Fic KHR ยุทธการร้ายชิงหัวใจยัยสุดฮอต [1896]

ตอนที่ 18 : :: Chapter 15 ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 964
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    9 พ.ค. 55


cinna mon


 


"กลับมาทำไมอีกไอ้ชาติชั่ว!"

"หยุดเดี๋ยวนี้นะมุคุโร่!" ฉันตวาดใส่พี่อย่างลืมตัว และรีบไปพยุงมาโมรุที่ล้มลงไปกองกับพื้น

"มานี่เลยนะ เจ็บแล้วไม่จำรึไงนางิ อยากจะเสียใจเพราะมันอีกใช่มั้ย!!"

"พอสักทีเถอะ ฉันไม่ใช่ลูกนายนะ เพราะฉะนั้นไม่ต้องมาคิดแทนฉัน!!"

"แกทำน้องฉันร้องไห้อีกแล้ว! สาบานว่าจะเอาเลือดชั่วๆออกจากหัวแกให้ได้"

ท่าทางเขาจะไม่ได้ฟังที่ฉันพูดสักนิด มุคุโร่ฟิวส์ขาดจนเสียสติ

จากคนที่เคยสุภาพเรียบร้อย กับด่าคนปาวๆอย่างไม่อายใคร

 

"ฟังหน่อยได้ไหมมุคุโร่"

"นี่เธอเข้าข้างมันงั้นหรอ? นางิเธอไม่เข็ดจริงๆด้วยสินะ"

"ทำไมนายไม่ฟังที่ฉันพูดบ้าง!!"

โคลมตะโกนออกไปจนสุดเสียง แสบคอจนน้ำตาไหล

 

"ไปเถอะมาโมจังฉันไปส่ง" ฉันตัดบทแล้วคว้าข้อมือมาโมรุเดินไปที่โรงจอดรถ

โคลมกึ่งลากกึ่งวิ่งมาจนถึงโรงจอดรถในที่สุด วินาทีที่กำลังจะเปิดรถนั้นก็โดนขัดขึ้นมาเสียก่อน

"จะไปไหนกันครับ?"

เสียงเย็นๆชวนให้เสียวสันหลังดังขึ้น ฉันค่อยๆหันไปก็พบมุคุโร่ที่ยืนยิ้มนิดๆ แต่สายตาอาฆาตสุดๆอยู่
ถึงกับกลับมาพูดสุภาพอีกครั้ง คงจะโกรธจัดแล้วสินะ นัยน์ตาสีแดงเริ่มเปล่งประกายระริกๆ น่ากลัวง่า T^T

 

"อย่างที่เห็น ไปส่งเพื่อน" ฉันยักไหล่และกดกุญแจปลดล็อครถ

ขณะที่กำลังจะเดินก้าวต่อไปนั้นก็โดนรั้งแขนเอาไว้เสียก่อน

"อย่าบอกนะว่าเธอ.." มาโมจังมองฉันด้วยสีหน้าที่พอจะเดาเรื่องออกได้

"นางิต่อไปนี้ฉันขอสั่งว่าอย่ายุ่งกับคนๆนี้อีก!"

 

ฉันมองหน้าพี่ที มาโมจังที โอ๊ยปวดหัว จะทำยังไงดีเนี่ย T^T

ถ้าพาเขาชิ่ง คราวหน้ามาก็คงโดนเชือด

ถ้าให้คุยกันตรงๆ สุดท้ายก็โดนเชือดอยู่ดี โธ่ ชีวิต -_-;;

 

"ไม่ต้องกลัว ฉันไม่หนีหรอกนะ"

"นายกลับไปเถอะ ตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ"

"ดีใจจังที่เธอเป็นห่วงฉันด้วย" มาโมรุส่งยิ้มบางๆมาให้ ก่อนจะหันไปประจันหน้ากับมุคุโร่

ฉันหมายความว่าเจ้าพวกนั้นมันเป็นมาเฟีย แกน่ะลูกเจี๊ยบจะสู้อะไรเขาได้ =[]=

 

"ฉันจะมาทวงนางิคืน"

"พูดอะไรของคุณน่ะครับ คงจะไม่มีวันซะหรอก เพราะคุณคงต้อง-ตาย-ที่-นี่"

 

พลั่ก!ตุ้บ!โครม!

"เฮ้ย หยุดนะ!" ฉันร้องเสียงหลงเมื่อตั้งสติได้ เมื่อกี้สองคนนี้ยังคุยกันอยู่ดีๆ

แต่ตอนนี้กลับฟัดกันเหมือนหมา

 

"ฝีมือดีนี่ครับ นึกว่าจะหน่อมแน้มเหมือนเมื่อก่อน" มุคุโร่พูดเสียงเย้ยหยัน
ไม่ได้รู้สึกชมอย่างที่พูดสักนิด

"หึ เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน.."

 

ทั้งสองยังคงเชือดเฉือนกัน และตะลุมบอนอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

ตุ้บ!ผัวะ!ผัวะ!โครม!

"ฉันบอกให้หยุดไง!"

 

กรี๊ดดดด ที่พวกนายสู้กันอยู่มันโรงจอดรถ

ใกล้กับรถสปอร์ตสุดหรูลัมโบร์กินี่สีน้ำเงินเข้มที่ฉันอุส่าต์กัดฟันซื้อนะย้ะ!
แน่นอนว่าฉันภูมิใจในคันนี้มาก ถ้ามันมีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว แม่ฆ่าไม่เลี้ยงแน่ =__=

 

ตุ้บ!ตุ้บ!ตุ้บ!พลั่ก!

 

ตอนนี้รถสุดหรูประจำแฟมิลี่อย่างโรลสลอยซ์ก็กันชนหลุดไปแล้ว

ตราเสือ กระโดดหน้ารถจากัวร์สุดไฮคลาสของยามาโมโตะก็หักครึ่ง

หนักที่สุดก็คงเฟอร์รารี่สีเเดงสดของโกคุเดระที่ตอนนี้ฝากระโปรงรถบุบหนัก
เพราะมุคุโร่มันจับมาโมจังทุ่มไปบนนั้น
แบบไม่ยั้ง -_-

 

เฮือก!!

ไม่นะ ไอ้พวกนี้มันเข้าไปใกล้รถของฉันทุกทีแล้ว

ในเมื่อไม่ยอมเลิกกัน ก็คงต้องใช้กำลังเข้าช่วย

 

โคลมวิ่งไปตั้งหลัก นับหนึ่งสองในใจ ตั้งท่านกกระเรียนเหินหาวและ..
 

พลั่ก! พลั่ก! โครมมม! 

"^0^"

ฉันปัดฝุ่นตามตัว และมองไปยังผลงานชิ้นโบว์แดง

แหม โชคดีจริงๆที่เจ้าสองคนนี้กำลังยื้อกันอยู่พอดี ทำให้ฉันกระโดดขึ้นเตะอกมุคุโร่จนเซถอยหลังได้ง่ายๆ แล้วกลับตัวกลางอากาศมาถีบขาคู่เข้าที่หน้าอกมาโมจังเต็มๆ ให้พ้นจากรัศมีโรงจอดรถนี่

"-_-^"

"-0-"

"หมาบ้าก็ต้องแยกด้วยหมาบ้า เพราะถ้าไม่บ้าก็คงไม่ทำเรื่องบ้าๆที่หมาบ้ากำลังทำกันอยู่"

"พูดอะไรของเธอหาา บ้าๆอะไรอยู่ได้ ฟังแล้วงงวุ้ย =0="

 

"เสียงเอะอะอะไรกัน"

จ้อกแจ้กๆ

ฝูงชน(เว่อร์)เริ่มหลั่งไหลมาจากในปราสาท ก่อนจะมายืนออกันอยู่ที่หน้าโรงรถ

"นี่มันเรื่องอะร้าย! =[]="

"ใครมันทำรถฉัน! รถของช้าน T[]T"
โกคุเดระเอามือสั่นๆมาลูบฝากระโปรงรถที่บุบเป็นหลุมอวกาศขนาดใหญ่

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมมันเละสุดขั้วขนาดนี้"

โอ้วก็อด เพิ่งจะเคยเห็นพี่เรียวเฮพูดสุดขั้วแบบไม่ตะโกนออกมา ถ้าไม่โกรธจัดก็คงช็อคจริงๆสินะ -_-

 

"นี่แกทำใช่มั้ยฮะ!ไอ้เจ้าหัวสับปะรด ไอ้สับป้าเน่า!" โกคุเดระชี้นิ้วมาที่มุคุโร่อย่างโกรธๆ

"วางไอ้บ้านั่นลงซะนางิ" ดูท่ามุคุโร่จะไม่ได้ฟังที่โกคุเดระพูดเลยสักนิด

น่าสงสารจริง ฉันได้แต่มองเขาด้วยความเห็นใจ ถ้ารถฉันโดนบ้าง ฉันจะล้างแค้นให้นายเองโกคุเดระ T^T

(โคลมเธอก็ไม่ได้ฟังที่สับป้าพูดเหมือนกัน แถมเริ่มออกทะเลแล้วด้วย =_=;;)

 

ฉันไม่สนใจคำโวยวายของมุคุโร่ และพยุงมาโมจังที่หมดสติต่อเอาไปไว้ที่รถฉัน

หมอนี่ก็พอใช้ได้ แต่ก็ยังไม่พอสำหรับวองโกเล่ แน่นอนว่าเขาสภาพเละไม่มีชิ้นดี (คนหรือวุ้นนิ? =[]=)

 

"นางิครับ"

ฉันถึงกับชะงักเพราะน้ำเสียงที่จริงจังเกินปกติ น้อยนักที่จะได้ยินทำให้ฉันต้องเหลียวกลับไปมอง

 

"อะไรคะ" ฉันตะโกนกลับไป แต่ในมือยังคงประคองร่างใหญ่ของมาโมจังไว้อยู่

แง่วว เปิดประตูไม่ถนัดเลยแฮะ ฉันเอาแขนมาโมจังพาดคอฉันไว้ แล้วเปิดประตูรถออกอย่างทุลักทุเล
พร้อมทั้งยัดมาโมจังลงไปในรถเร็วๆ สตาร์ทรถเปิดแอร์ไว้ให้เขาด้วย
แหม ฉันน่าจะไปสมัครเป็นบ๋อยนะ บริการดีจริงๆ -_-b

 

"นี่เธอเห็นผู้ชายคนนั้นดีกว่าพี่เรอะ!"

"เจ็บนะ"

ยังไม่ทันจะได้ปิดประตูรถดี จู่ๆพี่ก็เอาดึงแขนฉันออกห่างจากรถ

"จะคุยอะไรก็ว่ามา แล้วปล่อยด้วย ฉันเจ็บ!"

ฟิคเรื่องนี้เอะอะอะไรก็บีบแขน ฉันแขนหลุดได้นะยะ -__-

 

"ก็คุยเรื่องไอ้หมอนี่ไง บอกกี่ทีก็ไม่ฟัง ยังไม่เข็ดใช่มั้ย!"

"ไม่ใช่ไม่เข็ด แต่เราเพื่อนกันเข้าใจมั้ย เพื่อนน่ะเพื่อน!"

ฉันตะคอกกลับ เพราะโมโหที่พี่ใช้กำลังกับฉันและไม่เคยเข้าใจอะไรฉันเลย

 

"แล้วมันคิดกับเธอแค่เพื่อนรึไง"

"มุคุโร่ใจเย็นก่อนเถอะนะ.." เสียงผู้เป็นบอสแห่งวองโกเล่ดังเข้ามาปราม

"อย่ามายุ่ง ซาวาดะ สึนะโยชิ" เขาหันไปขู่เสียงเย็นใส่ผู้เป็นบอส และบอสก็กลัวจนแข็งเป็นรูปปั้นไป

ใครเป็นบอสใครกันแน่เนี่ย T_T

 

"ถ้าเขาชอบฉันแล้วจะทำไม ถ้าฉันชอบเขาแล้วมันผิดตรงไหน ขอบคุณที่เป็นห่วงแต่ฉันไม่ต้องการ"

ฉันอาศัยจังหวะที่เขาอึ้งไปสะบัดตัวอย่างแรง แล้วก็หลุดจากการจับกุมของเขาในที่สุด

 

ฉันหันหลังกลับเตรียมจะไปขึ้นรถแต่ก็เป็นอันต้องชะงักไปอีกครั้ง

"อยากจะเป็นเหมือนเดิมรึไง รู้สึกดีสินะที่มีผู้ชายมาติดเยอะๆน่ะ.."

ฉันหันขวับกลับไปมองหน้าเขาอีกครั้ง มือกำแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโมโห

 

"แค่มันกลับมาก็ทำท่าระริกระรี้ ดีใจมากนักหรอครับที่มีผู้ชายมาติดเยอะๆน่ะ
อ้อ ลืมไปว่าที่อิตาลีเธอก็ทำแบบนี้อยู่บ่อยๆ... เธอน่ะไม่เหมือนนางิของฉันสักนิด น้องฉันไม่ใช่คนที่บ้าผู้ชาย 
            นอกจากเรื่องปั่นหัวคนอื่นแล้วเธอทำอะไรเป็นบ้าง?
 มีสาระกับชีวิตหน่อยครับนางิ
ไม่ใช่เล่นไปวันๆ อีกอย่างเธอเคยสนใจคนรอบข้างรึเปล่า รู้รึเปล่าว่าเขาห่วงเธอแค่ไหน
"

"..."

 

คนที่อยู่ตรงหน้าฉันเป็นใคร เขาใช่พี่ฉันแน่หรอ คนที่เคยรักและปกป้องฉัน อ่อนโยนกับฉันมาตลอด
วันนี้กลับดูถูกและเหยียบย่ำฉันอย่างไม่ใยดี คนนี้เขาเป็นพี่ฉันจริงๆน่ะหรอ!!

 

"อยากจะเจ็บอีกสักกี่ครั้งก็เรื่องของเธอฉันจะไม่สนใจแล้ว แต่ถ้าร้องไห้กลับมาอีกละก็ จะสมน้ำหน้าให้ดู"

"..."

 

ฉันพาหัวใจที่บอบช้ำเดินไปหาเขาอย่างเลื่อนลอย และเมื่อหยุดลงตรงหน้าเขาฉันก็ ..

 

เพี๊ยะ!!!!

 

โคลมวาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของมุคุโร่อย่างไม่ทันให้ตั้งตัว แรงจากการตบมากพอจนเกิดเสียงที่ดังสนั่น
ท่ามกลางความตกใจของทุกคนไม่มีใครกล้าปริปากสักคำ .... ทุกสิ่งเงียบงันราวกับถูกมนต์สะกด

เงียบจนกระทั่งได้ยินเสียงหยดน้ำตาที่กำลังไหลริน

 

"ถ้าเลือกได้ฉันก็ไม่อยากจะเป็นอย่างนี้หรอก แต่ในเมื่อเรื่องมันเกิดไปแล้วนายจะรื้อฟื้นทำไมกัน

แล้วฉันก็ไม่ได้บ้าผู้ชาย จริงอยู่ที่ฉันใช้ชีวิตโสมมแบบนั้นแต่แล้วทำไมล่ะ นายยุ่งอะไรด้วย!
ตัวเองเถอะบอกว่าห่วงฉันแต่เอาเข้าจริงๆวันนึงเราคุยกันกี่นาที? เราคุยถึงเรื่องส่วนตัวกันบ้างมั้ย?.."

 

"...นายเคยรู้ถึงปัญหาจริงๆของฉันบ้างรึเปล่า ไม่ใช่แค่เรื่องเงินที่พอมีปัญหานายก็ส่งมันมาให้ใช้
ฉันต้องการที่พึ่ง! และนั่นก็คือนาย พี่ชายคนเดียวของฉัน คนที่อ่อนโยนและดูแลฉันมาตั้งแต่เด็ก

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ นายไม่เคยมีเวลาให้ฉันในช่วงที่ฉันกำลังเติบโต มันอาจจะผิดที่ฉันขอมาอยู่ที่อิตาลีเอง
แต่ตอนที่ฉันโทรมานายก็คุยแปปๆแล้ววาง บางครั้งปิดเครื่องหนีก็มี! เพื่ออะไรมุคุโร่
คำพูดที่สวยหรูของนายมันเพื่ออะไร.."

 

ฉันกระชากเสื้อเขามาเขย่าอย่างแรง มุคุโร่ได้แต่เงียบและหลบสายตา

ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างน้อยใจ น้ำใสๆเริ่มไหลออกจากดวงตาอีกครั้ง

 

"...ทีอย่างนี้กลับมีเวลามายุ่งเรื่องส่วนตัวฉันแทน ถ้าว่างมากนักก็เอาเวลาไปพิจารณาตัวเองเถอะ
ว่าที่ผ่านมานายมัวไปทำอะไรอยู่"

"..."

"ถ้าฉันจะหาคนที่รักฉันและฉันรักมันผิดมากนักหรอ ฉันอยากจะมีความสุขบ้างมันผิดมากมั้ย?
ฉันรู้ตัวดีว่าสุดท้ายยังไงก็ไม่มีใครรักฉัน แต่อย่างน้อยฉันก็ยังมีพี่อย่างนาย...
แต่ตอนนี้แม้แต่พี่ที่ฉันคิดว่ารักฉันเขายังไม่รักฉันเลย! เขากลายเป็นใครไม่รู้ที่ดูถูกฉันอย่างไร้ค่า
เหมือนฉันเป็นแค่วัชพืชที่เกาะเขากินอยู่อย่างนั้น....ใจร้าย นายใจร้ายมากโรคุโด มุคุโร่"

 

มือบางของฉันปาดน้ำตาอย่างลวกๆออกจากใบหน้า แล้วเดินกลับไปที่รถ
 

"..เขาอาจคิดว่าฉันเป็นเด็กอมมือที่ทำอะไรไม่เป็น ขี้แยและอ่อนแอไม่เอาไหน

แต่เขาคงลืมไปว่าชีวิตฉันมันผ่านมายี่สิบเอ็ดปีแล้ว ฉันเรียนจบปริญญาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำของอิตาลี

จบมาด้วยเกรดระดับเกีรยตินิยมที่เขาคงไม่คิดว่าฉันจะทำได้..."

 

โคลมเปิดประตูรถฝั่งคนขับออก แล้วหันกลับไปมองมุคุโร่และผู้พิทักษ์คนอื่นๆที่ยืนฟังเรื่องของเราอย่างอึ้งๆ

"...อย่างน้อยในชีวิตที่เหลวเป๋วของฉัน ก็ยังมีเรื่องที่มีสาระอยู่ ..

และความผิดของฉันคือมาอยู่ที่นี่โดยไม่ทำอะไรสินะ ขอโทษที่มายุ่งย่ามในชีวิตพวกนาย 
แต่ไม่นานหรอก ฉันไปแน่
"

 

เมื่อเข้ามาประจำที่นั่งคนขับแล้วโคลมก็เหยียบคันเร่งออกไปจนมิด เพื่อที่จะได้พ้นเรื่องบ้าๆนี่สักที

บรืนนนนนน!!


..

 

เอี๊ยดดดดดดด

 

เสียงรถจอดเข้าที่หน้าแผนกฉุกเฉินของรพ.แห่งหนึ่ง

บุรุษพยาบาลจำนวนไม่มากช่วยกันพยุงมาโมรุที่หมดสติไปออกจากรถอย่างระมัดระวัง

หลังจากทำเรื่องแอดมิทเข้ารพ.ของหมอนี่เสร็จแล้วโคลมก็บึ่งรถออกไปทันที

 

..

 

ฉันขับรถไปเรื่อยๆ และเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย

เป็นเวลากว่าหลายชม.ที่วนอยู่บนถนนสายใหญ่ที่ไม่มีวันสิ้นสุด

และก็ได้รู้ว่า ฉันหลงทาง =__=;

 

ท้องฟ้าภายนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆแล้ว คงจะต้องกลับแล้วสินะ

 

อืมม เลี้ยวซ้ายนี้ก็จะเจอสะพานกลับรถ แล้วก็ตรงเข้าถนน xxx ถึงปราสาทพอดี

เฮ้ย ทำไมเลี้ยวแล้วไม่เจอสะพานอ้ะ? แถมเป็นถนนวันเวย์อีกต่างหาก

 

.. 

 ฮึ่มๆ

ยิ่งขับยิ่งเครียดยิ่งงง ถ้าเจอร้านเหล้าเมื่อไรจะเข้าไปดื่มให้ลืมโลกเลย แง่งงง -*-

โอ๊ะ! o.O นั่นไงย่านธุรกิจของแถวนี้  เข้าไปดีกว่า

 

..

 

ปั้ก!

"อะ-เออออออออ~" ฉันกระแทกแก้วบรั่นดีลงกับหน้าเคาน์เตอร์อย่างแรง

และเรอออกมาอย่างสุภาพ -_-;;

 

สายตาหลายคู่ในนี้มองฉันอย่างสมเพช และดูถูก

ก็ใช่น่ะสิวันนี้ฉันมันแต่งตัวโลว์คลาส แค่เสื้อยืดกางเกงยีนส์กับอาการเมาลืมโลก
และกิริยาที่ไม่สมควรสำหรับสุภาพสตรี
ก็แค่นั้นเอ๊ง =___= อยากจะนินทาอะไรกันก็เชิญ
ยังไงพวกหล่อนก็ไม่เข้าใจความรู้สึกเจ็บปวดที่ฉันมีหรอก

ยัยพวกไร้สาระเอ๊ยย เอาแต่ผลาญเงินไปวันๆ แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนมราคากระเป๋าฉีก

เอิ่มมม รู้สึกว่านี่มันตัวฉันชัดๆ -__-;;

...ฮ่ะๆ นี่ฉันมันเหลวเป๋วจริงๆสินะ  เอาแต่โกรธคนที่มาดูถูกฉันในเรื่องอย่างนี้
เคยคิดว่าตัวเองเจ๋งที่สามารถทำเรื่องพรรค์นี้ได้

คิดว่าจุดยืนที่ตัวเองอยู่มันยิ่งใหญ่ แต่พอวันนึงถึงจุดดร็อปของชีวิต
โดนตราหน้าจากพี่ชายว่าเป็นผู้หญิงกลางคืน
กลับรับไม่ได้


 ใช่ แต่ก็ไม่ถูกทั้งหมด! ฉันใช้ชีวิตท่ามกลางแสงสี แต่ไม่เคยคิดขายศักดิ์ศรีตัวเองกิน!
แต่เมื่อคิดๆดูแล้ว คนที่มองฉันก็คงคิดแบบเดียวกับพี่สินะ ไม่มีใครรู้หรอกว่าฉันไม่ได้เลวอย่างที่คิด

            วันนี้ฉันได้ลองยืนในมุมที่สูงขึ้น เมื่อก้มลงมองตัวเองก็พบว่า...
ฉันไม่ได้ต่างอะไรจากพวกผู้หญิงอย่างว่าเลยจริงๆ

 

"ฮึกๆ"

ที่ผ่านมาฉันทำบ้าอะไรอยู่นะ เรียนจบมาก็สูง แต่มีปัญญาทำได้แค่นี้เองหรอ

แถมยังกลับมาเกาะพี่กิน สร้างความวุ่นวายให้แก่พวกคุณสึนะอีก

บางทีพวกเขาอาจจะลำบากใจที่ฉันเป็นคนแย่ๆอย่างนี้ แต่ไม่พูดออกมาก็ได้

คิดแล้วมันทุเรศเหลือเกิน บางทีฉันอาจจะไม่เหมาะกับที่นี่ เพราะพวกเขาดีเกินไปสำหรับฉัน...

 

 

ปิ๊บปิ๊บ~

ใครโทรฟ้ะ กำลังดราม่าอยู่แท้ๆ -.,-

คุณฮิบาริ =[]=

 

"ฮะ-ฮัลโหล"

'อยู่ที่ไหน'

"ห๊ะ?" ฉันที่สติยังไม่เต็มร้อยถามออกไป

'รู้มั้ยมันกี่โมงแล้ว'

ฉันก้มมองนาฬิกา  จะตีสองแล้วเรอะ "เอ่อ ตีหนึ่งสี่สิบ"

'แล้วทำบ้าอะไรอยู่ทำไมยังไม่กลับ'

"กำลังจะกลับแล้ว ขอบคุณที่เป็นห่วง"

'ใครห่วงเธอ?'
อู้ยย เย็นชาจริงๆจ้ะ  พ่อชาเย็น T^T

"อ้าวหรอ ฮ่าๆ ไม่แน่อาจจะไม่กลับนะ " ฉันหัวเราะแก้เก้อ

'หมายความว่าไง!?'  เอาโทรศัพท์ออกจากหูแทบไม่ทัน จะตะโกนทำไมเนี่ย

"หมายความว่าถ้าฉันกลับถู..ปิ๊บ!"

อะไรเนี่ย แบตหมด -__- ฉันหมายถึงถ้าฉันกลับถูกต่างหากล่ะ

ก็มันหลงทาง เมาอีกต่างหาก  เวรกรรมของแท้   -*-


..

 

[Hibari's Part]

มุคุโร่ลุกขึ้นนั่งและเดิน และนั่งและเดินมาหลายชม.โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

"เลิกเดินวนไปวนมาสักทีได้มั้ย น่ารำคาญ"

"แล้วคุณมานั่งรออะไรด้วยล่ะครับ จำไม่ได้ยักได้ว่าขอให้มารอ"

จิ๊!

ผมสบถในใจ และได้แต่นั่งดูเวลาที่ผ่านไปอย่างใจเย็น

กลับดึกขนาดนี้แถมเสียงตอนที่โทรไปก็ไม่ค่อยดี คงจะเมาแอ๋ อยู่ที่ผับแน่ๆ

 

ตุ้บ!

"นี่แก" ร่างสูงใหญ่ของเจ้าสับป้าล้มลงกับพื้น

ผมเขี่ยมันเบาๆว่ายังหายใจอยู่รึเปล่า ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ทั้งๆที่ตัวเองเจ็บจนไข้ขึ้นขนาดนี้ก็ยังจะฝืนอีก

สมน้ำหน้า -_-

"ไสหัวไปได้แล้ว" ผมพูดเบาๆ

"ว่าไ..พลั่ก!"

ไม่รอให้มันได้พูดจบประโยค ผมอาศัยช่วงที่ได้จังหวะเสยเข้าไปเต็มๆ

มุคุโร่ที่โดนพิษไข้รุม และโดนผมเล่นงานไปเล็กน้อย ถึงกับเงิบไปชั่วคราว

 

เมื่อไรยัยบ้านั่นจะกลับมาสักที ทนไม่ไหวแล้วเฟ่ย!

ผมคว้ากุญแจรถออกมา และวิ่งออกจากห้องรับแขกอย่างรวดเร็ว ยังไม่พ้นประตูดีก็...

 

พลั่ก!

"โอ๊ยย"

"เธอ!"

โคลมที่เพิ่งกลับมาพอดีโดนผมที่กำลังวิ่งออกไปชนเข้าอย่างแรง จนล้มลง

"เป็นไงบ้าง" ผมรีบเข้าไปประคองร่างบางให้ลุกขึ้น

"ยังม่ายตาย"

"=_=^" คนเขาอุส่าต์รอยังจะมากวนประสาทอีก

"ไปไหนมา"

"ไปส่งเพื่อน"

"ทำไมมาช้า"

"หลงทาง"

"หลงทางที่ไหนทำไมได้กลิ่นเหล้า"

"แวะกินเหล้าด้วย"

"ฉันถามน่ะตอบให้มันดีๆ ไม่ใช่ถามคำตอบคำเข้าใจมั้ยฮะ!"
ผมเหวี่ยงโคลมเข้าข้างผนัง และตรึงแขนทั้งสองข้างไว้ไม่ให้เธอหนีไปไหน

"ทำไม สนใจด้วยรึไง? จะมาสมเพชฉันอีกคนหรอ หึหึ บอกไว้ก่อนนะว่าฉันตายด้านแล้ว

พวกนายจะดูถูกฉันยังไงฉันไม่สนใจหรอก จะมองว่าฉันแรดฉันเลวยังไงก็เชิญ!!"

โคลมโวยวายออกมา พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มทะลัก

ทำเอาผมพูดไม่ออก...เธอคงจะเสียใจกับเรื่องมุคุโร่มันพูดมาก

 

"ฉันน่ะไม่ได้คิดแบบนั้นกับมาโมจังสักหน่อย แต่ไอ้หัวสับปะรดนั้นมันว่าฉันปาวๆๆ
แถมมันยังว่าฉันเสียๆหายๆด้วย เป็นพี่ภาษาอะไรกัน ฮือๆๆ"

เธองอแงออกมาเป็นเด็กๆ สายตาที่เลื่อนลอยนี่หมายความว่าเธอเมาเต็มแม็กเลยสินะ
ถึงระบายทุกอย่างออกมา
....ผมได้แต่รับฟังเธอไปเงียบๆ

 

"แต่มันก็เป็นห่วงเธอมากนะยัยบื้อ"

"ห่วงหรอ? ไม่เห็นรู้สึกเลยว่าจะมีใครห่วงฉันจริงๆ"

"อย่างน้อยก็ฉันและก็พี่เธอยังไงเล่า!"

ด้วยอารมณ์โมโหผมจึงเขย่าร่างยัยนี่อย่างลืมตัว และนั่นก็ทำให้เธอร้องไห้ออกมาอีกระลอก

 

"ทำไมมีแต่คนว่าฉันก็ไม่รู้ ฉันมันคงน่ารังเกียจสำหรับทุกคนมากสินะ อยากจะไปให้พ้นๆจากที่นี่จัง.."

ยัยบ้านี่พูดเรื่องอะไร? ทั้งๆที่คนห่วงเธอมากมายขนาดนี้ เธอยังคิดจะไปไหนอีก

 

"แต่ก็ไม่ไปหรอกนะ จะอยู่ที่นี่กับเขา จะอยู่จนกว่าเขาจะบอกรักฉัน เว้นแต่ว่าเขาไม่รักฉันฉันถึงจะไป"

"เขา?"

"ถึงแม้จะดูเหมือนเราไม่ค่อยถูกกัน แต่จริงๆแล้วฉันชอบเขามากเลยล่ะ ว่าแต่นายห้ามไปบอกเขานะ"
เธอเงยหน้าที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลล์ขึ้นมาสบตา

"บอกรักงั้นหรอ?" ผมทวนคำเบาๆ

"ฉันคิดว่าถ้าเธอรออีกหน่อยเธอต้องได้ฟังมันแน่ๆ ยังไงคำนี้ก็เป็นของเธอ"

"แล้วนายรู้ได้ยังไง?

"เธอคิดว่าเธอคุยอยู่กับใครฮะ -_-"

"อา...นั่นสินะ ว่าแต่นายเป็นใครน่ะ? (' ') "

พระเจ้า ยัยนี่เมาเข้าขั้นจำหน้าผมไม่ได้แล้วงั้นหรอ แย่จริงๆ

 

"เธอขึ้นไปนอนได้แล้ว ไปๆ" ผมลดแขนลงปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

"นอน ฉันต้องนอน"

โคลมพึมพำเบาๆ แล้วล้มลงนอนกับพื้นหน้าห้องรับแขกตรงนั้น

" -*- "

จริงๆเลยยัยสัตว์กินพืชนี่ หาเรื่องให้ปวดหัวได้ตลอดเวลา

 

ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่ฮิบาริก็ช้อนตัวโคลมขึ้นม าและเดินไปส่งที่ห้องอย่างเงียบๆและนุ่มนวล





To be continued.
มุปากจัด โคลมน้อยใจทั้งสองคนจะดีกันมั้ย โปรดติดตาม>w<

__________________________




บทนี้ยาว+ดราม่า แต่ไม่หนักเพราะอิไรท์แต่งไม่เป็นและเน้นเวิ่นมากกว่า -*- ห้าห้าๆ 


ช่วงนี้โคตรนอยด์ ท้ออย่างบอกไม่ถูก
(มันไม่สนุกใช่ป่ะ เม้นถึงน้อยลงๆ)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

724 ความคิดเห็น

  1. #632 ๐๐llRunGll๐๐ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2555 / 23:37
    สุโค่ย สะเทือนอารมณ์กันได้อีก  พี่น้องทะเลาะกัน อ่านแล้วอยากให้ทั้งคู่คืนดีกันเร็วๆ  มุก็มีเหตุผลของมุ โคลมก็มีเหตุผลของโคลม  ต่างคนต่างไม่เข้าใจ  คืนดีกันเร็วๆ น้าาา
    #632
    0
  2. #598 ~~เจ้าหญิงแห่งเอโดะ~~ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 21:29
    บทนี้แอบเศร้าแหะ;( แต่หนุกมากก สู้ๆนะคะ^^
    #598
    0
  3. #529 Zeekay (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 10:33
    ชอบฉากที๋โคลมทะเลาะกับมุคุโร่ กับบทพูดยาวๆให้อารมณ์ดี หลังๆนี่พี่ก็บรรยายอะไรดีขึ้นมาก (ปกติน้องไม่ชอบอ่านนิยายที่ตัวละครบรรยายนะ เเต่อ่านของพี่นี่เเบบไงอ่า ฟิคมันเเหวกไปเเต่น่าสนใจอยู่ )
    #529
    0
  4. #480 ดอกเมจิก (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2555 / 21:51
    มุคุโร่ใจร้าย บังอาจทำร้ายรถพี่ฮายาโตะ
    #480
    0
  5. #316 lookpla-jibi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 19:43
    หนุกหนาน ^[+++]^
    #316
    0
  6. #254 ♥バルシェ♥ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2555 / 09:58

    ก็เข้าใจความรู้สึกมุคุโร่นะ แต่แกก็พูดแรงไปนะสับป้า-0-

    #254
    0
  7. #214 ____* ` ชอลลี่ ' ปีโป้ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 22:54
    โคลมเมา -.- นังมุก็พูดแรงเกินไปนะเฮ้ย
    #214
    0
  8. #209 sawada sorayuki (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 16:26

    โคลมพูดถูกใจมากๆเลย

    #209
    0
  9. #196 eiei (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 13:48
    โอ้! พี่น้องทะเลาะกัน สงสารโคลม TT
    #196
    0
  10. #176 = A = (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 15:32
    สู้นะเว้ยเฮ้ย
    #176
    0
  11. #173 มาชเมโร่ไส้สัปปะรด (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 14:31
    จู้จายย
    #173
    0
  12. #169 Bucephalus (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 22:09
     ไรต์เตอร์สู้นะเออ
    อย่าพึ่งนอยด์ๆ  ใจร่มๆ  55
    สนุกจ้า  สนุกๆ : )))
    #169
    0
  13. #168 นักมายากลจากนรก (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 16:36
    หนูโคลมเมาถึงขนาดจำหน้าฮิบาริไม่ได้เลยทีเดียว =___=
    #168
    0
  14. #167 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 15:05
    ใจร้ายว่ะมุคุโร่
    #167
    0
  15. #160 ♥: The Guardian :♥ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 13:47
    โอ้...ท่านมุพูดได้เด็ดมาก//โดนตื้บ เราว่าสนุกดีนะ แต่ขอฉากนั้นบ้างไม่งั้นมันจะไม่ค่อยสนุกน่ะ^^
    #160
    0
  16. #154 Shion Eliphas Levi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 11:58
    กระตื้บไ อ้สับปะรั่วซร้าาาาาา
    #154
    0
  17. #153 OzLovely (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 11:52
    ไอ่มุแรด อัฟโดยไว
    #153
    0
  18. #152 ryo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 22:00
    มาอพเร็วๆน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #152
    0