธอ ทุกครั้งที่อยู่ใกล้มันทำให้ความปรารถนาในใจลุกโชน อยากได้มาไว้ในครอบครอง เขาอดคิดถึงตากลมโตแสนสดใสและใบหน้านวลผ่องสวยนั้นไม่ได้เลย มิน่าเจซถึงได้ติดอกติดใจเธอหนักหนา แววตาใสซื่อจริงใจทำให้อดหวั่นไหวไม่ได้ เมื่อทำให้เธอมีน้ำตาก็ต้องยอมใจอ่อนให้ทุกที และเสือร้ายอย่างเขาก็ยังคงปล่อยลูกแกะให้ลอยนวลอย่างน่าแปลก ซึ่งมันไม่ได้จะเกิดขึ้นบ่อยนัก เขาไม่รอช้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง กดส่งข้อความพร้อมรูปภาพเพื่อย้ำเตือนเธออีกที และถ้าเธอยังคงดื้อดึงอีก การขู่ของเขาคงจะไม่ใช่เรื่องเล่นอีกต่อไป

การอดทนรอสำหรับนั้นแสนสั้น เขาไม่รอช้ากดโทรศัพท์สั่งการ บอดี้การ์ดคนสนิทให้ตามหาไอด้าว่าเธอไปหลบที่ไหนกัน ป่านนี้ยังไม่ติดต่อกลับมา หรือว่าเธอไม่ได้มีมือถืออยู่กับตัว " จอห์น สืบหาไอด้าให้ด้วย เธอหายไปหลังงานเดินแบบเมื่อคืน ใช่ เช็คที่อพาร์ทเม้นท์ ขอดูวงจรปิด ถ้าเจอเธอเอาตัวมาให้ได้ โทรหาฉันในทันที อ้อ... ส่งรถไปรับทีน่าด้วย ไปเจอฉันที่โรงแรมสามทุ่ม อือ...ขอบใจ "

แม้ว่าเขาจะสั่งการทุกอย่างเรียบร้อยและเรียกสาวสวยคู่ขาคนล่าสุดมาสนองความต้องการแล้ว แต่ใจมันก็กลับร้อนรุ่ม เขาไม่เคยต้องรอเจอใครแบบนี้ให้หงุดหงิด คอยดูนะ ถ้าเจอตัวล่ะก็

' ไอด้า ฉันจะทำให้เธอสยบแทบเท้า และถ้าฉันเบื่อแล้วจะเขี่ยทิ้งอย่างไม่ใยดีเลย! '

           

            เสียงครวญครางอย่างสุขสมของหญิงชายดังสลับกันไป เสียงเตียงโยกขยับและเสียงผิวเนื้อที่เบียดกระแทกใส่กันดังอย่างไม่หยุดหย่อน ก่อนที่จะมีเสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะอย่างน่าโมโห กริ๊ง...กริ๊งๆ โคลตันหยุดกิจกรรมบนเตียงของตัวเองในทันที แม้ว่าจะหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่ก็เขาก็รู้ว่าต้องเป็นสายสำคัญ ไม่อย่างนั้นคนโทรคงไม่กล้าโทรมาหาเขาตอนนี้แน่

" ว่าไง " เสียงที่ขุ่นมัวบ่งบอกความหงุดหงิดไม่น้อยที่โดนขัดจังหวะ สาวสวยข้างกายยังคงลูบไล้เขาอย่างไม่หยุดหย่อนและอยากให้กลับขึ้นเตียงกับเธอโดยเร็ว โคลตันลุกพรวดจากเตียงแล้วเดินออกไปจากห้องทันที เมื่อเสียงที่ได้ยินในโทรศัพท์ไม่ใช่เสียงของบอดี้การ์ด

" โคลตัน คุยได้ไหม " เขายิ้มด้วยความพอใจเมื่อได้ยินเสียงเพราะนุ่มที่รอมาจนจะข้ามวัน

" ว่าไง คนสวย ว่างโทรหาผมแล้วเหรอ คุณน่าจะรู้นะว่าผมไม่ชอบรอ "

" ฉัน...ฉันว่าเราต้องคุยกัน เรื่องรูปและคลิปบ้าบอ อะไรก็ตามที่คุณใช้มาขู่ฉัน มันทุเรศสิ้นดี "

" อ้อ ผมรู้ แต่ทำไงได้ล่ะก็ในเมื่อคุณไม่ยอมรับซะทีว่าเราเป็นอะไรกัน ผมก็ต้องใช้วิธีทบทวนความจำ " เขาพูดต่อปากต่อคำกับเธออย่างอารมณ์ดี มันช่างรื่นรมจริงๆที่ได้เย้าแหย่ผู้หญิงคนนี้ " คุณอยู่ที่ไหน ผมจะให้จอห์นไปรับ " " ไม่ต้อง ขอบคุณมากแต่ฉันว่าฉันไม่จำเป็นต้องเจอคุณ แค่คุยตกลงกันก็พอ "

" คิดผิดแล้วคนสวย คุณเห็นผมเป็นไอ้งั่งรึไง! ผมบอกคุณชัดเจนแล้วว่าต้องการอะไร และผมให้โอกาสคุณต่อรองแล้วแต่คุณไม่ทำ ตอนนี้มันออกจะสายไปหน่อยนะไอด้า คุณท้าทายความอดทนของผม " เธอทำให้ผมคลุ้มคลั่ง และโมโหถึงขีดสุด ไม่เข้าใจจริงๆว่าผมมันน่ารังเกียจตรงไหนเธอถึงทำตัวรังเกียจผมนัก ผมจะไม่ใจดีกับเธออีกต่อไป

" โคลตัน ฉันว่าเรื่องของเรามันจบตั้งแต่วันนั้นแล้ว มีแค่เรื่องงานเท่านั้น สิ่งที่คุณอยากได้ก็ได้ไปแล้ว อย่ามายุ่งกับฉันอีก " และคำพูดของเธอมันยิ่งเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ ผมโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง สะบัดทีน่าที่เดินตามออกมาเกาะแกะผมและไล่เธอออกไปจากห้องในทันที

" มันไม่มีคำว่าจบไอด้า อะไรที่ผมอยากได้ผมต้องได้ จำไว้และเตรียมตัวให้พร้อมไว้ได้เลย! "

ผมกดวางสายในทันทีไม่รอฟังเสียงเธอตอบกลับมา และก็กดโทรศัพท์หาจอห์นสั่งการให้เอาเธอมาให้ผมในทันที ไอด้า ความอดทนของผมหมดลงแล้ว พอกันที! 

                                       




13 ความคิดเห็น