Fic KHR ยุทธการร้ายชิงหัวใจยัยสุดฮอต [1896]

ตอนที่ 17 : :: Chapter 14 ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 905
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 พ.ค. 55

cinnamon

 


หนึ่งเดือนต่อมา หลังกลับจากฮาวาย

 

มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างแปลกสำหรับเราทั้งคู่

ถึงแม้ว่าจะชอบกัน แต่เราก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่ได้มีอะไรพัฒนาไปสักกะติ๊ด =__=

และแน่นอนว่าไม่มีใครรู้เรื่องของเรา เพราะอะไรน่ะหรอ..ก็เพราะอย่างนี้ไง

 

"ฮ่าๆๆ หนังเรื่องนี้โคตรจี้เลยว่ะ ฮ่าๆๆ"

โคลมนั่งดูหนังอยู่ที่ห้องนั่งเล่น หัวเราะลั่นพร้อมกับป๊อบคอร์นที่กระเด็นออกจากปาก -_-;;

 

ฟุ่บ!

"ไอ้บ้า! ทำบ้าอะไรของนายหาา =O="

ขณะที่ดูทีวีอยู่  ก็มีหมอนอิงใบเล็กพุ่งเข้าใส่หน้าฉันเต็มๆ

"หนวกหู"

"ห๊ะ =_="

"หิวแล้ว หาอะไรให้กินด้วย"

"ห๊ะ =_=^"

"จะห๊ะอีกนานมั้ย? -_-"

"แก๊ =[]="

ทนไม่ไหวแล้วนะว้อย สั่งฉันอยู่ได้  คิดว่าฉันชอบเขาแล้วต้องเป็นรองรึไง ฝันไปเหอะ!

 

"อย่าทะเลาะกันเลยจ้าๆ ใจเย็นๆสิจ๊ะโคลมจัง"

เคียวโกะเป็นคนเข้ามาห้ามทัพได้ทันเวลา

"ถ้าคุณฮิบาริหิวเดี๋ยวพวกฮารุทำให้เองค่ะ รอแปปน้า~"

แล้วพวกฮารุก็หายเข้าไปในครัว

 

ฉันหันไปมองฮิบารินิดนึง ก่อนจะชี้หน้าเขาแล้วกลับมาชี้หน้าตัวเอง
พร้อมกับเอามือขีดเป็นเส้นตรงใต้คอ เป็นความหมายว่า แกตาย -_-

 

เขาไม่ได้ตอบอะไรแต่กระตุกยิ้มที่มุมปากแทน พร้อมทั้งนั่งลงที่โซฟาอย่างไม่มีใครเชิญ

 

..

 

โมโหจริงวุ้ย อยากจะดูหนัง อยากจะกินอะไรก็เชิญ ขอให้ข้าวติดคอตาย! =^= (//fc 18 โดดถีบ)
ไม่ได้โกรธหรอกนะ ฉันชินแล้วล่ะ
  ฮึ่ยย! กลับไปนอนที่ห้องดีกว่า

 

..

 

ก๊อกๆๆ

 

หย่อนก้นลงไปที่เตียงได้สักพักก็มีเสียงเคาะประตูขึ้น

ทำไมไม่มาเคาะให้เร็วกว่านี้? กว่าจะเดินไปถึงประตูได้มันเมื่อยนะย้ะ T^T

 

            "ค่าา" ฉันขานรับอย่างเนือยๆ และเดินไปเปิดประตู

            =_= ฮารุนี่เอง

"โคลมค้าา~  คือว่าแต่ก่อนโคลมจังชื่อนางิใช่มั้ย? เอ่อ ฮารุเคยได้ยินที่โกคุเดระพูดน่ะค่ะ"

"อืม ทำไมหรอฮารุ?"

"มีคนมาหานางิ เอ้ย โคลมน่ะค่ะ"

หานางิเนี่ยนะยังมีอีกหรอ เพราะตอนนี้คนที่เรียกฉันว่านางิไม่เปลี่ยน ก็มีแค่พี่มุคุโร่คนเดียวเท่านั้นนี่นา

            "ใครน่ะ?"

"ไม่รู้อ้ะค่ะ รู้แค่หล่อมว้ากก >0<"

"-_- จ้ะ ขอบใจนะ"

 

..

 

ฉันเดินลงมาหาเขาตามที่ฮารุบอก ก่อนจะพบใครบางคนรออยู่ที่สวน
รูปร่างสูงโปร่ง แผ่นหลังที่กว้างใหญ่ ผมสีดำที่คุ้นเคยนั่น
เหมือนจะเป็นใครคนนึงที่อยู่ในความทรงจำฉันตลอดเวลา

 

"อ่า...มีธุระอะไรกับฉันหรอคะ"

"นางิ...ไม่ได้เจอกันนานสบายดีมั้ยครับ"

 

น้ำเสียงอันอ่อนโยนและรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น ที่ฉันคิดถึงทุกครั้งเมื่อไม่มีใครตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา
คนที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่างในชีวิตของฉัน ตัวแปรสำคัญที่ทำให้ฉันต้องเป็น โดคุโร่ โคลม!

 

"มาทำไมคุณมาโมรุ" ฉันพูดเรียบๆเพื่อแสดงท่าทีที่ห่างเหิน

"เย็นชาจังเลยนะนางิจัง T^T"

"อย่ามานอกเรื่อง ฉันถามว่ามาทำไม"

"ก็คิดถึงเธอน่ะสิ"

"เหอะ...ขอโทษ ที่นี่ไม่มีคนชื่อนางิ"  

"หือ แล้วเธอชื่ออะไร (' ')?" มาโมรุเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย  พร้อมทำหน้าตาอาโนเน๊ะ

โอ้ยยย  ฉันเกลียดท่าแอ๊บแบ๊วของมัน =__=^^

"ฉันชื่อโคลม โดคุโร่ โคลม!"  
เมื่อเห็นหน้ากวนประสาทๆของมัน ฉันเลยทนไม่ไหวจึงต้องตะโกนออกไป

"หูจะแตก เธอจะตะโกนทำไมกันเนี้ย? /(>O<)\"

มาโมรุยกมือขึ้นปิดหู แล้วส่ายไปมา(?) มันเป็นบ้าอะไร สะดีดสะดิ้งอยู่ได้ -O-

"แหมๆ เป็นชื่อที่เพราะมาก ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ"  เขาคว้ามือฉันเข้าไปเช็กแฮนด์รัวๆ
ทำให้ฉันได้แต่กระพริบตาปริบๆด้วยความงง

ไอ้บ้านี่ มันจะเอายังไงฮะ -*-  เดี๋ยวแต๋วแตก เดี๋ยวแต๊ะอั๋ง ตามอารมณ์มันไม่ทัน T^T

 

            แต่เขาดูเปลี่ยนไปอย่างไม่น่าเชื่อ จากคนที่เงียบๆ กลายเป็นเพยล์บอยที่แจกยิ้มกระหน่ำซัมเมอร์เซลล์
บอกตรงๆว่าเห็นแล้ว สยอง =[]=

 

"เฮ้ๆ มองฉันอย่างนั้น ฉันก็เขินนะนางิจัง"

"มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย อุส่าต์มาถึงที่นี่เคียวโกะเขาก็ไม่สนใจนายหรอก"

ฉันเท้าสะเอวอย่างหาเรื่อง

"หือ? ซาซางาวะ เคียวโกะน่ะหรอ?"

อย่ามาตีหน้าเซ่อทำเป็นไม่รู้เรื่องได้ม้ะ เห็นแล้วโมโห! ใครเชื่อก็บ้าเต็มทีแล้ว

(โคลมลูก หนูผิดอิมเมจไปแล้น T^T)

"ใช่! ผู้หญิงคนที่นายรักหัวปักหัวปำจนทิ้งฉันไปยังไงล่ะ!"
ฉันเริ่มขึ้นเสียงดังอีกครั้ง ความรู้สึกที่หลากหลายมันประดังเข้ามา
...ทั้งสับสน ทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ

 

"แล้วไงล่ะ"

"แล้วไง?  นี่นายพูดออกมาได้ยังไง ก็นายยังสนใจยัยนั่นอยู่ใช่มั้ยถึงมาที่นี่น่ะฮะ!?"

โคลมเอ่ยถามขุ่น อารมณ์โมโหร้ายเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ เธอกำมือแน่นข้างลำตัว

เตรียมจะยกขึ้นชกคนตรงหน้า แต่ก็เก็บหมัดนั้นลงไปแต่โดยดี

 

"จริงอยู่ที่ฉันแปลกใจว่าทำไมเธอกับเคียวโกะถึงอยู่ด้วยกัน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
ที่ฉันสนใจคือเธอ  ฉันมาวันนี้เพราะฉันอยากเจอเธอนะนางิ"

"..."

"ฉันคิดถึงเธอจริงๆ.."

ประโยคสุดท้ายนั่นถ้าหูฉันไม่เพี้ยนล่ะก็ ฉันรับรู้ได้ถึงความเศร้าในน้ำเสียง

และฉันเกือบจะเชื่อเขาอยู่แล้ว ถ้าภาพในวันเก่ามันไม่ย้อนกลับเข้ามา ว่าเขาเคยทำร้ายฉันแค่ไหน

 

"รู้สึกตัวช้าไปมั้ย?  ถ้ารู้แล้วก็ไสหัวไปซะ"

ฉันไล่ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน แสดงความรังเกียจอย่างถึงที่สุด
แต่ทั้งหมดนั่นก็เพื่อจะปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง...

 

ยิ่งผลักไสเขาเท่าไรฉันยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเจ็บปวดมากเท่านั้น

เพื่อเป็นการตัดไฟตั้งแต่ต้นลมฉันจึงจำเป็นต้องให้เขาออกไปตอนนี้เลย

เพราะไม่อย่างนั้น ถ้ารอจนน้ำตาฉันไหลออกมา เขาอาจรับรู้ถึงความอ่อนแอของฉัน

และอาจรู้ว่า ฉันยังเจ็บปวดกับเขาอยู่
 

"ดูเธอจะยังรักฉันอยู่นะ J"

"มั่นใจเหลือเกินนะ ชิบะ มาโมรุ"

"ก็คงงั้น...เธอเอ่ยปากไล่ แต่กลับหลบสายตาฉัน แบบนี้หมายความว่าไงครับ?"

"..."

"เธอยังใจอ่อนเหมือนเดิมเลยน้า~ งั้นคงไม่ผิดถ้าฉันอยากจะคิดไปเองว่าเธอยังรักฉันอยู่"

"..."

"แต่ตอนนี้ขอร้องล่ะ รับฟังฉันหน่อย ในฐานะเพื่อนก็ยังดี"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ต่างไปจากตอนแรกอย่างสิ้นเชิง

น้ำเสียงที่ขอร้องปนบังคับทำให้ใจฉันสับสน

ฉันเบือนหน้าหนีอย่างไม่อยากฟัง

อย่าขอร้องฉัน อย่าอ้อนวอนให้ฉันเห็นใจ เพราะมันจะไม่มีวัน...

 

..

 

"แค่แปปเดียวเท่านั้นล่ะ"

ไม่มีวันที่ฉันจะไม่เห็นใจเขาไงล่ะ โธ่ถัง -_-;;

 

โคลมเดินพามาโมรุมานั่งในโต๊ะม้าหินในสวน พร้อมเปิดฉากอย่างไม่รีรอ

"จะพูดอะไรก็พูดมา ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้น"

"อะ-อื้ม!"

ท่าทีที่แสนจะเย็นชาของฉัน ทำให้เขาดูประหม่าไปมาก แต่ฉันก็ไม่สน

เพราะถ้าเป็นแบบเดิม เขาก็คงได้ใจ และฉันก็คงหลงกลเขาอีกรอบแน่ๆ

 

"ก่อนอื่นฉันอยากจะขอโทษเธอเรื่องวันนั้นที่ฉันทำกับเธอ.."

"เพิ่งคิดได้หรอพ่อคุณ"

"ฟังก่อนได้มั้ย"

"..." น้ำเสียงขอร้องแกมดุของเขาทำให้ฉันเงียบไปอึดใจนึง

"ฉันผิดเองที่ตอนนั้นฉันนอกใจเธอ แต่รู้ป้ะ ว่าหลังจากนั้นฉันก็รู้สึกตัวได้ว่า

ฉันรักเธอมาก ม้ากมากจนมองไม่เห็นว่าสิ่งที่มีอยู่สำคัญแค่ไหน..."

 

อืมม ฟังดูแหม่งๆนะ -_-

 

"...หลังจากปิดเทอมไปนั้นฉันก็ไม่กล้าไปหาเธอ รอจนกว่าจะเปิดเทอมใหม่

แต่ก็รู้มาว่าเธอย้ายไปเมืองนอกแล้ว ฉันตอนนั้นก็เหมือนตายทั้งเป็น คิดว่ามันต้องเป็นเพราะฉันแน่ๆ"

 

ใช่ มันเป็นเพราะนายนั่นแหละ คนเฮงซวย

 

"..อยากจะขอโทษและรั้งเธอไว้ แต่ก็สายไปแล้ว ฉันไปหาเธอที่บ้านทุกวันนะนางิ

แต่ก็เปล่าประโยชน์ นอกจากจะสิ้นหวังเพราะเธอไม่กลับมา แล้วยังโดนพี่มุคุโร่ไล่มาเหมือนหมูเหมือนหมาด้วย.."

 

สมน้ำหน้า =.,=

 

"ตอนแรกก็กลายเป็นคนเก็บตัวไปสักพัก แต่เมื่อคิดว่าไม่มีอะไรดีขึ้นมาก็เลยจะลองเปลี่ยนตัวเอง
เผื่อวันนึงเธอจะให้โอกาสฉัน ชีวิตช่วงม.ปลายโดยไร้เธอน่ะ วุ่นวายสุดๆ ฉันเสเพล เจ้าชู้ ไม่คบกับใครจริงจัง
แต่นั่นก็ทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง และเปลี่ยนชีวิตฉันไปมาก
อย่างน้อย ฉันก็รู้ว่าคนที่ฉันรักจริงๆก็คือเธอ.."

 

ฉันมองหน้าเขาตั้งแต่เริ่มพูดจนจบ มองเข้าไปในดวงตาสีเข้มนั่นเพื่อค้นหาความจริง
แต่ก็ต้องเป็นฝ่ายหลบตาเขาออกมา เพราะฉันเห็นความมุ่งมั่น จริงจัง
และไม่อ่อนไหวในทุกคำพูดเขาไม่ได้โกหกเลยแม้แต่น้อย...

 

เป็นไปไม่ได้ เขาแค่กลับมาเพื่อจะปั่นหัวเธอเท่านั้น

อย่าใจอ่อนเด็ดขาดนะโคลม

 

"ตอนแรกที่ได้ข่าวว่าเธอกลับมาญี่ปุ่นก็ตามหาสักพักจนมั่นใจว่าอยู่ที่นี่แน่

แม้จะเป็นที่อยู่ของพวกวองโกเล่ก็เถอะ ลังเลใจอยู่นานนะว่าจะเอายังไง

แต่มันทนไม่ไหวจนต้องขอเข้ามานี่ล่ะ ก็มันคิดถึงเธอนี่นา ฮ่าๆ" มาโมรุเกาศีรษะแก้เขิน

 

ปัง!

"พอสักที ฉันไม่อยากฟังแล้ว"

ฉันตบโต๊ะลั่นเพื่อเป็นการระบายอารมณ์ไปในตัว ทำให้มาโมรุอึ้งไป

 

"ฉันไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว ไม่ต้องมาบอกว่ารักฉัน ไม่ได้อยากฟังสักนิด"

"แต่ฉันอยากให้เธอฟัง ฉันยังอยากมีความสุขกับเธออีกครั้ง...ขอโอกาสฉันนะ
ต่อให้เธอจะมองฉันเป็นศูนย์หรือติดลบแค่ไหนฉันก็จะพยายาม แค่เธอให้โอกาส"

"นายเนี้ยนะ? อย่ามาพูดให้ขำหน่อยเลย หลายปีมานี่นายก็คงไม่ได้รอฉันอยู่คนเดียวหรอกใช่มั้ยล่ะ"

"มันก็ใช่ .. แต่เธอคือคนที่ฉันรักที่สุดนะ"

"แต่ฉันไม่ได้รักนายแล้ว เข้าใจมั้ย!"

ฉันตะโกนอย่างเหลืออด แล้วลุกขึ้นเตรียมจะเดินหนี

 

หมับ!

"เธอมีคนที่รักแล้วงั้นหรอ" มาโมรุคว้าข้อมือฉันไว้

"เออ!"

ฉันกระแทกเสียงใส่ แล้วแงะมือตัวเองออกจากคนๆนี้

"เขารักเธอมากรึเปล่า?"

 

อึก!

รักหรอ? ฮิบาริไม่เคยบอกสักครั้งว่า รัก  

สิ่งที่เกิดขึ้นมันคือความชอบพอกันเท่านั้น   แม้แต่คำว่าชอบ เขาก็บอกฉันแค่ครั้งเดียว

 

"มากมั้ย?"

"อย่างน้อยเขาก็ชอบฉัน และฉันก็ชอบเขาพอใจยัง!"

ฉันสะบัดมืออีกครั้งอย่างแรง จนหลุดจากการจับของเขา

"ถ้าแค่ชอบงั้นฉันก็มีโอกาสสินะ เขายังไม่ได้รักเธอสักหน่อย J"

 

เจ็บจี๊ด T^T  ที่ผ่านมาเรื่องของเราคืออะไรก็ไม่รู้ มีแค่ความรู้สึกดีๆต่อกัน

แต่แค่นั้นมันคงไม่พอจริงๆ

 

"ไม่ นายไม่มีสิทธิ์นั้น และเรื่องของเรามันจบไปนานแล้ว กรุณาเข้าใจเสียด้วย"

"เรื่องของมาโมรุกับนางิอาจจะจบ แต่เรื่องของมาโมรุกับโคลมยังไม่จบนี่นะ

ยังไงเราก็เพื่อนกันแล้ว ยินดีที่ได้รู้จักนะครับโคลม"

"ไอ้...=O="   ฉันถึงกับหงายเงิบที่ไอ้หมอนี่มันเล่นมุกนี้

มันช่างเป็นมนุษย์ที่พูดยากอะไรอย่างนี้เนี่ยย
โอ้วว ที่ผ่านมาเขาเอาหัวไปโหม่งดาวอังคารมาเรอะ กลายพันธุ์ได้สุดขั้วไปเลย
T^T

 

"ตอนนี้ในฐานะเพื่อนก่อน แต่ต่อไปฉันไม่รับรองนะ อย่างที่บอกฉันรักเธอมากจริงๆ"

"..."

"ฉันรู้ว่าเธอชอบเขามาก ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ถ้ามันทำเธอเสียใจฉันจะฆ่ามัน"

"ฮ่ะๆ" ฉันหลุดขำออกมานิดนึง

 

ถ้าคิดจะฆ่าฮิบาริ ฉันว่านายได้ตายก่อน -__-

 

"ถ้ามันไม่ชอบเธอ ก็มองกลับมาหาฉันบ้างนะ ฉันจะรออยู่ตรงนี้เสมอ

ถ้าอยากจะร้องไห้ก็ร้องมันออกมา ไม่ต้องเก็บเอาไว้หรอก"

"..."

ฉันเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง แต่ก็เหมือนกับเขาจะรู้ว่าฉันจะพูดอะไรเลยชิงพูดก่อน

"ก็เหมือนเมื่อก่อน เวลาที่เธออยากร้องไห้เธอก็ไม่ร้อง มัวแต่เก็บน้ำตาเอาไว้
จนขอบตาเธอน่ะมันแดงมากๆเลยนะ ไม่ว่าเรื่องอะไรฉันก็พร้อมจะรับฟัง
เรื่องคนที่เธอชอบ ฉันก็จะฟัง.
..ต่อให้มันไม่รักเธอ ฉันก็จะฟัง"

กรี๊ดด ไอ้บ้า จะย้ำทำไมฮะว่าเขาไม่รักฉัน แค่นี้ก็เจ็บจะตายแล้วนะ T^T

 

"ฉันไม่ได้จะร้องไห้  ฮึกๆ"

เขามักจะรู้เสมอว่าฉันคิดอะไรอยู่ มันจึงไม่ยากเลยที่จะพูดจี้จุดฉัน

และนั่นก็ทำให้ฉันต่อมน้ำตาแตกในที่สุด TOT

 

"รักเขามากสินะ.." เสียงมาโมรุพึมพำเบาๆแทบจะแผ่วเป็นเสียงเดียวกับสายลม

"ถ้าเขารักฉันบ้างก็คงจะดี ฮึก"

"ไม่เป็นไรนะครับคนดี"

มาโมรุเดินเข้ามากอดโคลมหลวมๆ พร้อมทั้งลูบศีรษะเธออย่างเบามือ

 

เอิ่มม มันชักจะแปลกๆขึ้นทุกที -*-

 

ฉันผลักเขาออกเต็มแรง หมดกันอารมณ์ซึ้งๆเมื่อกี๊

"พูดตรงๆนะมาโมจัง ฉันไม่กลับไปรักนายหรอก ตัดใจจากฉันซะเถอะ"

"ไม่! ให้ฉันทำอะไรเพื่อเธอบ้าง อย่างน้อยก็เพื่อไถ่โทษในทุกสิ่งที่ผ่านมา ให้ทำอะไรก็ยอม"

อะไรก็ยอมงั้นหรอ น่าสนนะ แต่..

            "ไม่จำเป็น"

            "จำเป็นสิ เพราะฉันรักเธอ"

"=__="

แหวะ อยากจะอ้วก  

            "บอกว่าไม่จำเป็นก็ไม่จำเป็นไง! แต่ถ้าอยากไถ่โทษนักก็มาใกล้ๆนี่...สิคะ J"

ประโยคสุดท้ายเกือบลืมที่จะใส่คำหวานลงไป คำหวานที่อาบยาพิษ กร๊ากกก

            "ครับ >_<"

            หึหึ..

 

ผัวะ!

            "อ๊ากกกก"

ผัวะ!ผัวะ!

            "โอ๊ย นางิ พอแล้วครับ T^T"

            "ฮ้าา สะใจ เอ้ยสบายใจแล้ว ฉันไม่โกรธนายแล้วนะมาโมจัง ^O^"

ฉันสะบัดมือสองสามทีไปมา หลังจากส่งหมัดไปทักทายเขาถึงสามลูกติด

 

            "ก็อธ! ที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอเนี่ย แต่ฉันชอบนะ >//<"

นี่แกเป็นพวกมาโซคิสม์รึไงหาา =[]=

            "เอาล่ะ ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ฉันมีคนที่ชอบแล้ว แล้วสักวันฉันคิดว่าเราจะรักกันได้"

            "เริ่มสงสารคนที่เธอชอบจับจิตเลยแฮะ T.T" มาโมรุพูดพร้อมกับเอามือลูบคางป้อยๆ

            "-__-++"

            "ไหนๆเธอก็หายโกรธฉันแล้ว เรามาญาติดีกันเถอะนะ"

            "ก็ได้"

            "เย้ >O< งั้นขอกอดทีดิ"

 

ผัวะ!

            "อย่าได้ใจมันมันมากนัก"

            "ผมจะกลับบ้านแล้ว แง๊ T[]T"

ฉันหลุดขำออกมาในท่าทีที่เหมือนเด็กของเขา ถึงภายนอกจะดูเปลี่ยนไปแค่ไหน
แต่ข้างในเขาก็ยังเหมือนเดิมเสมอ ฉันไม่โกรธเขาแล้วแหละ

            ขอบคุณด้วยซ้ำไป ถ้าเราไม่ได้เลิกกัน ฉันก็คงไม่ได้เจอกับคุณฮิบาริหรอก -///-

 

แต่ถึงจะพูดอย่างนั้นไปก็ไม่ได้หมายความว่าปฏิเสธสักหน่อย

โคลมจึงโผตัวไปกอดชายตรงหน้าอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

            "ฮิฮิ "

            "เอ่อ นางิ >////<"

ดูเหมือนเขาจะเก้อเขินนิดๆ แต่ก็มือขึ้นกอดตอบเธอ

ทั้งคู่กอดกันและโยกไปมาเหมือนเด็กๆ

 

            ในเมื่อเรื่องเศร้าในอดีตได้ถูกสะสางไปแล้ว ที่คงเหลืออยู่ก็คือความสุข

ภาพความทรงจำในวันเก่าได้ย้อนกลับเข้ามาอีกครั้ง ... เลือนลางแต่ชัดเจนในความรู้สึก

กลิ่นไอแห่งความรักยังคงอยู่รอบๆไม่เคยจางหาย

        ...เพราะความรักแบบเพื่อน คือสิ่งดีๆที่จะคงอยู่ตลอดไป...

 

ภาษิตว่าไว้ ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรก

 

พลั่ก!!

"มาโมจัง!"

โคลมกรีดร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อมุคุโร่ที่มาจากไหนก็ไม่รู้เข้ามาแยกเราออกจากกัน
และถีบมาโมรุจนกระเด็นไป

"กลับมาทำไมอีกไอ้ชาติชั่ว!!"

 

 



To be continued.
______________________________

แฟนเก่าโคลมกลับมาตอแย มุคุโร่ออกโรง o.O
แล้วฮิบาริไปไหน?

ติดตามนะเคอะ >w<


ตอบเม้น 136 คุณ OzLovely  :: ขอบคุณนะคะที่ติดตาม
แล้วที่ร้องขอ nc ในทุกๆตอน ไรท์เตอร์ไม่สามารถทำคำขอให้เป็นจริงได้ค่ะ (เพราะแต่งไม่เป็น แฮ่ๆ)

ลองอ่านของคนที่แต่ง nc เก่งๆแล้วรู้สึกว่า ตัวเราจินตนาการไม่ถึง แล้วยังภาษาไม่สวยอีก
จะไปก็อปชาวบ้านมาแล้วดัดแปลงเอา (?) มันก็ไม่ดีเลยใช่มั้ยละคะ TT

เพราะฉะนั้น โปรเจ็ค nc จึงไม่อยู่ในหัวไรท์เตอร์แล้วค่า T^T



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

724 ความคิดเห็น

  1. #631 ๐๐llRunGll๐๐ (@Monkeiiz_l2ung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2555 / 23:24
    ถีบอย่างเดียวไม่พอนะมุคุ  ต้องกระทืบซ้ำสักทีสองที  ไม่สิ สิบๆ ทีเลยดีกว่า หึๆๆ
    #631
    0
  2. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 21:16
    ท่านมุจัดเต็มเลยค่าอย่าให้มันรอดกลับไปได้555
    #597
    0
  3. #477 ดอกเมจิก (@dododo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2555 / 08:35
    คุณมุคุโร่ จัดเต็ม จัดหนัก จัดแบบเนียนๆ
    #477
    0
  4. #412 _Miis-BallyCluB_ (@miis-lk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 22:01
    มาโมรุมีอะไรจะให้//ลากมาใกล้
    ปัง !!! // ชักปืนออกมายิง
    #412
    0
  5. #253 ♥バルシェ♥ (@nel-nail) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2555 / 09:44
    ถ้าคิดจะฆ่าฮิบาริ นายคงได้ตายก่อนล่ะมาโมรุ=___=
    #253
    0
  6. #195 eiei (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 13:45
    เอาให้หนักๆเลยนะมุคุ!!!!
    #195
    0
  7. วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 14:23
    จัดการรรรรรรรรรรรร
    #172
    0
  8. #166 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 14:32
     ฆ่ามันเลยสัปป้า ถีบมันเลยสัปป้า >o< /// โดนถีบเองเนื่องจากไปเรียกเค้าสัปป้า -.-
    #166
    0
  9. #151 OzLovely (@loveoz1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 13:01
    เลิกอ่านดีมั้ยฟระ
    #151
    0
  10. #150 ♥: The Guardian :♥ (@talola) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 22:49
    ท่านมุฆ่ามัน เผามัน ดองมัน สับมัน ฟันมันเลย ฮ่าๆๆ//เถื่อน
    #150
    0
  11. #149 OzLovely (@loveoz1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 22:06
    แล้วฟรานคุงล่ะ ขอให้ฟรานคุงมาแย่งโคลมด้วยเถอะ เพี่ยง!!! nc nc nc
    #149
    0
  12. #148 tiyada (@noiyom) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 18:57
    555+ มาโมจังตลกดี แต่แกคงได้ตายวันนี้แน่ๆ = =^
    #148
    0
  13. #147 นักมายากลจากนรก (@som36) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 16:43
    อดีตแฟนของโคลมกลับมาซะแล้ว!
    มาโมรุจะรอดจากเงื้อมมือของมุคุโร่ไหมนะ?
    #147
    0
  14. #146 Zeekay (@243648510612) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 15:49
     ดีใจ มาอ่านทียาวๆ เพราะน้องไปนาน คือจะบอกไงดี ของเลิฟซนอ่า มันหัดกันได้!!!! อ่านจากของน้องเเลว้น่าจะเข้าใจไม่ใช่เหรอ 
    #146
    0
  15. #141 sawada sorayuki (@wowdigimon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 12:33
    มุคุจัดการโล้ด หึหึ
    #141
    0
  16. #140 สาวหน้ากากดำ (@sui0123) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 11:39

    555 มาโมรุตา-ยแน่

    #140
    0
  17. #139 OzLovely (@loveoz1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 09:11
    ให้มันเร็วไว nc nc nc nc nc nc nc nc nc nc
    #139
    0
  18. #138 ____* ` ชอลลี่ ' ปีโป้ (@jorjam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 09:00
    มาโมรุมาทำม้ายยยย
    เดี๋ยวก็ม่องเท่งหรอก -,.- 5555
    #138
    0