Fic KHR ยุทธการร้ายชิงหัวใจยัยสุดฮอต [1896]

ตอนที่ 29 : :: Chapter 24 ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 796
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    15 มิ.ย. 55

cinna mon

 




ท่ามกลางหมู่ไม้ที่งดงาม ท้องฟ้าสีครามสดใส เสียงใบหญ้ากับนกน้อยประสานกันเกิดเป็นบทเพลงบทใหม่

นาทีนี้ฉันรู้สึกอบอุ่นหัวใจจริงๆ เจ้านกเอ๋ย .. ร้องเพลงให้ข้าสักอีกทีสิ...

 

"โคลม โคลม"

ห๊ะ?

ฉันบอกให้แกร้องเพลง ไม่ได้ให้เรียกชื่อฉันนะยะ

 

"โคลม ตื่นสักที!!!"

 

เฮือก!!!

ฉันสะดุ้งลืมตาตื่นด้วยความตกใจ อ้าว นี่ฉันฝันไปงั้นหรอ แล้วคนพวกนั้นจะมามุงฉันทำไมมิทราบ        ฉันกวาดสายตามองรอบห้องก็พบว่าฉันอยู่รพ.อีกแล้ว  พิกเล็ทกับมาโมจังคงรีบมาเยี่ยมฉันสินะ
พวกเขายังอยู่ในชุดแต่งงานอยู่เลย -*-

 

"ฉันห่วงเธอแทบตายนะรู้มั้ย"

ยังไม่ทันที่จะได้ยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งดี ร่างฉันก็ถูกคว้าไปกอดโดยใครคนหนึ่ง

 

"เดี๋ยวววว!"

"อะไร"

"คุณเป็นใครคะ"

"!!!"

 

..

 

[Hibari’s part]

 

"คุณเป็นใครคะ"

 

ผมช็อคไปสามวิกับสิ่งที่เธอพูดออกมา ล้อเล่นใช่มั้ย ... ไม่ขำเลยนะ

 

"ฉันไง ฮิบาริ เคียวยะ"

"ฉะ-ฉันไม่รู้จัก"

 


"เธอจะไม่รู้ได้ยังไงฮะ! อย่าแกล้งฉันสิโคลม"

ผมเข้าไปบีบไหล่เธอแน่นด้วยความโมโหชั่ววูบ จนพิกเล็ทต้องมาดึงผมออกไป

 

"โคลมจังคะ จำฉันได้มั้ย"

"ค่ะ คุณพิกเล็ท แล้วนั่นก็มาโมจัง"

 

..

 

ปัง!!!

ผมวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตออกจากห้อง ตรงที่ห้องของหมอที่รักษาโคลมอย่างไม่รีรอ

 

"คุณคะ! เข้าไม่ได้นะคะ คุณหมอรักษาคนไข้ท่านอื่นอยู่ค่ะ"

"ถอย!!"

 

ผ่าง!!!

"ไอ้หมอเวร!"

"อะ-อะ-อะไรครับ =[]="

"พวกแกถ้าไม่อยากตายออกไปให้หมด" ผมขู่เสียงเหี้ยม และนั่นก็ทำให้คนไข้ที่อยู่ในห้องวิ่งแจ้นออกไปในทันที

"ทำไมอาการของโคลม โดคุโร่เป็นแบบนี้ ... เธอจำผมไม่ได้แค่คนเดียว!"

"คนไข้ที่โดนเค้กถล่มใส่มาใช่มั้ยครับ"

 

-_-^ มันจะย้ำหาพระแสงอะไรฟ้ะ

 

"วันนั้นน้ำตาลจากเค้กเข้าสู่ร่างกายเธอเยอะมาก ทำให้ความหวานที่เคยมีต่อคนรักมันไปรวมกับความหวานของเค้ก จนระดับน้ำตาลในเลือดสูงผิดปกติทำให้ร่างกายรับไม่ไหว

ส่งผลให้จิตใต้สำนึกของเธอสั่งให้เอาความทรงจำตรงนั้นออกไป อาจเป็นผลให้เธอจำคุณไม่ได้ก็ได้ครับ"

"โรคบ้าบออะไรไม่เคยได้ยิน มันมีโรคแบบนี้ด้วยเรอะ"

"ผมก็เพิ่งเคยเจอฟิคนี้ เอ้ย เรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกันครับ =O=;;"

 

ยัยนั่นเอาอ้าปากตอนเค้กถล่มเข้ามารึไงถึงได้มีน้ำตาลในร่างกายสูงขนาดนั้น?

หรือว่าเธอดูดซึมได้ตามผิวหนังกันแน่ -_-

           

โว้ย จะอะไรก็ช่างหัวมัน แต่การที่ความหวานของเค้กกับความหวานของพวกเรามันมากมาย
จนร่างกายเธอปฏิเสธ
และทำให้จำผมไม่ได้ อันนี้รับไม่ได้จริงๆ =___=;;

 

ไม่ว่าเหตุผลจะร้อยแปดพันเก้าอะไร ยังไงผมก็ไม่ยอมให้เรื่องเป็นแบบนี้แน่!

 

"มีทางแก้รึเปล่า"

"ไม่แน่ใจครับ บางทีคุณอาจต้องใจร้ายกับเธอให้มาก เพื่อลดระดับความหวานที่พวกคุณเคยมี"

"ชัวร์มั้ย"

"ไม่ครับ"

"นี่แก!! "  ผมขึ้นเสียงดัง และเงื้อทอนฟาขึ้น

"ขอโทษคร้าบ ผมผิดไปแล้ว T^T" หมอคนนั้นยกมือขึ้นไหว้ปะหลกๆด้วยความกลัว

"มันขึ้นอยู่ที่คุณแล้วครับ ถ้าเธอรักคุณจริงไม่ว่ายังไงเธอต้องจำได้แน่"

"แล้วถ้าเธอจำไม่ได้ล่ะ? "

"ง่ายมาก ก็เลิกกันซะ"

 

 

..

 

 

"ไอ้หมอ"

"คะ-ครับ"

"ไปตายซะ"

 

ผัวะ!! ผัวะ!! โครม!!

ผมทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายไว้ด้วยการอัดหมอให้เละ โทษฐานปากเสียไม่รู้เวลา

ถ้ามีเวลามากกว่านี้ผมจะฆ่ามันให้ตาย...

 

 

..

 

[กลับสู่สถานการณ์ปัจจุบัน ]

 

"โคลมเป็นยังไงบ้าง"

"หลับไปแล้วค่ะ"

 

ผมมองร่างบางที่ผล็อยหลับไปด้วยความรู้สึกใจหายเล็ก

ผมจะเป็นคนเดียวที่เธอจำไม่ได้จริงหรอ?

 

"เธอกลับไปเถอะ ฉันจะดูแลยัยนี่เอง"

"งั้นฝากด้วยนะเคียวยะ"

 

ไม่นานพิกเล็ทกับมาโมรุก็กลับไป ฮิบาริยังคงนั่งอยู่ข้างเตียงโคลมอยู่เช่นเดิม

เขาจับมือเธอขึ้นมากุมอย่างแผ่วเบา

 

"ฉันจะไม่ปล่อยมือจากเธอ ไม่มีวัน"

ผมได้แต่พึมพำกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ไม่ว่าเธอจะลืมผมอีกนานแค่ไหนผมก็จะรอ

รอจนกว่าจะถึงวันที่เธอจำผมได้อีกครั้ง ขอแค่เธอจำผมได้ แค่นิดเดียวก็ยังดี...  

 

 

[Chrome’s part]

 

ชีวิตของฉันตอนนี้รู้สึกเหมือนโดนตีกรอบเข้ามาเรื่อยๆ ผู้ชายคนนั้นที่ฉันไม่รู้จัก (แต่เขาบอกว่ารู้จักฉัน)   เข้ามาป้วนเปี้ยนตลอดเวลา เขาบอกว่ารู้จักพี่มุคุโร่ แต่ก็ไม่ยอมติดต่อให้สักที ฉันจะเชื่อใจหมอนี่ได้มั้ยเนี่ย =O=

 

 

ก๊อกๆ แอ๊ดด

 

"ไง ตื่นแล้วหรอ" พูดปุ๊บก็มาปั๊บ - -

"ยังไม่ตื่นมั้งคะ"

"..."

 

ผู้ชายคนนั้นทำหน้าอยากฆ่าตัวตาย แต่ก็ถอนหายใจเบาๆอย่างสะกดอารมณ์และเดินมานั่งข้างเตียงฉัน

 

"วันนี้เธอกลับบ้านได้แล้ว"

"จริงหรอ เย้!" ฉันชูมือขึ้นอย่างดีใจ "คิดถึงพี่มุคุโร่จัง"

"หึหึ"

"หืม? มีอะไรหรอคะ"

"เปล่า ฉันจะไปจัดการเรื่องย้ายออกจากรพ.ให้ก่อนล่ะ"

เขาพูดพร้อมกับลุกขึ้น เตรียมจะออกไปจากห้อง

"ขอบคุณมาก ว่าแต่ คุณชื่ออะไรคะ?"

"..."

 

เอ่อ ฉันพูดอะไรผิดไปเรอะ ทำไมหมอนี่ต้องทำหน้าอยากฆ่าฉันด้วยล่ะ =_=

ก็ฉันไม่รู้จักเขานี่นา แต่เขากลับดูแลฉันซะเริ่ดหรูอลังการ แบบนี้มันไม่แฟร์

 

"เคียวยะ ... เธอเรียกฉันว่า พี่เคียวยะ"

 

ฉันมองร่างสูงที่จากไปหลังประตูปิดลงแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

เคียวยะงั้นหรอ ทำไมฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจจัง...

..

 

[ระหว่างทาง]

 

"คุณเคียวยะ นี่ไม่ใช่ทางไปปราสาทวองโกเล่นี่คะ"

"แล้วใครบอกว่าจะไปที่นั่น"

"ห๊ะ! นี่คุณจะลักพาตัวฉันหรอ กรี๊ดดดด เจ้าค่าเอ๊ยย สาวหน้าตาสวยมากกำลังโดนฉุดเจ้าค่า!"

ฉันกดหน้าต่างลงและตะโกนโหวกเหวกออกมา

 

"ยัยสมองกลับ หยุดสักที!" คุณเคียวยะตวาดและดึงคอเสื้อฉันกลับมาให้นั่งดีๆพร้อมกดปิดกระจก -*-

"นานั่นแหละหยุดสักที ฉันเป็นอะไรกับนายรึไงทำไมต้องมาวุ่นวายกับฉันแบบนี้ด้วย"

"เธอคือผู้หญิงของฉัน"

 

มันพูดบ้าอะร้าย =O=

 

"เธอรักฉันมาก" เขาวรรคไปอึดใจหนึ่ง "และฉันก็รักเธอมากเช่นกัน"

"..."

 

อึ้งพะยะค่ะ

นาทีนั้นฉันได้แต่หุบปากสนิท ในใจได้แต่ร้องบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง
แต่การที่เขาทำเพื่อฉันขนาดนี้
มันก็แปลว่าเรื่องนั้นเป็นเรื่องจริงสินะ

ทำไมฉันถึงจำเขาไม่ได้เลยล่ะ ทำไม?

 

 

--------------

 

 

"นี่บ้านฉัน ฉันคิดว่าเธอน่าจะจำมันได้"

คุณเคียวยะเปิดประตูรถให้ฉันลงและจูงมือฉันเข้ามาในบ้าน ไม่สิต้องบอกว่าลากมากกว่าหมอนี่ลากฉันเข้ามาและตรงดิ่งขึ้นไปบนห้องทันที

 

กรี๊ดด ห้องงั้นเรอะ =[]= ฉันจำได้รางๆว่าฉันเคยยืนโป๊อยู่ที่บ้านหลังนี้ ฮือๆ อับอายซะไม่มี

 

"ฉันจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง ..." ฉันและเขานั่งลงที่ปลายเตียง  

และเริ่มเล่าเรื่องของเราอย่างใจเย็น ในขณะที่ฉันได้แต่รับฟังเงียบๆ

 

"....ทั้งหมดก็เป็นแบบนี้แหละ"

"..."

ฉันจะเชื่อดีมั้ย นี่มันเรื่องจริง หรือนิยายแฟนตาซีกันแน่?

แต่ฉันว่ามันเป็นนิยายที่มั่วซั่วที่สุดมากกว่า (อ้าว!!)

 

ทั้งๆที่เรารักกันแต่ฉันกลับจำเค้าไม่ได้ บางทีฉันควรเอาหัวไปโหม่งเค้กอีกสักที

เพื่อความทรงจำจะได้กลับมา

 

"คุณเคียวยะ ฉันไม่รู้หรอกว่าฉันจะหายเมื่อไร คุณจะเปลี่ยนใจไปจากฉันก็ได้นะคะ"

"ไม่!" เขาพูดแล้วคว้ามือฉันไปบีบแน่น "ฉันจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธอ"

คำพูดที่หนักแน่น และแรงบีบมือฉันที่หนักแน่น (แน่นจริง อูย เจ็บ T^T) ทำให้ฉันเชื่อได้ว่าเขานั้นพูดจริง

 

"คะ-คุณเคียวยะ"

"ไม่"

 

ไม่อะไรอีกฟ้ะ -*-?

 

"เรียกฉันว่าพี่เคียวยะเดี๋ยวนี้" เขาพูดและเกาหัวแกรกๆ ใบหูเริ่มแดงอย่างเห็นได้ชัด

"หา!! ทำไมฉันต้องเรียกแบบนั้นด้วยคะ?"

คุณเคียวยะมีท่าทีอึกอักเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า "เธอเรียกฉันมาแบบนี้ตั้งนานแล้ว"

"ระ-หรอคะ =_=;;"

"อย่าถามให้มันมากนัก! ฉันไปล่ะ"

 

มาเร็วไปเร็วจริงนะพ่อคุณ สรุปฉันจะจำเขาได้มั้ยเนี่ย วุ้ว วัยรุ่นเซ็ง

แต่ถ้าคนที่ฉันรักเป็นคุณเคียวยะจริงก็คงดี เพราะฉันรู้สึกอบอุ่นเมื่ออยู่ใกล้เขา
และแทบละลายไปกับนัยน์ตาสีนิลคมกริบคู่นั้น -///- อร๊ายยย เขินจัง ไปเดินเล่นดีกว่า

 

ผ่าง!!

"จ๊ากกกกก =[]="

"กรี๊ดดดดด =[]="

 

"คะ-คุณ!"

"ขอประทานโทษครับคุณโคลม ผมแค่เอาชุดมาให้ครับ!"

นายผมทรงรีเจ้นท์ที่เห็นฉันเปิดประตูห้องพอดีถึงกับตกใจปล่อยเสื้อผ้าตกลงพื้นกระจาย

 

อะไรยะ เห็นหน้าฉันแล้วนึกว่าผีรึไง

 

"คุณเคียวยะไปไหนแล้วคะ"

"คุณเคียวอยู่ในสวนน่ะครับ ว่าแต่คุณโคลมยอมเรียกคุณเคียวว่า 'เคียวยะ'ตั้งแต่เมื่อไรครับ ฮ่ะๆ"

คุซาคาเบะแซวฉันขำๆ พร้อมทำหน้าแดงไปด้วย (หน้าแดงทำม้าย =O=)

 

"ใจอ่อนอะไรคะ หมอนั่นนามสกุลเคียวยะไม่ใช่หรอ"

"เอ่อคุณโคลมครับ คุณเคียวนามสกุลฮิบาริครับ ฮิบาริ เคียวยะ =_="

 

อะไรนะ!!

 

"คุซาคาเบะเข้ามานี่โดยไวเลย"

ฉันลากผู้ชายคนนี้เข้ามาในห้อง เพื่อถามสิ่งที่ฉันอยากรู้มากที่สุดออกไป

 

"คุณทราบใช่มั้ยเรื่องที่ฉันจำนายของคุณไม่ได้"

"ผมทราบจากคุณเคียวแล้วครับ"

"เฮ้ออออ นั่นแหละค่ะ ช่วยเล่าเรื่องของฉันกับเขาให้ฟังที จะได้มั้ยคะ"

ฉันทิ้งตัวลงนั่งโซฟาในห้องอย่างหมดแรง

 

"เท่าที่ผมรู้คือ คุณเคียวรักคุณมาก และผมไม่เคยเห็นเขามีความสุขแบบนี้มาก่อน

คนที่ไม่สนใจเรื่องใดกลับสนใจเป็นห่วงในความรู้สึกของคุณโคลมตลอดเวลา คนที่ไม่ชอบสุมหัว

แต่กลับอยากอยู่ที่ปราสาทวองโกเล่ร่วมกับผู้พิทักษ์คนอื่นๆ ทั้งหมดคงเป็นไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่เพราะคุณโคลม"

 

"...."

 

"ก่อนหน้านั้นเขามักจะถามนายหญิงว่า แม่รักพ่อที่ตรงไหน ประทับใจพ่อที่ตรงไหน แล้วพ่อจีบแม่ยังไง บลาๆ สารพัดเรื่องที่เกี่ยวกับผู้ชายจะทำเพื่อคนรักน่ะ จนในที่สุด คุณเคียวก็พาคุณมาที่บ้าน พวกเราเลยถึงบางอ้อนั่นแหละครับ ^^"

 

"...."

 

"คุณเคียวรักคุณมากนะอยากเห็นหน้าเขาจังว่าตอนที่คุณโคลมเรียกว่าเคียวยะครั้งแรกจะเป็นยังไง ก๊ากๆๆ"

 

เอ่อ คุซาคาเบะ -*-

 

"แล้วก่อนหน้านั้นฉันเรียกเขาว่าอะไรหรอคะ"

"น่าจะเป็น 'คุณฮิบาริ' นะครับ"

 

ไหนอีตานั่นบอกว่าฉันเรียกเขาว่าเคียวยะมานานแล้วไง

หน็อย! ซี้ซั้วจริงๆ =[]=

 

"คุซาคาเบะออกไป"

เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นโดยไม่ได้รับเชิญ ทำให้ฉันกับคุซาคาเบะสะดุ้งเบาๆ

 

"ขอประทานโทษครับคุณเคียว ผมจะไปเดี๋ยวนี้!"

"คุซาคา... เอ่อ" ฉันกลืนน้ำลายดังเอื๊อก เมื่อเจอกับสายตาพิฆาตมารที่จ้องเขม็งอยู่

 

"คุยกับผู้ชายสองคนในห้องมันน่าเกลียดรู้มั้ย"

ได้ข่าวว่าตอนนี้ฉันก็อยู่ในห้องเขากับสองคนนะ =__=;;

 

"แต่ถ้าเป็นฉัน ก็ไม่เป็นไร"

"..."

นายนั่นแหละเป็นสุดๆ!! ฉันกระเด้งตัวออกจากโซฟาแล้ววิ่งไปหลบข้างเตียงแทน

 

"หยุดอยู่ตรงนั้นแหละคุณฮิบาริ"

โคลมเบรกเขาทันทีที่เห็นว่า เขาตามมาติดๆ

"เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ" ฮิบาริรุดเข้ามาเขย่าร่างฉันอย่างแรงจนหัวฉันแทบหลุด

 "กะ-ก็คุณฮิบาริไง"

"จำได้แล้วใช่มั้ย"

ชายร่างสูงคว้าร่างเล็กตรงหน้าเข้ามากอดอย่างแนบแน่น แววตาแสดงความดีใจไม่ปิดบัง

 

"เปล่า คุซาคาเบะบอกว่าแต่ก่อนฉันเรียกนายอย่างนี้"

"-*-" ฮิบาริดันเธอออกอย่างเชื่องช้า และส่งสายตาดุๆกลับไป

"เรียกฉันว่าพี่เคียวยะซะ"

"ค่ะ คุณเคียวยะ"

"นี่เธอ!"

ฉันยิ้มหน้าทะเล้นใส่เขา ก่อนจะหุบยิ้มลงในทันใดเมื่อรู้สึกว่าตัวกำลังลอยขึ้นสู่ฟ้า และ

ปุบ!

แผ่นหลังเล็กๆกระแทกลงกับเตียงนุ่ม ข้อมือของฉันถูกตรึงไว้โดยคนร่างสูงตรงหน้า

ผู้ชายคนนั้นขึ้นคร่อมฉัน และเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่เหนือกว่า

 

"คุณเคียวยะ!!"

"คุ้นมั้ย"

"คุ้นอะไรเล่า!" ฉันแผดเสียงลั่นกลบความเขินอาย

ทั้งเขินทั้งอายที่โดนทำบ้าอะไรแบบนี้

 

"คุ้นที่ถูกจับกดบ่อยไงล่ะ"

"..."

จะว่าไปมันก็คุ้นนะ ฉันรู้สึกเหมือนเคยโดนทำอะไรแบบนี้อยู่เสมอ

เวร ฉันเป็นกุลสตรีนะ ทำไมไม่หวงตัวเลยล่ะ =____=

 

"โคลม... ฉันจริงจังนะ ฉันอยากให้เธอจำฉันให้ได้"

"ฉะ-ฉันก็อยากจำนายได้เหมือนกัน"

 



 

To be continued.

_______________________________________________________






ที่เราบอกว่าจะแจ้งข่าวให้ทราบนั่นก็คือ

เรื่องนี้ใกล้จะจบแล้วค่ะ
จะอีกกี่ตอนจบก็ยังบอกไม่ได้
แต่ที่แน่ๆคือเนื้อเรื่องคงไม่ไปไกลกว่านี้แล้ว

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาโดยตลอดนะคะ รักรีดเดอร์ทุกคนมากจริงๆ
อยากจะแต่ง nc ให้เป็นของขวัญจัง (ห๊ะ) แต่แต่งไม่เป็น555555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

724 ความคิดเห็น

  1. #674 ฮิบาริ ลูเซีย (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 16:50
    โรคโคตรพิศดารเลยเฟร้ย
    #674
    0
  2. #643 ๐๐llRunGll๐๐ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 01:23
    แง่วๆ โรคพิสดารพันลึกดีแท้เลย ฮ่าๆๆ ^O^
    #643
    0
  3. #609 ~~เจ้าหญิงแห่งเอโดะ~~ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2555 / 14:34
    กรี๊ดดดดดด สู้ๆนะคะคุณเคียวยะ>.<
    #609
    0
  4. #439 lian*nail (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2555 / 19:47

    เธอความจำเสื่อม...จริงๆด้วยสินะโคลม=__=!!

    #439
    0
  5. #432 ____* ` ชอลลี่ ' ปีโป้ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2555 / 19:58
     โอ้5555
    มันเป็นโรคที่ประหลาดแท้ =.,=
    โคลมจำให้ได้เร็วๆ >_<
    #432
    0
  6. #429 KuroKami (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2555 / 13:12
     มันมีโรคพรรค์นั้นด้วยเหรอฟะ...ว่าแต่เคียวยะเป็นโลลิค่อนเรอะ
    #429
    0
  7. #427 chrysalis_devil (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 22:09

    มันช่างเป้นดรคที่ฟังแล้วปวดไส้ติ่งสุดๆเลย

    #427
    0
  8. #426 eiei (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 18:12
    เอิ่มมมม มันเป็นโรคที่แบบน่าปวดหัวจริงๆ -*-
    #426
    0
  9. #425 สาวหน้ากากดำ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 14:34

    o[]0 โรคอะไรกันฟะเนี้ย!!! ม่ายน้าหนูโคลมจำท่านฮิบาริให้ได้สิ

    #425
    0
  10. #424 Candy-Angel (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 14:18
     สู้ๆค่ะ^^
    #424
    0
  11. #423 เคียวยะ-โคลม (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 14:06
     ติดตามเช่นกันค่า~~~~~
    #423
    0
  12. #422 lookpla-jibi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 10:01
     ติดตาม ><
    #422
    0
  13. #421 ♦:^桂小太郎^:♦ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 09:40
    กรี๊ด!!>"< ต่อไปจะเป็นยังไงนะ¤_¤
    #421
    0
  14. #420 OzLovely (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 07:50
    แต่งเลย ๆ ๆ ๆ ต่อจากเรื่องนี้ของF96ไม่ก็เรื่องที่มีนู๋โคลมเป็นเคะ
    #420
    0
  15. #419 นักมายากลจากนรก (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 06:58
    สูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับฮิบาริเพราะระดับน้ำตาลในเลือดสูงเกิน!!
    พระเจ้า...เกิดมาพึ่งเคยได้ยินนี้แหละ =[ ]=

    #419
    0
  16. #418 นักมายากลจากนรก (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2555 / 09:36
    เค้ก 1896 ชั้นเล่นเอาหนูโคลมความจำเสื่อมเลยเหรอเนี่ย!!
    #418
    0
  17. #417 lian*nail (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2555 / 19:16
    เค้ก1896ชั้นทำพิษ!! โอ้มายก็อด หนูโคลมความจำเสื่อมรึ!?=[  ]=
    #417
    0
  18. #413 มาชเมโร่ไส้สัปปะรด (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 22:52
    ตาแล้สน้องสะใภ้ความจำเสื่อม !
    #413
    0
  19. #410 ++TuNazZ++ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 19:21
     โอวววววว โดนเค้ก 1896 ชั้น ล้มทับ !!! เป็นลม และความจำเสื่อม เยี่ยมเลอออ...
    #410
    0
  20. #409 lookpla-jibi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 17:54
    ไม่น่าา โคลมมม
    #409
    0
  21. #408 เคียวยะ-โคลม (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 16:39
     ความจำเสื่อมเพราะเค้ก เพิ่งเคยเห็น พยายามเข้านะค่ะ
    #408
    0
  22. #407 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 16:17
     โนวววววว = [      ] =
    #407
    0
  23. #406 สาวหน้ากากดำ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 16:15
    เฮ้ย!!! o[]o เป็นลมดีกว่า
    #406
    0
  24. #405 Candy-Angel (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 16:10
     เฮ้ยยย

    อัพ 5  เปอร์แล้วชิ่งงี้ไม่ยอมนะ
    #405
    0
  25. #404 kosato (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 15:43
     ง่ะ ความจำเสื่อมเลยเหรอเนี่ย =0= ขอให้รอดชีวิตนะฮะพี่(จากข้อสอบ)
    #404
    0