Fic KHR ยุทธการร้ายชิงหัวใจยัยสุดฮอต [1896]

ตอนที่ 19 : :: Chapter 16 :: + Special F96

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,028
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 พ.ค. 55


cinna
mon





cinna

 



โคลม
ตื่นขึ้นมาในห้องของตัวเอง ด้วยสภาพเอี่ยมอ่องแต่ในหัวยังปวดตุบๆกับอาการเมาค้างอยู่

แอ๊ดดดด
เสียงเปิดประตูจากห้องน้ำทำให้
เธอต้องหันไปดู

"อ้าวโคลมจัง ตื่นแล้วหรอ"   เคียวโกะนี่เอง
เธอวางอ่างน้ำและผ้าขนหนูไว้ข้างเตียงฉัน

"เมื่อคืนเธอเมามาก และมีไข้ด้วยฉันเลยอยู่เช็ดตัวให้น่ะจ้ะ เดี๋ยวจะเช็ดให้อีกรอบนะ ไข้จวนจะลงแล้วล่ะ"

"อะ-อืม"

เมื่อเห็นเธอจัดแจงอะไรมาเรียบร้อย ฉันก็ปล่อยให้หล่อนทำอย่างตามสบาย

 

"คุณพี่มุคุโร่ก็มีไข้เหมือนกันนะ เขาห่วงเธอมากๆเลยแหละ
ตั้งแต่โคลมออกจากบ้านไปก็ไม่ยอมทำแผล จะรอเธอกลับมาท่าเดียว จนพิษไข้เล่นงาน หมดสติไปตั้งแต่เมื่อคืน"

"หะ-ห๊า!"

"ฉันตกใจมาก ที่จู่ๆก็เกิดเรื่องตอนประมาณตีสามได้
แต่โคลมไม่ต้องห่วงนะ ฉัน
เข้าไปดูแลคุณพี่มุคุโร่ให้จนไข้ลดแล้วล่ะจ้ะ"

"เธอรอฉันกลับมา? และดูแลฉันกับพี่ตั้งแต่ตีสามจนถึงหกโมงเช้า?
แปลว่า เธอยังไม่ได้นอนเลยสินะ
"

"แหะๆ ขอโทษนะโคลมจัง ความจริงคือฉันนอนแล้ว แต่สักตีสามคุณฮิบาริก็มาเคาะห้องฉัน
บอกว่าฝากดูแลเธอด้วย
ฉันก็เข้าใจทันทีว่าเธอคงกลับมาแล้ว ก็เลยมาเฝ้าน่ะจ้ะ"

ว่าไงนะ! หมอนั่นเรียกเคียวโกะจังกลางดึกงั้นเรอะ หึงนะเฟร้ยย หึงๆๆๆ -_-^  

 

"ส่วนคุณพี่นั้นฉันลงไปข้างล่างจะหายาให้เธอ ก็เห็นคุณฮิบาริกำลังลากขาขึ้นไปบนห้อง
เห็นสภาพไม่ดีฉันก็เลยอาสาไปดูแลให้ ตอนนี้ก็น่าจะดีขึ้นแล้วล่ะ"



แสดงว่ามีพี่มุคุโร่กับคุณฮิบาริสินะที่รอฉัน ..

"ขอบใจมากนะเคียวโกะ แต่เธอไปพักเถอะ ตอนนี้ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ^__^"

 

..

6.30 น.

นอนพักได้อีกสักแปปฉันก็เดินลงมาข้างล่าง ที่ห้องอาหารก็เจอกับพวกบอส

 

"อรุณสวัสดิ์คุณสึนะ ตื่นเช้าจังเลยนะคะ ^_^"

"อ้าว โคลมกลับมาตอนไหนน่ะ"

"เมื่อคืนแหละค่ะ สักตีสามได้" ฉันพูดพร้อมกับนั่งลงข้างๆเขา

"รู้สึกเมื่อคืนจะมีคุณฮิบาริกับมุคุโร่รอเธออยู่นะ ได้เจอรึเปล่า"

"อะ-อืม"  แต่จำอะไรไม่ได้เลย -*-

"เมื่อวานน่ะอย่าไปคิดมากเลยนะ มุคุโร่เขาคงจะโกรธมากไป"

"ไม่เป็นหรอกค่ะ เรื่องแค่นี้เอง"

ฉันฝืนยิ้มส่งไปให้ และยกกาแฟขึ้นดื่มอย่างสบายๆเพื่อให้เขารู้ว่าฉันไม่เป็นไรจริงๆ

"ก็ดี งั้นฉันไปก่อนนะ"

"ค่ะ"

 

 

..

"นางิ"

"มุคุโร่..." ฉันตกใจเล็กน้อยที่เห็นพี่ตื่นเช้าๆแบบนี้

สภาพเขายังไม่ค่อยโอเท่าไรเลยนะ หน้ายังซีดอยู่เลย =_=;

 

"ขอคุยด้วยหน่อยสิ" เขาว่า แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ข้างฉัน

"อืม"

ทำตัวไม่ถูกเลยแฮะ เพราะตอนนี้ยังไม่อยากเจอหน้าหมอนี่สักนิด T^T

 

"ฉันขอโทษ"

"..."

"ขอโทษที่ว่าเธอไปแบบนั้น ยอมรับว่าอารมณ์มันพาไป แต่ฉันไมคิดหรอกนะว่าเธอจะเป็นแบบนั้นจริงๆ"

"ถ้านายไม่คิด คงไม่พูดหรอก"

ฮึ่มม ตบหัวแล้วลูบหลังแบบนี้ สมกับเป็นยอดชายนายมุคุโร่! -*-

 

"ฉันสาบานได้ว่าตอนนั้นโมโหเลยพลั้งปากไป ฉันแค่อยากเอาชนะ ...ยกโทษให้ฉันนะนางิ"

"ง่ายไปมั้ย?"

มือฉันกำแก้วกาแฟแน่นและพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น

 

            "ฉันขอโทษ"

            "ไม่ต้องมาขอโทษหรอก นายพูดไม่ผิดสักนิด ฉันมันแรดอย่างที่นายว่าจริงๆ"

            "นางิ! อย่าพูดแบบนี้อีกนะ ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ ที่ผ่านมาฉันผิดเองที่ไม่ใส่ใจเธอ

ไม่เคยรู้ว่ามาก่อนว่าเธอจะเจ็บปวดขนาดนี้ แค่เธอบอกมาพี่จะยอมทำทุกอย่าง T^T

ไม่ๆ ไม่ทุกอย่าง ฉันยังไม่อยากตายตอนนี้..."   ประโยคสุดท้ายมุคุโร่หันไปพึมพำคนเดียว

"...ให้ฉันดำรงเผ่าพันธุ์สับปะรดไปก่อนเถอะ เธออย่าเพิ่งไล่ฉันไปตายเลยนะ
ชาติยังนี้หาเมียไม่ได้เลยด้วย"

             =___=

"ขอโอกาสให้ฉันได้ทำหน้าที่พี่อีกสักครั้งนะนางิ...ให้อภัยพี่เถอะนะ"

มุคุโร่ลุกขึ้น และมาคุกเข่าลงตรงหน้าเก้าอี้ที่ฉันนั่ง

 

"เฮ้อ ก็ได้ๆ เพราะคนสวยใจดีหรอกนะ"  สุดท้ายฉันก็ใจอ่อนตามเคย

หน้าเศร้าๆที่เหมือนสับปะรดบูดทำให้ฉันรู้สึกสงสารอย่างแรง เปลี่ยนทรงผมสักทีเถอะ -*- (//โดนถีบ)

"เย้ >O< พี่จะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้วครับ สัญญา" มุคุโร่ลูบหัวฉันเบาๆ

ทีเวลามาง้อล่ะเรียกแทนตัวเองว่าพี่อย่างนั้น พี่อย่างนี้        บรึ๋ยย ขนลุก +__+

"ถ้าอย่างนั้นก็เชื่อฉัน ว่าฉันไม่มีทางกลับไปรักมาโมจังแน่ๆ"

"แน่นะ?"

"อะ-อื้ม"

"ไม่รู้ดิ บอกไม่ถูกว่ะ ความรู้สึกฉันมันบอกว่าเธอยังรู้สึกดีกับมันอยู่"

"ก็ประมาณนั้น ฉันแค่อยากจะเปิดใจให้คนที่รักฉัน
ถ้าจะรอแต่คนที่ฉันรักมันก็ดูไร้ความหวังออกไปหน่อย ฮ่ะๆ"

 
ยังไม่ทันที่เขาจะตอบอะไรกลับมาก็....

 

ผ่าง!!!!!

"พี่โคลม >0<!!"

 

เย้ย! ฉันสะดุ้งสุดตัว แยกออกจากมุคุโร่ในทันที

เพราะจู่ๆก็มีเสียงโวยวายก็ดังขึ้นมา ทำให้พวกเราต้องหันไปดู

 

"ฟราน-*-"

"คิดถึงจังเลยครับ >.<"

"นายมาได้ไงเนี่ย" ฉันยังอึ้งอยู่ที่ฟรานปรากฎตัวขึ้นอย่างกระทันหัน

"พายเรือมามั้งครับ ก็มาเยี่ยมพวกพี่น่ะสิ มีของฝากด้วยนะ"

ฟรานพูดพร้อมกับชูถุงมากมายในมือ

 

"เอิ่ม -_-"

ฉันรู้แล้วย่ะว่าขึ้นเครื่องบินมา แต่หมายถึงว่ามาทำไม

"ทำอะไรครับฟราน" มุคุโร่ตัวเข้ามาคั่นกลางระหว่างฟรานกับฉัน

"อ้าวอาจารย์ มาตอนไหนครับ ไม่เห็นเลย"

"ผมยืนหัวโด่อยู่ตั้งนานแล้วครับ -*-"

 

"แปลกแฮะ ปกติผมสับปะรดของอาจารย์จะเด่นเป็นสง่า แต่สงสัยจะหมดยุคแล้ว

ลองเปลี่ยนเป็นทรงทุเรียนดีมั้ยครับ  อร่อยด้วย"

"แก๊ =[]="

สองคนนี้คงรู้จักกันมานานและสนิทกันมากเลยสินะ

เห็นกัดกันอย่างนี้ จริงๆแล้วพี่มุคุโร่เอ็นดูฟรานมากๆ ยิ่งกว่าฉันอีกมั้ง T^T

 

แอ๊ดดดด

เสียงประตูห้องอาหารถูกเปิดอีกครั้ง

คนที่เข้ามาใหม่คือพี่เรียวเฮ,ยามาโมโตะ,ฮิบาริ  (อร๊ายย 8018 >_< // fc 1896 รุมทึ้ง)

 

"โย่ว! มาเที่ยวหรอฟราน"

"ครับพี่ มาหาพี่โคลม"

เขาสองคนคุยกันอย่างสนิทสนม คนพวกนี้มันไปสนิทกันตอนไหนเนี้ย =O=

 

"ฮ่าๆ ดีจังนะ สควอลโล่เป็นไงบ้าง"

"ลูกพี่สควอลโล่ฝากปลาฉลามมาด้วย แต่ผมขี้เกียจแบกเลยปล่อยลงคลองแสนแสบไปแล้วครับ"

"ฮ่าๆๆ น่าสงสารชาวบ้านแถวนั้นนะ -_-;;"

 

พวกแกคุยเรื่องอะร้าย =O= สควอลโล่คือใคร? ทำไมเลี้ยงปลาฉลาม?

ทำไมเจ้าสองคนนี้มันสนิทกันขนาดนี้ หรือว่าพวกนี้มันจะรู้จักกันมาก่อน? โอ้วก็อด -_-

(**อธิบายความ :: เรื่องนี้อิมเมจโคลมคือคนธรรมดา ไม่ได้เป็นผู้พิทักษ์ จึงไม่ได้เรียกสึนะว่าบอส
ตอนเด็กเคยเล่นกับพวกวองโกเล่มาก่อนเลยรู้จักกัน พอโตมาก็ย้ายไปอิตาลีทำให้ห่างกับพวกวองโกเล่พอสมควร
และเมื่ออยู่ที่นั่นโคลมได้รู้จักกับพวกนิคกี้สเตฟและฟราน พอมารู้ว่าฟรานรู้จักกับมุคุโร่มาก่อนจึงออกอาการงงเต้ก
เพราะเธอไม่รู้ว่าฟรานก็เป็นส่วนหนึ่งของวองโกเล่ ไม่แปลกที่จะไม่รู้เรื่องวาเรียสังกัดที่ฟรานอยู่ด้วย)


"พวกนายจะเงียบกันได้รึยัง"

สิ้นเสียงฮิบาริ ทั้งห้องก็ตกอยู่ในอาการปากเป็นอัมพาตชั่วขณะ

แต่ดูท่าฮิบาริจะไม่สนใจ พี่แกนั่งจิบกาแฟต่ออย่างสบายอารมณ์

 

"พี่ไปก่อนนะโคลม แล้วตอนบ่ายสองจะมารับ" มุคุโร่พูดขึ้น

"รับใคร?"

"รับเธอไปเที่ยวไง ไปกันสองคน"

ประโยคสุดท้ายเขาจงใจหันไปพูดใส่ฟราน  ชั่วร้ายสุดๆ -_-;;

"มะ-ไม่เอาอ่ะ"

"โนวว ผมกับพี่โคลมนัดกันก่อนแล้วว่าจะไปข้างนอกด้วยกัน อาจารย์น่ะไปไกลๆเลย"

"หะ-ห๊า? "

ฉันไปนัดกับพวกแกตอนไหนห๊า? อย่าพูดเองเออเองจะได้มั้ย =O=

 

"จะไปกับใคร!/จะไปกับใคร!"

ฟรานและมุคุโร่หันมาถามฉันเสียงดังและพร้อมเพรียง

 

"เอ่อ "

เอาไงดีล่ะหว่า เหงื่อเริ่มตกแล้วนะT_T

 

ปิ๊บปิ๊บ~

ขอบคุณพระเจ้า สายเรียกเข้าช่วยชีวิต

"ขอรับสายก่อนนะ แหะๆ"

 

"ฮัลโหล"

'นางิ วันนี้ว่างรึเปล่า จะชวนไปเที่ยวน่ะ >_<'

"หะ-หา!" ฉันอุทานคำว่า ห๊า เป็นรอบที่ร้อยของวันพอดี ชวนอีกแล้วเรอะ!

 

ฟุ่บ! ปิ๊บ!

โทรศัพท์ฉันถูกฉกไปวางบนโต๊ะ และถูกกดเปิดสปีกเกอร์โฟนอย่างรวดเร็ว

 

"พวกนาย!"

"ชู่ว" ท่าจุ๊ปากของฟรานทำให้ฉันเงียบไป คนพวกนี้กำลังนั่งฟังอย่างใจจดใจจ่อ
ไม่เว้นแม้กระทั่งพี่เรียวเฮและฮิบาริ
 -_-

บอกได้คำเดียวว่า มารยาทงามจริงๆจ้ะ

 

"ว่าไงนางิ ตกลงจะออกไปกับฉันมั้ย?"

เสียงตามสายที่ดังออกมาทำฉันหน้าซีดเผือด

 

ฟรานและมุคุโร่มองมาที่ฉันอย่างเข้าใจ..

 

..

ซะเมื่อไรล่ะ!

 

"นางิไม่ออกไปกับแกหรอกโว้ยย!"

"ใช่ๆ วันนี้พี่โคลมจะออกไปกับผมเท่านั้น!"

"ไอ้กบ แกว่าไงนะ!"

"อาจารย์อย่าหยาบคายสิคร้าบบ~"

"ตายซะ"

"อาจารย์เลิกเอาสามง่ามเห่ยๆจิ้มหมวกผมสักที"

เมื่อหันไปมองก็พบว่าหมวกกบของฟรานถูกเสียบด้วยสามง่าม (เอามาตอนไหน - -?) อยู่

"คุฟุฟุฟุ"

 

"ฮัลโหลๆ นางิเกิดอะไรขึ้น!"
ฉันอาศัยช่วงชุลมุนชิงโทรศัพท์กลับมาได้ กดปิดสปีกเกอร์โฟน และคุยต่อไปอย่างเงียบๆ

"ไม่มีอะไรหรอก แต่ว่าวันนี้ฉันคงออกไปด้วยไม่ได้ แค่นี้ก่อนนะมาโมจัง"

'ก็ได้ครับๆ'

 

ปัง!!

เสียงตบโต๊ะอันดังสนั่น ทำให้เจ้าพวกนี้เป็นอัมพาตชั่วคราวอีกครั้ง

 

"ฟังนะ ฉันจะไม่ออกไปไหนกับใครทั้งนั้น เลิกตีกันได้แล้ว เข้าใจ๋?"

"ดี"

"หืม?" ฉันหันซ้ายขวาเพื่อมองหาต้นเสียง  

 

"เพราะเธอต้องไปกับฉัน"

คุณฮิบาริเดินมาคว้าแขนฉันและออกวิ่งอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

 

"เฮ้ย!!/เฮ้ย!! =[]="

ไม่ต้อง'เฮ้ย'หรอกฟราน มุคุโร่ ฉันเองก็งงเหมือนกัน =__=;

 

"เข้าไปสิ"

"ห๊ะ?  แฮกๆ" ฉันถามงงๆ หอบนิดหน่อยจากการถูกลาก

"เข้าไปเดี๋ยวนี้"

"กรี๊ดด"

โคลมโดนยัดลงไปในรถของฮิบาริอย่างรวดเร็ว

เมื่อเขานั่งที่คนขับแล้วก็บึ่งออกอย่างไม่รีรอ

 

เมื่อมองผ่านกระจกหลังก็เห็นว่าฟรานกำลังวิ่งตามมา แต่ก็ถูกมุคุโร่ดึงเอาไว้ก่อน

มันแปลกๆนะ เหมือนกับพี่มุคุโร่จะช่วยให้ฉันได้ออกมากับเขางั้นแหละ >//<

 

"อยากมากับฉันก็บอกดีๆก็ได้" แม้จะบ่นอุบอิบไปอย่างนั้นแต่จริงๆแล้วดีใจมากเลย

"ไม่ได้อยากมากับเธอ แค่รำคาญพวกนั้น"

ปึด! -_-^

"นายชอบฉันจริงๆรึเปล่าเนี่ย! ให้ตายดิ หึงก็บอกมา"

"ใครหึงเธอ บ้ารึเปล่า"

"บ้างั้นหรอ! ดี งั้นฉันจะโทรหาฟราน" ฉันรีบกดโทรศัพท์อย่างรวดเร็วแต่

 

เอี๊ยดดดดดดดด!!

รถเบรกกระทันหัน จนหัวเกือบจะทิ่มไปข้างหน้าแล้วถ้าไม่มีเข็มขัดนิรภัยรั้งไว้

"ทำบ้าอะไระ!" ฉันแหวเสียงดัง

"เออ! ฉันหึง หึงมากๆๆ พอใจยัง?"

"-0-//"

"แค่แฟนเก่าเธอฉันก็ไม่ไหวแล้วนะ เด็กหัวเขียวยังจะกลับมาอีก นี่เธอเป็นขี้ป่ะเนี่ย มีแต่คนตอม"

"กะ-กรี๊ดดด =[]= นายว่าฉันเป็นก้อนขี้เรอะ!"

โคลมร้องเสียงหลงพร้อมทั้งพุ่งไปบีบคอฮิบาริอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

"แกสิขี้ ไอ้หน้าขี้ หน้าอุนจิ หน้าปลาบู่ชนเขื่อน ไอ้ไอ้.. =[]="

หอบแฮกๆกับการนึกคำด่าไม่ออก เกิดมายี่สิบเอ็ดปีไม่เคยมีใครว่าฉันเป็นขี้มาก่อนเลย ฮือๆ T^T

 

"ฉันก็แค่ไม่ชอบให้เธอไปยุ่งกับคนอื่น แต่เห็นเธอดูมีความสุขเวลาเเฟนเก่ามา ฉันจะทำอะไรได้"

ฮิบาริจับแขนของฉันออกจากคอเขา แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

 

"นายรู้ด้วยหรอว่ามาโมจังเป็นแฟนเก่าฉัน"

"อืม"

"แต่นายก็ไม่คิดจะทำอะไรเลยเนี่ยนะ?"

"แล้วเธอจะให้ฉันทำอะไรเล่า"

หึงหน่อยเซ่ะ-*-

ฉันล่ะเพลียกับความทึ่มของหมอนี่จริงๆ

 

"ทำอะไรสักนิดก็ยังดี  เฮ้อออๆ" ฉันทำหน้าเซ็งแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ

"เธอจะให้ฉันเข้าไปตั๊นหน้าหมอนั่นโดยไม่มีสาเหตุรึไง เรายังไม่ได้เป็นกันสักหน่อย"

อึก! โดนเข้าเต็มๆ เจ็บจี๊ดในหัวใจ T_T

 

"เมื่อไรจะเป็นสักที..." ฉันตัดสินใจพูดออกไป

 

 

แต่กลับถูกกลบด้วยเสียงอื่นแทน

 

ปี๊นนนนนนน!! ปี๊นนนนนนนนนนน!!

 

"เวรเอ๊ย" คุณฮิบาริเข้าเกียร์แล้วพุ่งออกไปทันที

เออนั่นสิ นี่เราจอดกันอยู่กลางถนนนี่หว่า

 

"เมื่อกี๊เธอว่าอะไรนะ"
             =_____=
   เขาไม่ได้ยินจริงๆด้วย

"เปล่า แค่จะถามว่าเราจะไปไหนกัน"

"ไปที่ไหนก็ไม่ได้ที่คนน้อยๆ"

"นี่มันกี่โมงแล้ว? -*-"

"ก็เกือบๆแปดโมงไง"

"นายลืมไปรึเปล่าว่าฉันยังไม่ได้อาบน้ำ"

ในสภาพชุดนอน เสื้อยืดสีขาวคอย้วย กางเกงขายาวซีดๆ แบบนี้มันไปเดินเล่นที่ไหนได้ฟ้ะ

 

"-__-;;"

"งั้นก็กลับบ้าน"

"ไม่มีทาง ถ้ากลับก็ต้องไปเจอเจ้าพวกนั้นอีก"

"แล้วจะทำยังไง ให้ฉันนั่งรอในรถแล้วนายไปเดินช้อปปิ้งงั้นสิ =_="

"ฉันรู้แล้วว่าต้องทำยังไง"

"นายคิดจะไปไหนกันแน่?"

"เดี๋ยวก็รู้น่า หึหึ"

ฉันหรี่ตามองด้วยความหวาดผวาเล็กน้อย
หวังว่าคงไม่พาไปที่พิสดารๆหรอกนะ
พออยู่ด้วยกันสองคนทีไร อีตานี่มักจะจิตบวมขึ้นทุกที 


จะทำอะไรก็ทำ แต่ตอนนี้ขอนอนก่อนล่ะ

เมื่อกดปรับเอนเบาะให้เข้าที่ โคลมก็เข้าสู่นิทราไป.. zZ




คืนดีกับมุคุโร่ ฟรานคัมแบ็ค ฮิบาริพาโคลมหนี!? ...

To be continued.

__________________________________________________________________


พยายามไม่สนใจเรื่องคอมเม้นที่น้อยลง แต่ขอพูดตามตรงว่า น้อยใจ
เอาเถอะๆ ฟิคเรามันก็ไม่ได้สนุกขนาดนั้น ไม่กล้าเรียกร้องอะไรหรอก =_=


แจกรูปแก้เซ็งดีกว่า
 
กรี๊ดๆๆๆ ครอบครัวสายหมอกช่างน่ารักเสียนี่กระไร หน้าตาดีทั้งครอบครัวจริงๆพะยะค่ะ >w<

  ว้าย F96 โมเอร้คู่!! >__<

 
ไรท์เตอร์ : ฟราน แกจะทำอะไร  
ฟราน : ผมรักพี่โคลมฮะ
โคลม : ฉันก็รักเธอจ้ะ พ่อยอดยาหยี ม้วฟๆ >3<

 
ฮิบาริ : ดูซะไอ้เด็กน้อย! โคลมน่ะของผม หึหึ...
ไรท์เตอร์ :   อร๊ายยย อยากโดนท่านฮิจับกดมั่งง่ะ!  (//โดนถีบ)

 
ฟราน : พี่ชายฮับ~ ฟรานก็ทำได้เหมือนกัน (แสยะยิ้ม)
ไรท์เตอร์ :  

 
ฮิบาริ :  -_-+++ (ส่งจิตสังหารขั้นสุดยอด) 

 
ฟราน : ผมไม่รู้ ผมโมเอะ(?) ไปจัดการยัยไรท์เตอร์นู่น แอบจิ้น F96 ก็บอกมาเถอะ 
ไรท์เตอร์ : ฉันแต่งให้แกมีบทเยอะกว่ามุคุโร่ก็ดีแค่ไหนแล้วยะ?
ฟราน : คุณพี่สาวสุดสวยครับ เรื่องหน้าให้meเป็นพระเอกนะฮับ *0*
ไรท์เตอร์ : แหมๆ ได้สิจ๊ะ พ่อลูกชายรูปงามม >w<
ฮิบาริ : ไม่มีทางได้แต่งหรอก เพราะวันนี้เธอจะต้องถูก-ขย้ำ-ตาย!!
ไรท์เตอร์ : ..... โกยเถอะตรู


ปล.ตอนหน้าจัดเต็ม 1896 ค่ะ ^O^
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันมา  ไรเตอร์รักพวกคุณเสมอ (ส่งจูบ~)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

724 ความคิดเห็น

  1. #633 ๐๐llRunGll๐๐ (@Monkeiiz_l2ung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2555 / 23:48
    สมหวัง ต่างคนต่างชอบกัน  แต่ไม่ได้บอกรัก ไม่ได้เป็นอะไรกันสินะ... = =^
    #633
    0
  2. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 21:39
    ฮิซึนเกินไปแล้วเมื่อไหรจะบอกรักนู๋โคลมสักทีหละค้าาา
    #599
    0
  3. #481 ดอกเมจิก (@dododo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2555 / 22:17
    = [ ] = ฟรานโหดไปไหม ปล่อยปลาฉลามคลองแสนแสบ
    #481
    0
  4. #317 lookpla-jibi (@lookpla-jibi) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 19:47
     ฮิซึนได้อีกจริงๆๆ ==++
    #317
    0
  5. #255 ♥バルシェ♥ (@nel-nail) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2555 / 10:05
    ซึนจิ๊บเลยอีนกกระจาบฝนเอ๊ย-  -
    #255
    0
  6. #215 ____* ` ชอลลี่ ' ปีโป้ (@jorjam) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 23:04
     คุณฮิโคตรซึน -O- ฟรานน่ารักอ้า =//=
    #215
    0
  7. #204 ♥: The Guardian :♥ (@talola) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 23:16
    รูปสวยมากอ่ะ><
    #204
    0
  8. #197 eiei (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 13:48
    รูปน่ารักดีอ่ะ



    รีบอัพๆ อยากอ่านต่อ
    #197
    0
  9. #188 tiyada (@noiyom) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 09:14
     ยอมรับไปเถิดค่ะ ท่านฮิ >O<
    #188
    0
  10. #179 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 23:11
     ฮิซึนว่ะ!!!!

    ความซึนอาจทำให้ศูนย์เสียน่ะเว้ยยยย
    #179
    0
  11. #177 Candy-Angel (@k956476) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 18:41
     โคลมหึงฮิบาริหรือเคียวโกะอ่ะ = =
    #177
    0
  12. #175 Shion Eliphas Levi (@Gardy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 15:10
    ฮิบาริแม่ งโครตซึน
    #175
    0
  13. วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 14:42
    โอสสสสสสสส ทำไมไม่รับซักที
    #174
    0
  14. #171 ryo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 13:46
    มาอัพเร็วๆน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #171
    0
  15. #170 นักมายากลจากนรก (@som36) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 12:27
    โธ่...ฮิบาริชอบหนูโคลมก็ยอมรับไปเถอะ!!!
    มีคนอยากควงหนูโคลมตั้งเยอะ ระวังโดนแย่งไปล่ะ =w=
    #170
    0