Fic KHR ยุทธการร้ายชิงหัวใจยัยสุดฮอต [1896]

ตอนที่ 27 : :: special SF 189669♥ :: (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 มิ.ย. 55

cinna
mon
special chapter
SF 189669


_____________________





     






 ณ โรงเรียนนามิโมริ

"เคียวย้าาาาาาาาาาาา"

สาวน้อยร่างบางตะโกนเรียกเพื่อนชายจากหน้าห้องเรียนด้วยเสียงอันดัง

สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังเด็กปีหนึ่งที่ทะเล่อทะล่าเข้ามาในห้องของรุ่นพี่ปีสามอย่างไม่รู้จักกาลเทศะ

 

"ยัยบ้า มาทำไม"

ชายหนุ่มสีผมแห่งรัตติกาลหรือฮิบาริ เคียวยะเดินออกไปหาเธอที่หน้าห้อง
ก่อนจะลากเธอออกไปโดยไม่สนสายตาเพื่อนๆและอาจารย์ประจำวิชาที่ยืนเอ๋ออยู่


เธอชื่อนางิ เป็นเพื่อนสมัยเด็กของเคียวยะ ทั้งคู่สนิทกันยิ่งกว่าเพื่อนสนิท สนิทยิ่งกว่าพี่น้องกันแท้ๆ
เพราะครอบครัวเธอไม่มีเวลาให้ เธอจึงมักมาเล่นกับเขาเสมอ ก็ในละแวกนั้นมีเด็กอยู่แค่สองบ้านนี่ -_-

 

ถึงแม้ฮิบาริจะดูรำคาญนางิ แต่สุดท้ายแล้วก็ตามใจเธอทุกที
ทั้งๆที่เด็กแบบเธอเขาไม่ชอบสักนิด ทั้งพูดมากและอ่อนแอ...

แต่ถึงกระนั้นเขาก็อยากเป็นคนที่จะปกป้องนางิตลอดไป

 

"แล้วนี่เธอไม่มีเรียนรึไง -_-" เขาเปิดฉากถามเธอทันทีที่มาถึงสวนหย่อมในโรงเรียน

"คาบนี้ฉันว่างก็เลยมาหาเคียวยะไง นายนั่นแหละไม่เรียนหรอ ฉันเรียกก็ไม่ต้องมาก็ได้นี่นา"

สาวผมน้ำเงินแกมม่วง นัยน์ตาสีอเมทิสต์สุกสกาวหม่นลงเล็กน้อย

เมื่อสำนึกได้ว่าตัวเองทำให้เพื่อนต้องเสียการเรียน

 

"ไม่ต้องเรียนฉันก็ได้ที่หนึ่งอยู่แล้ว" ฮิบาริพูดจายกตนอย่างถือดี
ทำให้นางิเหลือบมองเขาเล็กน้อยด้วยแววตาหมั่นไส้

"=____=;;"

 

แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาเมพขริงๆ
เป็นนักเรียนอัจฉริยะที่พ่วงตำแหน่งกรรมการคุมกฎสุดโหดแห่งโรงเรียนนามิโมริ
อีกทั้งยังเป็นผู้สืบทอดตระกูลฮิบาริอันเก่าแก่ของญี่ปุ่นมาช้านานอีกด้วย

 

ไม่ว่าเขาจะทำอะไรที่ไหน ผู้คนมักเกรงกลัวเขาอยู่เสมอ
แต่ก็มีกลุ่มสาวๆที่เป็นหน่วยกล้าตายเอาจดหมายรักมาส่งถึงที่

และทุกครั้งก็จบลงด้วยประโยคเดิมๆ 'ฉันเกลียดสัตว์กินพืชไร้สมอง'

 

เฮ้อ ถึงจะเพอร์เฟ็คแค่ไหนแต่ถ้ายังเป็นแบบนี้เพื่อนฉันต้องขึ้นคานแน่ นางิคิดในใจ

 

"ตกลงเรียกฉันมามีอะไร" เคียวยะถามอีกครั้งเมื่อเห็นเธอเงียบไป

"ฉันมีเรื่องจะบอกเคียวยะ... นี่ฉันบอกนายคนแรกเลยนะ"

"จะพูดอะไรก็รีบพูดมา"

"ฉันชะ-ชะ-ชะ...."

"...."

"ฉันชอบ..."

"ชอบอะไร?" ฮิบาริาเร่งถามสาวน้อยตรงหน้า

 

เพียงเพราะคำว่าชอบที่หลุดออกมาจากปากของเธอ ทำให้ใจเขาถึงกับเต้นผิดจังหวะ

เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นที่ใบหน้าและฝ่ามือหนา อาการประหม่าแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด

 

            ภายใต้ใบหน้าที่เฉยชา ใครเล่าที่จะรู้ว่าเขากำลังตื่นเต้นอย่างหนัก
และกำลังคิดเข้าข้างตัวเองว่า สาวน้อยน่ารักคนนี้ กำลังจะบอกชอบ ... ตัวเขา


"ฉันชอบ..."



..

  

 

"ฉันชอบรุ่นพี่มุคุโร่!!"

"...."

นางิก้มหน้าซ่อนความอายหลังจากตะโกนบอกสิ่งที่อยู่ในใจกับเพื่อนรักไป
โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่า ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าช็อคกับสิ่งที่ได้ยินแค่ไหน

 

"คะ-เคียวยะ o_O" เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับสีหน้าที่ว่างเปล่าของเขา

ฮิบาริ เคียวยะกลบซ่อนแววตาที่รวดร้าวไว้ทันก่อนที่เธอจะสังเกตุอะไรได้

 

            "มันเป็นใคร!! " ฮิบาริพุ่งมาบีบแขนนางิไว้อย่างแรง และตะคอกใส่หน้าเธอด้วยเสียงอันดัง
ท่าทีที่เปลี่ยนไปทำให้นางิถึงกับทำอะไรไม่ถูก

 

"โอ๊ย! ฉันเจ็บนะเคียวยะ"

            "ตอบฉันมา!!!"

            นัยน์ตาสีนิลที่จ้องมองมาแฝงไปด้วยแววตารวดร้าวข้างใน  แต่เพียงชั่วครู่มันก็กลับไปว่าเปล่าเช่นเดิม

 

            "เขาทำงานพิเศษอยู่ที่ร้านไอศกรีมที่ฉันเคยไปกินก็แค่นั้นแหละ"

            "ถึงกับเรียกชื่ออย่างสนิทสนมแบบนี้มันไม่ แค่นั้นหรอกมั้ง"

            "คะ-เคียวยะ! "  

นางิถึงกับอ้าปากค้างด้วยความโกรธจัด ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าที่เขาพูดนั้นหมายความว่ายังไง

นัยน์ตากลมโตคู่สวยสั่นระริกด้วยความเสียใจ และไม่นานน้ำใสๆก็ไหลออกจากตาของเธอ

ฮิบาริคลายมือออกจากแขนของนางิ ก่อนที่จะเอื้อมไปปาดน้ำตาให้กับเธออย่างแผ่วเบา

"แล้วมาบอกฉันทำไม"

"ก็เพราะเราเป็นเพื่อนรักกัน"

 

 

..

 

 

"เรื่องแบบนี้ไม่ต้องมาบอกฉัน"

"...."

"ฉันไม่สนใจ"

  

"เคียวยะคุง.."

ฮิบาริไม่ตอบอะไรนอกจากเดินหนีไป ทิ้งให้นางิยืนจมอยู่กับความเจ็บปวดอยู่เพียงผู้เดียว



(ต่อค่า)

 

"วันนี้เคียวยะกลับไปก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอฉัน" 
นางิพูดขึ้นขณะกำลังเดินออกจากโรงเรียนพร้อมกับฮิบาริ เคียวยะ

"ทำไม"
เขาหันขวับมาถามเธอด้วยประโยคห้วนๆ ไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก

"ฉันจะแวะไปหารุ่นพี่มุคุโร่" นางิตอบยิ้มๆ แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด

 

กึก!

ฮิบาริชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินเธอเอ่ยชื่อคนๆนั้นออกมา

 

"มีอะไรรึเปล่า?"

ร่างบางถามขึ้นอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นเพื่อนหยุดเดินไปดื้อๆ

"นางิ"

"ว่าไงคะ"

"ฉันจะไปด้วย"

 

..

 

แม้นางิจะไม่เข้าใจว่าเขาจะไปทำไม ทั้งที่บอกเองว่าไม่สนใจแท้ๆ

เธอได้แต่เก็บความสงสัยไว้ข้างใน และไม่ได้ตอบปฏิเสธไป

 

"ค่ะ"

 

 

 

..

 

[Hibari's part]

 

กริ๊ง~

เสียงกระดิ่งประตูร้านไอศกรีมที่ตกแต่งด้วยโทนสีหวานส่งเสียงทักทายผู้มาเยือนใหม่ทั้งสองคน

 

"ยินดีต้อนรับครับ อ้าว นางิ!"

ชายรูปร่างสูงโปร่ง ผู้มีนัยน์ตาสองสีเป็นเอกลักษณ์ร้องขึ้นอย่างดีใจเมื่อเห็นนางิ
ก่อนที่จะเดินตรงเข้ามาหาเธอ

 

"วันนี้ฉันพาเพื่อนมาด้วยคงไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ"

"จะเป็นไรได้ยังไง ผมมีลูกค้าเพิ่มขึ้นก็ต้องดีใจสิ จริงมั้ยครับ"

"นั่นสินะคะ แหะๆ" มุคุโร่พูดอมยิ้มเมื่อเห็นว่านางิกำลังเก้อเขิน

 

หมั่นไส้โว้ย -__-

 

"เคียวยะ นี่รุ่นพี่มุคุโร่ที่ฉันบอ ... กะ-กรี๊ดด!"

 

เธอกำลังแนะนำมันให้ผมรู้จัก แต่โทษที ขี้เกียจฟัง

ผมเลยคว้าแขนยัยนี่ให้มานั่งที่โต๊ะที่ห่างไกลจากไอ้เจ้าหัวทรงสับปะรดนั่นแทบจะในทันที

และเป็นไปตามคาด เธอมองผมด้วยสายตาที่ขุ่นเคืองปนโมโหเล็กน้อย

 

"-_-"

"เฮ้อ ฉันไม่เข้าใจนายเลยจริงๆ"

ผมก็ไม่เข้าใจเธอเหมือนกันนั่นแหละ ผู้ชายดีๆอย่างผมทำไมเธอถึงมองข้ามไปนะ?

 

"ช่างเถอะ ...ว่าแต่นายว่ารุ่นพี่มุคุโร่เขาเป็นไงมั่ง" นางิเท้าโต๊ะพลางมองผมด้วยแววตาคาดหวังสุดๆ

 

เกรียนโคตร...

 

"ฉันไม่รู้"

"ได้ไงอ่า บอกมาเถอะน้า นะเคียวยะนะ" นางิเซ้าซี้ผมต่อ

ยังไม่ทันที่ผมจะได้อ้าปากตอบอะไร เธอก็แทรกขึ้นมาอีกครั้ง -*-

 

"ฉันว่าเขาหล่อดี (.//.)"

"ฉันหล่อกว่ามันเป็นไหนๆ"

"ทราบแล้วค่ะ คุณชายฮิบาริ~"

ผมมองเธอที่ล้อเลียนผมอย่างสนุกสนานด้วยแววตาสุดเซ็ง

เพราะเธอมักจะมองข้ามผมอยู่เสมอ ... 
 

"เคียวยะว่า ฉันขอพี่มุคุโร่คบจะดีรึเปล่า"

"ว่าไงนะ!!"

ผมตะโกนเสียงดังลั่นอย่างตกใจที่ได้ยินคำพูดเพี้ยนๆจากปากเธอ

"=[]= นั่งลงก่อนเถอะ คนมองหมดแล้ว"

 ฮิบาริหันไปมองรอบๆก็พบว่าคนทั้งร้านกำลังมองมาที่เขาจริงๆ

เขาได้แต่ฮึดฮัดในใจก่อนจะยอมนั่งลงแต่โดยดี

"เป็นผู้หญิงไปขอผู้ชายเป็นได้ยังไง หน้าไม่อาย"

"หนอย! =O= พี่มุคุโร่เขาชอบฉันนะ แล้วฉันก็ชอบเขาด้วย พี่เขาต้องขอคบฉันสักวันแน่ๆๆ"

 

เจ็บจี๊ดในใจเลยแฮะ ทำไมต้องพูดว่าชอบมันหลายครั้งขนาดนี้ด้วย ..

 

"เธอ.."

"ไอศกรีมสับปะรดมาแล้วครับนางิ"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นแทรกบทสนทนาของเรา
มุคุโร่ก้มลงเสิร์ฟไอติมให้กับนางิพร้อมทั้งโปรยรอยยิ้มบาดใจใส่

 

ทุเรศ =___=;;

 

"อันนี้ของเพื่อนนางิครับ"

 

ึ้ด!

ผมกำหมัดแน่นด้วยความแค้นใจ มันกล้าดียังไงมาเน้นคำว่าเพื่อนใส่ผมฟ้ะ!

 

"นี่แก" ผมทักมันเสียงดัง และเตรียมชักทอนฟาออกมาแต่มันกลับ..

"รอผมก่อนนะ เดี๋ยวผมเลิกงานแล้วเราไปเที่ยวกันต่อนะครับ"

มุคุโร่หันไปพูดกับนางิ โดยไม่ได้ฟังที่ผมพูดสักคำ

 

"ค่ะ พี่มุคุโร่"

 

ปัง!!!

"...."

ฮิบาริตบโต๊ะลั่น ก่อนจะพูดเสียงเย็นใส่มุคุโร่

"หัดฟังที่คนอื่นพูดบ้างนะไอ้เจ้าหัวสับปะรด อ้อ และเธอจะไม่ไปไหนกับแกทั้งนั้น รู้ไว้ซะ!"

 

เขาลุกขึ้นกระแทกไหล่ชายหนุ่มนัยน์ตาสองสีให้พ้นทาง
และหันไปคว้าแขนเล็กของนางิวิ่งออกจากร้านไปในทันที

"คะ- เคียวยะจะไปไหน!"

 

 

..

 

[Chrome’ part]

"แฮกๆ เคียวยะคุง ฉันเหนื่อยแล้ว" ฉันปาดเหงื่อเล็กน้อยเมื่อวิ่งมาได้สักระยะ

จู่ๆเขาลากฉันออกมากลางคัน ท่าทางอารมณ์เสียด้วย สงสัยคงจะไม่ชอบที่ๆคนเยอะมั้ง

"...."

            "เคียวยะ.. "

            "เธออย่าคบกับมันเลยจะได้มั้ย?"

            "...."

ฉันไปอึ้งไปสักพัก เพราะไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากเขา ทำไมกันนะ..

        "...."

            "...."

เราต่างคนต่างเงียบ บรรยากาศอึดอัดเข้าปกคลุม
ดังนั้นฉันจึงรวบรวมความกล้าถามสิ่งที่อยากรู้ออกไป

            "ทำไมล่ะ"

            "ก็เพราะฉันไม่อยากให้คบไง!" ฮิบาริขึ้นเสียงใส่ฉัน ทำให้ฉันถึงกับสะดุ้ง

            "ก็ฉันชอบเขา ฉันอยากคบกับเขามันผิดมากหรอ"

เขาหันมาสบตาฉันตรงๆ และพูดด้วยด้วยท่าทีจริงจัง

            "เธอชอบมันที่ตรงไหน"

            "เขาดีกับฉันมาก และแคร์ฉันทุกอย่าง"  ฉันหลับตาลงเมื่อนึกถึงสิ่งดีๆที่ฉันและพี่มุคุโร่มีต่อกัน

            "ทำไมคนๆไม่เป็นฉันล่ะนางิ"

อะไรนะ!? เขารู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังพูดว่าอะไร

 

        "หมายความว่าไง"

            "ทำไมคนที่เธอรักถึงไม่ใช่ฉัน"

            "เคียวยะ! นายพูดบ้าอะไร" ฉันเอามือปิดปากด้วยความตกใจ

ฮิบาริน่ะหรอจะชอบฉัน ไม่มีทางซะหรอก


            "นางิ ฉันอยากคบกับเธอ"

            "...."

            "ฉันอยากเป็นคนที่เธอรัก" ประโยคสุดท้ายเขามองฉันด้วยแววตาที่ปวดร้าว

จนฉันไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขากำลังพูดความจริง

           

            "นายรักฉันหรอเคียวยะ" ฉันตัดสินใจรวบรวมความกล้าถามออกไป

            "...."

 

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบงัน

 

            "เข้าใจแล้ว นายก็แค่ลืมตัว และหวงฉันในฐานะเพื่อนแค่นั้นเอง"

ฉันหัวเราะกับตัวเองเบาๆ ที่เผลอคิดอะไรงี่เง่า

 

            "ฉันมีเรื่องจะสารภาพกับนายด้วยนะ... " ฮิบาริเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเป็นสัญญาณว่ารับฟัง

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และตัดสินใจพูดสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจมาตลอดหลายปีไป

 

"ฉันรักเคียวยะ"

            "!"

            "ฉันเคยรักเคียวยะมาก จนกลัวที่จะเสียนายไป ฉันจึงตัดใจออกมา

แต่วันนี้นายกลับมาพูดอะไรให้ฉันหวั่นไหวอีกครั้ง แล้วฉันก็ดันหวั่นไหวจริงๆ ฮ่ะๆ บ้าจังเลยเนาะ"

ฉันพูดพลางปาดน้ำตาลวกๆ ว่าจะเก็บความลับนี้ไปจนวันตายแล้วเชียวนะ สุดท้ายก็เผลอจนได้
            "เธอเคยรักฉัน? ทำไมฉันไม่รู้ล่ะนางิ ทำไม!" ฮิบาริเขย่าตัวเธออย่างแรงด้วยความลืมตัว

            "ไม่ต้องห่วงหรอก ตอนนี้ฉันไม่ได้คิดอะไรกับนายแล้ว... "

            "นางิ!"

"ตอนนี้ฉันรักพี่มุคุโร และจะรักเขาตลอดไป"

..

"ฉันรักเธอ รักมาตลอด ให้โอกาสฉันได้มั้ย"

ร่างบางของนางิถูกคนร่างสูงกว่าคว้าไปกอดอย่างแนบแน่น

แผ่นหลังที่สั่นไหวทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก

           

คำว่ารักที่เขาพูดออกมา เธอจะเชื่อได้แค่ไหนกัน

        "ทั้งๆที่ฉันรักพี่มุคุโร่นายก็ยอมงั้นหรอ"

            "ฉันจะรอ รอจนกว่าเธอจะกลับมารักฉัน"

            "เคียวยะ... "

ฉันไม่ได้ตอบอะไรไปอีก นอกจากยกมือกอดตอบเขาไป

 

            ฉันแอบรักเขามาตลอด แต่เพราะกลัวไม่สมหวังจึงยอมตัดใจไป

ในวันนี้กลับได้รู้ว่าเขาเองก็รักฉันเหมือนกัน แต่ใจของฉันไม่ได้เป็นของเคียวยะอีกต่อไปแล้ว...

 

            ฉันไม่สามารถทรยศมุคุโร่ได้ ในขณะเดียวกันฉันไม่สามารถทรยศหัวใจตัวเองได้เช่นกัน

ผิดมั้ยที่รู้ว่าเขารักฉัน ฉันกลับดีใจอย่างมากมาย

 

       ฉันควรจะทำยังไงดี

 

            ขณะที่ยืนกอดกับเคียวยะอยู่นั้นสายตาฉันก็ไปสะดุดผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งที่คุ้นตาคนนึง

นัยน์ตาสองสีที่ฉันหลงรักกำลังมองมาที่เราอย่างเจ็บปวด

 

            "พี่มุคุโร่! "

ด้วยความตกใจฉันจึงผลักตัวออกจากฮิบาริออกไปอย่างรวดเร็ว

 

 

(ต่อจ้า)


พี่มุคุโร่ส่งยิ้มบางๆมาให้ฉัน ก่อนที่จะเดินตรงเข้ามาหาพวกเรา ฉันไม่รู้จะปั้นหน้ายังไง จึงได้แต่ก้มมองพื้นเพื่อหลบสายตาคมเข้มคู่นั้น

 

"ผมเป็นห่วงนางิ เลยออกมาตาม" มุคุโร่เอ่ยเรียบๆเมื่อหันไปเจอกับฮิบาริที่จ้องเขม็งอยู่
"แต่คงจะไม่เป็นไรแล้วสินะครับ"

"พี่มุคุโร่คะ"

"ขอผมคุยอะไรด้วยหน่อยได้มั้ยครับนางิ"

"ได้ค่ะ" ฉันพยักหน้าเบาๆ และเดินตามมุคุโร่ไป โดยหันไปมองฮิบาริเป็นเชิงว่า 'เดี๋ยวฉันมา'

 

 

..

 

            มุคุโร่พาฉันเดินมายังที่ๆไม่มีคนพลุกพล่าน และเขาก็หันกลับมาจับมือฉันไปกุม

"นางิ เธอรู้ใช่มั้ยว่าผมชอบเธอ"

"ค่ะ"

"แล้วรู้มั้ยว่าผมรักเธอ"

"ค่ะ"

"เธอรักผมบ้างรึเปล่า" เขาเลื่อนมือมาจับบ่าทั้งสองข้างของโคลมไว้ และบีบเบาๆอย่างมีความหมาย

ฉันสบตากับนัยน์ตาสองสีคู่สวยของเขา และพูดออกไปอย่างไม่ลังเลว่า

"ฉันรักพี่มุคุโร่ค่ะ"

 

..

 

มุคุโร่ดึงร่างเล็กของโคลมมากอดไว้หลวมๆ มือหนาลูบหัวของเธอไปมาอย่างเอ็นดู

แต่ไม่นานโคลมก็ผละตัวออก

 

"แต่ฉันคิดว่า เราควรจะหยุด"

"..."

"ฉันรักพี่มุคุโร่ แต่ลึกลงไปแล้วฉันก็รักเขาเหมือนกัน ฉันไม่อยากทำร้ายพี่.."

"ขอโทษด้วยนะคะ"

"ผมเข้าใจแล้ว" เขาถอนหายใจเฮือกเล็กๆ

 

"ที่ผ่านมาขอบคุณมากนะครับนางิ"

"หมายความว่าพี่ไม่โกรธฉัน?"

"ครับ ผมดีใจนะที่อย่างน้อยเธอก็รักผม"

ร่างกายฉันถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดพี่มุคุโร่อีกครั้ง
และเขาเอาคางมาเกยที่ไหล่ฉันอย่างต้องการที่พักพิง

"ทำตามหัวใจตัวเองเถอะนะ ผมเชื่อว่าหมอนั่นต้องดูแลเธอได้ดีกว่าผมแน่"

"ขอบคุณค่ะ ... ฉันจะไม่ลืมพี่มุคุโร่เลย ฉันจะรักพี่ตลอดไป"

 

..

 

            ชายหนุ่มตาสองสีมองร่างเล็กที่กำลังวิ่งหายลับสายตาไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

เรื่องของหัวใจมันบังคับกันไม่ได้จริงๆสินะ เขาได้แต่พึมพำกับตัวเองเบาๆ

 

            "นางิที่น่ารักของผม ผมก็จะรักเธอตลอดไป"

 

 

 

..

 

 

            "เคียวยะ"

"มันว่าไงบ้าง" ฮิบาริที่ยืนพิงต้นไม้อยู่หันกลับมาถามฉันตรงๆ แววตาแสดงความอยากรู้ไม่ปิดบัง

"ทุกอย่างเรียบร้อยค่ะ"

"ฉันไม่เข้าใจ"

นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นฉายแววแข็งกร้าวออกมา แต่ฉันก็ไม่ได้มีทีท่าจะกลัวแต่อย่างใด

ฉันค่อยๆเดินไปหาเข้าอย่างเชื่องช้า

            "เราจบกันด้วยดี"

            "แล้วเธอจะให้คำตอบฉันว่าไง " ดูท่าทางเขาจะไม่ตกใจกับคำตอบของฉันสักนิด

ออกจะดูดีใจเสียด้วยซ้ำ -*-

            "คำตอบอะไรคะ"

            "เธอจะกลับมารักฉันได้มั้ย..."  ฉันมองลึกลงไปในแววตาคู่นั้นที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่ได้ล้อเล่น ความรู้สึกหนักแน่นของเขาทำให้ฉันรู้สึกดีจนพูดอะไรไม่ออก

 

            "ขอบคุณนะเคียวยะ" ฉันได้หัวเราะกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

และพูดอย่างจริงจังไปว่า ...

 

 

..

 

[Hibari’s Part]

 

            "ฉันไม่รักเคียวยะหรอก"

            "...."

            ผมรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ ในสมองกำลังทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้น ผมหูฝาดไปรึเปล่า?

แต่นั่นก็เป็นแค่การหลอกตัวเองเท่านั้น เพราะผมได้ยินชัดๆว่าเธอไม่รักผม

 

            "ทำไม" ทั้งๆที่แววตา ท่าทาง และเรื่องของเธอกับมุคุโร่มันบอกได้ชัดอยู่แล้วว่า

เธอน่าจะยังรู้สึกดีกับผมอยู่  ..ไม่ใช่รึไง?

 

"ไม่มีคำตอบค่ะ" นางิพูดยิ้มๆ  และเตรียมหันหลังกลับไป

"ถ้าเป็นเรื่องนั้นฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าฉันจะรอ"

เธอหยุดเดิน และตอบกลับด้วยเสียงสั่นๆ
"อย่าลำบากเลย เคียวยะคงไม่อยากรักผู้หญิงหลายใจอย่างฉันหรอก"

            "ฉันไม่สน"

            "เคียวยะ นายมันบ้าที่สุด"  นางิหันกลับมามองผมเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เธอจะวิ่งหนีไป

 

ใบหน้าสวยๆที่เปรอะไปด้วยคราบน้ำตานั่นผมยังจำมันได้ดี

ที่นางิปฏิเสธไปนั่นคงเพราะเธอรักทั้งผมและมุคุโร่สินะ

 

ชายหนุ่มหลับตาลงทบทวนเรื่องราวต่างๆ หลังจากที่หญิงอันเป็นที่รักวิ่งไปจนลับสายตา

ในเมื่อตอนนี้เธอไม่มีมุคุโร่แล้ว มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องปล่อยเธอไป

 

หากนี่คือบทลงโทษของสวรรค์ ผมบอกได้เลยว่าพระเจ้าดูถูกผมเกินไปแล้ว

 

ผมมั่นใจว่านางิรักผม และผมก็รักเธอไม่น้อยไปกว่าใครทั้งนั้น

 

ต่อให้ท่านเอานางิไปสักกี่ล้านครั้ง ผมก็สามารถเอาเธอกลับมาได้  

 

เพราะผมคือ ฮิบาริ เคียวยะ




THE END

OF SF 189669






___________________________________________________





-ในที่สุด SF นี้ก็จบจนได้ แต่จบแบบแหกโค้งเกินไปป่าวหว่า โคลมไม่เลือกใครเลย -*-5555555555

-ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม SF นี้นะคะ + ขอโทษด้วยที่เราแต่งไม่สนุก T^T



สำหรับเนื้อเรื่องหลัก จะมาลงต่อในวันศุกร์ค่ะ
และก็มีข่าวจะแจ้งให้ทราบกัน
อาจเป็นข่าวดีสำหรับบางคน หรืออาจเป็นข่าวร้าย...ไรท์เตอร์ก็ไม่แน่ใจค่ะ
เพราะฉะนั้นรอติดตามกันนะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

724 ความคิดเห็น

  1. #672 ฮิบาริ ลูเซีย (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 16:29
    เคียวจัง. นายแน่มากจงๆปแย่งโคลมกับมาไม่ว่าจะกี่ล้านครั้งก็ตาม
    #672
    0
  2. #641 ๐๐llRunGll๐๐ (@Monkeiiz_l2ung) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 01:09
    นายแน่มาก เคียวยะ  เอาโคลมมาให้ได้  ไม่ว่าจะถูกพรากไปกี่ครั้งก็ตาม บันไซ!!!
    #641
    0
  3. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2555 / 13:56
    ซึ้งมากกT.T เคียวยะสู้ๆนะเอาโคลมกลับมาให้ได้ แต่ก็แอบสงสารมุอ่ะ Y.Y
    #607
    0
  4. #570 lovegarin (@lovegarin88) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2555 / 21:59
    เออคือเคียวยะนายหลงตัวเองไปหน่อยมั้ย
    #570
    0
  5. #534 Zeekay (@243648510612) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 11:20
    จะบอกว่า รีบมาก ส่วนใหญ่อ่านเเต่บทพูด เพราบทบรรยายตัวละครบรรยาย น้องไม่ชอบเท่าไหร่ ไม่ว่ากันนะ คือ มาเผยความรู้สึกเนี่ย ดี หักมุมเลย เพราะตั้งเเต่เเรกเราก็เข้าใจว่า เป็นเเค่พี่น้องกันเเเล้ว เงิบ เเต่กะฟรานก็ไม่เลวนะ ชอบเป็นส่วนตัว
    #534
    0
  6. #430 ____* ` ชอลลี่ ' ปีโป้ (@jorjam) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2555 / 19:51
    ค้าง TT 
    #430
    0
  7. วันที่ 9 มิถุนายน 2555 / 00:22
    เค้าจะร้องไห้แล้วนะT^T
    #389
    0
  8. #384 นักมายากลจากนรก (@som36) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2555 / 17:39
    แอบจบค้างนะค่ะเนี่ย = =;;

    #384
    0
  9. #383 OzLovely (@loveoz1) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2555 / 20:20
    สุดท้ายโคลมก็เลือกฟราน ฮิ้ว~ //โดนFC1896+ทอมฟา+สามง่าม รุม
    แต่ฮิบาริก็ชิงโคลมมาได้สำเร็จ แอ๊ก

    #383
    0
  10. #382 Candy-Angel (@k956476) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2555 / 18:59
     เชอะๆๆ

    จบแบบนี้ได้ไงเนี่ย

    แต่ก็โอเคดีนะคะ^^
    #382
    0
  11. #380 nel-nail (@sora-sora) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2555 / 16:55
    คะ โคลมจัง=[  ]=
    แอบสงสารสัปป้าแฮะ=3=(หล่อนสงสารหรือสะใจ??)
    #380
    0
  12. #379 สาวหน้ากากดำ (@sui0123) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2555 / 14:12
    ต้อง1896ดิ ไม่เอา6996
    #379
    0
  13. #378 nel-nail (@sora-sora) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2555 / 13:28
    อ๊ากกก รักสามเต้า(!?)=..=
    #378
    0
  14. #377 Shion Eliphas Levi (@Gardy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2555 / 11:44
    เพิ่งโหลดเพลงรักสามเศร้าเข้าเครื่องพอดี อะไรมันจะเหมาะเจาะปานนั้นนะเออ
    #377
    0
  15. #376 นักมายากลจากนรก (@som36) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2555 / 08:27

    เป็นเรื่องแล้วไง =w=;;

    #376
    0
  16. #375 eiei (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2555 / 13:13
    อ่านไ่อ่านมาทำไมรู้สึกอยากให้เป็น6996ยังไงไม่รู้ 55555
    #375
    0
  17. วันที่ 2 มิถุนายน 2555 / 23:24
    เส้าอ่ะ ตอนแรกนึกว่าบอกเคยีวย๊า-3-
    #374
    0
  18. #373 ♦:^桂小太郎^:♦ (@talola) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2555 / 20:38
    ต่อค่ะๆ>()< เดิมทีก็สนับสนุน6996เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว=w=//FC1896รุมกระทืบ
    #373
    0
  19. #372 nel-nail (@sora-sora) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2555 / 18:08
    โดนหักอกซะเจ็บเลยนะเคียวยะ=.,=
    #372
    0
  20. #369 KuroKami (@kuronosakura) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2555 / 17:45
     หนับหนุน!
    เดิมทีเราชอบ 189669 อยู่แล้ว แต่แค่ 1896 เฉยๆไม่เป็นไร

    #369
    0
  21. #368 OzLovely (@loveoz1) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2555 / 14:01
    ไอ่มุ ไปไกลๆ
    #368
    0
  22. #367 eriga (@favour) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2555 / 12:36
    หนุกดี ทำต่อเถอะ ถ้าจบ1896 จะดีมาก
    #367
    0
  23. #366 lookpla-jibi (@lookpla-jibi) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2555 / 12:18
     เอาแล้ว ท่านฮิเกิดอาการหึงหนัก
    #366
    0
  24. #364 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2555 / 11:58
     จะเอา 1896 อ่ะพี่ดา 
    ไม่เอา 69 อ่ะ T^T
    #364
    0
  25. #363 eiei (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2555 / 09:08
    สงสารฮิบาริอ่าาา TT
    #363
    0