Fic KHR ยุทธการร้ายชิงหัวใจยัยสุดฮอต [1896]

ตอนที่ 13 : :: Chapter 11 ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,086
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 ก.ค. 55

cinna mon


 





"ฮึม"

"ฮึมๆ -___-"

"ฮึ่มมม! =_="

"ปะ-เป็นอะไรโคลม?"

"โว้ยยย! =_=^"

"=[]=!!"

"หืม? อ้าวฮารุ มาตั้งแต่เมื่อไรน่ะ"

ฉันถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ในห้องนั่งเล่นไม่ได้มีเพียงฉันคนเดียว

 

"มาตั้งนานแล้วค่ะ แต่เห็นโคลมจังทำเสียง ฮึ่มๆๆ แล้วก็โว้ยออกมา ดูแล้วแดนเจอรัสสุดๆเลยค่ะ =0="

ฮารุว่าพร้อมกับนั่งลงบนโซฟาข้างๆฉัน

 

"ฉันทำอย่างนั้นหรอ เห้ออ ขอโทษนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่หมู่นี้ดูโคลมจังกลุ้มๆนะ มีอะไรรึเปล่า?"

 

มีมาก มีสุดๆ ก็กลุ้มเรื่องของอีตาฮิบาริไง

หมอนั่นจ้องจะจับผิดฉันอยู่ตลอดเวลา หาเรื่องให้ฉันใจเต้นตลอด แล้วอย่างนี้จะตัดใจจากเขาได้ยังไง

"นั่นสินะ คนเราถ้ากลุ้มใจก็ควรหาอะไรทำแก้กลุ้มใช่มั้ยฮารุ"

"ใช่ค่ะ! ถ้าอย่างฮารุก็จะกินเค้ก ไม่ก็ไปเที่ยวสวนสนุก"

 

เที่ยวหรอ ... ฉันลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงกัน

 

"ขอบใจนะฮารุ" ฉันเขย่ามือฮารุรัวๆ แล้วใส่เกียร์หมาเตรียมเผ่นออกนอกห้องนั่งเล่น

"เดี๋ยวสิ โคลมจังจะไปไหนคะ!?"

"ไปฮาวายยยยยยยยย"

"ห๊า! =[]="

 

ฉันตะโกนตอบมาแทน เพราะตอนนี้ฉันกำลังรีบกลับไปที่ห้อง

ฉันต้องเตรียมเสื้อผ้า ฉันต้องจัดกระเป๋า เพราะฉันกำลังจะไปฮาวาย! ^0^

 

หลังจากเก็บเสื้อผ้าเสร็จ ฉันก็เปิดแล็ปท็อปส่วนตัว เข้าเว็บจองตั๋วเครื่องบิน

แต่ปรากฎว่า ตั๋วเต็มหมด เต็มตลอดวีค แม้แต่สายการบินชั้นประหยัดก็ยังเต็ม

 

"ไม่จริงใช่มั้ย TOT"

ทั้งๆที่ฉันอยากจะหนีไปให้พ้นๆที่นี่สักพัก แต่สวรรค์ก็ไม่เข้าข้างฉันเลย

กว่าจะได้ไปก็อีกอาทิตย์กว่า ตายแน่ๆ

 

..

 

ก๊อกๆ

"ค่าๆ กำลังจะไปเปิดค่า"

ฉันละสายตาขึ้นจากจอแล็ปท็อป เมื่อได้ยินเสียงเรียกจากหน้าห้อง

 

แอ๊ดด

"ว่าไงฮารุ"

"ฮารุมีเรื่องจะบอกค่ะ คือว่าฮารุไปบอกคุณสึนะว่าโคลมจังอยากไปเที่ยวฮาวายม้ากมากกก

แล้วคุณสึนะก็ตอบตกลงค่ะ ถ้าเป็นไปได้เราจะออกเดินทางกันพรุ่งนี้เลย ดีใจมั้ยคะโคลมจัง >0<"

 

ฮารุพูดรัวจนสมองฉันเกือบตามไม่ทัน

แต่คนที่ดูอยากไปม้ากมากคือเธอไม่ใช่หรอฮารุ -_-

 

"เฮ้ๆ นี่ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าจะไปกับพวกเธอน่ะ ฉันจะไปคนเดียว"

"(.  .) ฮารุขอโทษค่ะ" เธอพูดเสียงอ่อยๆ

ใบหน้าหวานๆเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด ให้ตายสิ ยัยนี่ทำฉันใจอ่อนอีกแล้ว

 

"แต่ไปกับพวกเธอก็ดีเหมือนกันนะ แต่วีคนี้ตั๋วเต็มตลอด คงไม่ได้ไปแล้วล่ะ"

"ไม่ต้องห่วงค่ะ!เพราะพวกคุณสึนะจะไปกันด้วยเครื่องบินส่วนตัวติดไอพ่นไฟดับเครื่องชน
เฉพาะวองโกเล่ บินข้ามฟ้าไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงฮาวายแล้วค่ะ" ฮารุพูดเจื้อยแจ้วราวกับตัวเองคือผู้ผลิตเครื่องนั่น

"สิบนาที =[]="

เครื่องบินส่วนตัวไม่เท่าไร แต่ไฟดับเครื่องชนที่จะพาไปให้ถึงภายในสิบนาทีเนี้ยนะ?

รู้ว่าเจ้าพวกนี้มันรวยมาก และฟิคเรื่องนี้มันทำได้ทุกอย่าง แต่ฉันก็ไม่ชินสักที =___=

 

"พรุงนี้ออกเดินทาง ฮารุไปเตรียมเก็บกระเป๋าก่อนนะค้า โคลมจังไม่ต้องตื่นเต้นหรอกนะ

แค่ไปฮาวายเอง >0<"

"จ้ะ -_-;"

 

ยัยฮารุ! เธอต่างหากที่ตื่นเต้น

 

..

 

"เวลคัม ทู ฮาวายยยยยยยยยย~"

ฮารุดี๊ด๊าอย่างอารมณ์ดี

 

เรื่องไม่น่าเป็นไปได้ก็ดันเป็นไปจริงๆ วันรุ่งขึ้นพวกเราก็ออกเดินทาง โดยใช้เวลาแค่สิบนาทีเท่านั้น
ที่สำคัญยกโขยงกันมาทั้งแก๊งค์

ฉันมาที่นี่เพื่ออะไร? ฉันมาเพื่อหนีอีตาฮิบารินะ ถ้ามาเที่ยวกันหมดแบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์แล้วล่ะ  -___-

 

ขณะรอพวกเขาเช็คอินที่หน้าเคาน์เตอร์ฉันก็เดินไปนั่งรอที่โซฟาในล็อบบี้อของโรงแรม

และสักพักก็มีสายเรียกเข้าเข้ามา

 

ปิ๊บปิ๊บ~

ฉันความหาโทรศัพท์ในกระเป๋าอย่างไม่รีบร้อน

 

"ว่าไง นิคกี้" ฉันรีบกดรับอย่างทันทีเพราะเพื่อนเก่าโทรมาจากต่างประเทศ

'โคล๊มมม คิดถึงเธอจังเลย >0<'

สำเนียงการเรียกชื่อแปร่งๆของฉันก็มีแต่ยัยพวกนี้เท่านั้นล่ะ

"ย่ะ มาอ้อนฉันมีอะไรหรอ"

'พวกฉันกำลังจะไปเที่ยวที่ฮาวายน่ะ ไปด้วยกันมั้ยโคลม? ยัยสเตฟกับฟรานบอกว่าคิดถึงเธอม้ากมากกก'

"ตอนนี้ฉันอยู่ฮาวายแหละ -^-"

'กรี๊ดดด ทำไมไปเที่ยวไม่บอกฉันย้ะ ทีฉันฉันยังชวนเธอเลยนะ ..ฟ้อดแฟ้ดๆ'

"พอๆ ฉันขอโทษจ้า แต่งานนี้มากับพี่ชายและเพื่อนพี่น่ะ"

'พี่มุคุโร่วว *0* '

"-_____- ฮัลโหล๊ๆ เธอยังอยู่ในสายป้ะเนี้ย"

'งั้นแค่นี้ก่อนนะโคลม พวกเราต้องรีบเก็บกระเป๋าแล้วเลื่อนไฟลท์บินให้เร็วที่สุด
เพื่อที่จะเจอพี่มุ เอ้ย เจอโคลมน่ะจ้ะ
แล้วฉันจะโทรมาใหม่นะ บาย!'

 

ตู๊ดๆๆๆๆๆ

 

"นิคกี้ ฮัลโหล!" กลายเป็นฉันที่พูดคนเดียวเพราะยัยบ้านั่นตัดสายไปแล้ว

แต่ช่างเถอะ การได้เจอเพื่อนเก่าก็ไม่เลวเนาะ  คิดถึงแก๊งสาวเปรี้ยวสมัยตอนที่ฉันอยู่อิตาลีจัง..

 

โป๊ก!

"เหม่ออะไรอยู่ได้ นี่กุญแจห้องเธอ"

ฮิบาริเอากุญแจห้องเขกหัวฉันก่อนจะส่งมันมาให้

"ยังไม่ตามมาอีก หรือต้องให้อุ้มฮึ?"

"เออๆ ไปแล้วๆ" ฉันรีบลากกระเป๋าตามพวกเขาเข้าลิฟต์ไป

 

รู้สึกว่าการมาพักร้อนครั้งนี้จะมีเรื่องยุ่งเหยิงมากวนใจยังไงไม่รู้สิ -.-

 

 

____________________________________________________

 

หลังจากอยู่ที่นี่ได้หนึ่งวัน ก็ถึงวันที่ยัยพวกเพื่อนตัวแสบของฉันจะมา

 

"ฮัลโหล เครื่องลงรึยัง แล้วฉันต้องไปรับเธอกี่โมง"

'อีกสักสามชั่วโมงเธอก็มาได้แล้วละจ้ะ หุหุ ว่าแต่เธอทำอะไรอยู่เนี้ย?'

"ตักข้าวกินอะดิ โรงแรมนี่ก็หรูเป็นบ้าเลยอ่ะ จัดบุฟเฟ่ต์เบรคฟาสต์ซะอลังการ ฮ่าๆ"

 

เมื่อก้มลงมองเวลาที่ข้อมือ ก็พบว่าตอนนี้แปดโมงเช้า ไม่ต้องรีบก็ได้มั้ง

ฉันเดินคุยโทรศัพท์ไปเรื่อย ตักอาหารในห้องอาหารโรงแรมไปเรื่อยๆ

หลังจากนั้นก็นั่งลงที่โต๊ะพร้อมกินข้าวกับพวกวองโกเล่

 

"ฉันต้องวางแล้วล่ะ แล้วเดี๋ยวเจอกันนะที่รัก ม้วฟๆ -3-"

'อย่างเพิ่งสิโคลม ลองหันมาสิแล้วเธอจะเจอเซอร์ไพรซ์'

 

เซอร์ไพรซ์หรอ คำนี้ทำฉันรู้สึกหวิวในใจแปลกๆ

ฉันค่อยๆหันกลับไปก็พบกับ o_O

 

ยัยสามคนนั้นยืนโบกมืออยู่ที่หน้าห้องอาหารแล้ว! =[]= ยัยพวกนี้หลอกช้านนน!

"โคลมจังงงงงงงง!"

"ยัยโคล๊มมมม!"

"พี่โคลมคร้าบบ!"

 

ฉันเอามือกุมขมับที่เต้นตุบๆ เริ่มที่จะเครียดนิดๆ เพราะตอนนี้คนทั้งห้องอาหารเริ่มมองแล้วว่าคนพวกนี้เป็นใคร มองหาใคร และใครคือโคลม?

             โต๊ะเราก็เหมือนกัน มองฉันด้วยสายตางงๆว่าแหม่มหัวแดงพวกนั้นรู้จักฉันได้ยังไง

 

"ฉันขอตัวแปปนะ" ฉันรีบเดินไปหาพวกนั้นทันที

หมับ!

"อ๊ะ" ฉันสะดุ้งนิดๆ ที่โดนทักทายสไตล์ฝรั่ง ทั้งกอดและจูบพอเป็นพิธี

แต่คนที่เข้ามากอดฉันคนแรกดันเป็นฟรานน้องชายตัวดีของยัยสเตฟน่ะสิ

 

"ฟราน" ฉันปรามเพื่อเรียกสติเขา

"แฮ่ๆ ขอโทษฮะ >0< แต่ผมคิดถึงพี่จริงๆน้า"

"จ้าๆ แล้วพวกเธอรู้โรงแรมฉันได้ไงฮะ" ฉันเลิกสนใจฟรานก่อนจะหันไปคาดคั้นเอากับสเตฟและนิคกี้

"ก็นิคกี้อะดิ บอกว่าพี่มุคุโร่จะมา เลยรีบจัดแจงสืบข้อมูลและเลื่อนไฟลท์มาอย่างเร็วที่สุดนี่แหละ -*-"
สเตฟเป็นคนเฉลย

"-__-" ฉันหันไปมองนิคกี้นิ่งๆ แต่ก็ไม่ได้อะไรมากเพราะรู้อยู่แล้วว่าหล่อนชอบมุคุโร่

 

"เอาน่าโคล๊มม แต่จริงๆแล้วฉันอยากมาหาเธอมากกว่าน้า"

"ใช่ๆ ผมคิดถึงพี่โคลมกว่าใครเพื่อนเลย"

เขาว่า แล้วทำท่าจะเดินเข้ามากอดฉันอีกครั้ง แต่ฉันก็ดันเขาออกไปได้ทัน

 

เด็กคนนี้มันโตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย แถมยังชอบพูดจาเลี่ยนๆไม่เปลี่ยนอีก

 

"เข้าไปกินข้าวกันเถอะครับ" ฟรานพูดและดึงมือฉันเข้าไปจูง

"ใช่จ้ะ พาเราไปหาเพื่อนเธอด้วยนะ หนุ่มหล่อโต๊ะนั้นน่ะ *0*"

สเตฟชี้ผ่านประตูกระจกใสเข้าไปยังโต๊ะที่วองโกเล่นั่งกันอยู่

แถมมองมาทางนี้อย่างสงสัยอีกด้วย

 

"เดี๋ยววว! แล้วพวกเธอมีบัตรเข้าไปหรอ มันสำหรับคนที่พักที่นี่นะ"
ฉันรั้งแขนฟรานและหันไปถามสองแหม่ม

"โฮะๆ แน่นอนจ้ะ ฉันน่ะจองโรงแรมนี้ตั้งแต่คืนก่อนแล้ว" นิคกี้ชูบัตรให้ดู

เอิ่มมม -_-  

 

"ไปเถอะ!" นิคกี้และสเตฟเดินนำเข้าไปก่อน เฮ้ๆรอฉันด้วยเซ่ะ

ฉันทำท่าจะเดินตามสองคนนั้นไป

"พี่โคลมไปกับผมนะ"

แต่ฟรานจับมือฉันไปควงแขนเขาก่อนเหมือนอย่างที่เคยทำเป็นประจำที่อิตาลี และฉันก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

 

..

 

"เอ่อ พวกเรา นี่เพื่อนฉันเอง นิคกี้ สเตฟานี่ และก็ฟราน...
ขอโทษที่ไม่ได้บอกล่วงหน้าเพราะเพื่อนฉันมันก็ปุบปับจะมา"

ฉันแนะนำพวกเธอให้วองโกเล่รู้จัก ท่าทางพวกเขาจะเข้ากันได้ดีทีเดียว ก็เพราะนิคกี้น่ะสิ

จ้อไม่หยุดเลย และก็สายตาวิ้งๆที่มองคนพวกนี้อย่างกับจะจับเหยื่อนี่อีก เฮ้อ กรรม -*-

 

ลืมบอกไปว่าพวกวองโกเล่น่ะ พูดภาษาอิตาลีได้ทุกคน เพราะเคยมีฐานทัพประจำอยู่ที่อิตาลี

ก่อนจะกลับมาตั้งฐานทัพใหม่ที่ญี่ปุ่น

 

"ไม่ได้เจอกันนานนะครับอาจารย์" ฟรานฉีกยิ้มกว้างส่งไปให้มุคุโร่

"ฟรานก็ยังกวนประสาทเหมือนเดิมนะครับ และก็เอามือนั่นออกจากแขนน้องสาวผมสักที"

มุคุโร่ส่งยิ้มไปให้ แต่ไม่ว่าจะมองยังไงมันก็เป็นรอยยิ้มที่ชั่วร้ายชัดๆ =[]=

 

              เออนั่นสิ ฉันยังไม่ได้เอามือออกจากแขนฟรานเลย

แต่อะไรนะ! สองคนนี้รู้จักกันงั้นเรอะ?

 

ฉับพลัน

ฉันก็สบสายตาเข้ากับคุณฮิบาริ รู้สึกได้ถึงออร่าอำมหิตปกคลุมขึ้นทันที

ฉันทำอะไรผิดอีกละ -_- เออใช่ ฉันกำลังสุมหัวเสียงดังนี่ ไม่ได้แล้ว ต้องเผ่นก่อน

 

ฉันหันไปมองคนอื่นๆที่เริ่มจะหัวเราะร่ากันแล้ว อะไรจะสนิทกันเร็วปานฮะ =_=^

 

ก่อนที่ทุกคนจะรวมวงแล้วนั่งโต๊ะเดียวกัน ฉันต้องเบรคบทสนทนาทั้งหมดเอาไว้เท่านี้

ฉันค่อยๆแกะมือออกจากแขนฟรานเพื่อที่จะสะกิดยัยสองแหม่มให้หยุดจ้อ

 

แต่ทว่า

"คงไม่ได้หรอกครับอาจารย์ ผมน่ะแฟนพี่โคลมนะครับ"

"ห๊า!!"

ท่ามกลางความตกใจของทุกคน ฟรานไม่พูดเปล่า แถมยังเอามือฉันที่ตอนแรกควงแขนไว้ขึ้นมากุมอย่างแนบแน่นอีกต่างหาก

 

"พูดบ้าอะไรเนี่ย" ฉันกระซิบเบาๆ

"ทำไมอะพี่โคลม ก็มันเรื่องจริงนะ"

"ไม่ใช่ตอนนี้น่า..." ฉันกวาดสายตามองวองโกเล่ทุกคนที่ยังคงทำหน้าช็อค

แต่คนคนนึงกลับทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

 

อ๊ากก ลืมไปเลยว่าฉันสุมหัวนานเกินไปแล้ว งานนี้ต้องถูกฆ่าหมกส้วมชัวร์ T^T

"ขอตัวนะคะทุกคน ฉันขออนุญาตไปกินกับเพื่อนฉันนะคุณสึนะ แล้วก็ไม่ต้องรอฉันล่ะ"
ฉันก้มหัวให้คุณสึนะสองสามที

ก่อนจะลากฟราน สเตฟและนิคกี้ให้ไปนั่งอีกโต๊ะที่ห่างจากวองโกเล่พอสมควร

 

"นี่โคลม เธอไปรู้จักคนพวกนี้ได้ยังไงกันเนี้ย หล่อเป็นบ้าเลย นิสัยก็ดี เพ้ออ >///<"

"ฉันชอบคนที่ชื่อยามาโมโตะที่สุดเลยอ้ะ ขอเบอร์เขาหน่อยได้ไหมโคลม"

ทันทีที่นั่งลงกับโต๊ะ พวกนี้ก็ยิงคำถามใส่ฉันไม่หยุด

 

"คนที่ผมสีดำ และนั่งเงียบไม่พูดกับใครเลยคนนั้นอ่ะ หล๊อหล่อ >0<"

พวกเธอคงจะหมายถึงคุณฮิบาริ..... ฮิบาริหรอ!

             ไม่ได้ย่ะ คนนี้ฉันจองงง =0=

 

"หยุด! ถ้าพวกเธอมาแค่เรื่องผู้ชายก็กลับไปเถอะ ฉันไม่มีอะไรจะคุยด้วย -^-" ฉันตัดบทอย่างเซ็ง

เรื่องอะไรจะให้มางาบอีตาฮิบาริไปง่ายๆ T^T

 

"โอ๋ๆ ซอรี่จ้ะ ไม่ถามก็ได้ งั้นเย็นนี้เราไปช้อปปิ้งกันนะ"

"ดีมาก ฮ่าๆๆ"

"ผมไปด้วยนะครับ ฮี่ๆ :D"

โป๊ก!

"ไม่ต้องมายิ้มเลย นายน่ะรู้จักกับมุคุโร่ตอนไหนฮะ! ทำไมฉันไม่รู้เรื่อง?"

"ก็พี่ไม่ถามนี่คร้าบบ"

เอ๊ะ! ไอ้เด็กบ้านี่ แล้วฉันจะไปรู้แกเรอะ

ด้วยความหมั่นไส้ ฉันจึงล็อกคอฟรานไว้สองสามนาที แสบนักนะ

"ฮ่าๆๆ"

พวกเราหัวเราะเสียงดังลั่น ไม่สมกับกินอาหารในโรงแรมระดับแปดล้านดาวนี่เลย

แต่ใครสนล่ะ :P แค่มีความสุขก็เพียงพอแล้ว

 

 

____________________________________________________


 

"ฮัลโหลคุณสึนะ เย็นนี้ไม่ต้องรอฉันนะ ฉันจะไปเที่ยวกับเพื่อนต่อค่ะ"

ไหนๆก็ไหนๆแล้วขอเที่ยวกับแก๊งค์เดิมให้หนำใจไปเลยละกัน ฉันเลยโทรมาบอกเขาว่ามื้อเย็นไม่ต้องรอ

 

'อ้าว เที่ยวกับเพื่อนอีกแล้วหรอ สองวันติดแล้วนะที่เธอไม่อยู่กับพวกเราเลย'

"แหะๆ ขอโทษค่ะ เอาเป็นว่าเพื่อนฉันกลับไปเมื่อไรฉันก็จะอยู่เที่ยวกับพวกคุณสึนะเองล่ะค่ะไม่ต้องห่วง ฝากบอกพวกเคียวโกะจังด้วยนะ"

'อื้มๆ ว่าแต่ทำไมเธอไม่บอกพี่เธอเองละ?'

"หู๊ยย ไม่เอาอ่ะ ถ้าบอกก็คงไม่ได้ไปหรอก แค่นี้ก่อนนะ บ๊ายบายจ้า!"

 

ฉันรีบวางสาย เพราะไม่อยากให้เขาถามอะไรไปมากกว่านี้

 

"โคล๊มม ไปกันได้แล้ว~" เสียงสเตฟเรียกฉันให้ไปขึ้นรถ

"จ้าๆ" ฉันเก็บของแล้วขึ้นรถไปอย่างว่าง่าย

 
นี่ก็ทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว ยัยพวกนี้ยังพาฉันตะลอนเที่ยวไม่ครบอีก

"จะไปไหนกันอ่ะ"

"ไปผับ" นิคกี้ตอบสั้นๆ

"ห๊า ตอนทุ่มนึงเนี้ยนะ"

ฉันแหวเสียงดัง พวกเธอกะจะเมาตั้งแต่หัวค่ำเลยเรอะ

"แน่นอน ที่นี่มีผับแห่งนึงเปิดตอนทุ่มนึงถึงตีสอง เขาว่าหนุ่มหล่อๆเยอะเลยน้า*0*"

 

ฉันว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของยัยพวกนี้คือหาหนุ่มหล่อมากกว่าฉันนะ

เมื่อเห็นฉันมองด้วยสายตาเอือมๆ สเตฟก็เอามือมานวดไหล่ฉัน และโน้มน้าวต่างๆนานา

"เถอะน่าโคลมที่รัก ถือซะว่ามาสอยเหยื่อละกัน แต่ก่อนพวกเราก็ทำกันออกบ่อย

ทำอีกจะเป็นไรจริงป้ะ" สเตฟแซวขำๆ

"จริงป่ะฟราน" แถมยังหันไปถามฟรานอีก

"จริงครับ ตอนนั้นผมโคตรหลงพี่โคลมเลย"

"ฮ่าๆ"

นั่นสินะ ตอนนั้นฉันโดนยัยนิคกี้หลอกให้ไปต้มเด็กหนุ่มคนนึงซึ่งก็คือฟราน

ฉันมารู้ทีหลังว่าคือน้องชายสเตฟ เลยโดนยัยสเตฟบ่นใส่ไปพักใหญ่ๆเลย

ก็ฟรานน่ะติดฉันแจ เหมือนลูกแหง่ยังไงยังงั้น -*-

 

"แต่ตอนนี้ผมโตแล้วนะ จะไม่ยอมให้พี่โคลมไปหว่านสเน่ห์ใครอีกแล้ว"

ฉันถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ ที่เด็กต๊องอย่างฟรานจะพูดอะไรแบบนั้นออกมา

ไม่ได้เจอกันแค่ปีเดียว เสี่ยวขึ้นเยอะเลยนะหมอนี่

เห็นว่าแต่ก่อนฉันเล่นด้วย เลยอินเกินไปละมั้ง ฮ่ะๆ -_-

 

"กรี๊ดด >///< ได้ยินอย่างที่ฉันได้ยินมั้ยสเตฟ อิจฉาคนอินเลิฟกันจริงๆ"

"ถูกต้องที่สุดดด" สองแหม่มหันไปหัวเราะคิกคักกันสองคน ทิ้งให้ฉันนั่งหง่าวอยู่ข้างฟราน

 

ฉันหันไปมองหน้าฟรานว่าเขาจะแก้ตัวว่าไง แต่ก็พบว่าเขามองหน้าฉันอยู่ก่อนแล้ว

คำพูดที่กำลังจะพูดก็หายไป ได้แต่หันหน้าหนีแก้เก้อ

 

"-///-" บ๊าเอ้ย ถึงจะเป็นแค่พี่น้อง แต่มองอย่างนี้ใครจะไม่เขินบ้างเล่า!

 

 

..

 

 

ปิ๊บปิ๊บ~

"ฮาโหล๋ววววว" มือเรียวบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับด้วยอาการมึนหัวสุดๆ

รับสายทั้งๆที่ยังฟุบอยู่กับโต๊ะ แน่นอนว่าสายที่เรียกเข้าเป็นใครก็ยังไม่ได้ดู

 

"ฮาโหล๊! จะพูดม้ายย" ฉันเริ่มโวยวายเพราะไม่ได้ยินเสียงตอบกลับมา

'นี่เธอเมาหรอ..' เสียงดุๆแบบนี้มีคนเดียวเท่านั้นแหละ

"คุณฮิบาริ!" ด้วยความที่ตกใจจึงตะโกนลั่น

'เออ...ทำไมยังไม่กลับมาอีก อย่างเธอเมาได้ด้วยรึไง'

 

เออนั่นสิ สงสัยจะมีไข้มั้ง ถึงว่ารุมๆตัว และยังมากินเหล้าแล้วเมาอีก ทั้งๆที่ฉันคอทองแดงออกจะตายไป

 

"เปล๊า! ใครเมากัน ไม่มี๊ =0="

'อยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันไปรับ'

ประโยคสุดท้ายที่เขาพูดมันช่างเบาเหลือเกิน
แต่
ก็แปลก ทั้งๆที่ในผับนี่เสียงดังมากแต่ฉันกลับได้ยินเขาชัดเจน

 

จะดีใจมันก็ดีใจหรอกนะ แต่ฉันไม่อยากให้เขามาทำดีกับฉันอีก ฉันมาเที่ยวเพื่อที่จะตัดใจจากเขา
แต่ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่ มันก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากเดิมเลยน่ะสิ

 

"พี่โคลมครับ ไปเต้นกัน" ฟรานเดินเข้ามาจะลากฉันไปพอดี ได้การล่ะ

"โหลๆ ไม่ได้ยินเลยอ้ะ แค่นี้ก่อนน้าคุณฮิบาริ"

'เดี๋ยว!'

ปิ๊บ!

 

ฉันฟุบหน้าลงกับโต๊ะตามเดิม ไม่ไหวแล้ว ปวดหัวปวดตัวไปหมด T^T

"ฟรานไปเหอะ พี่เหนื่อยแล้ว"

"ไม่เอาอ่ะ ไปกับผมเถอะน้า"

"ม่ายย"

"งั้นกลับกันเลยม้ะ เดี๋ยวผมไปส่ง"

"ขอบใจนะ แล้วสองคนนั้นล่ะ"

"ไม่ต้องห่วง พวกนั้นบอกให้ผมกับพี่โคลมกลับก่อนก็ได้ ไงเราก็โรงแรมเดียวกันอยู่ดี"

"อืม กลับกานเตอะ"

 

ฟรานที่ยังสติดีอยู่เดินเข้ามาช่วยพยุง แขนที่แข็งแกร่งโอบเข้าที่เอวบางของฉัน

และดึงมืออีกข้างของฉันไปจับเพื่อกันไม่ให้ฉันล้ม

 

ยังไม่ทันได้ออกเดินเท่าไร ฉันก็หยุด

"มีอะไรหรอ...เฮ้ย =//="

ดูท่าฟรานจะตกใจนิดๆกับการกระทำของฉัน

"อุ้มหน่อยดิ" ฉันปล่อยมือจากแขนเขา ก่อนที่จะเอื้อมไปโอบรอคอเขาไว้

"...นะ"

"เฮ้อ ถ้าพี่โคลมพูดอย่างนี้ตอนไม่เมาก็ดีสินะครับ" ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ฟรานก็ค่อยๆเลื่อนมือลงมาที่เอว

เพื่อที่จะช้อนตัวฉันขึ้น

 

แต่ยังไม่ทันได้ทำอย่างนั้น จู่ๆก็..

 

"กรี๊ดด"

ผัวะ!

 

อยู่ๆฉันกับฟรานก็โดนแยกจากกัน ตอนแรกฉันโดนผลักอย่างแรงจนลงไปกองกับพื้น

ต่อมาฟรานก็โดนเสยอย่างหนักจนเสียการทรงตัว

 

ฉันค่อยๆตั้งสติ ก่อนจะกระพริบตาเพื่อไล่อาการเมา

"=[]="

"ไง" คุณฮิบาริเดินมาตรงหน้าฉัน พร้อมกับยื่นมือมาฉุดให้ฉันลุกขึ้นยืน

"นายมาได้ไงน่ะ" ทันทีที่ยืนและตั้งสติได้ฉันก็ถามเขาทันที

"เพราะฉันเก่ง"

 =__=

"ไม่เห็นจะเกี่ยวเลย ฉันกำลังจะกลับบ้านพอดี และนายไปต่อยฟรานทำไมฮะ =0= เขาจะไปส่งฉันนะ"

"ก็มันกำลังจะลวนลามเธอ!"

"ไอ้บ้า คิดอะไรทุเรศ เขาแค่จะอุ้มฉันเพราะฉันบอกให้อุ้ม ฉันปวดหัว ขี้เกียจเดิน เข้าใจป้ะ?"

ฉันอธิบายให้ฟัง และนั่งลงที่เก้าอี้ เพื่อพักเหนื่อย ...ปวดหัวจัง

"อยากให้อุ้มงั้นหรอ.."

"หืม? กรี๊ดดดด" ฉันมองหน้าเขาด้วยความไม่เข้าใจสักพัก
แต่จู่ๆหมอนี่ก็อุ้มฉันลอยขึ้นจากเก้าอี้อย่างไม่บอกไม่กล่าว

"ทำบ้าอะไรเนี่ย=0="

"ก็เธอบอกให้อุ้ม"

"ฉันบอกฟรานย่ะ! นายปล่อยได้แล้วไอ้คลั่งกาม"

"ไม่" เขาไม่ปล่อยลงแต่ยังกระชับอ้อมกอดให้แน่นเข้าไปอีก

 

ทั้งที่อยากจะขัดขืนแทบตาย แต่ร่างกายไม่ขยับตาม

แม้จะบอกตัวเองให้เอาใจออกห่างจากผู้ชายคนนี้ ...ก็ไม่เคยทำได้สักครั้ง

            ถ้าเขาชอบฉันบ้างก็คงจะดี..

 

"ปล่อยพี่โคลมเดี๋ยวนี้นะ!" ฟรานที่ลุกขึ้นมาตั้งตัวได้รีบวิ่งมาขวางเราไว้

"ฉันจะไปส่งเธอเอง" ฮิบาริพูดโดยไม่มองฟราน

"ไม่ ผมจะไปเอง ส่งเธอมาเดี๋ยวนี้!"

"ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้นด้วย"

เสียงฮิบาริเริ่มขึ้นสูงเล็กน้อย ท่าทางเขาจะโมโหแล้ว

 

"ไม่เป็นไรฟราน เพื่อนฉันไว้ใจได้ นายอยู่ต่อไปเถอะนะ"

            ฉันพูดปรามเขาไว้ ก่อนที่ทั้งสองคนจะมีเรื่องกัน

แต่เหมือนว่าเขาจะไม่ยอม ฟรานเดินตรงมาที่พวกฉัน แต่ก็ถูกรั้งไว้โดยสเตฟ พี่สาวของเขา

"อย่าฟราน...ฉันรู้ว่านายรู้นะ"

 

ฉันไม่รู้ว่าสองคนนั้นคุยอะไรกัน แต่ก็เห็นฟรานมองฉันทีและคุณฮิบาริที ก่อนจะยอมเป็นฝ่ายถอยกลับไป

 

แต่ก็ดีแล้วแหละ ฉันเองก็ยังไม่อยากแยกกับคุณฮิบาริสักเท่าไร (. .)//

 

..

 

 

ระหว่างทางกลับโรงแรม

 

"เธอรู้จักกับหมอนั่นได้ไง"

"หืม?"

ฉันที่ตอนแรกกึ่งหลับก็ต้องตื่นขึ้นมาเพราะฮิบาริถามคำถามนี้ขึ้น

"ฉันถามก็ตอบมา"

"ก็เขาเป็นน้องเพื่อนฉัน และก็อยู่คอนโดเดียวกันที่อิตาลี" ฉันหาว และตั้งท่าจะนอนต่อ

"และเป็นแฟนกับมันจริงหรอ"

"อืมม" ฉันตอบอย่างขอไปที

'...ก็แค่เคยน่ะ' แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป ยังไงเขาก็ไม่สนใจอยู่ดี

 

เมื่อความง่วงเข้าปกคลุม ทำให้สติที่มีอันน้อยนิดยิ่งแทบจะติดลบ

หลังจากนั้นก็ไม่มีคำถามใดๆหลุดออกมาอีก ...ฉันหลับได้แล้วสินะ

 

____________________________________________________

 

[Hibari's part]

 

เมื่อมาถึงหน้าโรงแรม ผมก็ปลุกโคลมอยู่นานแต่ก็ไม่ตื่น เลยจำเป็นต้องอุ้มเธอขึ้นจากรถและไปส่งที่ห้อง

เมื่อมาถึงหน้าห้องก็นึกได้ว่า ผมลืมหยิบกระเป๋ายัยนี่มาด้วย =____=

 

วองโกเล่มาพักร้อนทั้งทีก็เหมาห้องสูททั้งชั้น แถมให้อยู่กันคนละห้อง
เวลาฉุกเฉินอย่างนี้เลยไม่มีใครเปิดประตูให้ไง

 

จะเอายังไงดี นี่ก็ตีหนึ่งแล้ว ถ้าเคาะห้องมุคุโร่ตอนนี้ต้องโดนฆ่าแน่ ถึงแม้ผมจะไม่ได้ทำอะไรยัยนี่ก็เถอะ

ถ้าเคาะห้องผู้หญิงมันก็ไม่สมควร

ทางเดียวก็คือ เข้าห้องผมไปก่อนก็ได้มั้ง และตอนเช้าค่อยส่งยัยนี่กลับคงไม่มีใครรู้หรอก

 

แกร๊กๆ

ไม่นานผมก็เข้ามาในห้องสำเร็จ ผมวางโคลมไว้ที่เตียง ห่มผ้าให้เธอเข้าที่

และจัดการธุระของตัวเองให้เรียบร้อย

 

..

 

หลังจากจัดการธุระตัวเองเสร็จแล้วก็เตรียมหมอนและผ้าห่มไปไว้ที่โซฟา

ขณะที่มาเอาหมอนจากที่เตียงนั้น ผมก็หยุดลงข้างเตียงและมองหน้าเธอสักพัก

คิดถึงเรื่องต่างๆที่เห็นที่นี่

 

วันแรกที่พวกเพื่อนเธอมา ดูเธอจะดีใจเป็นพิเศษ หวังว่าคงไม่ใช่เพราะผู้ชายคนนั้นหรอกนะ..

แต่จะห้ามใจไม่ให้คิดมันก็ไม่ได้ ท่าทีที่สนิทสนมและถึงเนื้อถึงตัวกัน ขนาดที่ว่า
คนคนนั้นบอกว่าเป็นแฟนเธอ เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธด้วย


เจอกันวันแรกก็ทั้งกอดทั้งจูบ ไปเที่ยวด้วยกันทั้งคืน เมาทั้งคู่นี่อีก จะให้คิดยังไง

แต่จะคิดอะไรเล่า! ผมไม่ได้ชอบเธอ ไม่ได้ชอบสักนิด ไม่ได้ชอบเลย!

คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเรื่องบ้าๆพรรค์นั้น

ก็แค่อยากให้เธอเป็นของผมคนเดียว...แบบนี้เรียกว่าชอบรึเปล่านะ








To be continued.


____________________________________________________________

 

ตอนนี้อัพยาวโคตรๆ ไม่รู้จะตัดเรื่องออกยังไง เลยยาวเป็นมหากาพย์(เว่อร์)แบบนี้ 555


ตอบคอมเม้นนะคะ

  


:: ตอนนี้ยังไม่มีแพลนเลย T^T  ไรท์เตอร์แต่งไม่เป็นด้วยแหละ ถ้าจะแต่งคงเป็นสเปเชียลตอนจบนะ ^_^
แต่อย่าเพิ่งคาดหวังอะไรมาก เพราะไรท์เตอร์เองก็ไม่แน่ใจว่าจะทำได้ไหมเหมือนกัน (' ')



  

:: ยังไม่จบจ้า แค่จบตอนงานวันเกิดดีโน่เฉยๆ พี่ขอโทษที่เขียนชื่อตอนกำกวมเอง 5555
รีดเดอร์ทุกคน ติดตามกันต่อด้วยน้า >w<


ปลปลปล.ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามกันเรื่อยมาค่ะ! ขอบคุณจริงๆ T^T


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

724 ความคิดเห็น

  1. #628 ๐๐llRunGll๐๐ (@Monkeiiz_l2ung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2555 / 22:50
    ซึนเข้าไป๊ ซึนเข้าไป ซึนตัวพ่อเลยพ่อคู๊ณณณ

    ปล.ฟรานน่ารัก ^__^
    #628
    0
  2. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 20:35
    เอิ่ม...ท่านฮิคะแบบนั้นเค้าเรียกว่ารักเลยนะคะ555
    #593
    0
  3. #469 ดอกเมจิก (@dododo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2555 / 18:12
    เปลี่ยนสีด่วนอ่านไม่ได้
    #469
    0
  4. #249 ♥バルシェ♥ (@nel-nail) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2555 / 09:25

    ตอนเปิดบทนี้มาอ่านตกใจเห็นรูปฟราน อย่าบอกนะว่ามันคือF96น่ะ!?!=[  ]=
    แล้วมันก็ใช่...=   = ปลงซะเถิดฟรานเอ๊ย

    #249
    0
  5. #192 eiei (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 13:40
    F96ก็น่ารักดีนะ
    #192
    0
  6. #162 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 14:03
     ชอบก็บอกสิคะคุณซึน =[        ]=
    #162
    0
  7. #142 Zeekay (@243648510612) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 15:39
     คือ 555+ คำคอมเม้นบนที่พี่ถ่ายเเปะไว้ คือเขาก็เป็นเเฟนคลับนิยายน้องอ่า (ท่าเรื่องน้องมันnc เยอะอยู่ไม่น่าเขาไม่เคยบ่นขอ) เเต่ตอนนี้น้องยังดอง ดีใจๆๆ ฟรานออกโรงเเล้วด้วย 55+
    #142
    0
  8. วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 00:40
    เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #130
    0
  9. #116 lookpla-jibi (@lookpla-jibi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 14:37
     อ้ากกกกก หนุกมาก ท่านฮิน่าร้ากมาก
    #116
    0
  10. #99 ♥: The Guardian :♥ (@talola) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2555 / 13:01
    อยากอยู่วองโกเล่จังมีแต่คนหล่อๆเอิ๊กๆ//โรคจิต
    #99
    0
  11. วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 20:01
     เรียกว่ารักเลยดีกว่ามั้งคุณฮิ =O=
    #92
    0
  12. #90 สาวหน้ากากดำ (@sui0123) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 19:10
    555 ฮิบาริซึนเดระไม่มีที่สิ้นสุดเลย
    #90
    0
  13. #89 OzLovely (@loveoz1) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 17:05
    nc nc nc nc nc nc nc nc nc nc
    #89
    0
  14. #88 Shion Eliphas Levi (@Gardy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 16:22
    ไม่ใช่ชอบ หลงรักหัวปักหัวปำเลยล่ะ
    #88
    0
  15. #87 001 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 12:52
    เค้าเรียก "ชอบ (สุดๆ)" ค่ะคุณซึนเดระ
    #87
    0
  16. วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 12:21
    ฮิบาริเอ่ย...แบบนั้นอ่ะ
    เค้าเรียกว่า "ชอบ" จ้า =____=
    #86
    0
  17. #85 OzLovely (@loveoz1) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 08:45
    ไม่ต้องตัดก็ได้ม้างงงงงงงงงงงงงงงงง
    #85
    0
  18. #84 จั๊กแหลว (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 19:37
    รีบลงนะไรต์เตอร์
    #84
    0