Fic KHR ยุทธการร้ายชิงหัวใจยัยสุดฮอต [1896]

ตอนที่ 9 : :: Chapter 7 :: (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 เม.ย. 55

+❥ Free theme mouse.

naru

 


"ขอโทษนะทุกคนที่เรียกประชุมด่วนอีกแล้ว แต่วันนี้มุคุโร่มีเรื่องที่จะรบกวนทุกๆคนจริงๆ"
สึนะกล่าวขึ้นในห้องประชุม


"อย่างที่ทุกคนรู้กันว่ามีสมาชิกใหม่มาอยู่ในบ้านของพวกเรา ถ้าพวกคุณยังจำนางิได้ ผมหมายถึงโคลมน่ะ ผมขอรบ.."

"อะไรนะ!!!!" ทั้ังห้องกล่าวแทรกขึ้นพร้อมกัน

"บ้าน่า จะเป็นยัยนั่นไปได้ยังไงครับรุ่นที่สิบ"

"ฮ่าๆ ตลกชะมัดเลย แต่จะว่าไปแล้วมันก็คล้ายอยู่นะ"

"ถึงว่าสิทำไมมันคุ้นๆ แต่แค่นึกไม่ออกว่าใคร"

"เงียบน่ะเจ้าหัวสนามหญ้า! ตอนที่โคลมมา แกน่ะยังไม่นึกเอะใจสักแอะ
ทีอย่างนี้มาทำเป็นบอกว่าคุ้นได้ยังไงฟร้า
! =_+"

"แกว่าไงนะเจ้าหัวปลาหมึก! ย้ากกก"

"นี่พวกคุณจำน้องสาวผมไม่ได้จริงๆสินะ -_-++"

"แต่ช่างเถอะ เรื่องที่ผมจะบอกคือ อยากให้ทุกคนช่วยกันเปลี่ยนนางิให้เป็นคนเดิมจะได้ไหมครับ?..ก็แค่อยากให้เธอเรียบร้อยเหมือนแต่ก่อน...นะครับ" 

             ผู้ชายที่ถือตัวและอวดดีอย่างมุคุโร่ถึงกับยอมขอร้องคนในแฟมิลี่
แสดงว่าเรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเขาแน่ๆ เพราะคนอย่างเขาไม่ก้มหัวให้กับใครง่ายๆแบบนี้


ทั้งห้องตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ก็รายนั้นน่ะเปลี่ยนไปขนาดนั้น พูดจาก็ห้วนจัด ใครพูดไม่เข้าหูแม่คุณก็ซัดไม่เลี้ยง

แล้วต้องทำวิธีไหนเธอจะเป็นแบบเดิมได้ ไม่มีทางซะหรอก...

 

"ให้พวกเราช่วยเองนะสึนะคุง"

"ใช่ค่ะฮารุจะพาโคลมจังไปช้อปปิ้ง ทำอาหาร ดูของสวยๆงามๆตามประสาผู้หญิงน่ะค่ะ
รับรองว่าโคลมจังต้องเปลี่ยนใจแน่ๆ"

"ไว้ใจพวกเราเถอะนะจ๊ะ"

"เอ่อ" สึนะยังคงอ้ำอึ้งอยู่

"ขอบคุณนะครับคุณเคียวโกะ คุณฮารุ ที่เหลือผมฝากด้วยนะครับ"
แต่กลับเป็นมุคุโร่กล่าวขอบคุณกับสองสาว

 

 

..

 

โอ้ย ร้อนเฟ่ย! =_=

ทำไมฉันต้องโดนลากมาช้อปปิ้งกับยัยพวกนี้ด้วยเนี่ย ทั้งๆที่ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดจะช้อปปิ้ง

และที่สำคัญ ซาซางาวะ เคียวโกะก็มา..

 

"โคลมจังไปดูเสื้อร้านนี้กันดีกว่า น่ารักๆทั้งนั้นเลย"

"โคลมจัง ฮารุว่าร้านนี้ก็สวยนะรีบไปดีกว่าค่าา"

"โคลมจัง..."

"โคลมจัง..."

"+__+" เวียนหัวจะตายแล้ว ฉันโดนลากไปทางซ้ายที ขวาที
และดูแต่ละชุดที่ยัยพวกนี่เลือกสิ ยี้ กระโปรงบานสีชมพู? เสื้อแขนตุ๊กตา? ถุงเท้าลายหมี?

 

             จะให้ฉันแต่งสวยน่ะได้ แต่ไม่ใช่แบบนี้ =[]=
ระดับฉันมันต้อง ไม่คว้านลึกก็ผ่าหลัง ไม่ก็สั้นจุ๊ดจู๋ไปเลย

 

" ขอบใจนะที่พาฉันมาเที่ยว เพื่อเป็นการขอบใจฉันขอเลือกเสื้อผ้าให้พวกเธอได้มั้ย งานนี้ฉันเลี้ยงเอง ถือว่าในฐานะเพื่อนใหม่ละกันเนาะ" ฉันพูดพร้อมกับขยิบตาให้

"แต่ว่า"

"ไม่มีแต่นะ นะฮะ"

"ก็ได้ค่ะ~" เฮ้อ ไม่อย่างนั้นก็ไม่หยุดสักทีนะยัยสองสาว

 

สรุปว่ากลายเป็นฉันที่พายัยสองคนนี้ตะเวรไปทั่วย่านช้อปปิ้ง ตอนนี้ทั้งเสื้อผ้าเท่ห์ๆและสุดเปรี้ยวนั่นตอนนี้อยู่ในมือฉันแล้วล่ะ

 

คิดจะจับฉันแต่งสาวหรอพวกพี่บ้า เจอแบบนี้มีหวังอึ้งแน่

เพราะฉันซื้อแส็กสายเดี่ยว คว้านหลังสีแดงเพลิงให้ฮารุ และเกาะอกสีดำกำมะหยี่ผ่าข้างจนถึงขาอ่อนให้เคียวโกะ

 

วะฮ่าๆๆ ถ้าวันไหนมีงานเลี้ยงของวองโกเล่มีหวังพวกนั้นต้องช็อคหงายหลังแน่ คุฟุฟุฟุ

 

..

    เราช้อปกันมันส์จนเพลินเวลา เลยแวะเข้าไปกินไอติมในร้านนึงแก้เหนื่อย

"บานานาโบ้ท อเมริกันดับเบิ้ลช็อคแล้วก็ลาเต้ อย่างละหนึ่งที่ด้วยฮะ" ฉันหันไปสั่ง

"นี่พวกเธอ มองอะไรฮะ"

"โคลมจังน่ะจริงๆแล้วเป็นคนที่สวยมากเลยนะ แต่ห้าวไปหน่อยนี่สิ"

"ใช่ค่ะ ฮารุเห็นด้วย"

"-_- " ยัยพวกนี้

"โคลมจังพูด ค่ะ แทน ฮะ ได้ไหม ลองพูดกับพวกเราก็ได้ ไหนลองสิๆ>__<" เคียวโกะพูดขึ้น

"เค่อะ -3-"

"ไม่ใช่กัดฟันพูดอย่างนั้นค่ะโคลมจัง ลองพูดว่าค่ะให้ฟังหน่อยนะค้า ฮารุอยากได้ยิน"

"ขอบคุณนะคะทั้งสองคนที่พาฉันมาเที่ยวในวันนี้" ฉันพูดพลางเกาแก้มแก้เขิน

"คิคิ" สองสาวหันไปหัวเราะกันใหญ่

"โคลมจังน่ารักมากเลยนะ ขอบใจนะจ๊ะ วันนี้น่ะพวกเรามีความสุขมากๆ"

 

รอยยิ้มที่จริงใจแบบนี้อีกแล้ว...แบบนี้ใช่ไหมที่ใครๆก็หลงเธอซาซางาวะ เคียวโกะ

 

..

 

ระหว่างทางกลับบ้าน

 

'คนนั้นไงว่าที่ภรรยาของวองโกเล่รุ่นที่สิบ จัดการซะ'

'ครับท่าน'
ชายฉกรรจ์กว่าสามคนยืนคุยกันอยู่ที่ข้างตึก หลังจากรับรู้เป้าหมายแล้วจึงเริ่มปฏิบัติงานทันที

 

"น้องสาวคนสวยระวังลื่นนะจ๊ะ เพราะใจพี่ละลายอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เห็นหน้าน้อง"

"ฮ่าๆๆๆ"

ไอ้พวกตัวผู้กระจอกเอ๊ย เห็นฮารุกับเคียวโกะหน่อยเป็นต้องหลี

 

"กรี๊ด!ปล่อยฉันนะ" เสียงของเคียวโกะดังขึ้น

"ปล่อยเพื่อนฮารุเดี๋ยวนี้นะคะ ไอ้ปลาฉลามบุก" ฮารุพูด และเดินไปตีแขนชายคนนั้นอย่างบ้าคลั่ง

"น้องสาวน่ะมาหาพี่คนนี้ดีกว่ามามะๆ" ไอ้ตัวผู้อีกหนึ่งตัวทำท่าจะลากฮารุไป

"เฮ้ย! ไอ้พวกหน้าปลากระโห้ ปล่อยเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้ แล้วจะหาว่าฉันไม่เตือน"

ฉันขู่เสียงต่ำ ก่อนจะวางของลงข้างตัว พร้อมตั้งท่าสู้มันเต็มที่

" ยัยทอมก้าง ฉันไม่มีธุระกับแก เพราะธุระของฉันคือเอาตัวซาซางาวะไปให้บอสเท่านั้น! แต่ถ้าอยากมีเรื่องก็จะจัดให้" มันพูดพลางเดินดุ่มเข้ามาทันที

 

"เหอะ"

พูด จบฉันวิ่งสวนออกไปทันทีก่อนจะกระโดดเตะก้านคอมัน ฉันขึ้นคร่อมหลังมันทันทีที่มันล้ม ก่อนจะสับเข้าที่กลางท้ายทอยเพื่อกดเส้นประสาทให้มันสลบไป

 

"หน่อย วอนแล้วนั่งนี่" มาอีกตัวแล้วสินะ

ฉัน ยังคงนั่งขุกเข่าหันหลังให้มันอยู่อย่างนั้น เมื่อใกล้เข้ามา ฉันหันไปตวัดขาอีกข้างของมันจนมันเสียการทรงตัวก่อนที่จะจับมันทุ่มไปข้าง หน้าตามแบบยูโดที่เคยเรียนมา

 

 

เพี๊ยะ!!!!!

 
          หน้าฉันหันไปตามทิศทางที่โดนตบ ฉันเซเล็กน้
อย เพราะโดนไอ้หน้าโฉดอีกคนตบเข้าเต็มแรง
กลิ่นคาวเลือดเต็มปากไปหมด เวียนหัวเหลือเกิน

แต่แค่นี้ฉันไม่แพ้หรอกนะโว้ย  ฉันเหวี่ยงหมัดใส่คางมันเต็มแรง แต่..

 

"อุ้ก!" จุก..มันต่อยเข้าที่ท้องฉันอย่างจัง

ตุ้บ!  ฉันค่อยๆล้มลง แต่ก็พยายามยันตัวเองลุกให้ขึ้นแต่ไม่เป็นผล
บ้าเอ๊ย! จุดสำคัญฉันโดนเล่นงานอีกแล้ว ที่ฉันแพ้เพราะฉันจุกง่ายนี่แหละ

 

"นังตัวดี กล้าหือกับฉันอีกมั้ย!!!" มันเงื้อมือขึ้นอีกครั้ง ฉันหลับตาลงทันที คงหนีไม่พ้นแล้วสินะ

 


เพี๊ยะ!!!!!

 

ทำไมไม่รู้สึกเจ็บ!? เกิดอะไรงั้นหรอ..ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น

 

"เคียวโกะ!!!" 
ภาพที่เห็นทำเลือดในร่างฉันพล่านอีกครั้ง ร่างบางของเคียวโกะลงไปนอนกุมหน้า เลือดไหลออกมาจากปากไม่หยุด

"แก..แก ฉันจะไม่ให้อภัยแกตายซะเถอะ ไอ้สวะโสโครก!!!!"

ฉันลืมความเจ็บปวดทั้งหมดก่อนจะลุยเข้าไปต่อยมันเต็มที่

เสยคางมันก็แล้ว ต่อยเบ้าตาก็แล้ว ชกกกหูเต็มแรงก็แล้ว ทำไมมันไม่สะท้านบ้าง?

แต่ฉันจะไม่ไหวแล้ว...ที่โดนมันตบ ที่โดนมันต่อยจนคางแตก ที่โดนเตะจนตัวช้ำ

แต่ มันเทียบไม่ได้กับสิ่งที่เคียวโกะทำเพื่อฉันเลยสักนิด! ไม่เคยมีใครทำเพื่อฉันขนาดนี้มาก่อน ต่อให้ตายฉันก็ต้องเอาเลือดชั่วจากหัวมันออกมาให้ได้!!

 

"ไปลงนรกซะ ไอ้สารเลว!!" ฉันพูดเป็นครั้งสุดท้าย

และวิ่งเข้าหามันอย่างไม่กลัวตาย ก่อนจะไถลตัวลงให้ลื่นไปกับพื้นและลอดให้หว่างขามันพอดี

ก่อนที่ฉันจะตั้งท่าและเหยียดขาขึ้นสุดแรง เพื่อเตะกล่องดวงใจของมันให้กระจาย!

 

อั้ก!  ตุ้บ!

เป็นดังคาด ร่างกายบึกกำยำนั่นล้มลงทันที

 

..

 

"เคียวโกะจัง! ฮารุจัง!"
ฉันรีบวิ่งมาดูอาการของยัยสองคนนี้ทันที

"โคลมจังเธอเป็นยังไง...บะบ้าง แค่กๆ" เคียวโกะสำลักเลือดที่ไหลกลบปาก

"ฉันไม่เป็นไร แฮกๆ ฮารุล่ะ!"

"สลบไปตอนที่โดนมันต่อยน่ะจ้ะ ฮึกๆ พวกมันเลวมาก" เคียวโกะร้องไห้พร้อมกับกอดฉัน

"ไม่เป็นไรแล้วนะ ฉันอยู่นี่ทั้งคน" ฉันพูดพร้อมลูบร่างบางที่สั่นเหมือนลูกแมวน้อยคนนี้ไว้

"ขอบใจนะโคลมจัง ถ้าไม่ได้เธอพวกเราคงแย่ ขอบใ.."

"เคียวโกะ!!" เคียวโกะสลบไปแล้ว ฮารุก็สลบเหมือนกัน

ข้าวของของพวกเรากระจายอยู่เต็มพื้นไปหมด ถ้าแบกสองคนนี้ไม่ไหวแน่

เพราะฉันเองตอนนี้ก็แทบจะยืนไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ

 

..

 

"ฮัลโหลมุคุโร่! มาที่ย่านxxxตอนนี้ด่วน เอากล่องยามาด้วย ช่วยพวกเคียวโกะจังที มันต้องการตัวเคีย..."

ปิ๊บ! บ้าเอ๊ย แบตหมดอะไรตอนนี้ บัดซบที่สุด

 

แต่ฉันก็ฝืนฉันสังขารตัวเองไปหาฮารุก่อนจะพายัยนั่นกับเคียวโกะจังมาอยู่ใกล้ๆกัน

คลานไปลากของเอามากองรวมกันไว้(ยังจะห่วงของอีก - -) และกลับมานั่งโอบพวกเธอไว้หลวมๆ

สภาพฉันตอนนี้มันทุเรศสิ้นดี

 

'ขอโทษนะเคียวโกะ ฮารุ ที่ฉันปกป้องเธอได้แค่นี้'

 

 

"ไงจ๊ะ หมดสภาพแล้วหรอสาวน้อย"

เฮือก! ยังไม่ตายกันอีกหรอไอ้เดนนรก

หนึ่งในสามนั้นลุกขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะเดินมาบีบแก้มฉัน  ฉันได้แต่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเพื่อไม่ให้เคียวโกะและฮารุต้องเป็นอันตราย

 

"ทุ้ย!" ฉันถือโอกาสถ่มน้ำลายที่เป็นเลือดเต็มปากออก หึ! เต็มหน้าเลยสินะ มันค่อยๆปาดก่อนจะ..

 

เพี๊ยะ!!!!!! 

"นังตัวดี! ฉันฆ่าแกก่อนจะชิงตัวซาซางาวะ เคียวโกะไปก็ไม่สายหรอกนะ"

อะไรนะ!? ฉันรวบรวมแรงสุดท้ายก่อนจะผลักฮารุออก
ขอโทษนะฮารุพอดีเธอไม่ใช่เป้าหมายของมัน เธอปลอดภัยแน่นอนฉันมั่นใจ

 

ส่วนเคียวโกะ ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้ ไม่งั้นเธอถูกเล่นแน่ ฉันจึงดึงเธอเข้ามากอดก่อนที่จะพลิกหลังกลับ
โก่งตัวคร่อมเคียวโกะไว้ไม่ให้เป็นอันตราย

 

อั้ก!อั้ก!อั้ก!

 

มันถีบลงมาที่หลังฉันเต็มแรง ไร้ความปราณีใดๆ

เจ็บ..อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น ฉันต้องทนให้ได้

 

"นังนี่หลังยังไม่เดี้ยงอีกหรอ งั้นทีสุดท้ายจะทำให้ไม่เจ็บละนะ"

 

ฉึก!!

"กรี๊ดดดดด"
       ฉันร้องออกมาพร้อมกับล้มลงทันที โลหิตสีแดงหลั่งออกมาอย่างไม่ขาดสายจากหลังของฉัน

ไม่ไหวแล้ว คงจะตายแล้วสินะ...

 

 

เอี๊ยดดดดดด! เอี๊ยดดดดด!  เอี๊ยดดดดดดด!

รถคันหรูสีดำจอดตรงหน้าพวกเราในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที มากันแล้วสินะ

พลั่ก!  เสียงกระชากประตูรถให้เปิดดังสนั่นหวั่นไหว

"นางิ!!!!!"  เสียงพี่ตะโกนขึ้นลั่น

ฉันค่อยๆปรือตาขึ้น

"พวกแกเป็นใคร! ใครสั่งพวกแกมา!"

คุณสึนะคงโมโหมากสินะที่เคียวโกะจังโดนทำร้ายขนาดนี้ ฮะๆ

 

"เฮ้ย เผ่นโว้ย!" พวกมันรีบวิ่งออกจากย่านนี้อย่างทุลักทุเลและเร่งรีบ

 

ฉันหันไปมองคุณสึนะก่อนจะพยักเพยิดไปทางข้างหลัง ไม่มีแรงแม้แต่จะพูดแล้ว เขาคงเข้าใจฉันนะ...

"ทุกคน! ช่วยฮารุ เคียวโกะ และโคลมเดี๋ยวนี้! เรียกรถพยาบาลมาให้เร็วที่สุด!!"

"ใครมันทำน้องฉันนางิ!" เรียวเฮพูดกับฉัน กำหมัดแน่นราวกับจะเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่แล้ว

 

พี่เรียวเฮรู้ได้ไงว่าฉันคือนางิอ่ะ!!?  แล้วตอนนี้ทุกคนรู้รึยัง?

ความแตกแล้วเรอะ! ม่ายจริงงง T^T (ตอนนี้มันใช่เวลามั้ย ยัยโคลม -*-)

 

ฉันทำท่าจะไปหาเรียวเฮ แต่ก็ไม่ไหว ดีที่มุคุโร่พยุงพาไปให้
ฉันกำคอเสื้อพี่เรียวเฮไว้แน่น

"เป้าหมายของมันคือเคียวโกะ ..." ฉันกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ลำคอตีบตันและบวมจนไม่สามารถที่จะพูดอะไรได้อีก

 

"ขอโทษที่ปกป้องพวกเคียวโกะได้แค่นี้..."

'ไม่ไหวแล้วร่างกายฉัน มันชาไปหมด ..จบสักที'

           

"นางิ!!"

เสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินจากพี่มุคุโร่ ก่อนที่สติฉันจะพร่าเลือนไม่รับรู้อะไรอีกเลย

 

 

..

 

"ฮิบาริ ผมฝากน้องสาวไว้กับคุณด้วยนะครับ ต้องขอตัวไปจัดการกับต้นตอก่อน"

มุคุโร่พูดเสียงเย็น นัยน์ตาสีแดงเริ่มเปล่งประกายไฟที่ลุกโชน เป็นสัญญาณว่าตาข้างนั้นกำลังจะเปลี่ยนอักษรคันจิเป็นเลขอื่นอีกในไม่ช้า

                "ฉันจะไปด้วย"

"..."

"คนที่ทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ผมจะขยี้มันให้ตาย"

"ถ้าหมายถึงน้องผม ผมคงจะดีใจนะครับ แต่ถ้า.."

"อย่ามาพูดมาก จะไปก็รีบไป...ซาวาดะ ฝากโคลมด้วย!" ฮิบาริพูดขึ้นขัดมุคุโร่

"ครับ..แล้วผมจะส่งกำลังเสริมไปช่วยทันที"

"ไม่ต้อง แค่ผมก็เกินพอแล้ว"

สึนะรับร่างโคลมมาจากฮิบาริอีกที ก่อนจะติดต่อเรียกรถพยาบาลและกำลังเสริมตามไป

'ฝากด้วยนะครับคุณฮิบาริ มุคุโร่...'

 

"ติดต่อประสานงานวองโกเล่ที่ประจำอยู่ที่นี่ทั้งหมด จัดการพวกมันให้สิ้นซากอย่าให้เหลือแม้แต่ต้นตอ และลากคอหัวหน้าแก๊งมันมาให้ได้!"

"ครับ รุ่นที่สิบ!!"


..



[Hibari’s Part]

 

"อาการของคนไข้ค่อนข้างน่าเป็นห่วงนะครับ ใกล้ถึงขั้นโคม่าแต่โชคดีที่รักษาได้ทัน..."

"...คนไข้เสียเลือดมาก บอบช้ำจากการกระแทกอย่างรุนแรง ทั้งใบหน้า ลำตัว และกลางหลัง..."

"...โชคดีที่แผลจากการแทงไม่ลึกและไม่ตัดเส้นประสาทสำคัญทำให้อวัยวะทั้งหมดยังคงปกติดี
ก็ต้องรอเวลาเธอพักฟื้นร่างกายจนกว่าจะหายเป็นปกติสักหนึ่งเดือนน่าจะดีที่สุด รอเวลาให้กระดูกที่หักและร้าวได้ประสานกันก่อน ให้คนไข้หลีกเลี่ยงการเคลื่อนไหวในช่วงนี้อย่างเด็ดขาด แลให้อยู่ในการดูแลของหมอตลอดเวลา หากปฏิบัติได้ตามนี้ก็หมดห่วงแล้วล่ะครับ...ผมขอตัวก่อนนะครับ"

 

ผมมองร่างบางที่เอาแต่นอนสลบอย่างนี้มาเป็นเวลาสามวันแล้ว

ถึงหมอบอกไม่เป็นอะไรก็จริง แต่เธอก็ไม่ได้สติสักที

เธอรู้ไหมว่าพวกเคียวโกะมานั่งเฝ้าเธอทั้งวันทั้งคืน ร้องไห้เรียกหาเธอตลอดเวลา

 

เหมือนกับฉัน ฉันอยากให้เธอกลับมาคุยกับฉันอีก

ฉันอยากเห็นรอยยิ้มของเธออีก ได้โปรด ตื่นมาสักทีเถอะนางิ...

 

ฉันฟังเรื่องทุกอย่างจากมุคุโร่มาหมดแล้วนะเธอนี่มันโง่จริงๆที่เปลี่ยนตัวเองเพราะผู้ชายงี่เง่าคนนั้น
ต่อให้เธอเก่งแค่ไหน แต่ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิง ..

 

ก๊อกก๊อกก๊อก

แอ๊ดด

 

เสียงฝีเท้าหนักๆเดินเข้ามาหยุดที่ปลายเตียง และมองมาที่ฮิบาริที่นั่งอยู่ข้างเตียง

"คุณน่ะไปพักได้แล้วนะครับทางนี้ผมจะดูแลเอง"

"ฉันจะอยู่ที่นี่จนกว่าเธอจะฟื้น"

"แต่คุณยังไม่ได้นอนมาสามวันแล้วนะฮิบาริ เคียวยะ น้องสาวคนเดียวผมดูแลได้! ออกไปเดี๋ยวนี้"

"เฮอะ! ดูแลได้บ้าอะไรของแก งั้นนางิจะอยู่ในสภาพนี้ทำไมถ้าแกดูแลได้!?"

ผมลุกขึ้นขยำปกเสื้อหมอนั่นอย่างแรง

แต่มันปัดมือผมทิ้ง และตอบกลับด้วยอารมณ์ที่สูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจากสรรพนามที่เปลี่ยนไป

 

"สนใจเธอด้วยรึไง! จู่ๆจะมาสนใจตอนนี้มันไม่แปลกไปหน่อยหรอ

อย่าให้ฉันรู้นะว่าแกคิดอะไรชั่วๆอยู่...ไสหัวไปซะ! แล้วอย่ามายุ่งกับเธออีก"

"โธ่เว้ย!"
ผมได้แต่สบถออกมาก่อนจะเดินออกนอกห้องไปอย่างหัวเสีย

 

 

[Mukuro's part]

 

ผมนั่งลงข้างเตียงและจับมือนางิขึ้นมากุม

"พี่ขอโทษ ขอโทษที่ช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย ฉันมันเป็นพี่ที่เเย่จริงๆ"

มุคุโร่นั่งถอนหายใจสักพักเมื่อคิดถึงเรื่องเก่าๆ สายตามองออกไปยังนอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย

 

มันก็ดีอยู่หรอกที่เธอมีศิลปะป้องกันตัว แต่เมื่อคิดกลับกันว่าถ้าเธอต้องเจ็บตัวอยู่บ่อยๆ เขาคงทนไม่ได้แน่ แต่นั่นมันก็เป็นเพราะเขาเองที่สอนให้นางิใช้ชีวิตแบบเด็กผู้ชาย

            ถึงแม้เธอจะเรียบร้อยแต่เธอก็เข้มแข็งกว่าเด็กทั่วไปมาก

ไม่เคยเสียน้ำตากับเรื่องง่ายๆ แต่วันนึงเธอกลับเสียน้ำตาให้ไอ้เวรนั่น

 

อาจพูดได้เต็มปากว่าทั้งผมและมันมีส่วนทำให้เธอคิดอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองขนาดนี้

มันอาจจะดีกว่าถ้านางิมีใครสักคนไว้เพื่อปกป้องและอยู่เคียงข้างเธอ

 

คนคนนั้นคือใครกัน...คนที่จะรักและพร้อมจะดูแลนางิตลอดไป









100% finished already
next chapter coming soon ... to be continued


______________________________________________






งงกันมั้ยสำหรับตอนนี้ ไรท์เตอร์บู๊ไม่เป็น ก็เลยออกมามั่วๆอย่างที่เห็นนี่แหละเจ้า =O=

คีย์เวิร์ดตอนนี้มีใครดูออกมั้ยน้อ ? คิคิ ในตอนนี้มีคำใบ้อยู่อย่างนึงระหว่าง ฮิบาริกับ.... 
ตามลุ้นกันเอาเองนะคะ


ตอบคอมเม้นน้องโยเกิร์ต


 

nc หรอ -..- อยากอ่านกันมั้ยล่าา ? แต่พี่แต่งไม่ค่อยเป็นหรอกนะ แต่ก็อยากลองดู ฮ่าๆ -.-




ปลปลปลปล. ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามฟิคเรื่องนี้อยู่ค่ะ รักรีดเดอร์ทุกโคนนน~ (ส่งจูบ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

724 ความคิดเห็น

  1. #693 ice-cream pop (@itim-itim) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 15:34
    สงสารโคลมอะพยายามปกป้องพวกเคียวโกะ แต่ใครที่ต้องการเคียวโกะล่ะ?
    #693
    0
  2. #624 ๐๐llRunGll๐๐ (@Monkeiiz_l2ung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2555 / 21:55
    หวาๆๆ ปมปริศนามาเต็มเลยยย  ต้องกดอ่านต่ออย่างด่วนๆ ซะเลี้ยวววว *_*
    #624
    0
  3. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 19:31
    ท่านฮิยังไงหละคะท่านมุคนที่จะรักและพร้อมจะดูแลนางิตลอดไป;P
    #591
    0
  4. #459 ดอกเมจิก (@dododo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2555 / 11:04
    อยากรู้จริงๆ ว่าใครคือบอส แฟมีลี่คู่อริที่ต้องการเคียวโกะจัง
    #459
    0
  5. #295 lookpla-jibi (@lookpla-jibi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2555 / 10:58
     เอา nc ด้วยจิ///โดนถีบ
    #295
    0
  6. #245 ♥バルシェ♥ (@nel-nail) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2555 / 08:55

    ncหรอ-.,- น่าสนนะๆๆ

    #245
    0
  7. #187 eiei (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 08:59
    โคลมจังเท่ห์มากกกก
    #187
    0
  8. #109 ♥: The Guardian :♥ (@talola) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 11:53
    เจ็บแทนโคลม(??)
    #109
    0
  9. #55 OzLovely (@loveoz1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 15:29
    เอาเลย nccccccccccccccccc nc nc nc nc รักคนที่แนะนำให้เขียนncค่ะTT
    #55
    0
  10. วันที่ 22 เมษายน 2555 / 12:16
    โฮ่...อาการของหนูโคลมช่าง T^T
    #54
    0
  11. วันที่ 21 เมษายน 2555 / 21:55
    >______________________,<
    #53
    0
  12. วันที่ 21 เมษายน 2555 / 14:59
     ฮิบาริทำเพื่อโคลมชัวร์ -.-
    #52
    0
  13. วันที่ 20 เมษายน 2555 / 19:27
    หนูโคลมเธอเก่งมาก! เธอทำได้ดีที่สุดแล้ว~! T^Tb
    #47
    0
  14. #46 Zeekay (@243648510612) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 เมษายน 2555 / 17:20

    เออ ๆรู้ได้ไง นางิ อ่า นี่เเค่ 80 เปอร์เซนต์นะ เเต่เริ่มบู๊เเล้ว ถ้าให้เเนะนำหรือติ ก็อยากให้บรรยายการต่อสู้จจริงจังไปเลย

    #46
    0
  15. #45 สาวหน้ากากดำ (@sui0123) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 เมษายน 2555 / 16:44
    สงสารนางิ(โคลม)อ่ะ
    เเล้วฮิบาริทำเพื่อนางิหรือใครกัน
    #45
    0